Ο Άγιος Μεγαλομάρτυς και Τροπαιοφόρος Γεώργιος

Οι ακριβείς λεπτομέρειες γύρω από την γέννησή του δεν βρίσκουν σύμφωνους όλους τους ιστορικούς. Φαίνεται να γεννήθηκε μεταξύ των ετών 275-285 μ.Χ., πιθανώς στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό Γερόντιο, στρατηλάτη στο αξίωμα κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Κατά την αγιογραφία ο πατέρας του Γεωργίου, καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Εκεί, κατά μία εξιστόρηση, σε ένα μοναστήρι της περιοχής, ο Γεώργιος δέχθηκε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται ότι γεννήθηκε στη Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και αργότερα έγινε Χριστιανός. Η μητέρα του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και καταγόταν από το γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης. Όπως αναφέρουν οι χριστιανικές πηγές, η οικογένεια του Αγίου, όταν εκείνος ήταν σε μικρή ηλικία, μετοίκησε στη Λύδδα, λόγω του θανάτου του πατρός του.

ΑνέλιξηΕπεξεργασία

Σε νεαρή ηλικία ο Γεώργιος κατατάχθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε για την τόλμη και τον ηρωισμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Λίγο αργότερα, ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον έκανε Δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμητος (συνταγματάρχη) στο τάγμα τον Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς· «πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπώς διαπρέψας του των σχολών μετά ταύτα πρώτου τάγματος κόμης κατ' εκλογήν προεβλήθη».

ΜαρτύριοΕπεξεργασία

Το 303 μ.Χ., όταν άρχισαν οι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει την χριστιανική του πίστη προκαλώντας το μένος του Διοκλητιανού, επειδή κατείχε μεγάλο αξίωμα και ήταν αγαπημένος του. Αρχικά του έταξε πλούτη, γη και δούλους για να αλλαξοπιστήσει και όταν ο Γεώργιος αρνήθηκε τον υπέβαλε σε μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Η χριστιανική παράδοση περιγράφει ότι αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, από όλες αυτές τις δοκιμασίες, ο Θεός τον κράτησε θαυματουργά ζωντανό.

Ο Γεώργιος τελικά μαρτύρησε με αποκεφαλισμό, την Παρασκευή 23 Απριλίουτου έτους 303 μ.Χ. Κατά τον υπολογισμό του χριστιανού ιστορικού και απολογητή Αγίου Ευσεβίου, η ημέρα αυτή αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου του Πάσχα. Οι χριστιανοί πήραν το λείψανό του και το έθαψαν μαζί με αυτό της μητέρας του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Σύμφωνα με την χριστιανική παράδοση, ο πιστός υπηρέτης του Γεωργίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του, παρέλαβε το λείψανο του Γεωργίου, μαζί με αυτό της μητέρας του και τα μετέφερε στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί οι Σταυροφόροι τα μετέφεραν στη Δύση.

Η πίστη του Γεωργίου φαίνεται να γίνεται αφορμή να βαπτιστούν χριστιανοί οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων τη μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου και η Αγία Νίκη.

Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Γεωργίου μαρτύρησαν και οι συνδέσμιοί του Ευσέβιος, Νέων, Λεόντιος, Λογγίνος και άλλοι τέσσερις μαζί. Την μνήμη τους τιμά η Εκκλησία στις 23 Απριλίου. Βλέπουμε ότι με κέντρο την ημέρα του μαρτυρίου του Αγίου Γεωργίου δημιουργείται μέσα στο λειτουργικό χρόνο της Εκκλησίας ένας εορτολογικός κύκλος, ο οποίος καλλιεργείται περισσότερο από τα Τυπικά της Κωνσταντινούπολης, που ξεκινά στις 20 Απριλίου και τελειώνει στις 24 Απριλίου. Ο εορτολογικός αυτός κύκλος δείχνει την περίοπτη θέση του Αγίου Γεωργίου στη ζωή της Εκκλησίας. Από την υμνογραφία της Ορθόδοξης Εκκλησίας κοσμείται με τα επίθετα «ο μαργαρίτης ο πολύτιμος», «ο αριστεύς ο θείος», «ο λέων ο ένδοξος», «ο αστήρ ο πολύφωτος», «του Χριστού οπλίτης», «της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος».

