Αν ο λόγος του Ιησού είναι λόγος ονείρου - Χρήστου Μαλεβίτση

…Αναλογισζόμενος κανείς το απρόοπτο αυτής της διάνοιξης προς τον άλλο κόσμο του πνεύματος και το παράδοξο και το ανείκαστο, σκέφτεται πως δεν μπρούσε να αναγγελθεί αλλιώς παρά με τα εσχάτως απλά λόγια προς τους εσχάτους απλούς ανθρώπους και με την έσχατη διακινδύνευση ενός προφορικού λόγου σε μια δράκα ανθρώπων της άσημης Γαλιλαίας, από έναν άνθρωπο που τον εκτελέσανε μαζί με ληστές. Και παρααύτα δεν χάθηκε. Γι’ αυτό και ούτε πρόκειται να χαθεί.  Μολονότι πολύ μας απελπίζει η ιστορία. Για πολλούς λόγους. Προπαντός όμως διότι μας απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από τους τόπους που φανερώθηκε το πνεύμα. Έτσι ωστε κάθε νέα γενιά να χρειάζεται να βαδίσει μεγαλύτερες αποστάσεις αν είναι να επιστρέψει προς τους τόπους της αλλοτινής διανοίξης. Ώσπου στο τέλος θα μείνει στα μισά του δρόμου. Ή δε θα κοιτάξει ποτέ πίσω της. 

Η πίστη δεν είναι γνώση ούτε θεωρία ούτε τελετουργία ούτε λατρείες ούτε ηθική ούτε ευσέβεια ούτε αγοθοεργίες ούτε κοινωνικές συμπεριφορές ούτε τήρηση κανόνων ουτε προσευχές ούτε νηστείας ούτε εορτασμοί, δεν είναι ουτε χαρωπή ούτε θλιμμένη.  Είναι η θαυμασιώδης μεταμόρφωση  της υπάρξεως ωσάν αυτήν του Θαβώρ.  Και ωστόσο, όλα αυτά που δεν είναι πίστη, είναι αυτά που συμβαίνουν στον ιστορικό χρόνο, μέσα στον οποίο διάγουμε τον βίο μας.  Η πίστη αξιώνει την έξοδο από τον ιστορικό χρόνο. Κάτι που ποτέ δεν τολμούμε να πραγματοποιήσουμε, ποτέ δεν μπορούμε και δεν ξέρουμε πώς. Και άλλοτε το λησμονούμε παντελώς.  Παραταύτα η προσημείωση έχει γίνει στην ψυχή μας και γι’ αυτό αυτή ό,τι και να κάνει  διαθέτει τώρα μια πλευρά που αν δεν καλύψει με την πίστη, μένει χαίνουσα  προς το άπειρο, το οποίο όταν δεν καλεί, απειλεί,. Με το μηδέν του.

Με όλα αυτά τα προκαταρτκικά θέλουμε να πούμε πως η πίστη  δεν είναι ένα δεδομένο ανάμεσα στα άλλα, αλλά είναι η έσχατη μοίρα της ψυχής, το πνευματικό της πεπρωμένο, το τέλος του δράματός της για το οποίο είναι προορισμένη και που μπορεί να μην το φτάσει ποτέ. Και μόνο γι’ αυτό μπορούμε να μιλάμε για την πίστη καταμεσής του αιώνα της απιστίας και του ορθολογισμού.  Διότι, αν ζούμε ενεργώς και εναργώς το ανθρώπινο δράμα στον κόσμο, δεν επιτρέπεται να παρασιωπήσουμε αυτή την οντολογική διάνοιξη που συνέβη με τον λόγο του Ιησού. Αν ο λόγος αυτός είναι λόγος ονείρου, μήπως και η εγκόσμια πράξη μας δεν είναι εξίσου ονειρική; Ποια είναι η πραγματικότητά μας στον κόσμο τούτο; Ποιος ορθολογισμός και ποια επιστήμη μπορεί να άρει τον ονειρικό της χαρακτήρα;  Περιφερόμαστε γύρω από την προβλημάτική της πίστεως  επειδή η ίδια δεν είναι πρόβλημα, αλλά μυστήριο. Ποτέ δεν απαιτεί τη λύση, αλλά τη μετοχή. 

Χρήστου Μαλετίτση, Η ζωή και το πνεύμα, κεφ.2 Ο κόσμος του θάμβους, σ.24-25, εκδ.Αρμός, 2012

Για την αντιγραφή, Βασιλική Νευροκοπλή

Ανασκαφή

Μα δε φταίει ο Θεός

Ούτε η μοίρα, ο καιρός

Φταίχτης μήτε κι αυτός

Ο γνωστός εαυτός

Φταίνε όσα ακόμα

Δυο οργιές μες στο χώμα

Δεν τα έχει αντικρίσει 
Το φως

Τραγούδι της αγίας Μαρίνας

Από την Αντιόχεια ήταν της Πισιδίας

Επι Κλαυδίου δεύτερου της αυτοκρατορίας

Μέρες αφού γεννήθηκε η πάγκαλος Μαρίνα

Πεθαίνει η μητέρα της και για να μην τό ‘χει κρίμα

Πως να αναθρέψει το ορφανό, ο πατέρας της τη δίνει

Σε μια γυναίκα που στοργή την τρέφει μες στη δίνη

Ήταν ειδώλων ιερεύς, Αιδέσιος το όνομά του

Κι αυτή που διάλεξε νταντά μέσα στην άγνοιά του

Ήταν γυναίκα χριστιανή και έτσι η Μαρίνα

Μαθαίνει τον χριστιανισμό κι ανθίζει σαν τα κρίνα

Όταν στα δεκαπέντε της πάει και αποκαλύπτει

Με θάρρος απαράμιλλο που διόλου δεν της λείπει

Πως αγαπάει τον Χριστό και πως γι’ αυτόν σκιρτάει

Τη διώχνει ο πατέρας της κι όπου αν θέλει ας πάει

Ο έπαρχος Ολύβριος, λίγο καιρό κατόπι

Να τη συλλάβουν πρόσταξε κι αντήχησαν οι τόποι

Από το μένος που ‘τρεφε σε τέτοιες περιστάσεις

Σαν τη θωρεί θαμπώνεται, καμιά απ’ τις συστάσεις

Που έλαβε δεν έλεγε πόσο ήταν ωραία

Μακάρι να την κράταγε παντοτινή παρέα

Αρχίζει την παρακαλά και μύριες υποσχέσεις

Δίνει στην κόρη που μακράν είν’ ήδη απ’ τις σχέσεις

Που ‘χε με τον περίγυρο και τα καλά του βίου

Σαν τις ριπές οι αρνήσεις της πέφτουνε στου αχρείου

Κάθε λαμπρή υπόσχεση, πλούτη και μεγαλεία

Σύζυγος μόνο του Χριστού ποθεί να ‘ναι η αγία

Σε κάθε φράση του απαντά με σθένος και καμάρι

Είμαι, σου λέω, χριστιανή, Εκείνος θα με πάρει.

