Παρουσίαση του βιβλίου της Βασιλικής Νευροκοπλή "Τ’ αδέρφια του δρόμου", εκδ. Αρμός, Τετάρτη 11/11/26 στη Δραμα

 

Αν και πατρίδα μου λογίζονται οι Σέρρες, μιας και γεννήθηκα στην Πρώτη Σερρών, ο παππούς μου, ο πατέρας του πατέρα μου, κατέβηκε από το Άνω Νευροκόπι της Βουλγαρίας. Ήταν αρχές του 20ου αιώνα, νεαρό παιδί ακόμα πήρε ολομόναχο το δρόμο με τα πόδια κι αφού πέρασε το Φαλακρό και τον Αγγίτη έφτασε στην Προσοτσάνη. 

Η ιστορία του ζωντάνεψε τούτες τις μέρες με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου μου «Τ’ αδέρφια του δρόμου» στη Δράμα. 

Σκέφτηκα πως πολύ σωστά ξεκινούν οι παρουσιάσεις από τη Δράμα. Καιρός ήταν να αποδώσω τιμή στον παππού Κώστα. 

Η ιστορία λέει πως πλησιάζοντας τον σταμάτησε πάνω σε ένα γεφυράκι ένας αγροφύλακας και τον ρώτησε ποιος είναι κι από πού έρχεται. Μα ο παππούς ήταν παιδί, ένα τρομαγμένο παιδί που είχαν ήδη δει τα μάτια του φρικαλέα πράγματα με τον πόλεμο. Δεν μπορούσε να μιλήσει. Άχνα δεν έβγαλε. Εκείνη την ώρα έφτασε κι ένας μπάρμπας. Είδε το παιδί τρομαγμένο, θύμωσε με τον αγροφύλακα που το πίεζε και το τρομοκρατούσε ακόμα περισσότερο. Ήταν Κυριακή πρωί. Ο μπάρμπας δίνει μια στον αγροφύλακα και τον πετάει στο ποτάμι λέγοντας στον παππού μου: Άιντε, τώρα, παιδί μου, συνέχισε εσύ το δρόμο σου, να πάω κι εγώ στην εκκλησία…

Το παιδί κάποια στιγμή πήγε στο αστυνομικό τμήμα κι εκεί όμως άχνα δεν έβγαζε. Βρε πώς σε λένε, βρε αμάν… τίποτα. Κάποιος τότε τον ρώτησε από πού είναι και τότε αναθάρρησε και απάντησε πως είναι από το Άνω Νευροκόπι. Ε, τότε, ας σε ονομάσουμε Νευροκοπλή, είπαν κι έτσι έγιναν τα χαρτιά του κι αποκτήσαμε αυτό το επίθετο. Αργότερα θυμήθηκε ότι το επίθετό του ήταν “Ιωαννίδης”, αλλά ήταν πλέον πολύ αργά για αλλαγές…

Δεν ξέρω πόσα χρόνια έμεινε στην Προσοτσάνη, κάποτε όμως πήγε στα χωριά των Σερρών, πρώτα στη Νέα Ζίχνη και μετά στο Σφελινό.

Στη μνήμη του παππού, λοιπόν, αφιερώνω αυτή την παρουσίαση στη Δράμα και χαίρομαι που ήρθε η ώρα να πω δυο φτωχά λόγια για τη ζωή του. Ήταν γενναιόδωρος άνθρωπος, αυθόρμητος και καμιά φορά ασυγκράτητος, πολύ περήφανος και αρχοντικός. Ο Θεός να τον αναπαύει. Τυραννισμένες γενιές, τι δεν τράβηξαν…

Σας περιμένω με χαρά να μοιραστούμε ιστορίες ανθρώπων που συνάντησα στους δρόμους και μου άνοιξαν την καρδιά τους.

Μεγάλη η τιμή να παρουσιάζουν το βιβλίο μου δύο αγαπημένοι άνθρωποι που εκτιμώ βαθιά:

Ο συγγραφέας Βασίλης Τσιαμπούσης και ο γιατρός και ποιητής Χαράλαμπος Ανδρεάδης. Τους ευχαριστώ θερμά για την προθυμία και τον κόπο τους, όπως και την Εφη Μπουχορικου που ανέλαβε τη διοργάνωση και με τη χορωδία του Εξωραϊστικού Πολιτιστικού Συλλόγου Δράμας θα μας γλυκάνει μελωδικά την καρδιά. 

Θερμές ευχαριστίες και στην Ι. Μητρόπολη Δράμας που θα μας φιλοξενήσει στο Πνευματικό της κέντρο.

Σας περιμένουμε με ανοιχτές αγκαλες την Τέταρτη 11 Νοεμβρίου στις 19.00μμ.

https://www.dramania.gr/topikes/drama/drama-paroysiazetai-to-neo-vivlio-tis-vasilikis-neyrokopli-t-aderfia-toy-dromoy/

Το ΟΧΙ του Μεταξά - του Δημήτρη Τριάντου

 Ο Μεταξάς δίκαια  πήρε όλη την δόξα του  ΟΧΙ ?  Μπορούσε να πει ΝΑΙ ? αν στην θέση του είχε βρεθεί άλλος θα είχε πει ΝΑΙ?

Ο ίδιος εξηγεί  στην  περίφημη ομιλία του στους  αρχισυντάκτες του αθηναϊκού Τύπου, μόλις δύο μέρες μετά, στις 30 Οκτωβρίου : 

....Λοιπόν, ακούστε για να συνεννοηθούμε.  Έκανα το παν διά να κρατήσω την Ελλάδα μακράν της συγκρούσεως των μεγάλων κολοσσών.....η πολιτική την οποίαν ακολουθώ είναι η πολιτική του αειμνήστου Βενιζέλου. Διότι είναι η πολιτική του συνταυτισμού της Ελλάδος με την τύχην της Δυνάμεως, διά την οποίαν η θάλασσα είναι ανέκαθεν, όπως είναι και διά την Ελλάδα, όχι το εμπόδιον που χωρίζει αλλά η υγρά λεωφόρος που τους συνδέει... Διά την Ελλάδα, η Αγγλία είναι η φυσική φίλη και επανειλημμένως προστάτρια, ενίοτε δε η μόνη προστάτρια.

Η μεγάλη αντιστροφή - Ο Γερμανόφιλος Μεταξάς στον Α Παγκόσμιο γίνεται Αγγλόφιλος στον Β Παγκόσμιο και στις δυο περιπτώσεις θεωρούσε οτι έτσι εξυπηρετούνται τα εθνικά μας συμφέροντα

Αν υποχωρούσε "θα έπρεπε διά ν' αποφύγουμε τον πόλεμον να γίνουμε εθελονταί δούλοι και να πληρώσουμε με το άπλωμα του αριστερού χεριού μας  προς ακρωτηριασμόν από την Ιταλίαν, και του δεξιού από την Βουλγαρίαν"

Αρα ή με την Αγγλία και ότι προκύψει ή με τον Αξονα, η Ελλάδα σώα και αβλαβής αλλά κομμένη στα δυο, ένα κομμάτι της Ιταλίας, ένα κομμάτι της Βουλγαρίας.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι τον υποχρέωσε ο Αγγλόφιλος Βασιλιάς Γεώργιος.  Αν ήθελε πράγματι ο Μεταξάς να παραδώσει τη χώρα στον Άξονα, δεν χρειαζόταν καν να πει  ΝΑΙ, διαφωνεί με τον Βασιλιά, υποβάλλει την παραίτηση του και  ύστερα, θα μπορούσε να επανέλθει με την βέβαιη έλευση των Γερμανών ως κατοχικός δικτάτορας/πρωθυπουργός. Και όταν τέλειωνε ο πόλεμος με ηττημένους τους Γερμανούς θα έφευγε μαζί τους στην Γερμανία , απλά τα πράγματα, το έκαναν και άλλοι.

Αρα το ΟΧΙ  ήταν συνειδητή δική του επιλογή

Η  δεύτερη ερώτηση

Ο Νικόλαος Πλαστήρας κάνει το 1935 πραξικόπημα εναντίον των φιλοβασιλικων και αποτυγχάνει, εγκαταλείπει την Ελλάδα και ζει εξόριστος στο Παρίσι

Αν είχε πετύχει το πραξικόπημα και στη θέση του Μεταξά είχε βρεθεί ως δικτάτορας ο Νικόλαος Πλαστήρας είναι βέβαιο ότι η απάντηση του θα ήταν διαφορετική. Ο Πλαστήρας είχε γίνει από αρκετά χρόνια άκριτος θαυμαστής του Μουσολίνι και φιλοδοξούσε να τον  μιμηθεί  περισσότερο από κάθε άλλον. 

Το 1941, από την εξορια κατηγορούσε τον Μεταξά ότι οδήγησε την Ελλάδα σε άνισο πόλεμο που μπορούσε να είχε αποφευχθεί.

Γράφει στον Έλληνα πρεσβευτή στην Γαλλία, στις 16 Ιουλίου 1941 "η αδεξιότης της  πολιτικής του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου ωδήγησε τον Ελληνικόν Λαόν εις ένα άνισον πόλεμον με μίαν μεγάλην δύναμιν, ως η Ιταλία....δεν αξιοποιήθηκε η προτεινόμενη από τη Γερμανία "διευθέτηση" της ιταλοελληνικής σύρραξης, στην οποία "διευθέτηση" μπορούσα να έχω συμβάλει και εγώ ο ίδιος. Και το μοιραίον επήλθεν. 

Η Ελλάς ήχθη προς αυτοκτονίαν παρά μιας  Κυβερνήσεως δεχθείσης μετ' απεριγράπτου αφελείας ν' αντιμετωπίση τας δύο μεγαλυτέρας στρατιωτικάς δυνάμεις της Ευρώπης,..... 

Η ανήκουστος κουφότης της Κυβερνήσεως υπήρξεν η αφορμή μιας τραγικής καταστροφής της Χώρας εντός ολίγων ημερών ....

Κατά συνέπεια, ο Πλαστήρας όχι μόνο δεν θα είχε απορρίψει το ιταλικό τελεσίγραφο λέγοντας ΝΑΙ αλλά θα είχε φροντίσει να μην υπάρξει καν ανάγκη για τελεσίγραφο,  έτοιμος να συνεργαστεί με τις δυνάμεις του Άξονα. Βαυκαλιζόταν, όπως φαίνεται,  ότι αυτές θα τον εγκαθιστούσαν δικτάτορα στην κατεχόμενη Ελλάδα αφού στο ίδιο γράμμα, που αφορούσε το διαβατήριό του, έγραφε χαρακτηριστικά: "δεν είναι μακράν η ημέρα, που θα απασχοληθώ εγώ ο ίδιος διά τα διαβατήρια όλων..." 

Απίστευτο και όμως αληθινό, ο μπαρουτο-καπνισμενος ήρωας των δύο Βαλκανικών πολέμων και της Μικρασιατικής εκστρατείας, ο άνθρωπος που δεν είχε κρεβάτι αλλά στρατιωτικό ράντζο, θεωρούσε ότι το συμφέρον της πατρίδας ήταν το ΝΑΙ

Δεν υπάρχει άνθρωπος στην χώρα μας που να αμφισβητεί τον πατριωτισμό του Πλαστήρα  και όμως αυτός θα έλεγε ΝΑΙ

Δεν τρελάθηκε απλά επηρεασμένος από την στάση της Γαλλίας, σου λέει ολόκληρη Γαλλία συνθηκολόγησε και η μικρή Ελλάδα πάει να κάνει τον μάγκα, πίστευε ότι με συμβιβασμό η Ελλάδα θα είχε να χάσει λιγότερα

Σωστά τιμούμε λοιπόν τον Μεταξά,  από τις σπάνιες περιπτώσεις που είχαμε τον σωστό άνθρωπο σε θέση ευθύνης στη σωστή χρονική στιγμή

Στην κηδεία του Μεταξά παρευρέθηκε ο πρώην ΓΓ του ΚΚΕ Γρηγόρης Φαράκος, φοιτητής τότε του Πολυτεχνείου  όπως και "πολύς  κόσμος της διωκόμενης Αριστεράς". 

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μίκη Θεοδωράκη,  όταν πέθανε «έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά», διότι απλούστατα «ήταν ίσως ο μοναδικός πολιτικός στην Ευρώπη που δεν πίστευε στη νίκη του Χίτλερ. Πίστευε δηλαδή ότι θα νικήσουν οι Εγγλέζοι, κάτι που εκείνη τη στιγμή έμοιαζε παράλογο», σημειώνει ο μεγάλος δημιουργός.

Τραγικές στιγμές, σύνθετες και δύσκολες αποφάσεις!

Κοροϊδεύουμε τους πιτσιρικάδες που δεν ξέρουν τι έγινε το 1821 και το 1940 αλλά από την άλλη είναι ευλογημένοι που οι πόλεμοι για αυτούς είναι κάτι απόμακρο, χαμένο στις σελίδες της ιστορίας και όχι βιωμένη εμπειρία

Από τη σελίδα του Δημήτρη Τριάντου στο fb

Η Οδύσσεια του Νόλαν

 Ο παρορμητικός μου χαρακτήρας με οδηγούσε για πολλά χρόνια στο να εκφράζομαι άμεσα και αμέσως στα ερεθίσματα. Κάποτε κατάλαβα το λάθος μου. Αγωνίστηκα πολύ προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και άρχισα να περιμένω. Να κατακάτσει ο κουρνιαχτός, τα αισθήματα, οι εντυπώσεις. Κι άρχισα να απολαμβάνω την υπομονή περιμένοντας στην τελευταία σειρά από όπου όλα διαβάζονται καθαρότερα.

Διάβασα πολλά άρθρα για την Οδύσσεια του Νόλαν. Και καθυστέρησα επίτηδες να τη δω. Είναι μέρες που την είδα. Και καθυστέρησα αρκετά για να τη σχολιάσω.

Έχοντας εργαστεί σχεδόν οχτώ χρόνια πάνω στο εν λόγω ομηρικό έπος και έχοντας εκδώσει το βιβλίο «Οδύσσεια - το τραγούδι των αιώνων», στις εκδόσεις Λιβάνη, νομίζω πως τώρα μπορώ να μιλήσω. Αν μπήκα στον κόπο να ασχοληθώ σοβαρά με αυτή την εργασία ήταν γιατί πόνεσα βαθιά κοιτάζοντας πόσο φτωχές και πρόχειρες ήταν οι περισσότερες αποδόσεις και διασκευές για νέους που κυκλοφορούσαν. Είπα τότε μέσα μου, αν μπορείς, λοιπόν εσύ, γράψε κάτι καλύτερο. Το αποτέλεσμα το κρίνουν οι αναγνώστες του βιβλίου μου.

Αυτό που έκανε ο Νόλαν είναι αξιοθαύμαστο. Και δεν είναι ούτε εύκολο ούτε πρόχειρο. Και όχι μόνο δεν είναι ευκαταφρόνητο, αλλά είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό και συνεπές με το πρωτότυπο σε πολύ μεγάλο βαθμό. Προφανώς για τις ανάγκες της ταινίας έπρεπε να κάνει κάποιες συμπτύξεις, να επιλέξει κάποια από τα πολλά σημαντικά επεισόδια του τεράστιου έπους και να αλλοιώσει ή να παραλλάξει χάριν συντομίας κάποια άλλα. Ένα έργο της εποχής μας οφείλει να απευθύνεται στο σήμερα και στους σημερινούς ανθρώπους. Και αυτό το κατάφερε αδιαπραγμάτευτα επιτυχώς ο Νόλαν επιλέγοντας μοναδικά τοπία από διάφορες χώρες -δίχως να πέσει στην εύκολη και φτηνή παγίδα των τεχνικών εικονικών μέσων, και επιλέγοντας ηθοποιούς πρωτης γραμμής. Δεν υπήρξε καμία στιγμή υποτίμησης, ειρωνείας ή χλευασμού του έπους. Υπήρχε σεβασμός. Είδαμε το δικό του βλέμμα, όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο. Και ήταν βλέμμα καθαρό, σοβαρό, τίμιο και τολμηρό. Ναι, τολμηρό σε μια Αμερική που υποβαθμίζει σήμερα τις ανθρωπιστικές σπουδές και που σε κάποια από τα κορυφαία της πανεπισήμια αποσύρεται η Οδύσσεια ως «ρατσιστικό» και «σεξιδτικό» έργο ή καταργείται η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών. Προσωπικά, τον συγχαίρω ολόψυχα για την επιλογή του και τη διαχείρισή της.

Αν ήμουν σκηνοθέτης κινηματογράφου και είχα τον τρόπο θα ήθελα πολύ να επιχειρήσω τη δική μου προσπάθεια. Αλλά δεν είμαι. Και γιατί το λέω αυτό; Το λέω γιατί μια τέτοια υπερπαραγωγή που απευθύνεται σε όλον τον πλανήτη θα πέσει εκ των πραγμάτων στην παγίδα των πολεμικών ρεαλιστικών σκηνών που το ευρύ κοινό αγαπάει, αφήνοντας κατά μέρος λεπτές αποχρώσεις που κάνουν όμως και όλη τη διαφορά από ένα άλλο έργο οποιουδήποτε άλλου ποιητή. Και η Οδύσσεια του Ομήρου βρίθει τέτοιων αποχρώσεων.

Πέρασαν μέρες για να συνειδητοποιήσω πως αυτή η ταινία που με εντυπωσίασε και τη θαύμασα, δεν είχε ούτε μία στιγμή που με συγκίνησε. Έχω κλάψει πολλές φορές διαβάζοντας το πρωτότυπο της Οδύσσειας. Δεν δάκρυσα καμία βλέποντας την ταινία. Για να πω ένα παράδειγμα: όταν ολοκληρώνεται η μνηστηροφονία και η Ευρύκλεια μπαίνει στη σάλα με τους φονευμένους μνηστήρες ζητωκραυγάζει από χαρά. Εκεί όμως ο Οδυσσέας την κόβει αυστηρά. Δεν είναι για να χαιρόμαστε, λέει. Πάρε να θυμιάσεις, τώρα. Είναι μια μεγάλη στιγμή αυτή. Πολύ μεγάλη. Όπως μεγάλες είναι όλες οι στιγμές των αναγνωρίσεων του πρωταγωνιστή με την Πηνελόπη, τον Τηλέμαχο και τον πατέρα του, Λαέρτη. Αυτές οι σκηνές παραλείφθηκαν. 

Η άλλη μεγάλη στιγμή, ίσως η μεγαλύτερη για μένα, είναι και εκείνη κατά την οποία απαντά στον Πολύφημο πως το όνομά του είναι Κανένας. Και αυτό παραλείφθηκε, χάνοντας, κατά τη γνώμη μου, το χρυσό κλειδί όλου του έπους. Γιατί μόνον ο ταπεινός άνθρωπος, αυτός που αισθάντεται πως είναι ο Κανένας, σώζεται κατ’ ουσίαν. Εδώ όμως σταματώ και αφήνω την απάντηση στην συμπατριώτισσα του Νόλαν. Στην κορυφαία αμερικανίδα ποιήτρια Έμιλυ Ντίκενσον, μετάφραση του Κώστα Λάνταβου, εκδ. Αρμός.

Είμαι ο κανένας! Εσύ ποιος είσαι;

Είσαι ο κανένας, κι εσύ;

Τότε ταιριάζουμε τα δυο μας - μη μου πεις!

Θα μας εξορίσουν, ξέρεις.

Πόσο πληκτικό να είσαι κάποιος! 

Πόσο κοινό, όπως ο βάτραχος 

Να λες ολημερίς το όνομά σου - όσο κράτάει ο Ιούνης -

Σ’ έναν βάλτο που σε θαυμάζει!

Ο Μανολης Ξεξακης γράφει για το βιβλίο «Τ’ αδέρφια του δρόμου» - εκδ. Αρμός

 

Την Παρασκευη 26 Ιουνίου, στις 9:30 το βράδυ, 

στον χώρο εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Βιβλίου στην Παραλία, που ακόμη μια χρονιά διοργανώνει ο αειθαλής Μπάμπης Μπαρμπουνάκης, 

περιμένουμε τη συγγραφέα Βασιλική Νευροκοπλή, 

να μας περιγράψει την οδύσσεια των δρόμων της Θεσσαλονίκης που περπάτησε, και τα βλέμματα των ανθρώπων με τους οποίους μίλησε για να γράψει τα στιγμιότυπα που περιλαμβάνει το βιβλίο της "Τ' αδέρφια του δρόμου".

Κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ.

Το βιβλίο έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα που ανεβάζει στα ύψη την πεζογραφική δεινότητά της: 

Περιγράφει λιτά αλλά περιεκτικά και με εξαιρετικό θάρρος και βεβαιότητα τα πράγματα. 

Κι αφού στήσει αυτό το θεατρικό σκηνικό, τελειώνει τα αφηγήματά της, ωθώντας τα προς την ειλικρινή κατεύθυνση που επιβάλει ο ψυχισμός της.

Τ’ αδέρφια του δρόμου - Συνέντευξη της Βασιλικής Νευροκοπλη στη Μαρία Σαμολαδά

 https://youtube.com/@samtimes4?si=6_aexSjS_fWcVHRh

https://youtu.be/eM3xEAOlxZg?is=gn5sOGPor2fZAf3t

Τ’ αδέρφια του δρόμου - Συλλογή διηγημάτων της Βασιλικής Νευροκοπλη - εκδ. Αρμός

Ήταν πριν από δέκα, δώδεκα, δεκαπέντε χρόνια.

Άγνωστοι άνθρωποι που τύχαινε να βρεθούν δίπλα μου σ’ ένα λεωφορείο, στα καλά καθούμενα και δίχως να τους ρωτήσω, μου εξιστορούσαν τη ζωή τους με λίγα λόγια, απλότητα και σαφήνεια. Ήταν τα χρόνια που ξέσπασε η οικονομική κρίση, ακολούθησε η πανδημία και τα κινητά δεν είχαν εδραιώσει ακόμα τη μοναρχική αυτοκρατορία τους. Οι απλοί άνθρωποι είχαν ανάγκη να μιλήσουν. Δεν ξέρω γιατί με επέλεγαν. Ίσως κι εγώ τότε να ήμουν πιο ανοιχτή. Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι.

Οι περισσότερες ιστορίες στο βιβλίο «Τ’ αδέρφια του δρόμου» είναι οι αληθινές ιστορίες κάποιων συμπολιτών μου.

Είναι όμως και στιγμές συνάντησης που είχα με αλλοεθνείς, όπως τον επαίτη στο Παρίσι, τον Άραβα πωλητή χαλιών στην Τύνιδα, τη μουσουλμάνα στο αεροπλάνο, τον Τούρκο, τον Ρουμάνο και τον τσιγγάνο που μου ζήτησαν ένα τσιγάρο.

Είναι επίσης στιγμές συνάντησης στη λαϊκή αγορά που μαζί με τις φωνές των παραγωγών ξεδιπλώνονται και οι καρδιές οι δικές τους και των πελατών τους μέσα από αυθόρμητες και συχνά χιουμοριστικές συνομιλίες.

Και τέλος είναι και στιγμές κατά τις οποίες τίποτα δεν ειπώθηκε κι όμως συνδέθηκα με άγνωστους ανθρώπους στο δρόμο. Με εικόνες και τοπία της Θεσσαλονίκης και των πόλεων στις οποίες ταξίδεψα και με καθόρισαν.

Ένα ταξίδι στις ανθρώπινες καρδιές είναι «Τ’ αδέρφια του δρόμου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός. Στα πάθια και τους καημούς του κόσμου κατά τον Παπαδιαμάντη.

Το εξώφυλλο είναι έργο του Χρήστου Αλαβέρα, ενώ κάθε διήγημα κοσμεί μια ζωγραφιά με σπουργίτια της Ελένης Μπάρκα.

 

Στην έκθεση βιβλίου της παραλίας στη Θεσσαλονίκη θα έχουμε την πρώτη παρουσίαση αυτού του βιβλίου την Παρασκευή 28 Ιουνίου στις 9.30μμ.  Εκεί που τα περίπτερα και τα βιβλία ατενίζουν τον Θερμαϊκό και στο βάθος τον Όλυμπο κι έχουν στην πλάτη τους την Άνω Πόλη και τον Άγιο Δημήτριο.

Οπισθόφυλλο

Από μικρή, η μαμά με αποκαλούσε «Πορτογύρα». Και είχε δίκιο.

Δεν ήθελα να μένω στο σπίτι. Να παίρνω τους δρόμους ήθελα.

Έτσι μεγάλωσα. Στις λαϊκές αγορές και στα παζάρια.

 Στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Στη Θεσσαλονίκη και σε όλους τους τόπους που αξιώθηκα να ταξιδέψω.

Τόση ήταν η λαχτάρα μου να συναντώ άγνωστους ανθρώπους, που πολλοί το καταλάβαιναν και μου εξιστορούσαν τους καημούς και τα πάθη τους.

Κάθε συνάντηση κι ένα θαύμα. Κάθε άνθρωπος σημαντικός μέσα στην ανωνυμία του, πολύτιμος στην ταπεινή ζωή του. Κάθε ψυχή κι ένα φως κρυμμένο.

Τους είμαι βαθιά ευγνώμων. Μ’ έκαναν δική τους κι έγιναν δικοί μου. Κι έφτασαν να είναι τόσοι πολλοί, που αισθάνομαι πως έχω παντού συγγενείς. Παντού αδέρφια.

Η παρούσα συλλογή διηγημάτων είναι ένα κεράκι για όλους. Τους εδώ και τους εκεί.