Ο Άγιος στην ΠαράδοσηΕπεξεργασία

Απεικόνιση του Αγίου Γεωργίου φορώντας ένα κόκκινο σταυρό σε λευκό μανδύα ιππότη, από τον Μπερνάτ Μαρτορέλλ, το 1430.

Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς, ενώ είναι και ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Επίσης, θεωρούνταν Άγιος προστάτης των Σταυροφόρων και των Προσκόπων. Ως τροπαιοφόρος (στρατιωτικός) άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις, από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για το φόνο του δράκοντα και της σωτηρίας της βασιλοπούλας. Το θηρίο αυτό φυλούσε το νερό μιας πηγής κοντά στη Σιλήνα στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Οι κάτοικοι της περιοχής όριζαν με κλήρο το θύμα του δράκοντα. Ολόκληροι στρατοί είχαν αντιταχθεί με αυτό το τέρας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κλήρος έφερε και τη σειρά της βασιλοπούλας, την οποία έσωσε ο Άγιος Γεώργιος, φονεύοντας τον δράκο.

Πρώτος τη βιογραφία του έγραψε ο Πάπας Γελάς στο Acta Sancti Georgii (496), ενώ ακολούθησε ο Άγιος Ανδρέας από την Κρήτη. Η συριακή Εκκλησία από τον 4^ο αιώνα τον κρατούσε σε μεγάλη εκτίμηση. Λόγω της ιπποτικής του συμπεριφοράς, ο Άγιος Γεώργιος έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη κατά το 10^ο αιώνα, με αποτέλεσμα κατά το 15^ο αιώνα η γιορτή του να είναι ίση σε σημασία και δημοφιλία με αυτή των Χριστουγέννων. Στο Συμβούλιο της Οξφόρδης το 1222, η ημέρα του Αγίου Γεωργίου κηρύχθηκε επίσημη αργία και το 14^ο αιώνα έγινε προστάτης Άγιος της χώρας. Είναι επίσης ο προστάτης Άγιος της Μόσχας, της Αραγονίας, της Γεωργίας και της Καταλονίας, ενώ μέχρι το 18^ο αιώνα ήταν και της Πορτογαλίας. Ο Άγιος Γεώργιος, όντας προστάτης Άγιος της Αγγλίας και έφιππος, θεωρείτο από το σχετικό θρύλο και ως προστάτης Άγιος των ιπποτών της Στρογγυλής Τράπεζας. 

Ο Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος αποτελεί γόνο της Καππαδοκίας. Για τον λόγο αυτό ήταν από τους περισσότερο τιμώμενους Αγίους στη Μικρά Ασία και κατ’επέκταση στις περιοχές όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες στη μητροπολιτική Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι πιο γνωστοί ναοί του Αγίου Γεωργίου στη Μικρά Ασία ήταν της Σμύρνης, της Προύσας, των Κυδωνιών και της Νεάπολης Καππαδοκίας. Στην πατρίδα του Αγίου Γεωργίου, την Καππαδοκία, συναντώνται οι πρώτες αγιογραφίες του έφιππου Αγίου Γεωργίου, αλλά και τραγούδια που τον εξυμνούν.^[3]

https://el.m.wikipedia.org/wiki/Άγιος_Γεώργιος

Θαυμαστά στιγμιότυπα της ζωής των έγκλειστων την Μεγάλη Εβδομάδα.

1. Μια εικόνα σχηματίζεται στον νου. Η γη, σαν  μπαλάκι του τέννις, στο χέρι του Θεού. Μια την πετά ψηλά και μια την πιάνει. Όποιο σημείο της ακουμπούν τα δάχτυλα Του, τσουρουφλίζεται.

2. Ογδοντάχρονος ιερέας τηλεφωνεί στο πνευαμτικό του παιδί και του εξομολογείται πως πρώτη φορά διαβάζοντας απερίσπαστος κατ’ οίκον τα εκκλησιαστικά κείμενα τη Μεγάλης Εβδομάδας τα κατανόησε σε τέτοιο βάθος.

3. Μεσήλικη πιστή αφού διαβάζει μπροστά στο εικονοστάσι της τον Κανόνα της Αναστάσεως κατευθύνεται να πλύνει τα δόντια της πριν πέσει για ύπνο. Πριν φτάσει στο μπάνιο σκέφτεται, όχι, να μην τα πλύνω, αφού κοινώνησα. Κι όμως, σκέφτεται, δεν κοινώνησα, μιας και βρίσκομαι στο σπίτι μου, πώς θα μπορούσα; Σταματά μπροστά στην πόρτα του μπάνιου και ο εσωτερικός της διάλογος λαμβάνει τέλος. Και όμως κοινώνησα, καταλήγει. Και πηγαίνει για ύπνο.

