Kυριακὴ τῶν Μυροφὸρων

(Μάρκ. 15,43-16,8)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, 
43. ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. 
44. ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45. καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ Ἰωσήφ. 
46. καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 
47. ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. 
1. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 
2. καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου.
3. καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 
4. καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα.
5. καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν.
6. ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· Ἰησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 
7. ἀλλ’ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 
8. καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.


https://aerapatera.wordpress.com/2016/05/15/kυριακὴ-τῶν-μυροφὸρων/

O Αχτιδοϋφαντής στην 13η Διεθνή Έκεθση Βιβλίου Θεσσαλονίκης με σχολεία,13/05/16

Ακόμη και μετά από τόσες παρουσιάσεις που έχω κάνει, τη συνταγή της επιτυχημένης παρουσίασης δεν την έχω καταλάβει. Ίσως και να μην υπάρχει, ίσως και να εξαρτάται από τόσους πολλούς παράγοντες που είναι δύσκολο να συντελέσουν όλοι εντελώς θετικά και οργανωμένα. Ομολογώ πως στην Έκθεση Βιβλίου της Θεσσαλονίκης, δε μου συμβαίνει συχνά. Σήμερα όμως ήταν η απόλυτη ευτυχία -αυτό θεωρώ ως επιτυχία ξέάλλου... Επειδή ήρθαν πολλά παιδιά σχολείων, είχαμε την τύχη να μας βάλουν στην ευρύχωρη αίθουσα Αριστοτέλης και όχι στην Παιδική Γωνιά. Οι συνθήκες ήταν άψογες, είχαμε ησυχία από τα παράπλευρα περίπτερα, τα παιδιά όλα ήταν διαβασμένα, συγκεντρωμένα, ενεργητικά, αυθόρμητα, οι δάσκαλοι ευγενέστατοι. Συνέλαβα τον εαυτό μου, στην πορεία της αφήγησης να αλλάζω το παραμύθι ανάλογα με το τι έλεγε κάποιο παιδί που πεταγόταν και πρόσθετε κάτι που δεν είχα πρόβλεψει. Αυτό ονομάζεται, εκμετάλλευση του τυχαίου, στο θέατρο, και καταφέρνει να ενώσει την ομάδα και να την κάνει να συμμετέχει δημιουργικά. Συζητήσαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε, ευτυχήσαμε...

Ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά μικρούς και μεγάλους! Ευχαριστώ τον Αχτιδοϋφαντή και τις Εκδόσεις Λιβάνη - Εφηβική Λογοτεχνία ΛιβάνηςTeen, τον άριστο παυλος Κλαριδης και βέβαια το βιβλιοπωλείο Papyros Tsologlou-Lazaridou

Επικήδειος Αθανάσιου Φωκά προς τον αδερφό του Μητροπολίτη ΚεφαλληνίαςΓεράσιμο

Χειροτονητηριος λόγος νέου μητροπολίτη Κεφαλληνίας Γεράσιμου (25/03/51-22/06/15)

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι Κεφαλληνίας την 25η Μαρτίου 1951 και ήταν γιος του Σπυρίδωνος Φωκά και της Αναστασίας Λαγγούση, έλκων την καταγωγή από μητρός εκ Σμύρνης. Αδερφός του ήταν ο Αθανάσιος Φωκάς. Μετά την εγκύκλια μόρφωσή του στην Κεφαλλονιά, φοίτησε στην Θεολογική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο του το 1998. Μοναχός εκάρη το 1988 στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου του Αγίου Όρους. Χειροτονήθηκε Διάκονος από τον Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα Καλαφατάκη, το 1989, στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος Πειραιώς, και Πρεσβύτερος το 1998, στην Ιερά Μονή Αγίου Γερασίμου Ομαλών, λαμβάνοντας συνάμα το οφίκιο του Αρχιμανδρίτη.

Υπηρέτησε ως Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Κεφαλληνίας από το έτος 1998 έως και το 2015.

Στις 27 Μαΐου 2015 εξελέγη από την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος Μητροπολίτης Κεφαλληνίας, διαδεχόμενος τον πνευματικό του πατέρα Μητροπολίτη Κεφαλληνίας κυρό Σπυρίδωνα^[1]. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον Ιερό Ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι, στις 31 Μαΐου 2015, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με τη συμμετοχή πλειάδας Αρχιερέων της Εκκλησίας της Ελλάδος^[2].