Ο άκαρδος ο έπαρχος διατάζει να το γδύσουν

Το σώμα το παρθενικό κι άγρια να ξεσχίσουν

Άσπλαχνα πέφτουν πάνω της ραβδιά που τη χτυπούνε

Η γη βάφεται κόκκινη ως κύμινο να πούνε

Αιμορραγούσα την κρεμούν, μετά την φυλακίζουν

Στη φυλακή οι διάβολοι την περιτριγυρίζουν 

Άγριος δράκος γίνεται ο ένας, να τρομάξει

Αυτή όμως προσεύχεται κι αυτός θα μεταλλάξει

Την άθλια εμφάνιση του δράκοντα σε σκύλου

Μαύρου, μεγάλου, τρομερού σαν τέρας παλιού θρύλου

Βρίσκει η Μαρίνα ένα σφυρί, του λιώνει το κεφάλι

Ταπεινωμένος χάνεται, μαζί του κι όλοι οι άλλοι

Όταν για δεύτερη φορά μετά την ανακρίνουν

Και προσπαθούν στα είδωλα αυτήν να παροτρύνουν

Πίστη αμετακίνητη σαν βράχο συναντούνε

Κι ανάβουν τις λαμπάδες τους, όχι για να χαρούνε

Μα για να κάψουνε μ’ αυτές το εφηβικό της σώμα

Η αγία μόνο προσευχές ψελλίζει μεσ' στο στόμα

Και οι πληγές γιατρεύονται, πόσοι δεν την κοιτάζουν

Και πόσοι δεν πιστεύουνε καθώς αποθαυμάζουν

Μπροστά σε τέτοιο κίνδυνο, την αποκεφαλίζουν

Την όμορφη Μαρίνα μας κι οι αγγέλοι της χαρίζουν

Αμάραντο τον στέφανο της θείας βασιλείας

Στην Πόλη θα φυλάξουνε λείψανα της αγίας

Μέχρι την πρώτη άλωση, κι άλλες πηγές θα γράψουν

Πως ως το εννιακόσια οχτώ αυτά θα τα φυλάξουν

Πρώτα στην Αντιόχεια, μετά στην Ιταλία

Ως να ‘ρθουν στην Αθήνα μας όπου για την αγία

Νέος ναός θα ανεγερθεί ώστε να την τιμήσουν  

Οι Έλληνες που πιο πολύ θαρρείς δε θ’ αγαπήσουν

Άλλην αγία σαν αυτήν, ενώ στης Παναγίας

Το Περιβόλι, το ακριβό χεράκι της αγίας

Θα μείνει για να πιάνεται μ’ αυτό της Παναγίας.

Τι εσείς, τι εγώ, τι ο νόμος; (Σχόλιο πάνω στην Κυριακάτικη ευαγγελική περικοπή (Ματθ. 5,14-19))

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοὺ μαθηταίς·

Ο Κύριος είπε στους δικούς του μαθητές. Όχι στους μαθητές των άλλων, ούτε σε κείνους που δεν υπήρξαν ποτέ κανενός μαθητές. Στους δικούς του μίλησε, στους δικούς του είπε:

14. ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη·

Εσείς είστε το φως του κόσμου. Δεν είναι ο ήλιος, μήτε το φεγγάρι, δεν ειναι τα άστρα του ουρανού. Δεν είναι οι σοφοί, ούτε είναι οι φιλόσοφοι κι οι ρήτορες. Το φως του κόσμου είστε εσείς. Οι ψαράδες οι άσημοι, οι μαθητές οι δικοί μου.

Μια πόλη στην κορφή του βουνού δεν μπορεί να μείνει αόρατη. Αθέατη δεν μπορεί να μείνει. Θα τη δούνε όλοι, είτε το όνομά της γνωρίζουν είτε όχι. Θα την ατενίσουν απ’ τους πρόποδες, από το δρόμο, από κορφή άλλου όρους, από πόλεις μακρινές. Τις νύχτες θα λάμπουν σαν αστέρια μακρινά τα φώτα της. Τις μέρες θα τη δείχνουν με το δάχτυλο ως περιπόθητο προορισμό. Θα ονειρεύονται όλοι να την πλησιάσουν. Να γνωρίσουν κάθε της γωνιά. Να γίνουν κάτοικοί της μόνιμοι για να αγναντεύουνε τον κόσμο από ψηλά και να ψηλαφούνε με υψωμένα δάχττυλα το γαλάζιο τρούλο της. Να παραμείνουν όλη τους τη ζωή εκεί για να γίνεται κάθε στιγμή τους πρότυπο και παράδειγμα σε κείνους που ζουν για να ανεβαίνουν σε κορφές απάτητες. Εσείς, μαθητές μου, είστε οι απάτητες κορφές κι οι πόλεις που πάνω τους χτίστηκαν και όλοι με θαυμασμό θα αντικρίζουν και θα νοσταλγούν.

  

15. οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ.

Μια πόλη στην κορυφή ενός όρους δεν μπορεί να μείνει απαρατήρητη, αλλά σαν ήλιος φωτίζει την πλάση, όπως ένα λυχνάρι που δεν θα το βάλουμε ποτέ κάτω από το κομοδίνο ή το χαμηλό κρεβάτι, αλλά πάνω στη λυχνία του για να φέγγει το σπίτι. Γιατί ο κόσμος αυτός ειναι σπίτι μας, κι εσείς, μαθητές μου, που σας διάλεξα και με διαλέξατε, φως σε αυτόν τον κόσμο είστε. Στον κόσμο που σέρνεται μέσα στις σκιές, που σκύβει δουλοπρεπώς το κεφάλι και που απολαμβάνει τα σκοτάδια του όσο κι ένας εκ γενετής στη φυλακή φυλακισμένος τα δεσμά του. Σαν τον λύχνο, αυτόν τον κόσμο θα φωτίσετε, σαν απαστράπτουσα πόλη στην κορυφή αυτών των σκοτεινών βουνών θα υψωθήτε, όπως οι έλαφοι των αρετών σε αντίθεση με τους λαγούς που καταφεύγουν στων παθών τα σκοτεινά λαγούμια.

16. οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Έτσι το φως σας θα λάμψει στα μάτια των ανθρώπων, ώστε βλέποντας τα καλά σας έργα που θα ‘ναι καμωμένα από φως σαν αυτό που κάνει τα πρόσωπά σας να λάμπουν, να δοξάσουν όλοι τον Ουράνιο Πατέρα τους, πηγή και γονιμοποιό δύναμη κάθε καλού. Αν δεν δοξάσουν Εκείνον μα δοξάσουν εσάς, τότε τα καλά έργα σας, μάλλον δεν ήταν τόσο καλά όσο νομίσατε.

17. Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι.

Μη θαρρείτε πως ήρθα να καταργήσω τον Νόμο ή τους προφήτες. Πώς να καταργήσει τον νόμο ο Νομοθέτης του; Πώς να σβήσει το παρελθόν ο Χρονοποιός του; Πώς να διαγράψει τους προφήτες ο Εμπνευστής τους;

Να συμπληρώσω όλα όσα μέχρι τώρα γνωρίζετε, ήρθα. Να σφραγίσω τα γραμμένα με τη βασιλική μου σφραγίδα,  το βουλοκέρι που θα χύσω του αίματος. Γιατί πάλιωσε τόσο αβάσταχτα το παρελθόν και μαζί του ο νόμος, που έγινε ό,τι κι ένα ποίημα παλιό που αποστηθίσατε παιδιά και το επαναλάμβανετε άνοστα, ανούσια, μηχανικά, μόνον και μόνον γιατί σας θυμίζει λίγο την παιδική σας ηλικία ή τον γέρο δάσκαλο που κάποτε σας επέβαλε να το μάθετε απέξω. Ήρθα να συνεχίσω το ποίημα εκείνο το παλιό που σήμερα δε μιλάει πλέον στις καρδιές σας, δε  διεγείρει τα σπλάχνα σας πια, δεν αφυπνίζει την υπνωτισμένη σας μνήμη κι έτσι η ζωή σας κατάντησε μια νεκρή σαβανωμένη και ξέπνοη. Ναι, για κείνο το πρώτο σας ποίημα ήρθα. Να του δώσω πνοή απ’ την πνοή μου και αίμα απ’ το αίμα μου. Να το ακούσει ξανά η καρδιά σας που έπαψε να σκιρτά όταν το προφέρουν τα χείλη σας άψυχα. Γι’ αυτό σας ξενίζουν οι λέξεις μου και τα μάτια σας έκπληκτα με θωρούν. Το παλιό ποίημα που σας απαγγέλω ξανά στο παρόν, αποκτά απ’ την αρχή  το ξεχασμένο του νόημα, φέρνει σεισμό στο ράθυμο παρόν σας και το ξυπνά από τη νάρκη της στείρας αποστήθισης. Για να ζήσετε στο παρόν ολόκληροι, ήρθα. Ανέλαβα την ανθρώπινη ύπαρξη για να αναλάβετε μαζί μου από την αρχή τον εαυτό σας, της ύπαρξής σας το ποίημα. 

18. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται.

Σας το λέω πως έτσι θα γίνει. Ως να παρέλθουν ο ουρανός και η γη και όσοι αιώνες κι αν παρέλθουν μαζί τους, μέχρι όλα όσα σήμερα βλέπετε χαθούνε και σβήσουν, ούτε ένα γιώτα, μα ούτε και κεραία θα χαθούν από κείνο το ποίημα του Νόμου. Είναι ο νόμος που μιας διά παντός όρισε την αιώνια ύπαρξη, ώσπου όλα όσα περιέχει μπροστά σας να δείτε, όχι σαν λέξεις, μα ως γεγονός αιώνιας ύπαρξης φωτός αδιάπτωτου.

19. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν·

ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

Όχι μόνο δεν ήρθα να καταργήσω τον Νόμο, αλλά ήρθα και για να σας πω, πως όποιος από τους κήρυκές του καταργήσει έστω και μία από τις ελάχιστες εντολές του κι ύστερα τον διδάξει παραλείποντας την στους ανθρώπους, θα είναι ελάχιστος και ο ίδιος στην βασιλεία των ουρανών. Ελάχιστος, απρόσωπος, ανώνυμος, ουτιδανός και μόνος. Όποιος όμως αφού πρώτα τηρήσει όλες τις εντολές του νόμου και τις κάνει πράξη, ύστερα τις διδάξει με τον βίο, τον λόγο ή τα έργα του, αυτός θα ανακηρυχθεί μέγας στη βασιλεία των ουρανών. Με πρόσωπο, με όνομα, με φως μέσα στο φως αγάπης ατελεύτητης.

Κυριακή τῶν Ἁγ. Πατέρων τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

 (Ματθ. 5,14-19)

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοὺ μαθηταίς·

14. ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω ὄρους κειμένη· 

15. οὐδὲ καίουσι λύχνον καὶ τιθέασιν αὐτὸν ὑπὸ τὸν μόδιον, ἀλλ’ ἐπὶ τὴν λυχνίαν, καὶ λάμπει πᾶσι τοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ. 

16. οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα καὶ δοξάσωσι τὸν πατέρα ὑμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. 

17. Μὴ νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον ἢ τοὺς προφήτας· οὐκ ἦλθον καταλῦσαι, ἀλλὰ πληρῶσαι. 

18. ἀμὴν γὰρ λέγω ὑμῖν, ἕως ἂν παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου ἕως ἂν πάντα γένηται. 

19. ὃς ἐὰν οὖν λύσῃ μίαν τῶν ἐντολῶν τούτων τῶν ἐλαχίστων καὶ διδάξῃ οὕτω τοὺς ἀνθρώπους, ἐλάχιστος κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν· 

ὃς δ’ ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.

https://aerapatera.wordpress.com/2017/07/16/κυριακή-τῶν-ἁγ-πατέρων-τῆς-δ΄-οἰκουμ/

“Πνευματικό” και “Δικαίωμα” - Όροι ασύμβατοι ή υποκριτικοί;

Για να μιλήσουμε για τα πνευματικά δικαιώματα, θα πρέπει να επιστρέψουμε στις πρωταρχικές έννοιες των όρων και τη φύση τους.