4. Λαϊκοί πετυχαίνουν τον γείτονα ιερέα τους στον δρόμο που περπατά. Τώρα καταλαβάμε, του λένε, τι κάναμε, οι άχρηστοι, τόσα χρόνια. Τι είχαμε και τι χάσαμε. Πηγαίναμε καμιά φορά και ανάβαμε ένα κερί και ούτε νηστεία ούτε συμμετοχή στα Μυστήρια. Καλά να πάθουμε. Μας χρειαζόταν.

5. Μία έφηβη που έχει χρόνια να πάει εκκλησία, πηγαίνει παρανόμως να ανάψει ένα κερί σε ναό, ενώ στο χαρτί έχει γράψει βοήθεια σε άρρωστο.

6. Μια ογδοντάχρονη χήρα ομολογεί πως πρώτη φορά έζησε τόσο βαθιά την Μεγάλη Εβδομάδα παρακολουθώντας τις ακολουθίες από την τηλεόραση. Η αξιοπρέπεια, λέει, με εμπόδιζε τόσα χρόνια να αισθάνομαι αφού δεν μπορούσα να εκφραστώ ανάμεσα στα πλήθη και δεν ένιωθα τίποτα ως τώρα.

7. Την Μεγάλη Τετάρτη δεν συνήθιζαν να κάνουν δουλειές. Ο ογδοντάχρονος που έσφαξε το αρνί που θα πουλούσε δεν πήρε είδηση για πότε κρεμάστηκε το χέρι του αυτήν την ημέρα πό το τσιγκέλι. Εγώ δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία, είπε. Κάθε πρωί όμως κάνω το σταυρό μου μόλις ξυπνώ και κάθε φορά που σφάζω ένα ζώο το σταυρώνω. Αυτό το αρνί ξέχασα να το σταυρώσω. Και τελειώνει τη διήγηση λέγοντας, ζήτημα να έχω εξομολογηθεί δυο τρεις φορές στη ζωή μου. Αν όμως νιώσω πως αδίκησα κάποιον, τρέχω, του βάζω μια μετάνοια και του ζητώ να με συγχωρέσει. Έτσι εξομολογούμαι στους ανθρώπους και το κάνω με χαρά.

8. Πρώην αρνητής του Χριστού εύχεται στους δικούς του, καλή Ανάσταση.

9. Τριαντάχρονη που δεν πηγαίνει τα τελευταία χρόνια στην εκκλησία ρισκάρει με την παρέα της να κάνει Ανάσταση όπως μπορούνε σε ένα ξωκλήσι. Διαβάζουν ό,τι μπορούν από την ακολουθία κι αυτή επιλέγει την ευχή του Ιωάννη Χρυσοστόμου.

10. Ιερέας γυρνάει τους δρόμους της πόλης του με αγροτικό στο οποίο έχει φορτώσει τον Επιτάφιο.

11. Τα Αναστάσιμα μεσάνυχτα στη γειτονιά από ένα μπαλκόνι ακούγεται η Ακολουθία τέρμα στα μεγάφωνα και μαζί με τις φωτοβολίδες που σκάνε, από τα περισσότερα μπαλκόνια ακούγονται οι φωνές των ανθρώπων που ψάλλουν το Χριστός Ανέστη.

12. Πραγματοποιείται ο παιδικός πόθος μεσήλικης που πάντα ήθελε να γίνει ψάλτρια και δεν το επέτρεπαν τα ανδροκρατούμενο αναλόγια, ψέλνοντας τις ακολουθίες στο σπίτι της. 

13. Ο ηλικιωμένος ιερέας λέει στο τηλέφωνο στο πνευματικό του παιδί: μετά από πενήντα χρόνια ιεροσύνης πρώτη φορά τέτοιες μέρες δεν κάνω τίποτα και μένω στο σπίτι μου. Κάνω όμως υπακοή στην Εκκλησία μας και είμαι ήσυχος πως αυτή θα μας βγάλει πέρα.

