Γιατί όλη η Ελλάδα λάτρεψε τον Ανδρέα;
Τι ξύπνησε μέσα μας;
Τι τον ξεχώρισε από όλους τους παίκτες και άγγιξε τις πιο κρυφές χορδές μας και τις έκανε να τραγουδήσουν και πάλι ένα παλιό, ξεχασμένο, αρχαίο τραγούδι;
Με μια λέξη: το φιλότιμο!
Το ελληνικό φιλότιμο που όμοιο δεν υπάρχει στον κόσμο.
Αυτό το φιλότιμο που οδήγησε την Αντιγόνη να κοντραριστεί με την εξουσία και τον Κρέοντα και να θάψει τον αδερφό της.
Γιατί το φιλότιμο πάει χέρι χέρι με τη γενναιότητα.
Η αρετή του Ανδρέα τον ξεχώρισε και κατάφερε να ενώσει τους παίκτες «εις το εμείς και όχι εις το εγώ». Γιατί το εγώ διχάζει, το κακό διχάζει, η ζήλια, ο φθόνος διχάζουν -κι αυτό οι Έλληνες το γνωρίζουμε καλά.
Θα πρέπει, λέω, ο Ανδρέας να είναι μακρινός απόγονος του μοναδικού γνήσιου κυβερνήτη της χώρας μας, του Καποδίστρια, που τον τιμούν ακόμα με μεγάλη αγάπη στην Ελβετία που την έκανε χώρα παραδειγματική στην άμεση δημοκρατία της.
Θα πρέπει να είναι και απόγονος του Κολοκοτρωνη που ένωσε τους Έλληνες και τους οδήγησε στη νίκη αλλά και που με μακροθυμία συγχώρεσε τον φονιά του γιου του.
Γιος του Θεού είναι ο Ανδρέας -και πάντα κάτ’ αναλογία- που θυσιάστηκε για να σωθούμε και ζήτησε από τον Πατέρα του να συγχωρέσει τους σταυρωτές του.
Σε μια Ελλάδα όπου έχασε τον αρχαίο της προσανατολισμό και το βυζαντινό της ήθος που ήταν πάντοτε στραμμένο στα επέκεινα, σε μια Ελλάδα που κυριαρχεί το κυνήγι του χρήματος, της δόξας και της προβολής, ο Ανδρέας μας έδειξε πως υπάρχουν σημαντικότερες αξίες στη ζωή, όπως η
καλοσύνη.
Ο Ανδρέας δεν είναι απλώς ο αδιαμφισβήτητος νικητής του Μαστερ σεφ. Είναι ο νικητής της ζωής. Είναι ο Έλληνας που όλοι μας λησμονήσαμε γιατί τον καταχωνιάσαμε μέσα μας παρασυρόμενοι από φτηνές αξίες.
Είναι η σπίθα που μας αφύπνισε και ξυπνήσαμε από τον λήθαργο του ατομισμού μας.
Αλλά αυτό είναι ο Έλληνας. Τουαρκεί μια σπίθα για να ξαναβρεί τον εαυτό του. Ενα παράδειγμα που θα τον συνταράξει. Κι όλα αλλάζουν.
Αυτό το παλικάρι μάς επέστρεψε τον εαυτό μας και στον εαυτό μας.
Σε ευχαριστούμε πολύ, Ανδρέα!
Δεν έκανες περήφανους μόνο τους γονείς και τους παππούδες σου, αλλά όλη την Ελλάδα!
Le « Suisse » qui nous a rappelé ce que signifie « grec »
Pourquoi toute la Grèce a-t-elle aimé Andreas ?
Qu'est-ce qui s'est réveillé en nous ?
Qu'est-ce qui l'a distingué de tous les joueurs et touché nos cordes les plus cachées et les a fait chanter à nouveau une vieille chanson oubliée, ancienne?
En un mot: le philotimo!
Le philotimo grec qui n'existe pas dans le monde.
Ce philotimo qui a conduit Antigone à rivaliser avec le pouvoir et Créon et à enterrer son frère.
Parce que le philotimo va de pair avec la bravoure.
La vertu d'Andreas s'est démarquée et a réussi à unir les joueurs "en nous et non dans l'ego". Parce que l’ego divise, le mal divise, la jalousie, l’envie divise – et les Grecs le savent bien.
Nous devrions, je dis, Andreas être un lointain descendant du seul véritable dirigeant de notre pays, Kapodistrias, qui l'honore encore avec beaucoup d'amour en Suisse qui a fait d'elle un pays exemplaire dans sa démocratie directe.
Il doit aussi être un descendant de Kolokotronis qui a uni les Grecs et les a conduits à la victoire mais aussi qui, avec des souffrances de longue date, a pardonné au meurtrier de son fils.
Le fils de Dieu est André – et toujours par analogie – qui a été sacrifié pour être sauvé et a demandé à son Père de pardonner ses crucifix.
Dans une Grèce où elle a perdu son orientation ancienne et son éthique byzantine qui a toujours été tournée vers au-delà, dans une Grèce qui domine la poursuite de l'argent, de la gloire et de la promotion, Andreas nous a montré qu'il y a des valeurs plus importantes dans la vie, comme la
La gentillesse.
Andreas n'est pas seulement le gagnant incontesté du chef. Il est le vainqueur de la vie. Il est le Grec que nous avons tous oublié parce que nous l’avons enterré à l’intérieur de nous, séduit par des valeurs bon marché.
C’est l’étincelle qui nous a réveillés et nous nous sommes réveillés du sommeil de notre individualisme.
Mais c'est le Grec. Il faut une étincelle pour se retrouver. Un exemple qui l'accablera. Et tout change.
Ce garçon nous est retourné à nous-mêmes.
Merci beaucoup, Andrea!
Vous avez rendu fiers non seulement vos parents et grands-parents, mais aussi toute la Grèece.