Ας περιοριστούμε αρχικά στους λογοτέχνες και δημοσιογράφους, δύο ολωσδιόλου διάφορους εργάτες του πνεύματος, αλλά και της γλώσσας. Συχνά σκανδαλίζονται και αγανακτούν συγγραφείς όταν οι απλοί ή λαϊκοί άνθρωποι τους ζητούν με απόλυτη φυσικότητα να τους χαρίσουν ένα τους βιβλίο. Μα, -διατείνονται-, πάμε ποτέ στον κρεοπώλη να ζητήσουμε να μας χαρίσει ένα κιλό κιμά; Γιατί θεωρείται φυσικό να τους χαριστεί ένα βιβλίο; Οι συγγραφείς φαίνεται πως δεν γνωρίζουν αυτό που οι απλοί άνθρωποι διαισθητικά έχουν εμπεδωμένο και σαφές. Το κρέας το αγοράζεις και το πουλάς. Το πνεύμα ούτε το αγοράζεις ούτε βέβαια, ως εκ τούτου, δικαιούσαι και να το πουλήσεις. Αυτό που αγοράζεις και το εμπορεύεσαι πρέπει να το πουλήσεις. Είναι νόμος της αγοράς. Αυτό που σου δόθηκε ως δώρο, είναι αδιανόητο να το πουλήσεις. Μοιάζει σαν να πουλάς το κλεμμένο. Οφείλεις και εσύ να το δωρίσεις, αν μάλιστα θέλεις να εξακολουθήσει να σου δωρίζεται. Κανένας “πνευματικός” άνθρωπος δεν θα έπρεπε να ζει, τουλάχιστον άνετα, από τα πνευματικά του έργα και τα δικαιώματά τους. Θα έπρεπε να κάνει μια “κανονική” δουλειά όπως κάνουν και όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι που στερούνται πνευματικών δωρεών και αντίστοιχων χαρισμάτων. Στην περίπτωση που ένας τέτοιος άνθρωπος είναι παντελώς ανίκανος για οποιαδήποτε άλλη εργασία εκτός της πνευματικής, θα όφειλε να συμπεριφέρεται τουλάχιστον όπως κάποιοι παραδειγματικοί εργάτες του πνεύματος και να ζητά ως αμοιβή τόσα όσα του είναι παντελώς απαραίτητα για να ζήσει. Η έννοια ατού δικαιώματος έχει νόημα μόνον ως προς τη βρώση, την πόση και την κατοκία και θα πρέπει να ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Το έκανε ο Παπαδιαμάντης. Ζήτησε το μισό ποσό από αυτό που του πρόσφεραν από την εφημερίδα με την οποία θα συνεργαζόταν διότι αυτό του ήταν αρκετό για να ζήσει. Στην εποχή μας όμως το ένα ζήτημα εγείρει το επόμενο. Πόσοι γνωρίζουν πόσα χρήματα θα ήταν απολύτως απραίτητα για να ζήσουν, όταν οι αληθινές με τις επίπλαστες ανάγκες δεν μπορούν πλέον να ξεδιαλυθούν;

Ας μην λησμονούμε επίσης ότι το άυλο έργο με το υλικό δεν είναι ούτε ίσα, ούτε ίδια. Στην πραγματικότητα, αν μπορείς να αξιολογήσεις πόσο θα κοστίσει ένα κιλό ψάρια, δεν μπορείς ποτέ να το κάνεις με δικαιοσύνη για ένα βιβλίο.

Το να ζητούμε πνευματικά δικαιώματα ως εργάτες του πνεύματος μπορεί στην εποχή μας να φαίνεται αυτονόητο, απλώς και μόνον επειδή το έχουμε συνηθίσει ή επειδή δεν μπορούμε πράγματι να ζήσουμε αλλιώς. Ωστόσο, το ότι το έχουμε συνηθίσει δεν σημαίνει ότι είναι και ορθό. Από τη στιγμή που θα  αναγνωρίσουμε το ανορθόδοξο, το μη ορθό του αιτήματος, μπορεί να ξεκινήσει μια συζήτηση που δεν έχει γίνει ποτέ εξαιτίας της καθολικής υποκρισίας της εποχής μας.

Ξεσηκώθηκε ένας ολόκληρος κόσμος απέναντι στις διατάξεις περί πνευματικών δικαιωμάτων που με τον πλέον αντιδημοκρατικό και ιδιαιτέρως άκομψο τρόπο πήγε να περάσει η υπουργός πολιτισμού. Ωστόσο, η αντίδραση περιορίστηκε στη χρήση των πνευματικών έργων στο εκπαιδευτικό σύστημα και δεν υπονοήθηκαν καν άλλα ζητήματα που αφορούν τα πνευμαιτκά δικαιώματα και που ποτέ δεν έχουν τεθεί στο τραπέζι από όσους αντέδρασαν στο παρόν νομοσχέδιο. Για παράδειγμα, πόσοι από τους συγγραφείς και τους δημοσιογράφους υπογράφουν συμβόλαια για το έργο τους, πόσοι αμοίβονται, πώς αμοίβονται, αν αυτά που γράφουν τα συμβόλαια τηρούνται, πόσοι εκδοτικοί οίκοι δημιουργούνται ακόμα και εν μέσω κρίσης εις βάρος συγγραφέων που δεν θα αμοιφθούν ποτέ, αλλά που οι ίδιοι θα εισπράξουν τα ποσά των πωλήσεών των έργων που εκδίδουν. Ζήτησαν οι εκδότες με αυστηρούς τόνους να εφαρμόσει η Ελλάδα τις αντίστοιχες Ευρωπαϊκές διατάξεις, οι οποίες όμως δεν αφορούν μόνο το παρόν ζήτημα. Διότι είναι γνωστό πως στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης -που τη θυμόμαστε μόνον όταν μας συμφέρει-, πληρώνονται οι πνευματικοί δημιουργοί και καλλιτέχνες και όταν θα δώσουν μια συνέντευξη στα μέσα ενημέρωσης ή θα παρουσιάσουν ένα μέρος της εργασίας τους, ή θα δώσουν μια διάλεξη σε κάποιο συνέδριο ή ακαδημαϊκό χώρο, και μάλιστα θα αμοιφθούν πολύ καλά, ενώ στη χώρα μας θεωρείται αυτονόητη η απαίτηση να πληρώνουν οι εργάτες του λόγου και της τέχνης ακόμα και τα οδοιπορικά τους, προκειμένου να προβληθούν στο γυαλί ή να τους παρασχεθεί το βήμα από αυτούς που κάνουν μια μεγάλη παραχώρηση βάζοντάς τουςως παρείσακτους και επαρχιώτες στον κλειστό Αθηναϊκό τους -κατά κύριο λόγο- κύκλο που ορίζει, διαμορφώνει και κινεί την “πνευματική αγορά” και το κατεστημένο της.