Απεβίωσε, έπειτα από ανακοπή, τα ξημερώματα της 22^ας Ιουνίου 2015 στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χορτιάτη, όπου και διανυκτέρευσε για να συμμετέχει στην ενθρόνιση του Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς Ιουστίνου, στην Θεσσαλονίκη. Η ενθρόνισή του στο νησί της Κεφαλλονιάς είχε προγραμματιστεί από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τις 2 Ιουλίου 2015^[3]. Η σορός του μεταφέρθηκε στο νησί της Κεφαλλονιάς την ίδια ημέρα και τέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Ευαγγελίστριας Αργοστολίου, ενώ την επόμενη ημέρα μεταφέρθηκε στην Ιερά Μονή του Αγίου Γερασίμου Ομαλών όπου και πραγματοποιήθηκε η Εξόδιος Ακολουθία και στη συνέχεια η ταφή υπό του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερωνύμου και πλειάδας Αρχιερέων^[4].

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Μητροπολίτης_Κεφαλληνίας_Γεράσιμος_Φωκάς

Η τελευταία ορχιδέα - Καλή βδομάδα

Λευκή ορχιδέα ανάθρεψα
Να ξεκουράζονται στα άνθη της
Οι μελαχρινοί καημοί μου
Θα πρέπει να την κούρασα πολύ
Κι ας την πότιζα κάθε Σάββατο απαραιτήτως
Μόλις σήμαινε η καμπάνα του εσπερινού
Μέρες τώρα πέφτουν αθόρυβα τα άνθη της
Άλλοτε ένα ένα κι άλλοτε δυο δυο
-Εκείνα που σαν δίδυμα αγαπιούνταν
Ώσπου έμεινε ένα άνθος στην κορφή
Θα ´ναι η μητέρα, σκέφτηκα
Έτσι όπως χαμηλώνει το κεφάλι λυπημένη
Γυρεύοντας τα άλλα οχτώ
Πέρασαν κιόλας οχτώ μέρες
Τα πένθησε όλα κι είναι ακόμα εκεί
Αρχόντισσα του πένθους
Κάθε που περνώ από μπροστά της την κοιτώ
Τι παρηγοριά το λευκασμένο κάλλος δίνει
Δεν ανασαίνω
Μην το σκοτώσει η ανάσα μου
Και τι λευκό θα μου απομείνει τότε;
Θα πρέπει να σωματοποιηθείς 
Άγγελέ μου εσύ 
-αν ακόμα μ' αγαπάς τη μαύρη 

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ

(Ιωάν. 20,19-31)

19. Οὔσης οὖν ὀψίας τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων ὅπου ἦσαν οἱ μαθηταὶ συνηγμένοι διὰ τὸν φόβον 1τῶν Ἰουδαίων, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον, καὶ λέγει αὐτοῖς· εἰρήνη ὑμῖν. 
20. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἔδειξεν αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. ἐχάρησαν οὖν οἱ μαθηταὶ ἰδόντες τὸν Κύριον.
21. εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν· καθὼς ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 
22. καὶ τοῦτο εἰπὼν ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα Ἅγιον· 
23. ἄν τινων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατῆτε, κεκράτηνται. 
24. Θωμᾶς δὲ εἷς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ’ αὐτῶν ὅτε ἦλθεν Ἰησοῦς. 
25. ἔλεγον οὖν αὐτῷ οἱ ἄλλοι μαθηταί· ἑωράκαμεν τὸν Κύριον. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐὰν μὴ ἴδω ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων, καὶ βάλω τὴν χεῖρα μου εἰς τὴν πλευρὰν αὐτοῦ, οὐ μὴ πιστεύσω.
26. Καὶ μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ’ αὐτῶν. ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, καὶ ἔστη εἰς τὸ μέσον καὶ εἶπεν· εἰρήνη ὑμῖν. 
27. εἶτα λέγει τῷ Θωμᾷ· φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός. 
28. καὶ ἀπεκρίθη Θωμᾶς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου.
29. λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· ὅτι ἑώρακάς με, πεπίστευκας· μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες.
30. Πολλὰ μὲν οὖν καὶ ἄλλα σημεῖα ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς ἐνώπιον τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, ἃ οὐκ ἔστι γεγραμμένα ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· 
31. ταῦτα δὲ γέγραπται ἵνα πιστεύσητε ὅτι Ἰησοῦς ἐστιν ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἵνα πιστεύοντες ζωὴν ἔχητε ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ.