14. Την Κυριακή του Πάσχα ο Πατριάρχης απευθύνεται στα πνευματικά του παιδιά στην κοινή νεοελληνική σαν αληθινός πατέρας τους.

15. Η γη σαν μπαλάκι του τέννις βρίσκεται στα χέρια του Πλάστη της. Την κρατά ακόμα και θα την κρατά όσο θέλει και αν θέλει. Ό,τι και να κάνει, δική Του είναι η γη, δικοί Του κι εμείς. Ό,τι και να κάνει, μόνο για Καλό μπορεί να είναι.

Στι’ οσίου Λουκά το μοναστήρι - Άγγελου Σικελιανού

Στ᾿ Ὅσιου Λουκᾶ τὸ Μοναστήρι

(1935)

Στ᾿ Ὅσιου Λουκᾶ τὸ μοναστήρι, ἀπ᾿ ὅσες
γυναῖκες τοῦ Στειριοῦ συμμαζευτῆκαν
τὸν Ἐπιτάφιο νὰ στολίσουν, κι ὅσες
μοιρολογῆτρες ὥσμε τοῦ Μεγάλου
Σαββάτου τὸ ξημέρωμα ἀγρυπνῆσαν,
ποιὰ νὰ στοχάστη - ἔτσι γλυκὰ θρηνοῦσαν! -
πώς, κάτου ἀπ᾿ τοὺς ἀνθούς, τ᾿ ὁλόαχνο σμάλτο
τοῦ πεθαμένου τοῦ Ἄδωνη ἦταν σάρκα
ποὺ πόνεσε βαθιά;
Γιατὶ κι ὁ πόνος
στὰ ρόδα μέσα, κι ὁ Ἐπιτάφιος Θρῆνος,
κ᾿ οἱ ἀναπνοὲς τῆς ἄνοιξης ποὺ μπαίναν
ἀπ᾿ τοῦ ναοῦ τὴ θύρα, ἀναφτερώναν
τὸ νοῦ τους στῆς Ἀνάστασης τὸ θάμα,
καὶ τοῦ Χριστοῦ οἱ πληγὲς σὰν ἀνεμῶνες
τοὺς φάνταζαν στὰ χέρια καὶ στὰ πόδια,
τὶ πολλὰ τὸν σκεπάζανε λουλούδια
ποὺ ἔτσι τρανά, ἔτσι βαθιὰ εὐωδοῦσαν!

Ἀλλὰ τὸ βράδυ τὸ ἴδιο τοῦ Σαββάτου,
τὴν ὥρα π᾿ ἀπ᾿ τὴν Ἅγια Πύλη τὸ ἕνα
κερὶ ἐπροσάναψε ὅλα τ᾿ ἄλλα ὡς κάτου,
κι ἀπ᾿ τ᾿ Ἅγιο Βῆμα σάμπως κύμα ἁπλώθη
τὸ φῶς ὦσμε τὴν ξώπορτα, ὅλοι κι ὅλες
ἀνατριχιάξαν π᾿ ἄκουσαν στὴ μέση
ἀπ᾿ τὰ «Χριστὸς Ἀνέστη» μίαν αἰφνίδια
φωνὴ νὰ σκούξει: «Γιώργαινα, ὁ Βαγγέλης!»

Καὶ νά· ὁ λεβέντης τοῦ χωριοῦ, ὁ Βαγγέλης,
τῶν κοριτσιῶν τὸ λάμπασμα, ὁ Βαγγέλης,
ποὺ τὸν λογιάζαν ὅλοι γιὰ χαμένο
στὸν πόλεμο· καὶ στέκονταν ὁλόρτος
στῆς ἐκκλησιᾶς τὴ θύρα, μὲ ποδάρι
ξύλινο, καὶ δὲ διάβαινε τὴ θύρα
τῆς ἐκκλησιᾶς, τὶ τὸν κοιτάζαν ὅλοι
μὲ τὰ κεριὰ στὸ χέρι, τὸν κοιτάζαν,
τὸ χορευτὴ ποὺ τράνταζε τ᾿ ἁλώνι
τοῦ Στειριοῦ, μιὰ στὴν ὄψη, μιὰ στὸ πόδι,
ποὺ ὡς νὰ τὸ κάρφωσε ἦταν στὸ κατώφλι
τῆς θύρας, καὶ δὲν ἔμπαινε πιὸ μέσα!