Στην ελληνική πραγματικότητα η πνευματική δημιουργία, όπως και η καλλιτεχνική, υποτιμούνται βαθύτατα πρώτα και κύρια από αυτούς που έχουν αναλάβει την εκτέλεση και προώθηση των πνευματικών και καλλιτεχνικών έργων. Αυτό αφορά στο μεγαλύτερο μέρος των εκδοτικών επιχειρήσεων της χώρας, των μέσων, των κριτικών, της διαφήμισης και των οργάνων συλλογικής διαχείρισεις των πνευματικών δικαιωμάτων. Το σκάνδαλο της ΑΕΠΙ είναι πολύ πρόσφατο και έφερε στο φως τη φοβερή εκμετάλλευση των καλλιτεχνών από τους εμπόρους. Αντιστοίχως, στους περισσότερους εκδοτικούς οίκους, θα πληρωθούν οι επιμελητές, οι δορθωτές, οι γραμματείς, οι γραφίστες, οι τυπογράφοι, οι πωλητές, προφανώς και οι εκδότες, ενώ οι περισσότεροι από τους συγγραφείς δε θα πληρωθούν ποτέ, όπως δε θα πληρωθούν και πολλοί από τους δημοσιογράφους στις εφημερίδες και τα ειδησιογραφικά κανάλια. Δηλαδή, όλοι αυτοί, εξαιτίας των οποίων όλοι οι προηγούμενοι υπάρχουν και δίχως αυτούς δε θα είχαν καν λόγο ύπαρξης.

Εάν, λοιπόν, θέλουμε να κάνουμε μια συζήτηση περί πνευματικών δικαιωμάτων, θα πρέπει αυτή να συμπεριλάβει όλο το πλαίσιο και όχι μόνο ένα μέρος του. Διαφορετικά, συγχωρέστε με, αλλά χορεύουμε όλοι στον κοινό χορό της υποκρισίας που δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο ανάξιο λόγου. Ή θα παραιτηθούμε παντελώς της έννοιας του δικαιώματος από τα πνευματιά μας έργα, ή θα παίξουμε με συνέπεια με τους όρους της αγοράς όλοι όσοι εμπλεκόμαστε σε αυτή την πονεμένη ιστορία.

Χάι κου της σιωπής

Ακούς τη σιωπή

Σε καύσωνα ή χιόνι

Φωνή του Θεού

Νούφαρο κλειστό

Η σιωπή, υπόσχεται

Λόγο του κάλλους 

Νύχτα η σιωπή

Παίρνει όρκο: Σύντομα

Θα ξημερώσει

Μη σπας τη σιωπή

Όταν ολοκληρωθεί

Θα μαρτυρήσει

Ψυχή της σιωπής

Το μυστήριο, σώμα

Βλέμμα ομιλών

Ἀπὰνθισμα ἀπὸ σοφὰ λὸγια τοῦ Ἁγὶου Παϊσὶου

«Συνετός και μυαλωμένος άνθρωπος είναι εκείνος που αντελήφθη καλώς ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής και σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του».

«Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή που φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί που χρειάζονται και την ώρα που χρειάζονται»

«Να αναθέτουμε το μέλλον μας στο Θεό. Η απόλυτη εμπιστοσύνη στο Θεό, έχει μητέρα την πίστη, με την οποία προσευχόμαστε και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας».

«Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό, είναι μια λύτρωση από την ανασφάλεια που φέρνει η πίστη στο εγώ, και μας κάνει να χαρούμε τον παράδεισο από αυτή τη ζωή».

«Όταν, από φιλότιμο, κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με τη ζωή μας, τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες του στα φιλότιμα παιδιά του».

«Όταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος, έρχεται η θεία παρηγοριά και νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού».

«‘Όσο περισσότερο ζει κανείς την κοσμική ζωή, τόσο περισσότερο άγχος κερδίζει. Μόνο κοντά στο Χριστό κανείς ξεκουράζεται γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για το Θεό».

«Η ανώτερη χαρά βγαίνει από τη θυσία. Μόνον όταν θυσιάζεται κανείς συγγενεύει με τον Χριστό, γιατί ο Χριστός είναι θυσία».

«Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή διάθεση που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας και την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Όλα τα άλλα μας δίνει εκείνος».

«Όποιος κουράζεται για τον πλησίον του από καθαρή αγάπη, ξεκουράζεται με την κούραση! Αυτός που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει, κουράζεται με το να κάθεται!» .

«Πνευματική πρόοδος υπάρχει, εκεί που υπάρχει η αίσθηση ότι όλα είναι χάλια».

«Να μην θυμάσαι τα κρύα του χειμώνα, γιατί θα κρυώνεις και τον Αύγουστο».

«Όσο ζει ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να δίνει πνευματικές εξετάσεις. Μετεξεταστέος δεν υπάρχει. Ας αγωνιστούμε να πιάσουμε έστω την πνευματική βάση για να περάσουμε στον παράδεισο».

«Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομά του, νοερώς και αδιαλείπτως».

«Στον ουρανό δεν ανεβαίνει κανείς με το κοσμικό ανέβασμα, αλλά με το πνευματικό κατέβασμα. Μόνο έτσι, βαδίζοντας «χαμηλά», χωράει από την στενή πύλη του παραδείσου».

«Δεν μπορούν να μας συμφιλιώσουν με τον Θεό τόσο οι σωματικοί αγώνες και οι κόποι, όσο η συμπάθεια της ψυχής και η φιλανθρωπία και η προς τον πλησίον αγάπη».

«Η αγάπη μας πρέπει να είναι ίδια προς όλους. Μόνο τότε είναι αγάπη Θεού. Κάτω από αυτήν τα πάντα λυγίζουν. Δίπλα της όλα λειώνουν».

«Όταν έχουμε αυτογνωσία, τότε γίνεται η «πνευματική διάσπαση» του ατόμου μας. Έτσι απελευθερώνεται η ενέργεια και ξεπερνάμε την βαρύτητα της φύσεώς μας και διαγράφουμε πνευματική τροχιά».

«Στην εποχή μας, δυστυχώς η λογική κλόνισε την πίστη και γέμισε τις ψυχές με αμφιβολίες. Έτσι, επόμενο είναι να στερούμαστε τα θαύματα, γιατί το θαύμα ζείται και δεν εξηγείται».

«Μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Η αυτοπεποίθηση είναι εμπόδιο στη Θεία Χάρη. Όταν αναθέτουμε τα πάντα στο Θεό, αυτός «υποχρεώνεται» να μας βοηθήσει».

«Ελέγχοντας το κακό, δε βγαίνει τίποτε. Παρουσιάζοντας όμως το καλό, ελέγχεται από μόνο του το κακό. Μόνο με καλά παραδείγματα ελέγχονται όσοι έκαναν μόδα την αμαρτία!».

«Πνευματική ωριμότητα είναι να πιστέψουμε ότι δεν κάνουμε τίποτε! Μόνο μέσα στην ταπεινή κατάσταση της απογοητεύσεως από τον εαυτό μας κρύβεται η καλή πνευματική κατάσταση».

«Ο Θεός δεν επιτρέπει καμιά θλίψη και κανένα κακό, αν μέσα απ’ αυτά δεν βγει κάτι καλύτερο από αυτό που εμείς ανθρώπινα θεωρούσαμε ότι είναι το παν!».

«Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια, η οποία μας μετέφερε από τον παράδεισο στη γη και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στην κόλαση».

«Εάν θέλεις να «πιάσεις» τον Θεό, για να σε ακούσει, όταν προσευχηθείς, γύρισε το κουμπί στη ταπείνωση, γιατί σ’ αυτήν την συχνότητα εργάζεται ο Θεός».

«Δεν πρέπει να αποφεύγουμε την αμαρτία για να μην πάμε στην κόλαση, αλλά από αγάπη και φιλότιμο για να μην λυπήσουμε τον ευεργέτη μας Χριστό» .

«Εκείνος που για να πιστέψει στο Θεό ζητά θαύματα, δεν έχει αρχοντιά. Για το Θεό αυτό έχει αξία. Να αγαπήσουμε τον Θεό μόνο και μόνο επειδή είναι αγαθός».

«Οι αγνοί λογισμοί εξαγνίζουν την ψυχή μας και αχρηστεύουν τα όπλα του δαίμονος της πορνείας, διότι μέσα στο αγνό σώμα διατηρείται η αγνή ψυχή και στην οποία παραμένει η Θεία Χάρις».

«Τίποτα δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Θεού, και όπου υπάρχει η πρόνοια του Θεού, σίγουρα αυτό που συμβαίνει, όσο πικρό κι αν είναι, θα φέρει ωφέλεια στην ψυχή».

«Φροντίστε να γεμίσετε τη κασέτα της καρδιά σας τώρα που είστε νέοι. Γιατί αλλιώς, όταν γεράσετε, ανάμεσα από βυζαντινή μουσική θ’ ακούγονται και μπουζούκια».

«Ο Θεός βοηθάει και δεν αδικεί!

Βλέπει πιο πέρα και τον ενδιαφέρει, σαν καλός πατέρας, να μας έχει κοντά του στον παράδεισο.

Γι’ αυτό δίνει δοκιμασίες σ’ αυτή τη ζωή».

https://aerapatera.wordpress.com/2017/07/12/ἀπὰνθισμα-ἀπὸ-σοφὰ-λὸγια-τοῦ-ἁγὶο/

Ο Σύριος καλλιτέχνης Abdalla Al Omari απεικονίζει τους αρχηγούς των κρατών ως πρόσφυγες

http://kengarex.com/the-vulnerability-series-syrian-artist-transforms-world-leaders-into-refugees-10-images/

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ του Θανάση και του Γιάννη Αντετοκούμπο στο ΩΝΑΣΕΙΟ ΙΔΡΥΜΑ

Κυριακὴ Ε`Ματθαὶου

(Ματθ. 8,28-9,1)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἐλθόντι τῷ Ἰησοῦ

28. εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν ὑπήντησαν αὐτῷ δύο δαιμονιζόμενοι ἐκ τῶν μνημείων ἐξερχόμενοι, χαλεποὶ λίαν, ὥστε μὴ ἰσχύειν τινὰ παρελθεῖν διὰ τῆς ὁδοῦ ἐκείνης. 

29. καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντες· τί ἡμῖν καὶ σοί, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;

30. ἦν δὲ μακρὰν ἀπ’ αὐτῶν ἀγέλη χοίρων πολλῶν βοσκομένη. 

31. οἱ δὲ δαίμονες παρεκάλουν αὐτὸν λέγοντες· εἰ ἐκβάλλεις ἡμᾶς, ἐπίτρεψον ἡμῖν εἰσελθεῖν εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων. 

32. καὶ εἶπεν αὐτοῖς· ὑπάγετε. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἀπῆλθον εἰς τὴν ἀγέλην τῶν χοίρων· καὶ ἰδοὺ ὥρμησε πᾶσα ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἀπέθανον ἐν τοῖς ὕδασιν. 

33. οἱ δὲ βόσκοντες ἔφυγον, καὶ ἀπελθόντες εἰς τὴν πόλιν ἀπήγγειλαν πάντα καὶ τὰ τῶν δαιμονιζομένων. 

34. καὶ ἰδοὺ πᾶσα ἡ πόλις ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ, καὶ ἰδόντες αὐτὸν παρεκάλεσαν ὅπως μεταβῇ ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτῶν. 

1. Καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον διεπέρασε καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν.

https://aerapatera.wordpress.com/2017/07/09/κυριακὴ-ε`ματθαὶου/

Χάι κου της αγάπης

1. Εις  το όνομα

Αγάπης, της Αγάπης

Και της Αγάπης

2. Ξυπνάς τον ήλιο 

Υποτάσσεις άνεμο

Πνίγεις το κύμα

3. Είσαι ο ρυθμός 

Στων κουπιών μου τη βάρκα

Και προορισμός

4. Στη ζύμη ψυχής

Πολλαπλασιάζεσαι

Δαπανόμενη

5. Οδηγείς τυφλούς

Σώζεις πνιγμένους, νεκρούς

Τους ανασταίνεις

6. Τώρα, Αγάπη

Κοράλλι στο βυθό μου

Έλα άνθισε

Ο φίλος του τζογαδόρου

Μπαίνω σε ένα ταξί για να με πάει από το κέντρο της Θεσσαλονίκης στο Επταπύργιο. Κάθομαι στο πίσω κάθισμα. Θέλοντας και μη, παρακολουθώ τη συζήτηση που έχει ο ταξιτζής με τον κύριο που Ο φίλος του τζογαδόρου
 μπροτά μου. Σχεδόν αμέσως αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μεταξύ τους μια οικειότητα που δεν οφείλεται σε κάποια προϋπάρχουσα σχέση, αλλά στον κοινό τόπο καταγωγής τους όπως και στα πρόσωπα που γνωρίζουν και οι δύο. Καθώς ανακαλύπτουν τους κοινούς γνωστούς τους, η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη ένταση όταν αναφέρεται το όνομα του Κώστα που ήταν γιος του τάδε και είχε τον δείνα θείο. Ο Ομηρικός προσδιορισμός του ανθρώπου με βάση το γένος του, κρατεί ως σήμερα, αντιστεκόμενος σθεναρά στις πολυποίκιλες διαστάσεις του χαρακτήρα και του βίου των σημερινών ανθρώπων.