https://aerapatera.wordpress.com/2016/05/08/κυριακὴ-τοῦ-θωμᾶ-2/

Χάι κου της αγάπης

Αν και δεν θέλω

να θέλω τα θέλω μου
όμως τα θέλω

Θέλω να θέλω
αυτά που θέλεις εσύ 
αλλά δεν θέλω

Θέλω να θέλεις
αυτά που θέλω εγώ
αλλά δεν θέλεις

Κι όμως ο ήλιος
της αγάπης μας θέλει
να συγχωρούμε

Ἡ Ζωοδὸχος Πηγὴ

Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής που γιορτάζουμε την Παρασκευή της Διακαινησίμου είναι γιορτή της Παναγίας μας. Γράφει το συναξάρι της ημέρας:

 «Την Παρασκευή της Διακαινησίμου εορτάζουμε τα εγκαίνια του ναού της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Θεομήτορος, της Ζωηφόρου Πηγής• ακόμη ενθυμούμαστε και τα υπερφυή θαύματα που έγιναν στον Ναό αυτό από την Μητέρα του Θεού».

Η Παναγία ονομάζεται Ζωοδόχος Πηγή, αφού γέννησε την Ζωή, που είναι ο Χριστός. Για πρώτη φορά το επίθετο Ζωοδόχος Πηγή το έδωσε στην Παναγία ο Ιωσήφ ο Υμνογράφος τον 9ο αιώνα, συνθέτοντας έναν ύμνο του προς την Παναγία.

Η γιορτή, όπως προαναφέρθηκε, αναφέρεται στα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Παναγίας, γνωστού ως «Η Ζωοδόχος Πηγή στο Μπαλουκλί», έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης, όπου υπήρχε πηγή αγιάσματος που επιτελούσε και επιτελεί πολλά θαύματα.

Ο Ιερός Ναός της Ζωοδόχου Πηγής στην Πόλη ανεγέρθηκε κατ’ αρχάς από τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, που ήταν χρηστός και επιεικής, και πριν ακόμη γίνει αυτοκράτορας ως απλός στρατιώτης συνάντησε έναν τυφλό έξω από την Χρυσή Πύλη της Κωνσταντινούπολης.

Ο τυφλός του ζήτησε νερό να πιή και ο Λέων αναζήτησε την πηγή του νερού στην περιοχή, η οποία ήταν κατάφυτη από δένδρα, αλλά δεν μπόρεσε να την ανακαλύψη. Λυπήθηκε πολύ που δεν βρήκε νερό να δώση στον τυφλό.

Άκουσε τότε φωνή να του λέγη: «Βασιλιά Λέοντα» –δηλαδή τον απεκάλεσε βασιλιά, ενώ ακόμη ήταν στρατιώτης, κάτι που επαληθεύθηκε–

«…να εισέλθης βαθύτερα στο δάσος, και αφού λάβης με τις χούφτες σου το θολερό αυτό νερό, να ξεδιψάσης τον τυφλό και να πλύνης τα μάτια του, και τότε θα γνωρίσης ποιά είμαι εγώ που κατοικώ στο μέρος αυτό». Ο Λέων έκανε αμέσως όπως τον διέταξε η φωνή και ο τυφλός είδε το φως του.

Η φωνή εκείνη ήταν της Παναγίας.

Και ο Λέων, όταν έγινε αυτοκράτορας, με ευγνωμοσύνη και φιλότιμο έκτισε στο μέρος εκείνο του αγιάσματος Ιερό Ναό προς τιμήν της Παναγίας, της Ζωοδόχου Πηγής. Όταν κατέρρευσε ο Ιερός αυτός Ναός από τον χρόνο, άλλοι αυτοκράτορες –ο Ιουστινιανός, ο Βασίλειος ο Μακεδών– ανέλαβαν και έκτισαν εκ νέου τον Ναό, πιο μεγαλοπρεπή από τον παλαιότερο.

Μία δεύτερη παράδοση αναφέρει ότι τον πρώτο Ναό τον έκτισε ο Ιουστινιανός, βλέποντας εκεί που κυνηγούσε σε όραμα ένα μικρό παρεκκλήσι και έναν Ιερέα μπροστά σε μια πηγή, λέγοντάς του ότι είναι η πηγή των θαυμάτων. Στον τόπο εκείνο έκτισε μοναστήρι με τα υλικά που περίσσεψαν από την Αγία Σοφία.

Ο Ναός αυτός στην Βασιλεύουσα κατέρρευσε τον 15ο αιώνα. Σύμφωνα με μαρτυρίες το 1547 ο Ναός δεν υπήρχε πια.