Καὶ τότε - μάρτυράς μου νά ῾ναι ὁ στίχος,
ὁ ἁπλὸς κι ἀληθινὸς ἐτοῦτος στίχος -
ἀπ᾿ τὸ στασίδι πού ῾μουνα στημένος
ξαντίκρισα τὴ μάνα, ἀπ᾿ τὸ κεφάλι
πετώντας τὸ μαντίλι, νὰ χιμήξει
σκυφτὴ καὶ ν᾿ ἀγκαλιάσει τὸ ποδάρι,
τὸ ξύλινο ποδάρι τοῦ στρατιώτη,
- ἔτσι ὅπως τὸ εἶδα ὁ στίχος μου τὸ γράφει,
ὁ ἁπλὸς κι ἀληθινὸς ἐτοῦτος στίχος -,
καὶ νὰ σύρει ἀπ᾿ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς της
ἕνα σκούξιμο: «Μάτια μου… Βαγγέλη!»

Κι ἀκόμα, - μάρτυράς μου νά ῾ναι ὁ στίχος,
ὁ ἁπλὸς κι ἀληθινὸς ἐτοῦτος στίχος -,
ξοπίσωθέ της, ὅσες μαζευτῆκαν
ἀπὸ τὸ βράδυ τῆς Μεγάλης Πέφτης,
νανουριστά, θαμπὰ γιὰ νὰ θρηνήσουν
τὸν πεθαμένον Ἄδωνη, κρυμμένο
μὲς στὰ λουλούδια, τώρα νὰ ξεσπάσουν
μαζὶ τὴν ἀξεθύμαστη τοῦ τρόμου
κραυγὴ πού, ὡς στὸ στασίδι μου κρατιόμουν,
ἕνας πέπλος μοῦ σκέπασε τὰ μάτια!…

(ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, E´, Ἴκαρος 1968)

σημ. ἱστοχώρου: Διαφωνία περὶ Ἀδώνιδος κλπ.

Κυριακὴ τοῦ Πὰσχα - Χριστός Ανέστη!

(Ιωάν. 1,1-17)

1. Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος.

2. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. 

3. πάντα δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν.

4. ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων.

5. καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.

6. Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης· 

7. οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι’ αὐτοῦ. 

8. οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς, ἀλλ’ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός. 

9. Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον.

10. ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. 

11. εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον.

12. ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, 

13. οἳ οὐκ ἐξ αἱμάτων, οὐδὲ ἐκ θελήματος σαρκός, οὐδὲ ἐκ θελήματος ἀνδρός, ἀλλ’ ἐκ Θεοῦ ἐγεννήθησαν. 

14. Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν, καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ πατρός, πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας. 

15. Ἰωάννης μαρτυρεῖ περὶ αὐτοῦ καὶ κέκραγε λέγων· οὗτος ἦν ὃν εἶπον, ὁ ὀπίσω μου ἐρχόμενος ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτός μου ἦν. 

16. Καὶ ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν, καὶ χάριν ἀντὶ χάριτος· 

17. ὅτι ὁ νόμος διὰ Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο.

https://aerapatera.wordpress.com/2020/04/19/κυριακὴ-τοῦ-πὰσχα-4/

Με τι βιασύνη... - Νίκου Καρούζου

με τι βιασύνη

προχωρεί ο Ιησούς

εφέτος 

προς την Ανάσταση...

Παραμερίζει πανέρια τεράστια

γεμάτα βιολέτες

σπρώχνει τους αέναους

παπάδες

τινάζει νευρικά

προς τα πίσω τη μαλλούρα του

το γεγονός είν’ ολοφάνερο:

βαρέθηκε

*Μας το έστειλε ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου 

«Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται» σε ζωντανή μετάδοση, Μ.Σάββατο στις 12:00

Το «Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται» το Μεγάλο Σάββατο σε ζωντανή μετάδοση από τη σελίδα των εκδόσεων Λιβάνη στο fb στις 12:00 

https://www.facebook.com/www.livanis.gr/?__tn__=K-R&eid=ARB6ZReNaG4meVweIPmcmg4-GL1nt69DlAssN7Vp0n4kdinyaIc1mgpJH0HD-OSniaynQ-en5c5eNO3L&fref=mentions&__xts__%5B0%5D=68.ARDlecoxSYLJSqn4nDOoPEMWMbz3Hb0xrBFQLtNpeXa4SvxmTn2d0ljG8jI7sSSfrU0u-8V8vmRpXouHW-JiwuL-O8J5WsWkWRZCl1hkU-gRElxD91v4UX8X9nVdZBSYZQJqDoBLXz2Ws2Em0T1bQMxiiXqDSW9yFyYKkVWkq7srNXmWOAmewS4OZWkx1l9DtpR-v8A1EBTJVjOY9S3GqHMurypF5GTaDzmvhGTvn_i-WIlUwHZJ2plWk-f3ZVhLJvjF9YywKwWTp4Tm0u89w5KT1Gb74trUtEwsXOICDtsF_V-7-ZJEsqBwbomPorZZJWoFDBP6YkedsJA