Μεγαλώσαμε μαζί από παιδιά, λέει ο ταξιτζής. -Διακόπτω τη συγγραφή αυτού του κειμένου, προκειμένου να βγω στο μπαλκόνι για να δω τι ταράζει την ησυχία της νύχτας. Βλέπω ένα λευκό όχημα σαν μικρό κλειστό φορτηγό με κίτρινο φάρο που κάνει τρία μπιπ στη σειρά σε κάθε στάση του. Σταματά μπροστά στους σκουμπιδοντενεκέδες και μαζεύει τα σκουπίδια. Δεν είναι το γνωστό Δημοτικό απορρυματοφόρο, αλλά είναι κάποιας άγνωστης ιδιωτικής εταιρίας. Έτσι αποφάσισαν να λύσουν το πρόβλημα των σκουπιδιών οι Δήμοι μετά την απεργία των υπαλλήλων τους. Το απορυματοφόρο  απομακύνεται, και επιστρέφω στο τραπέζι μου.-

Από μικρός του άρεσε ο τζόγος, συνεχίζει ο ταξιτζής. Εμείς παίζαμε κορώνα γράμματα για να δούμε ποια ομάδα θα ξεκινήσει το παιχνίδι κι εκείνος μας ικέτευε να παίζουμε κορώνα γράμματ για να κερδίσει αυτός που θα κέρδεζε, τα λεφτά. Ο παρακαθήμενος κύριος κουνάει καταφατικά τεφάλι. Καταστράφηκε, λέει. Τι να κάνουμε; Άφησέ με, εδώ, καλα είναι. Πληρώνει τον ταξιτζή και κατεβαίνει στην αρχή της Ακροπόλεως.

 Δίχως να τον ρωτήσω, ο ταξιτζής αρχίζει και μου διηγείται τα περί ου ο λόγος.

Είχε τεράστια κτηματική περιουσία. Δούλευε οδηγός. Με το που έπαιρνε το μηνιάτικο, έτρεχε στο καζίνο. Μέσα σε μια νύχτα έχανε το μισθό όλου του μήνα. Κι αν του μίλησα, κι αν τον ικέτεψα να λυπηθεί τον εαυτό του, τίποτα. Σιγά σιγά άρχισε να χάνει ένα ένα τα κτήματά του. Μέχρι που τα έχασε όλα. Από καιρούς εις καιρόν με έπαιρνε τηλέφωνο να του δανείσω εκατό, διακόσια ευρώ. Στην αρχή του έδινα, μετά σταμάτησα. Όσο κι αν μου ορκιζόταν πως τα θέλει για να φάει και να πληρώσει τους λογαριασμούς, λίγο μετά με πληροφορούσαν κοινοί φίλοι πως πήγαινε και τα έπαιζε. Μια μέρα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει πως του έχει μείνει ένα σπίτι και έχει ανάγκη να το πουλήσει. Ενα μεγάλο σπίτι στο κέντρο της Έδεσσας. Εκατόν ογδόντα τετραγωνικά, κάνει τουλάχιστον εκατόν πενήντα χιλιάδες ευρώ. Εσύ δώσε μου εκατό και το παίρνεις, μου είπε. Δε θέλω να πάει σε ξένα χέρια. Δεν το θέλω, του απάντησα. Ξέρω πως θα πας να τα παίξεις. Δε θα γίνω συμμέτοχός στο πάθος σου. Μα αντί να το πάρει κάποιος ξένος, ας το πάρεις τουλάχιστον εσύ. Σου το αφήνω εβδομήντα. Όχι, δεν το θέλω. Από σένα δε θέλω τίποτα. Με έπαιρνε ξανά και ξανά. Εγώ αρνιόμουν. Θα στο αφήσω πενήντα, μου είπε μια μέρα. Δεν το θέλω. Τα λεφτά τα είχα, αλλά σ' αυτόν δε θα τα 'δινα. Θα το είχα μετά κρίμα στο λαιμό μου. Επέμενε. Δέκα φορές τη μέρα τηλέφωνο. Ρωτάω τη γυναίκα μου. Ούτε να το σκεφτείς, μου λέει. Ρωτάω το γιο μου. Ντροπή, μπαμπά. Πώς σου πέρασε τέτοιο πράγμα από το μυαλό; Ξανά τηλέφωνο ο φίλος. Εγώ δεν το παίρνω. Θα παίξεις τα λεφτά, θα τα χάσεις και μετά θα χαλάσουμε και τη φιλία μας. Δεν το έβαζε κάτω. Σκέφτηκα τη νύφη μου. Πήγε και το είδε. Της άρεσε. Μιλήσανε. Είναι πολλά τα λεφτά, του είπε. Μια βοδμάδα μετά, της το άφησε τριάντα χιλιάδες και εκείνη το αγόρασε. Το ίδο βράδυ πήγε στο καζίνο και τα έπαιξε. Τα έχασε όλα. Την άλλη μέρα με πήρε τηλεφωνο και μου ζήτησε διακόσια ευρώ. Δεν του έδωσα. Με έβρισε κι από τότε δεν μιλάμε. Κατάλαβες, κυρία μου; Θα πεθάνει σαν το σκυλί στο αμπέλι. Αλλά τι πλάκα που έχει η ζωή. Πού δίνει τα λεφτά... Πριν λίγο καιρό πέθανε η τελευταία θεία του. Του άφησε ένα τεράστιο κτήμα, κληρονομιά. Φυσικά το έπαιξε και το έχασε. Ευτυχώς που δεν έχει οικογένεια. Αλλά σε λίγο θα γυρίζει και θα ζητιανεύει. Ποιος θα τον δει; Για ένα πάθος...