Υπήρχε μόνον το αγίασμα. Το 1833 ο Πατριάρχης Κωνστάντιος Α μέ άδεια του Σουλτάνου ξαναέκτισε τον Ναό πάνω στα ερείπια του παλαιού. Έτσι, στις 2 Φεβρουαρίου του 1835, ο Πατριάρχης Κωνστάντιος, με 12 ακόμη Αρχιερείς εγκαινίασαν τον νέο Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, στο Μπαλουκλί. 

Μπαλουκλί σημαίνει τόπος με ψάρια, αφού στην δεξαμενή της Πηγής υπάρχουν ψάρια.

Στον ναό αυτό επιτελούνταν πολλά θαύματα και μάλιστα και σε οικογένειες ευγενών της αυτοκρατορίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό της λύσεως της στειρώσεως της αυτοκράτειρας Ζωής, η οποία μετά από θαύμα της Ζωοδόχου Πηγής γέννησε τον Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο, που έγινε αυτοκράτορας του Βυζαντίου. 

Στον ναό αυτό θεραπεύθηκαν επίσης οι αυτοκράτορες Ιουστινιανός, Λέοντας ο Σοφός, Ρωμανός Λεκαπηνός, ο Ανδρόνικος Γ , ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Στέφανος, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης, πολλές βασίλισσες και πολλοί ανώτατοι αξιωματούχοι της αυτοκρατορίας, αλλά και κληρικοί και μοναχοί και πολλοί απλοί Χριστιανοί. 

Τον 14ο αιώνα ο Νικηφόρος Κάλλιστος γράφοντας για το αγίασμα της Πηγής, παραθέτει έναν κατάλογο 63 θαυμάτων.

Η εικόνα της Παναγίας της Ζωοδόχου Πηγής παρουσιάζει την Παναγία μέσα σε ένα συντριβάνι από το οποίο χύνεται άφθονο νερό, να βαστάη στην αγκαλιά της τον Χριστό που ευλογεί.

Δύο άγγελοι την στεφανώνουν κρατώντας ειλητάριο που γράφει:

«Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον Βαστάζοντα πάντα». Γύρω από το συντριβάνι εικονίζονται ο αυτοκράτορας και πολλοί ασθενείς με ποικίλες ασθένειες.

Δέχονται το αγίασμα με το οποίο τους ραντίζουν οι υγιείς. Στην άκρη ζωγραφίζεται μια δεξαμενή με ψάρια, αφού όπως είπαμε Μπαλουκλί σημαίνει τόπος ψαριών.

Η ευλάβεια και η αγάπη του λαού της Κωνσταντινούπολης προς την Ζωοδόχο Πηγή μεταδόθηκε σε όλους τους Ορθοδόξους και έτσι σε πολλά μέρη, όπως και εδώ στην Ναύπακτο, και απέναντι στο Αίγιο, την Παναγία την Τρυπητή, ανηγέρθησαν Ναοί προς την τιμή της Παναγίας, της Ζωοδόχου Πηγής, όπου και εκεί επιτελούνται θαύματα, που στηρίζουν τους ανθρώπους στην καθημερινή τους ζωή και στην πίστη τους στον Θεό.

https://aerapatera.wordpress.com/2016/05/06/ἡ-ζωοδὸχος-πηγὴ-2/

Τραγούδι της Καθόδου του Κυρίου στον Άδη

Του Άδη τα θεμέλια τρίζουν τα πετρωμένα
Ποιος τα πικρά κάνει γλυκά, τ' άγρια μερωμένα;
Πούθε το φως που έρχεται και νύχτα ξεκλειδώνει;
Τις πύλες ποιος διαπερνά και ξάφνου ξημερώνει;
Σαλεύουν των νεκρών σκιές να δούν το νιοφερμένο
Θυμίζει τους τον Ηρακλή, άντρα ανδρειωμένο
και Οδυσσέα που 'φθασε εκεί για να ρωτήσει
πώς στην Ιθάκη το μπορεί  μια μέρα να γυρίσει. 
Μα τούτος είναι από φως και όπλα δεν κατέχει
Σπαθιά και τόξα, ρόπαλα, επάνω του δεν έχει
Δυο ξύλα μόνο σταυρωτά κρατά στο 'να του χέρι
Είναι σε όλους άγνωστος, κανένας δεν τον ξέρει.
-Μεριάστε, λέει μια φωνή που 'ρχεται  από τα βάθη,
Γνωρίζω την περπατησιά κι ας έχω κακοπάθει.
Θυμάμαι από την Εδέμ, πώς αλαφροπατούσε
Εκείνος που με έπλασε και τόσο μ' αγαπούσε
Φυλακισμένοι φίλοι μου, αν ήρθε ο Θεός μου,
όλοι λευθερωθήκαμε! Αυτός είναι το φως μου
και φως δικό σας, φίλοι μου! Χαρήτε και γλεντήστε!
Ήρθε για μένα και για σας. Να τον προϋπαντήστε!
Είναι ο ελευθερωτής που θάνατο σκοτώνει
Ελάτε, συγκατάδικοι, νομίζω πως ζυγώνει.
-Που 'σαι, Αδάμ, πρωτόπλαστε, ρωτά ο Φωτισμένος
Που 'σαι σπλάχνο των σπλάχνων μου κι ο πιο ξεριζωμένος;
-Ο Κύριός μου και Θεός, ας είναι τώρα μ' όλους!
-Πρώτα εσένα θα 'θελα στου ουρανού τους θόλους,
του απαντά ο Κύριος και πιάνει του το χέρι
Τώρα, τη δεύτερη ζωή ο Πλάστης σού προσφέρει
Ξύπνα από τον ύπνο σου, σήκω και μη κοιμάσαι
Ανάστηθι απ' τους νεκρούς, τίποτα μη φοβάσαι
Ήσουν παιδί μου κι έγινα για χάρη σου παιδί σου
Χάρη των απογόνων σου και της καταγωγής σου
Φυλακισμένα μου παιδιά, ελάτε προς το Φως σας
Αφήστε το σκοτάδι σας, ελάτε στο Θεός σας
Αδάμ μου, σε παρακαλώ μα και σε διατάσω
σήκω από τον ύπνο σου! Θέλω να σε χορτάσω!
Δε σ' έπλασα για φυλακή και κάτεργα του Άδη
Αγαπημένο πλάσμα μου, βγες από το σκοτάδι
Σήκω μορφή που σ' έπλασα ίδια με τη δική μου 
Ώρα να φύγουμε μαζί! Έλα λοιπόν, παιδί μου!
Ένα μ' εμένα έγινες κι εγώ μ' εσένα ένα
Κατέβηκα κάτω στη γη κι ήρθα στα μαύρα ξένα
απ' τους γαλάζιους ουρανούς και τον Θεό πατέρα
κι έγινα άνθρωπος θνητός σε φάτνη μία μέρα
Για σένα παραδόθηκα, που βγήκες απ' τον κήπο,
μέσα σε κήπο. Γνώριζα πόσο πολύ σου λείπω.
Κοίταξε τα φτυσίματα πάνω στο πρόσωπό μου
Για σένα τα υπέμεινα, τον πρώτο άνθρωπό μου
που του εμφύσησα πνοή. Τα μάγουλά μου, κοίτα 
που δέχθηκαν ραπίσματα, ώστε την πρώτη ήττα 
που τη μορφή σου χάλασε, εγώ να εξαλείψω
Στη ράχη με μαστίγωσαν, κοίταξε τα σημάδια
για να σκορπίσω των λαθών τα βάρη τα ρημάδια
Τα χέρια μου τρυπήθηκαν από καρφιά σε ξύλο
για σένα που το χέρι σου το άπλωσες στο μήλο 
Χολή για το χατίρι σου γεύτηκα, να γιατρέψω
την πίκρα κείνου του καρπού και να τη μεταστρεψω
Απ' το πικρό κι αφύσικο θανάτου το ποτήρι
για να σε βγάλω, άφησα και ξύδι να με δείρει 
Σφουγγάρι καταδέχθηκα για να μπορώ να σβήσω
χειρόγραφο αμαρτιών κι όρθιο να σε στήσω
Για την απελευθέρωση του ανθρωπίνου γένους,
να υπογράψω έπρεπε, κι έτσι, όλου του μένους
την ειρωνία κράτησα πάνω σ' ένα καλάμι
Και στο Σταυρό τον ξύλινο, ασήμι και μαλάμι
δεν βρήκα, μόνο θάνατο κοιμήθηκα κει πάνω
κι ας έκλαιγαν οι ουρανοί, τα κάτω και τα άνω,
ώστε με λόγχη την πλευρά κάποιος να με τρυπήσει
για σένα, που την Εύα σου, ενώ σ' είχα κοιμίσει,
απ' την πλευρά σου έβγαλα κι άφησα πληγωμενο
Και η πλευρά μου γιάτρεψε τον πόνο σου. Θα μένω 
κοντά σου, μέχρι τη στιγμή που ύπνος σε ξοδιάζει
Η λόγχη που με τρύπησε, κοίταξε πώς ντροπιάζει
ρομφαία που σου έκλεινε πόρτα του Παραδείσου
Σήκω, λοιπόν, να φύγουμε! Έλα! Το φως μου ντύσου!
Κι αν κάποτε σε έδιωξα από της γης τον κήπο
τώρα σε αποκαθιστώ κι ένα μόνο θα είπω:
Θρόνο θα 'χεις ουράνιο, ω φως των οφθαλμών μου
δικό σου Εγώ ποίημα, μέλος εσύ ψαλμών μου