Καλή Ανάσταση!

Σε τέμπο κόκκινο - Βασιλική Νευροκοπλή - Oδοιπορικό στην Μ.Εβδομάδα

Μεγάλη Τρίτη

Τρίτη μεγίστη Παρθένους δέκα φέρει, Νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

Κατά την Μεγάλη Τρίτη επιτελούμε ανάμνηση της περί των δέκα παρθένων γνωστής παραβολής του Κυρίου. Η Εκκλησία μας καλεί να είμεθα έτοιμοι για να υποδεχθούμε, κρατούντες τις λαμπάδες των αρετών μας, τον ουράνιον Νυμφίο, τον Κύριον Ιησού, ο Οποίος θα έλθει αιφνίδια, είτε ειδικά κατά τη στιγμή του θανάτου μας, είτε γενικά κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Επίσης μας καλεί, φέρουσα ενώπιό μας και τη παραβολή των ταλάντων, να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έδωσε ο Θεός. Ο Κύριός μας, ο Ιησούς Χριστός, όταν ανέβαινε στα Ιεροσόλυμα και πλησίαζε προς το εκούσιο Πάθος, έλεγε στους μαθητές Του ορισμένες παραβολές για να τους προετοιμάσει.  Μερικές, μάλιστα, τις έλεγε για να καυτηριάσει και να χτυπήσει του Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Μια από αυτές, τη σημερινή των δέκα παρθένων, την είπε για να παρακινήσει μεν όλους προς την ελεημοσύνη, αλλά και να διδάξει όλους μας να είμαστε έτοιμοι πριν μας προλάβει το τέλος του θανάτου.  Επειδή έχει πολλή δόξα η παρθενία (πραγματικά είναι μεγάλο κατόρθωμα!) και για να μη βρεθεί κάποιος που κατορθώνει αυτό το μεγάλο έργο, αλλά παραμελεί τα άλλα και ιδίως την ελεημοσύνη, προβάλλει αυτή τη παραβολή. Τρέχει πολύ γρήγορα η νύκτα της παρούσης ζωής, έτσι οι παρθένες όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν, δηλαδή πέθαναν, γιατί ο θάνατος λέγεται και ύπνος. Καθώς κοιμόντουσαν, στη μέση της νύχτας ακούσθηκε μια δυνατή φωνή που έλεγε: «Να ΄τος ο Νυμφίος, έρχεται!  Βγείτε όλες να Τον προϋπαντήσετε!». Τότε οι φρόνιμες παρθένες που είχαν φροντίσει να έχουν άφθονο λάδι, συνάντησαν τον Νυμφίο και μπήκαν μέσα μαζί Του, όταν ανοίχθηκαν οι πύλες. Αυτές κοντά στις άλλες αρετές και μάλιστα της παρθενίας, φρόντισαν να έχουν άφθονο και το λάδι της ελεημοσύνης.  Αντίθετα οι άλλες πέντε παρθένες που δεν είχαν αρκετό λάδι, όταν ξύπνησαν ζητούσαν λίγο από τις φρόνιμες, αλλά μετά θάνατο δεν είναι εύκολο να αγοράσεις λάδι από αυτούς που το πουλούν, δηλαδή τους φτωχούς. Αυτές, η παραβολή, τις ονομάζει μωρές, γατί ενώ κατόρθωσαν το δυσκολώτερο, την »παρθενία», παραμέλησαν το ευκολώτερο γιατί ήταν ανελεήμονες καρδιές. Όποιος λοιπόν κατορθώσει μια αρετή – έστω μεγάλη – αλλά δε φροντίσει και για τις άλλες και ιδίως την ελεημοσύνη, δε μπορεί να μπει μαζί με το Χριστό στην αιώνια ανάπαυση και γυρίζει πίσω ντροπιασμένος.  Και τίποτα δεν είναι πιό λυπηρό και πιο ντροπιαστικό από μια «παρθένο» που νικιέται απ’ τον έρωτα των χρημάτων.