Φτάνω στον προορισμό μου, καληνυχτώ τον ταξιτζή και περπατώ προς το σπίτι. Ο τζογαδόρος είναι τζογαδόρος, σκέφτομαι. Απόλυτος υποτακτικός του πάθους του. Τυφλός υποτακτικός. Σε άλλη περίπτωση θα ήταν αξιοζήλευτος. Αλλά ο ταξιτζής; Τι  άνθρωπος ήταν αυτός; Πώς αντιστάθηκε με τέτοια παλικαριά και τόσο σθένς στην εκμετάλλευση του πάθους που είχε ο φίλος του; Θα 'ταν δε θα 'ταν εξηντάρης. Η φωνή του πρόδιδε άνθρωπο ευθύ, σταθερό, ντόμπρο. Τα συνθήματα περί δώρων στον εαυτό μας που μάγεψαν και παγίδεψαν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας μας, αυτόν δεν τον άγγιξαν; Όχι μόνο το σπίτι που αγόρασε η νύφη του θα μπορούσε να πάρει, αλλά και πολλά άλλα από τα προηγούμενα περιουσιακά στοιχεία του φίλου του να τα έχει αγοράσει σε εξευτελιστές τιμές και να έχει τώρα ο ίδιος μια τεράστια περιουσία. Δεν το έκανε όμως. Δεν υπέκειψε στους πειρασμούς του εύκολου κέρδους. Ούτε αυτός, ούτε η γυναίκα του, όύτε καν ο γιος τους. Στάθηκε αληθινός φίλος. Φίλος, απ' αυτούς που πολλοί θα θέλαμε φίλο μας. Ίσως κάποιοι να αναρωτηθούν, και τι κέρδεσε; Μήπως δε βρέθηκαν κάποιοι άλλοι να κάνουν ό,τι δεν έκανε αυτός; Ποια η διαφορά; Τα ερωτήματα αυτά όμως, προτού απαντηθούν, προδίδουν ήδη τη διαφθορά μας.

Ο τζόγος βέβαια, δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Το πάθος του τζόγου δε γεννήθηκε στις μέρες μας. Άνθρωποι όμως σαν τον ταξιτζή διατηρούν άσβηστη την ελπίδα πως δε χάλασε εντελώς ο κόσμος. Ακόμα κι αν κάποιοι τον θεωρήσουν ηλίθιο, ας αναρωτηθούν τι χρωστούμε σε τέτοιους ηλιθίους.

Τα σκουπίδια του πολιτισμού μας, πάντα θα βρίσκονται κάποιοι να τα μαζεύουν. Αν δεν είναι οι δημοτικοί υπάλληλοι, θα είναι κάποιοι ιδιώτες. Η μόλυνση όμως της ατμόσφαιρας δεν αρχίζει από την παρατεταμένη παραμονή των σκουπιδιών στους ξέχειλους κάδους. Αρχίζει από τι θεωρούμε σκουπίδι, τι περιττό, τι αναγκαίο. Από την ευκολία να μαζεύουμε και να πετούμε. Να αγοράζουμε και να πουλούμε. Να εξαγοραζόμαστε και να ξεπουλιόμαστε. 

Ανάμεσα σε έναν κόσμο που παράγει σκουπίδια και σε κείνον που ζει από τα σκουπίδια, θα υπάρχουν πάντα κι αυτοί που θα αρκούνται στην τίμια πενία τους, αντιστεκόμενοι στις Σειρήνες της εκμετάλλευσης και του εύκολου κέρδους. Και είναι αυτοί που ανώνυμα, ήσυχα και ταπεινά, θα κάνουν τη διαφορά. Τη διαφορά που δίνει νόημα στην ύπαρξη του κόσμου.

Χά κου της θάλασσας

Αναπαυμένά

Δάκρυα - Των αιώνων

Καθαρτήριο

Μητρα της γης

Βαθυγάλανο νερό

Ουρανόσταλτο

Στοργική μάνα

Νόθων και ξένων παιδιών

Αγιοθάλασσα

Αντικαθιστώντας τον Θεό - Harold S. Kushner

Μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες είναι αυτή που μιλάει για εκείνον τον εξέχοντα εφημέριο, ο οποίος συνάντησε τυχαία στον δρόμο έναν πιστό από το εκκλησίασμά του και του είπε: «Δεν σε έχω δει τις τελευταίες εβδομάδες στο Ναό. Είσαι καλά;». Ο άνδρας απάντησε: «Καλά είμαι. Πήγαινα, όμως, και λάτρευα τον Θεό σε μια άλλη μικρή ενορία στην άλλη άκρη της πόλης». Ο εφημέριος είπε: «Νιώθω πραγματικά έκπληκτος που το ακούω. Τον ξέρω τον ιερέα αυτής της ενορίας. Είναι ένας αρκετά καλός άνθρωπος, δεν είναι, όμως, τόσο καλός, όσο εγώ, ούτε στη μελέτη της Βίβλου ούτε στο κήρυγμα. Δεν έχει τις δικές μου ηγετικές ικανότητες. Τι θα μπορούσες, άραγε να κερδίσεις εγκαταλείποντας τη δική μου ενορία και λατρεύοντας τον Θεό στη δική του;». Τότε ο πιστός του απάντησε: «Όλα αυτά είναι πολύ αληθινά, διαθέτει, όμως, άλλα χαρίσματα. Για παράδειγμα, μπορεί να διαβάζει τη σκέψη και μου μαθαίνει να τη διαβάζω κι εγώ. Θα σου δείξω. Σκέψου κάτι. Συγκεντρώσου σε αυτό. Θα διαβάσω τη σκέψη σου και θα σου πω τι σκεφτόσουν». Ο ιερέας συγκεντρώθηκε για μερικές στιγμές και τότε ο πιστός ρίσκαρε την εξής απάντηση: «Σκεφτόσουν τον στίχο των Ψαλμών: «Έχω επίγνωση ότι ο Κύριος είναι πάντα παρών κοντά μου, καθώς στα δεξιά μου στέκεται, για να μην κλονιστώ» (Ψαλμός 15,8)». Ο εφημέριος αναφώνησε: «Χα, κάνεις λάθος! Καθόλου δεν σκεφτόμουν αυτό». Τότε ο πιστός του απάντησε: «Ναι, το ξέρω ότι δεν σκεφτόσουν αυτό, γι' αυτό και δεν εκκλησιάζομαι πλέον μαζί σου».

*Μας το έστιλε ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου