Έρωτας - Χρόνης Μίσσιος

Τι είναι ο έρωτας;
Έρωτας είναι το ίπτασθαι οικειοθελώς,
το ωραιάσθαι αενάως,
το εγγίζεσθαι χαϊδευτικώς,
το ποθείν καθ' ολοκληρίαν,
το καλλωπίζειν το χώρο,
το φαντάζεσθαι εγχρώμως,
το διαλέγεσθαι μωβ,
το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,
το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.
Γενικώς το ευ ζειν...
Το αποπλανάσθαι στην απουσία της μοναξιάς.

https://www.facebook.com/miinakii?hc_ref=ARTJK11aJoqMC1mlP_LdHRGha5uo_VuKvGKW_vhkrl0Q7paWlvVLqfD3XHsU3kHRGAs&fref=nf

Το Παραμύθι της Μουσικής στο Μόναχο

Από τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Ελληνικής Γλώσσας
χθες 9.2.2018 στο Μόναχο, που πραγματοποιήθηκε υπό την Αιγίδα του Γενικού Προξενείου
της Ελλάδας στο Μόναχο και σε συνεργασία με το Συντονιστικό Γραφείο
Εκπαίδευσης, την Ιερά Μητρόπολη Γερμανίας, το Ίδρυμα ΠΑΛΛΑΔΙΟΝ, 

τα ελληνικά σχολεία και τους φορείς του Μονάχου.
Μετά τον χαιρετισμό της Γενικής Προξένου Παναγιώτας Κωνσταντινοπούλου και την ομιλία της καθηγήτριας του Πανεπιστημίου του Μονάχου Μαριλίζας Μητσού παρουσιάστηκε το "Παραμύθι της Μουσικής" της Βασιλικής Νευροκοπλή από την ορχήστρα ΕΝ ΧΟΡΔΑΙΣ και με αφήγηση της ίδιας της συγγραφέας.

https://www.doryforos.org/

Ο Τρελός του Χωριού στο Δημοτικό σχολείο "Αριστοτέλης" του Μονάχου

Είναι η πρώτη παρουσίαση του Τρελού του Χωριού. Ήταν το τυχερό του να παρουσιαστεί πρώτα στα Ελληνόπουλα της Γερμανίας. Ίσως και σε παιδιά κάποιων ανάλογων “Τρελών” που ρισκάρουν τη ζωή τους και τη βόλεψή τους προκειμένουν να ανοίξουν το δρόμο στους άλλους. 

Πριν ακόμα έρθουν στην αίθουσα τα παιδιά, ρωτώ αν υπάρχει ένας πίνακας. Με είχε απασχολήσει τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω τα πολυ μικρά παιδιά να συγκεντρωθούν και να κατανοήσουν την αλληγορία του κειμένου. Ο πίνακας έρχεται και μάλιστα πρόκειται για έναν ασυνήθιστο πίνακα που έχει δύο φύλλα σαν πορτοπαράθυρα που ανοιγοκλείνουν. Όταν είναι κλειστά είναι πίνακας με πεντάγραμμο για νότες, όταν ανοίγουν, είναι καταπράσινος και πολύ μεγάλος. Η πολυτάλαντη Βιβή, πάντα πρόθυμη να βοηθήσει, με ρωτάει τι θέλω να ζωγραφιστεί στον πίνακα. Στη μέση το θηρίο, αριστερά του το Μικρό χωριό, δεξιά του η Μεγάλη πολιτεία, της λέω και παίρνει και το παραμύθι στα χέρια να εμπνευστεί. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά τα ζωγραφίζει όλα τέλεια, κλείνουμε τα “παντζούρια” του πίνακα και τον βάζουμε στην άκρη. Εύκολο είναι, ρόδες έχει, εκατόν εβδομήντα παιδιά μπαίνουν στην αίθουσα.

Μόλις ολοκληρώνεται η μαγευτική παράσταση του Αχτιδοϋφαντή από τα παιδιά της Δευτέρας, σηκώνομαι και παίρνω το μικρόφωνο για να αφηγηθώ το παραμύθι του Τρελού. Τα παιδια είναι ήσυχα, ακούνε με μεγάλη προσήλωση. Η ζωγραφιά πράγματι βοηθάει τα μικρά παιδιά, όπως το φανταζόμουν. Τελειώνοντας, ρωτώ τα μικρά ποιο ήταν τελικά το Θηρίο. Ο φόβος, μου απαντούν. Ο φόβος, ναι, αυτό ήταν. Ο φόβος που αδρανοποιεί όλες τις δυνάμεις του ανθρώπου, την πρωτοβουλία του, αλλά και το αίσθημα ευθύνης. Τους διηγούμαι την αληθινή ιστορία πάνω στην οποία στηρίχθηκε το παραμύθι και εντυπωσιάζονται ακόμα περισσότερο. Συγκινούνται. Συνεχίζεται για λίγο ακόμα η συζήτηση, τα μικρά όμως έχουν κουραστεί και κάνουμε ένα διάλειμμα. Θα συνεχίσουμε με τα παιδιά της Έκτης που θέλουν να μου πάρουν συνέντευξη. Φεύγουμε όλοι από την αίθουσα και ανεβαίνουμε στην ηλιόλουστη σάλα του σχολείου. Σε ελάχιστο χρόνο στήνονται οι καρέκλες, ετοιμάζεται ο προτζέκτορας, η οθόνη, και πάλι κάθομαι από κάτω, μιας και καταρχάς θα πρακολουθήσω τι έχουν να παρουσιάσουν οι ίδιοι οι μαθητές. Μιλούν για τα παραμύθια μου, παρουσιάζουν το βιογραφικό μου, φωτογραφίες, χειροτεχνίες, μια ομορφιά!

Σηκώνομαι και αρχίζουν οι ερωτήσεις που τις έχουν γραμμένες στα τετράδιά τους. Αυτό όμως που δεν έχω ξαναδεί είναι ότι αυτά τα παιδιά σημειώνουν στα τετράδια και τις απαντήσεις μου. Ανάμεσα στις ερωτήσεις και κάποιες εντελώς ασυνήθιστες, όπως: τι θέση έχει η αγάπη στη ζωή σας ή ποιες είναι οι πιο βαθιές πληγές σας; 

Και μόνο αυτές οι δύο ερωτήσεις ήταν αρκετές για να ξετυλίξουν μυστικά νήματα ζωής που δεν τα βγάζεις εύκολα το φως. Μα εγώ θεωρώ πως στα παιδιά καλό είναι τέτοια νήματα να τα φανερώνουμε ειδωμένα όμως πάντα μέσα από το πρίσμα της ελπίδας. Κι έτσι τους μιλώ για την αγάπη μέσα από τα δικά μου βιώματα και τους μιλώ και για τον θάνατο. Για την πανέμορφη ζωή που μετά το μαχαίρι θα σου προσφέρει και την ανείπωτη παρηγοριά και γλύκα της. Για το θάρρος και τη γενναιότητα στα σύσκολα που πάντα έρχονται και όλων τις πόρτες χτυπούν. 

Αισθάνομαι πως είναι τόσο διψασμένα αυτά τα παιδιά που κυριολεκτικά πίνουν κάθε μου λέξη. Η αρχική πρόβλεψη της μίας ώρας για όλες τις εκδηλώσεις έχει βέβαια καταριφθεί και αγγίζουμε το τρίωρο. Κλείνουμε με την νέα μου δουλειά που, αν πάνε όλα καλά, θα εκδοθεί φέτος στο τέλος του χρόνου και εκεί απογειωνόμαστε όλοι, όταν τους διαβάζω ένα απόσπασμα. Η χαρά μας έχει φθάσει στο απόγειο. Παιδιά, δάσκαλοι, η αξιολάτρευτη Διευθύντρια, όλοι είμαστε πανευτυχείς. Και η Κυψέλη λουσμένη στο Φως!

Ο Αχτιδοϋφαντής στο Δημοτικο σχολείο "Αριστοτέλης" του Μονάχου 9/02/18

Προσκεκλημένη από το Δημόσιο Ελληνικό Σχολείο “Αριστοτέλης”, για να παρυσιάσω τον Τρελό του χωριού, ταξιδεύω την περασμενη Τετάρτη για το Μόναχο. Την Πέμπτη το πρωί θα επισκεφτώ το σχολείο, ενώ την Παρασκευή, μαζί με το μουσικό σχήμα “Εν Χορδαίς”, θα δώσουμε δύο παραστάσεις του Παραμυθιού της Μουσικής για τα ελληνικά σχολεία της πόλης, Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια. Το βράδυ της ίδιας μέρας το μουσικό σχήμα θα δώσει μία συναυλία στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο της ενοριάς των Αγίων Πάντων που λειτουργεί ως Μπουάτ.

Η πρωινή επίσκεψη στο σχολείο μου επιφυλάσσει ιδιαίτερα ευχάριστες εκπλήξεις. Έχω ακούσει βέβαια πολλά από τον π.Γεώργιο Βλέτση, που πρωτοστάτησε στη διοργάνωση όλων των εκδηλώσεων αυτού του ταξιδιού και που υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στο εν λόγω σχολείο, αλλά  όπως και να 'χει, άλλο να ακούς και άλλο να βιώνεις.

Ένα καλό σχολειό είναι μια Κυψέλη από Φως. Και το “Αριστοτέλλης”, χάρη στη διευθυντριά του, Δήμητρα Μαυρίδου, και στους εκπαιδευτικούς του, αποτελεί μια κυψέλη πάμφωτη! Πλατιά χαμόγελα, ζεστές αγκαλιές, εγκάρδια λόγια από όλους όσους συναντώ με κάνουν να αισθάνομαι πως ήμουν από πάντα σ’ αυτό το σχολειό. Η Δήμητρα μου εκμυστηρεύεται πως τα παιδιά της Δευτέρας τάξης μού έχουν ετοιμάσει μια έκπληξη, πριν την παρουσίαση για την οποία είχα πάει. Ο χρόνος που έχουμε στη διάθεσή μας είναι περίπου μία ώρα. Μπαίνω στον χώρο των εκδηλώσεων και μένω άφωνη με το σκηνικό που έχει στηθεί πάνω στη μικρή σκηνή του. Πλανήτες, κορδέλες, φωτισμοί, κουρτίνες - ουρανοί και αστέρια. Τα σκηνικά, τα κουστούμια, το μακιγιάζ και τη σκηνοθεσία είχε η ευφάνταστη Ηρώ Κωστράκη. Τα φώτα σβήνουν και ο Αχτιδοϋφαντής συγκεντρώνει τους Ταχυδρόμους του Ήλιου να τους ανακοινώσει πως θα αποσυρθεί και  κάποιος άλλος νεότερος θα πάρει τη θέση του. Ωσάν γέρος μιλά το παιδί που έχει τον ρόλο του ηλικιωμένου Αχτιδοϋφαντή και όταν θα εμφανιστεί ο μικρός Χαρίτωνας, λες, ναι, αυτός είναι ο αληθινός Χαρίτωνας, μκρόσωμος, αγαθός, απλός, συνεσταλμένος που μια τα χάνει, μια τα βρίσκει, και δεν μπορείς παρά να τον λατρέψεις. Σαν μελίσσι αναεβοκατεβαίνουν, τρέχουν, χορεύουν οι Ταχυδρόμοι. Μεγάλοι και μικροί παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα μια παράσταση που θα τη ζήλευαν και οι επαγγελματίες.

Η παράσταση τελειώνει. Μέσα στην μαγική της ατμόσφαιρα με φωνάζουν να σηκωθώ κι ένας μικρός μικρός Ταχυδρόμος που προσφέρει μια αγκαλιά τριαντάφυλλα. Είναι η ώρα να αναλάβω τα ηνία και να οδηγήσω τα παιδιά στον δρόμο που ανοίγει ο Τρελός του χωριού…

Κυριακὴ τῆς Ἀπὸκρεω

(Ματθ. 25,31-46)

Εἶπεν ὁ Κύριος·

31. ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ,

32. καὶ συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 33. καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.

34. τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.

35. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με,

36. γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.

37. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν;

38. πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν;

39. πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῇ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;

40. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε.

41. τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.

42. ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με,

43. ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.

44. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;

45. τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.

46. καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

https://aerapatera.wordpress.com/2018/02/11/κυριακὴ-τῆς-ἀπὸκρεω/

Επιστροφή που σε ελευθερώνει - Αρχιμ. Βασίλειος Ιβηρίτης

Ο νεώτερος υιός σκεφτόταν να ζητήσει να μείνει στο σπίτι «ὡς εἷς τῶν μισθίων». Αυτό αν του δινόταν, θα ήταν ήδη παράδεισος μέγας γι' αυτόν. Όμως ο Θεός Πατέρας τον κάνει το κεντρικό πρόσωπο και την αφορμή του μεγάλου πανηγυριού. Και αυτό τον καταπλήττει και τον κατακαίει. Ο Θεός καταδικάζει με το πλήθος της αγάπης Του. Και νιώθεις ανάξιος γι' Αυτήν. Αποτραβιέσαι στη θέση του δούλου, πού σου ταιριάζει, σου υπεραρκεί, σε αναπαύει. Δεν αναπαύει όμως τον Θεό, πού τόσο αγαπά, πού τόσο συγχωρεί, πού σε συνθλίβει, σε λιώνει με την αγάπη Του την άμετρη. Και κλαις από χαρά για το θαύμα τούτο. Και το κλάμα φανερώνει την πλησμονή της αγαλλιάσεως. 

Εξουθενώνει τον εαυτό του και δοξάζεται. Δεν βλέπει ανθρώπινα τη δόξα που θα ακολουθήσει. Μένει μόνο στην εξουθένωση. Του αρκεί να είναι στο σπίτι του Πατρός. Δεν ζητά χαρίσματα —αυτό γίνεται εκ βαθέων— γι' αυτό του δίδονται όλα. Όταν ζητάς κάτι μικρό, ένα ερίφιο, δεν παίρνεις τίποτε. Όταν δεν ζητάς τίποτε —ούτε να γίνεις δούλος— τα παίρνεις όλα.

Επειδή είναι αληθινή η μετάνοιά του, ήδη τον έβαλε στον παράδεισο· διαιτάται σε χαρά που ακατάπαυστα αυξάνει. Αυτό το ξέρει ο Πατέρας. Γι' αυτό θύει τον μόσχο τον σιτευτό. Ενδύει τη χαρά με τη χαρά. Τον υιό τον άξιο του Πατέρα με τη στολή την πρώτη. Αυτό γίνεται αυθόρμητα. Όπως από τον τάφο της σκοτεινής γης, ο σπόρος πού πεθαίνει, προχωρεί φυσιολογικά και φτάνει στην ανθοφορία, έτσι από τη συντετριμμένη καρδιά του ταλαιπωρημένου, του χαμένου γιου, ανατέλλουν τα πάμφωτα χαρίσματα και τον ντύνουν. Τον περιβάλλει το φως ως ιμάτιον· στολή πρώτη και ανέγγιχτη.

Αλλοιώς —αν δεν είχε αυτή τη διαλυτική των πάντων συντριβή— δεν θα μπορούσε να ανθέξει και τα ελάχιστα χαρίσματα, θα του κάνανε κακό. Θα τα πέταγε πέρα. Και ο ίδιος θα πεταγόταν έξω από τη μοναδική χαρά, την πανήγυρη της αγάπης· όπως έκαμε ο πρεσβύτερος υιός. Κανείς δεν μπορεί να του πάρει τούτη τη χαρά, να του την αφαιρέσει, να την απομακρύνει. Γιατί πηγάζει από μέσα του, από τον εαυτό του, είναι ο Χριστός που ζει μέσα του. Δεν ζει πια αυτός.

*Μας το έστειλε ο π.Βασίλειος Χριστοδούλου
* Φωτογραφία από ψηφιδωτό κόσμημα Calliope mosaics: https://www.facebook.com/CalliopeMosaics/?fref=ts

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (3 Απριλίου 1770 - 4 Φεβρουαρίου 1843)

Δεν ήταν ένας ακόμη καπετάνιος, αλλά η ίδια η Επανάσταση και αυτό δεν μπορούσε να το αλλάξει η ίντριγκα των Βαυαρών και των Ελλήνων που τον πολέμησαν.

Τον Απρίλιο του 1834, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο ηγέτης της Επανάστασης, οδηγήθηκε σε δίκη, μαζί με τον Πλαπούτα, κατηγορούμενος για εσχάτη προδοσία και υποκίνηση συνωμοσίας εναντίον του βασιλιά Όθωνα. Παρόλο που δύο από τους πέντε δικαστές, ο Τερτσέτης και ο Πολυζωίδης αρνήθηκαν να υπογράψουν την ετυμηγορία, οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε θάνατο. Ο άνθρωπος που υπερασπίστηκε με πάθος την ελευθερία των Ελλήνων, βρέθηκε φυλακισμένος στο Ναύπλιο, κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Ο Κολοκοτρώνης πήρε χάρη, όταν ο Όθωνας ενηλικιώθηκε. 

Στις 13 Νοεμβρίου 1838 ο σχεδόν 70χρονος Κολοκοτρώνης μίλησε στην Πνύκα προς τους μαθητές του Γυμνασίου της πρωτεύουσας. Η κυβέρνηση, όταν έμαθε για τις προθέσεις του Γέρου, φοβήθηκε μήπως από τα λεγόμενά του ξεσηκωθεί ο κόσμος. Έστειλε λοιπόν ένα απόσπασμα χωροφυλακής για να τον εμποδίσει. Δεν πρόλαβαν όμως και συνάντησαν τον Κολοκοτρώνη κατά την επιστροφή. 

«Άδικα θα πάτε», τους φώναξε πειρακτικά. «Τα είπα, δεν θα με βρείτε πια εκεί». 

Στις 4 Φεβρουαρίου 1843 το έθνος δεν θα τον έβρισκε πουθενά. Πουθενά αλλού εκτός από τη μνήμη ενός ολόκληρου λαού. 

Οι τελευταίες στιγμές του Γέρου. 

Λίγους μήνες πριν να κλείσει τα μάτια του, το ένστικτό του τον ειδοποίησε πως το τέλος βρισκόταν κοντά. Περιόδευσε σε όλον τον Μοριά. Παντού από όπου περνούσε, φώναζε φίλους και εχθρούς και τους αποχαιρετούσε δίνοντας και παίρνοντας συγχώρεση. Πέρασε ακόμα και από τις Σπέτσες και την Ύδρα και συμφιλιώθηκε με τον Κουντουριώτη.... 

Συγχώρεσε ακόμη και τον υπουργό που ήθελε την καταδίκη του. 

Χόρεψε, γλέντησε και το ίδιο βράδυ «έφυγε». Τον έκλαψαν όλοι οι Έλληνες.

Συγχώρεσε και αυτόν ακόμη τον Σχινά, τον υπουργό Δικαιοσύνης που πίεζε για την καταδίκη του, την περίοδο της δίκης του. Όλους τους αποχαιρετούσε σαν να επρόκειτο να πραγματοποιήσει ένα μακρινό ταξίδι.

Την 1η Φεβρουαρίου 1843 ο Κολοκοτρώνης πάντρεψε τον γιό του Κολίνο με την εγγονή τού άλλοτε ηγεμόνα της Βλαχίας, πρίγκιπα Ιωάννη Καρατζά. Ο γάμος αυτός ήταν από τα πιο σημαντικά κοσμικά γεγονότα της πρωτεύουσας. Στο μυστήριο και στο γλέντι που επακολούθησε παραβρέθηκαν όλοι οι επίσημοι, καθώς και αντιπροσωπείες από όλες τις ξένες πρεσβείες. Ο Γέρος του Μοριά ζούσε μία από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές της ζωής του και διασκέδασε με απίστευτη ζωτικότητα. Δύο ημέρες αργότερα παραβρέθηκε στον μεγάλο χορό του παλατιού, όπου παρουσιάσθηκε και πάλι πολύ ευδιάθετος. Κάποια στιγμή παρακάλεσε τον βασιλιά να διατάξει τους  μουσικούς να παίξουν ελληνικούς χορούς. Τα δημοτικά τραγούδια αντήχησαν στα σαλόνια του παλατιού. Ο Γέρος με ευθυμία προσκαλούσε τις κυρίες των τιμών να χορέψουν μαζί του. Στη χάριν αστεϊσμού παρατήρηση του Αναγνώστη Δεληγιάννη ότι ήπιε λίγο παραπάνω απάντησε ότι ήθελε να γλεντήσει τις τελευταίες του στιγμές. Γύρω στα μεσάνυχτα, επέστρεψε στο σπίτι του. Με το που ξάπλωσε στο κρεβάτι του, υπέστη εγκεφαλική συμφόρηση. Στις τρεις το πρωί η σύντροφός του κατάλαβε ότι ο Γέρος δεν ήταν καλά. Ειδοποιήθηκαν αμέσως οι καλύτεροι γιατροί της εποχής Γλαράκης, Ρέζερ και Οικονόμου. Έπραξαν το ανθρωπίνως δυνατό. Τον φλεβοτόμησαν, του τοποθέτησαν βδέλλες, χιόνι στο κεφάλι, μάταια όμως. Η περίφημη περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη την οποία φορούσε κατά τη διάρκεια της θητείας του στον Βρετανικό Στρατό στα Επτάνησα. Εν τω μεταξύ ειδοποιημένοι, βρέθηκαν κοντά του τα παιδιά του, οι συγγενείς, οι φίλοι του και πολλοί από τους παλαιούς συμπολεμιστές του. Όμως, η φήμη ότι ο Γέρος ήταν άρρωστος διαδόθηκε αστραπιαία σε όλη την πρωτεύουσα. Ανάστατοι οι πολίτες έκλειναν τα καταστήματά τους, άφηναν τις εργασίες τους και έτρεχαν στο σπίτι του. Δεν πίστευαν ότι ο ήρωας των ηρώων της Επανάστασης ήταν δυνατόν να «φύγει» από κοντά τους. Γύρω στις 11.00 το πρωί η καρδιά του Κολοκοτρώνη σταμάτησε να χτυπά. 

Τα τελευταία του λόγια ήταν προς τον γιο του τον Γενναίο. Μέσα σε έναν σπαρακτικό θρήνο, του φόρεσαν τη στολή του στρατηγού και τα τσαρούχια του, τον έζωσαν με το σπαθί με το οποίο ξεκίνησε τον Αγώνα, τοποθέτησαν μια τουρκική σημαία στα πόδια του να την πατάει συμβολικά και τον έβαλαν στο φέρετρο. Μέσα σε αυτό τοποθέτησαν επίσης την περικεφαλαία και τη στολή που φορούσε ο Γέρος στα Επτάνησα. Το Συμβούλιο της Επικρατείας διέκοψε την προγραμματισμένη συνεδρίασή του και το σώμα έσπευσε στο σπίτι του νεκρού για να εκφράσει τα συλλυπητήριά του. Το υπουργικό συμβούλιο καθόρισε το πρόγραμμα της κηδείας και διέταξε τριήμερο εθνικό πένθος. Η νεκρώσιμη πομπή διέσχισε τη σημερινή οδό Ερμού, έστριψε στην Αιόλου και έφθασε στην εκκλησία της Αγίας Ειρήνης.  Το πλήθος που έσπευσε να αποχαιρετίσει τον Γέρο ήταν τεράστιο. Όλα τα μάτια ήταν βουρκωμένα. Ο Κολίνος κάποια στιγμή λιποθύμησε, ο Γενναίος, παρά την αρχική του ψυχραιμία, δεν άντεξε και ξέσπασε σε λυγμούς κατά τη διάρκεια του εμπνευσμένου λόγου του εκκλησιαστικού ρήτορα Οικονόμου εξ Οικονόμων. Ο τόσο γνώριμος ήχος των κανονιοβολισμών ήταν το τελευταίο «αντίο» προς τον στρατηγό των Ελλήνων. 

Νίκος Γιαννόπουλος, ιστορικός

http://www.mixanitouxronou.gr/o-kolokotronis-ligo-prin-pethani-apocheretise-filous-ke-echthrous-sigchorese-akomi-ke-ton-ipourgo-dikeosinis-pou-ithele-tin-katadiki-tou-chorepse-glentise-ke-to-idio-vradi-efige/

Κυριακὴ τοῦ εὐσπλαχνικοῦ πατὲρα (ἢ τοῦ ἀσὼτου)

(Λουκ. 15,11-32)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην·

11. ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς, 

12. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 

13. καὶ μετ’ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 

14. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 

15. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 

16. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 

17. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι 

18. ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· 

19. οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου. 

20. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 

21. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 

22. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23. καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 

24. ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. 

25. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 

26. καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα.

27. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. 

28. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. 29. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 

30. ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. 

31. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ’ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 

32. εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

https://aerapatera.wordpress.com/2018/02/04/κυριακὴ-τοῦ-εὐσπλαχνικοῦ-πατὲρα-ἢ/

Τραγούδι του Θεοδόχου Συμεών

Μέσα στην Ιερουσαλήμ δίκαιος κατοικούσε

Ο Συμεών ο ευλαβής και χρόνια διακονούσε

Ως ιερέας στον ναό κι ήτανε φωτισμένος

Απ’ το άγιο Πνεύμα ο γλυκύς και ο χαριτωμένος

Φανέρωση είχε κάποτε πως στα γεράματά του

Θα αξιωθεί τον Ιησού μέσα στην αγκαλιά του

Σαν ήρθε η ώρα κι η στιγμή Χριστό να σαραντήσει

Το Πνεύμα έσπευσε ευθύς να τον πληροφορήσει

Να αφήσει την οικία του και στον ναό να πάει

Ήτανε πολύ γέροντας κι όμως τώρα πετάει

Σαν νεανίας έτρεξε, σαν νιος στην πόρτα στέκει

Αγάλλεται και χαίρεται καθώς λίγο παρέκει

Τον Ιωσήφ να έρχεται βλέπει με την Παρθένο

Που ‘χει αγκαλιά Χριστό. Χτυποκαρδεί το στέρνο

Τρέχει και παίρνει το Παιδί, τρέμουν τα δυο του χέρια

Παρατηρεί το νήπιο κι είναι η χαρά του πλέρια

Ποτάμια ιλαρότητας σκορπίζει η μορφή Του

Το βλέμμα υψώνει ο γέροντας, λέει με την ψυχή του:

Όπως το είπες Δέσποτα, πάρε με ειρήνη

Ο δούλος σου ο ταπεινός, δε θέλει πια να μείνει

Τα μάτια μου αντίκρυσαν Σωτήρα όλου του κόσμου

Αυτόν που Τον ετοίμασες και είναι για μένα Φως μου

Και Φως για όλους τους λαούς, και θα αποκαλύψει

Μόνον Θεό αληθινό κι έτσι θα ανταμείψει 

Δοξάζοντας τον Ισραήλ, μιας κι απ’ αυτόν θα αρχίσει”

Προφήτιδα ξεπρόβαλε του Φανουήλ η κόρη

Δεν ήρθε από τις θάλασσες ούτε κι από τα όρη

Χρόνους εφτά τούς έζησε κάποτε παντρεμένη

Μα αφότου η Άννα χήρεψε, πιστή, προσευχομένη

Παρέμεινε νηστεύοντας μες στου ναού το δώμα

Αναγιγνώσκοντας Γραφές και κάνοντας ακόμα

Φιλανθρωπίες πάμπολλες, δεήσεις, ικεσίες 

Τόσες που τ’ Άγιο Πνεύμα χάρισε σ’ αυτήν τις προφητείες

Μα και την χάρη να δεχθεί στου Συμεών το πλάι

Τον Ιησού ως νήπιο που ακόμα δε μιλάει

Πλησίασε, προσκύνησε, Θεό δοξολογάει

Και διακηρύττει στο λαό πως ήρθε ο Μεσσίας 

Που όλοι περιμένανε εν μέσω ξηρασίας 

Που ‘χε μαράνει τις καρδιές, είχε στεγνώσει πόθους

Τόσο που να νομίζουνε πως μοιάζουνε με νόθους

Κι όχι με γιους αληθινούς του απ’ αιώνων Πλάστη

H Υπαπαντή του Κυρίου - π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Πόσο εκπληκτική και όμορφη είναι η εικόνα, ο πρεσβύτερος να κρατά στην αγκαλικά του το βρέφος, και πόσο παράξενα τα λόγια του: ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου...

Συλλογιζόμενοι αυτά τα λόγια αρχίζουμε να εκτιμούμε το βάθος αυτού του γεγονότος και τη σχέση που έχει με μας, με την πίστη μας. Υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση, μια “υπαπαντή” με κάποιον που αγαπας; Είναι αλήθεια πως το να ζεις σημαίνει να περιμένεις, να αποβλέπεις σε μια συνάντηση. Δεν είναι άραγε η υπερβατική και όμορφη προσδοκία του Συμεών το σύμβολό της;

Φανταστείτε τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα του Συμεών καθώς παίρνει στην αγκαλιά του το σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερά και προσεκτικά ατενίζοντας το μικρό πλάσμα και πλημμυρίζοντας από δοξολογία.

Περίμενε σε ολόκληρη τη ζωή του και είναι βέβαιο πως στοχαζόταν, προσευχόταν και βάθαινε καθώς περίμενε έτσι, ώστε στο τέλος ολόκληρη η ζωή του να είναι μια συνεχής “Παραμονή” της χαρούμενος συνάντησης.

Δεν είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε; Τι περιμένει η καρδιά μας να μας υπενθυμίζει συνεχώς; Μεταμορφώνεται βαθμιαία η ζωή μας σε μια αναμονή, καθώς περιμένουμε να συναντηθούμε με τα ουσιώδη; Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η Υπαπαντή. Εδώ σ’ αυτή τη γιορτή η ζωή του ανθρώπου αποκαλύπτεται ως ανυπέρβλητη ομορφιά μιας ώριμης ψυχής που έχει απελευθερωθεί, βαθύνει και καθαριστεί από κάθε τι το μικρόψυχο, ανόητο και τυχαίο. Ακόμα και τα γηρατειά και ο θάνατος, η γήινη μοίρα που όλοι μας μοιραζόμαστε, παρουσιάζονται εδώ τόσο απλά και πειστικά ως ανάπτυξη και άνοδος προς εκείνη τη στιγμή, όταν με όλη μου την καρδιά στην πληρότητα της ευχαριστάς θα πω  “νῦν ἀπολύεις ". Είδα το φως που διαπερνά τον κόσμο. Είδα το “Παιδίον” που φέρνει στον κόσμο τόση θεϊκή αγάπη, και που παραδίνεται σε μένα. Τίποτα δεν προκαλεί φόβο, τίποτα δεν είναι άγνωστο, όλα τώρα είναι ειρήνη, ευχαριστία, αγάπη. Αυτά φέρνει η Υπαπαντή του Κυρίου. Εορτάζει τη συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, τη συνάντηση με Αυτόν που μου έδωσε το κουράγιο και μου έδωσε το κουράγιο να τη μεταμορφώσω σε αναμονή.

*Μας το έστειλε ο π.Βασίλειος Χριστοδούλου
Αντιγραφή από το αρχείο pdf διά χειρός Βασιλικής Νευροκοπλή 

Καλό μήνα!

Στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, που το έχουμε δανειστεί, ο Φλεβάρης ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου -η χρονιά άρχιζε από τον Μάρτιο. Στο τέλος του χρόνου γίνονταν τελετές εξαγνισμού, και από το februum (= κάθαρση) ο μήνας ονομάστηκε Februarius. Από το Φεβράριος > Φεβράρης > Φεβλάρης προέκυψε η δημώδης ονομασία Φλεβάρης, που παρετυμολογικά συνδέεται με τη φλέβα, δηλ. ο Φλεβάρης ανοίγει τις φλέβες του (φλεβίζει) και βρέχει τον κόσμο -εξού και η παροιμία “Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει”.

Μάλιστα, στις θηλάζουσες υπήρχε η εθιμική συνήθεια, για την πρόληψη των παθήσεων των θηλών, να τηρούν απόλυτη αργία και νηστεία την ημέρα της Υπαπαντής, στις 2 Φεβρουαρίου, που σαράντισε η Παναγία-Λεχώνα. Η κάθε μικρομάνα πριν θηλάσει το βρέφος της σταύρωνε τις θηλές των μαστών της και έλεγε την παρακάτω επωδή τρεις φορές: 

“Φλεβάρη, φλέβες άνοιξε στις ρώγες των βυζιών μου για να βυζάξω το παιδί και να το μεγαλώσω για να βυζάξω τον γιο τον κανακάρικό μου”.

Ο Φλεβάρης είναι ο μόνος μήνας που έχει λιγότερες από 30 ημέρες, και γι’ αυτό λέγεται Κουτσοφλέβαρος, ενώ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας έχει κι άλλα ονόματα που δηλώνουν κάτι ανάλογο: Μικρός, Κουτσός, Γκουζούκης και Κούντουρον (ποντ. κοντή+ουρά). Και εξαιτίας αυτού, μια από τις παροιμιώδεις «ανύπαρκτες ημερομηνίες», είναι και η 30 Φεβρουαρίου, όπως είναι και οι 32 του μηνός, η μέρα του Αγίου Ποτέ (και του άλλου που αρχίζει απ’ το ίδιο γράμμα), ο μήνας που δεν έχει Σάββατο ή ο κόκκινος Μάης.

Υπάρχουν άφθονες λαϊκές παραδόσεις για το πώς έχασε τις μέρες του ο Φλεβάρης. Παραθέτω μία από το Σοποτό Αχαΐας, που περιλαμβάνεται στο κλασικό βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη: 

Ήτανε μια φορά μια γριά, κι είχε κάτι κατσικάκια. O Mάρτης τότες είχε είκοσι οχτώ ημέρες κι ο Φλεβάρης τριάντα μία. Ήρθε εκείνη την εποχή ο Mάρτης κι επέρασε χωρίς να κάμει χειμώνα. Kαι η γριά, από τη χαρά της που βγήκανε πέρα καλά τα κατσικάκια της, εγελάστη και είπε: «Στην πομπή σου, γερο-Mάρτη, τ’ αρνοκατσικάκια μου καλά τα πέρασα». Kαθώς τ’ άκουσεν αυτά τα λόγια ο γερο-Mάρτης, εθύμωσε και στη στιγμή δανείζεται τρεις ημέρες από το Φλεβάρη, το γείτονά του, και αρχίζει ένα σορόκο, π’ έκαμε τη γριά να χωθεί από κάτου από ένα κακκάβι και να φωνάζει:«Kάτσι, κάτσι, κάτσι!» γιατί έλεγε ότ’ εχόρευαν τα κατσικάκια απάνου στο κακκάβι. Tα κατσικάκια της γριάς εψόφησαν από το σορόκο. Kι από τότε έχει ο Mάρτης τριάντα μία ημέρα και ο Φλεβάρης είκοσι οχτώ. Ένεκα γι’ αυτό πόπαθε εκείνη η γριά, τις τρεις ύστερες ημέρες του Mάρτη τις λένε «ημέρες των γριών». Kαι ονοματίζουνε καθεμία από δαύτες και με τ’ όνομα μιανής από τις πλιο ηλικιωμένες γριές του χωριού· και αν τύχει καλή η ημέρα, λεν πως και η γριά είναι καλή, και αν γίνει κακοκαιρία, λεν πως από την κακία της έγινε.

Είπαμε πιο πάνω ότι «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Πολλοί προσθέτουν κι ένα δεύτερο σκέλος που μετριάζει τη μετεωρολογικήν αισιοδοξία της παροιμίας. Στην Κεφαλονιά λένε ή λέγανε «μα αν τις φλέβες του ανοίξει, ξεροπήγαδα γεμίζει», ενώ στην Κρήτη «μα κι αν τύχει και θυμώσει μες στα χιόνια θα μας χώσει».

Είναι πάντως γεγονος ότι στα μέρη τα δικά μας ο Φλεβάρης πράγματι μυρίζει καλοκαίρι, και οι λιακάδες του είναι καλοδεχούμενες αφού προαναγγέλλουν την άνοιξη. 

Γράφει ο Βάρναλης στους Σκλάβους Πολιορκημένους:

Στης αμυγδαλιάς τα χιόνια,

στις λιακάδες του Φλεβάρη,

στου Μαρτιού τα χελιδόνια

και στ’ Αυγούστου το φεγγάρι

είχες μου, καρδιά, σπαρτάρει.

https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/01/february-6/#more-18506

Η Επιλογή της Ευτυχίας...

Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:
-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.
-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.
-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.
Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.
-Είστε σίγουρα εντάξει? Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει? Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές?
-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει? Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.
Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.
Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

Από τονTom Manakis:  https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10213867272547510&set=a.2337831456761.125872.1579126131&type=3&theater