Β.Ν

(Εμπνευσμένο από το κείμενο του Αγ. Επιφάνιου Κύπρου «Λόγος εις την Θεόσωμον Ταφήν του Κυρίου»)
http://www.diakonima.gr/2009/07/06/η-εισ-αδου-καθοδοσ-αγίου-επιφανίου-κύπ/

Τραγούδι της Λαμπρής

Ανέστη, λένε τα πουλιά, Χριστός, λαλούν τ' αηδόνια

Τα ρόδα ανασταίνονται κι ανθίζουνε στα κλώνια

Χριστός Ανέστη, θάλασσες που 'χουν νερά  καθάρια

μερεύουνε τα κύμματα, χορεύουνε τα ψάρια

Χριστός Ανέστη, οι γριές, οι νέες, οι κορούλες

ανάβουν τις λαμπάδες τους και τρέχουν σ´ εκκλησσύλες 

Χριστός Ανέστη, τα βουνά τους ουρανούς φιλούνε

άνθρωποι αγκαλιάζονται κι όλους τους συγχωρούνε

Χριστός Ανέστη κι οι νεκροί που κείτονται στο μνήμα

σηκώνονται στα πόδια τους και τραγουδούν το ποίημα

Χριστός Ανέστη, η βροχή, το κρύο και τ' αγιάζι

η Άνοιξη τα πρόλαβε, μ´ αγάπη τ´ αγκαλιάζει

Χριστός Ανέστη, τ' ορφανό κι η μάνα του η χήρα

φυλακισμένοι, άρρωστοι, υπόχρεοι στη Μοίρα

Χριστός Ανέστη, τα κλειδιά της πύλης του θανάτου

άνοίξαν τον παράσεισο στα χέρια τ' Αθανάτου

Χριστός Ανέστη και εγώ που ´μαι μικρό σπουργίτι

άστεγο κι απροστάτευτο, Θεός μου 'δωσε σπίτι.

Β.Ν

Άγιε μου Γιώργη - Χρόνης Αηδονίδης

Άγιε Γιώργη αφέντη μου κι ομορφοκαβαλάρη
αρματωμένος με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.
Άγιος είσαι στη θωριά κι άγγελος στη νεότη
παρακαλώ βοήθα με, Άγιε στρατιώτη.
Στη χάρη σου, στη δόξα σου ήρθα να εμφιβάλω, 
στον τόπο μας εβγήκενε ένα θεριό μεγάλο.
Κι αν δεν του πάνε άνθρωπο το βράδυ να δειπνήσει, 
σταλιά νερό δεν ήφηνε να κατεβεί στη βρύση.
Ερίχνανε τα μπουλετιά κι όποιου ήθελε πέσει, 
πήγαινε το κοπέλι ντου τον δράκοντα πεσκέσι.
Ο κλήρος τότε ήπεσε και στην αρχοντοπούλα, 
οπού την είχε η μάνα τζη μοναχορηγοπούλα.
Ο άρχοντας σαν τ’ άκουσε πολλά βαρύ του εφάνη.
Πάρετε βίος αμέτρητο και το παιδί μου αφήστε, 
το βίος και το χρυσάφι, μπροστά στο στόμα του θεριού σβήστηκε κι εμαράθη.
Ντύσετε το κοπέλι μου και κάμετέ το νύφη
κι αμέτε το του δράκοντα το βράδυ να δειπνήσει.
Τρεις κοπελιές την πήρανε να παν να σεργιανίσουν.
Στην μιαν άκρα τση πηγής δένουν την κορασίδα.

Μα ο Άγιος Γεώργιος θέλησε να τη σώσει
κι από το άγριο θεριό να την ελευτερώσει.
Καβάλκεψε το μαύρο ντου και μια και δυο στη βρύση, 
εκειά που βγαίνει το νερό πηγαίνει και καθίζει.
Κι η κόρη τον εξάνοιξε με πικραμένο βλέμμα.
Φύγε, φύγε, αφέντη μου, να μη σε φάει και σένα
κι είναι το άγριο θεριό απου θα φάει εμένα.
Άσε με, κόρη, άσε με λίγο να ξαποστάσω
κι εγώ σκοτώνω το θεριό κι από `δω σε βγάζω.
Άσε με ν’ αποκοιμηθώ πάνω στα γόνατά σου
και ίσαμε να `ρθει το θεριό δε φεύγω από κοντά σου.
Κι ο δράκος εκατέβαινε κι η κόρη αναστενάζει.
Ξύπνησε, καβαλάρη μου, που μου `πες μη σε γνοιάζει.
Κι από τσι φωνές του δράκοντα ο τόπος αντιλάλει.

Ο Άγιος σαν τ’ άκουσε αρπάζει το κοντάρι
και στέκεται ανατολικά και το Σταυρό ντου κάνει.
Και παίζει ντου μια κονταρέ και κόβει το λαιμό ντου.
Και ξαναδευτερώνει ντου και παίρνει ντη στο σώμα, 
θρήνος μεγάλος γίνεται στσι πέτρες και στο χώμα.
Ο άρχοντας από μακριά στέκεται και του λέει:
Πάρε και την κορόνα μου, πάρε και το παιδί μου.
Κράθειε και την κορόνα σου, κράθειε και το παιδί σου.
Κι η αρχοντοπούλα ολόχαρη ερώτηση του κάνει:
Για πες μου, ένδοξε, πώς λένε τ’ όνομά σου
για να σου κάμω χάρισμα, να `ναι της αρεσκιάς σου.
Αν θες να κάμεις χάρισμα, χτίσε μιαν εκκλησία
και βάλε και ζωγράφισε Χριστό και Παναγία
και στη δεξάντως τη μεριά βάλε ένα καβαλάρη
αρματωμένο με σπαθί και με χρυσό κοντάρι.

Στίχοι:  

Παραδοσιακό

Περιοχή:  

  

Κρήτη

Χριστός Ανέστη!

Χάι κου του Όρθρου και του Εσπερινού του Μεγάλου Σαββάτου

1. Του Άδου

Σήμερον Άδης
βοά: κατελύθη μου
η εξουσία 

2. Των χριστιανών

Όσοι εις Χριστόν
εβαπτίσθητε, Χριστόν
ενεδύσασθε

3. Της Αναστάσεως του Κυρίου διά του Αγγέλου

Ουκ έστιν ώδε
Ηγέρθη, καθώς είπεν
Δεύτε ίδετε

Χάι κου του ΄Ορθρου της Μεγάλης Παρασκευης

1. Των Αγίων Παθών του Κυρίου

Άγια Πάθη
Εμπτυσμοοί, ραπίσματα,
κολαφίσματα

Άγια Πάθη
Πορφυρά χλαίνα, ύβρεις,
γέλωτας, λόγχη

Άγια Πάθη
Κάλαμος, σπόγγος, καρφιά,
κυρίως Σταυρός

Ζει ο Κύριος
και νεκρωθείς εν ξύλω
Αγαλλιάσθε

2. Του Ληστή

Ληστές, μαθόντες
την Εδέμ ληστού λάχος
παραδίδονται

Φιλαδελφείαν
κτησώμεθα ίνα μη
κατακριθώμεν

Μνήσθητι ημών
εν τη Βασιλεία Σου
τους πτωχούς, Χριστέ

3. Των Εβραίων

Γη ως εσείσθη
Πέτραι ως ερράγησαν
Δεν τους έπεισαν  

4. Του Αδάμ

Χαίρεται Αδάμ
Το πικρό του το χείλι
εν τέλεια γελά

Μου είχες λήψει 
απέραντα, του λέει.
Για πάντα μαζί!

Για πάντα μαζί,
απαντάει ο Φίλος
Τον ασπάζεται  

Χάι κου του Όρθρου της Μεγάλης Πέμπτης

1. Του Μυστικού Δείπνου

Τούτο το Πάσχα
πεθύμησα να φάω
με τους φίλους μου

Το ποτήριον
δεξάμενος, τους είπε:
Λάβετε τούτο

Το υπέρ υμών
διδόμενον σώμα μου
ο άρτος εστί

Το ποτήριον
η εν τω αίματί μου
Καινή διαθήκη

Διπλούς ο Δείπνος
Πάσχα γαρ νόμου φέρει
και Πάσχα καινόν

Κανένας φόβος
φίλοι μου, δεν πρόκειται
να μας χωρίσει

2. Του ιερού Νιπτήρα

Ο Κτίστης πηγών
σκύβει, νίβει μαθητών
ωραίους πόδας

Για να πατήσουν
κάποτε τα πόδια τους
κήπους της Εδέμ

Ταπεινώνεται
Εκ βαράρθρων κακίας
τους ανυψώνει

Ο Νεφελοδέτης
ζώνεται ποδιά, πόδια
να καθαρίσει

Αυτός που κρατά
την πνοή των ανέμων
κάμπτει το γόνυ

3.  Της υπερφυούς προσευχής

Παραιτούμενος
δήθεν θάνατον, εχθρόν
εξαπατήσας

Θρόμβοι αίματος
Πόνος και απόρθητη
αγάπη πάντων

Χάι κου του Όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης

1. Του Ιούδα

Ο φυλάργυρος
προδίδει τον θησαυρό
της όντως ζωής

Τι μου δινετε,
ρωτά, για να σας δώσω
τον Δωρητή μας;

2. Του Ευαγγελίου

Κόκκος του σίτου,
ο Κύριος, πεθαίνει
προς καρπόν πολύν

Την ψυχήν αυτού,
ο φιλών, απολέσει
εις σκότος Άδου

Την ψυχήν αυτού,
ο μισών, θα φυλάξει
εις τους αιώνας

-Σώσουν με, Πάτερ,
να πω; Μα γι' αυτό ήρθα.
Και πώς να το πω;

-Το όνομά Σου,
δόξασον. -Και δόξασα
και θα δοξάσω.

Να πιστεύετε
εις το φως, ίνα υιοί
φωτός γένησθε

3. Της πόρνης

Πρώην άσωτος,
εξαίφνης σώφρων, Γυνή,
βοά: Ρύσαι με

Λύσε το χρέος
όπως λύνω τα μαλλιά
Αγάπησέ με

Πόρνη ξόδευε
Μαθητής εισέπραττε 
Μέρα με νύχτα

Η πόρνη παίρνει
άφεση, ο μαθητής
τα αργύρια

Η βυθισμένη
στην αμαρτία, βρήκε
το λιμάνι της

Ο κωπηλατών 
στη φυλαργυρία του,
βεβυθισμένος

Χάι κου του Όρθρου της Μεγάλης Τρίτης

1. Του Ιούδα

Φωτός εκπίπτει
το σκότος δεχόμενος
ο φυλάργυρος

Τον Ατίμητον 
πουλάει, την αγχόνη
να αγοράσει

2. Των Φαρισαίων

Διυλίζοντες
κώνωπα, την κάμηλον
την καταπίνουν

Απαστράπτοντες
τάφοι πλήρεις οστέων
υπόκρίσεως

3. Των Παρθένων

Μη μείνωμεν, μη
έξω απ´ το νυμφώνα
έξω απ´ το φως

Φρόνιμες, μωρές
Παρθένες του Έρωτα
ή του Εγώ τους 

Χάι κου του Όρθρου της Μεγάλης Δευτέρας

1. Ήρθες, Νυμφίε
Σιωπηλό μες στη νύχτα
άστρο λαμπερό

2. Φλύαρα φύλλα
κατάμεστη η συκιά,
άκαρπη θνήσκει

3. Σώφρων Ιωσήφ
νηστεύοντας, γίνεται
ο σιτοδότης

4. Δεν είσαι πόλη
Ιερουσαλήμ, αλλά
δρόμος και σκάλα

5. Ξέφτια κουρέλια,
Ράφτη μου, φορώ
Ντύσε με νύφη

Κυριακὴ τῶν Βαῒων

 

(Ιωάν. 12,1-18)

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς 
1. εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.
2. ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. 
3. ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.
4. λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι· 
5. διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;
6. εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν. 
7. εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό.
8. τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε. 
9. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. 
10. ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν,
11. ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν. 
12. Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, 13. ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν Φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 
14. εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· 
15. μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.
16. Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ.
17. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν. 
18. διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.



https://aerapatera.wordpress.com/2016/04/24/κυριακὴ-τῶν-βαῒων-2/

Χάι κου Σαββάτου του Λαζάρου

Νύχτωσες μέρα
Πρώτη φορά κοιμάσαι
αναστημένη 

Αύριο πρωί
θα στρώσεις χαλιά, πόλη,
στον Ερχόμενο

Θα τα μαζέψεις
νύχτα για να τα στρώσεις
στον προδότη του