Κραταιά ως θάνατος αγάπη

Ενώ εισήλθαμε πλέον στην Μεγάλη Εβδομάδα, ολόκληρος ο πλανήτης μας εδώ και πολλές εβδομάδες βιώνει μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή. Ο πλανήτης της χαράς, της ελευθερίας, της ευμάρειας, αλλά και πλανήτης της πείνας, της προσφυγιάς, του ξεριζωμού και της αβάσταχτης θλίψης, έχει μεταμορφωθεί για όλους μας αδιακρίτως σε έναν γιγαντιαίο Επιτάφιο. Επάνω του τα καμιόνια ξεφορτώνουν κάθε μέρα νεκρούς που δεν τους χωρούν τα κοιμητήρια. Αναρίθμητοι άνθρωποι στις εντατικές παλεύουν να πάρουν ανάσα και πολλοί απ’ αυούς δεν το καταφέρνουν.

Όσοι είμαστε ακόμα ζωντανοί παραμένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας όπως οι ερημίτες στα κελιά τους, κι ο κόσμος γίνεται έρημος δίχως αμμόλοφους και ανελέητο λιοπύρι. Η Άνοιξη προβάλλει και δεν μπορούμε να βγούμε σαν πρώτα στους δρόμους με ξεκούμπωτο πουκάμισο και ξεκλείδωτη καρδιά για να τη συναντήσουμε. Μας λείπουν οι συγγενείς, μας λείπουν οι φίλοι, οι γείτονες, η δουλειά μας, ακόμη και τα βασανιστικά της ωράρια και τα ασφυκτικά γεμάτα λεωφορεία. Μας λείπει η πάλλουσα ζωή των δρόμων, τα χρήματα, η άνεση, οι πολυάριθμες επιλογές μας. Μας λείπουν τα «ανυπόφορα» κουδούνια των σχολείων, οι «τσιρίδες» των παιδιών, και οι εκκωφαντικά «ηχηρές» καμπάνες των ναών, οι «κουραστικές» ακολουθίες. Μας λείπει κυρίως η ποθητή μετοχή μας στα Άχραντα Μυστήρια.

 Όλα μας λείπουν και παλεύουμε για να μη λείψουμε κι εμείς από όσα μας λείπουν. Κι όσο αφαιρείται κάθε σημείο αναφοράς μιας σε μια πραγματικότητα που χρόνια τώρα συνηθίσαμε, τόσο αξιολογούμε από την αρχή σε πόσα λάθος πράγματα, πρόσωπα και ενέργειες σπαταλήσαμε το ασύλληπτο δώρο της ζωής, και άλλο τόσο αναρωτιόμαστε τι την κάναμε μέχρι τώρα τη ζωή μας. Πόσο στ’ αλήθεια χριστιανοί ήμασταν, πόσο παρόντες εντός της Θείας Λειτουργίας και πόσο απόντες από την αγάπη στον Χριστό και στον κάθε άνθρωπο.

Τα λόγια του εκ δεξιών ληστή που απαντά στα ερωτήματά μας όπως απάντησε κι εκείνος στον εξ αριστερών του Κυρίου: και ημεις μεν δικαιως αξια γαρ ων επραξαμεν απολαμβανομεν ...

Βαριά κουβέντα και πώς να την πούμε μαζί του εμείς που εξαντλήσαμε το είναι μας στην αδιάκοπη ικανοποίηση της υπερηφάνειας μας, την απαιτητική εκζήτηση των δικαιωμάτων μας, και την αλόγιστη κατανάλωση των αγαθών; Εμείς που όλα τα θέλαμε δικά μας, χωρίς να δώσουμε τίποτα με ανιδιοτελή αγάπη; Είδωλα του εαυτού μας σαν τον Νέρωνα κι εμείς απαιτούσαμε οι άλλοι να μας θαυμάζουν και να μας προσκυνούν. Και αίφνης εμφανίζεται ένας ιός που δεν θαυμάζει και δεν προσκυνά κανέναν μας αδιακρίτως. Και μπροστά στον γιγάντιο πλανητικό Επιτάφιο, τα είδωλα μας συντρίβονται και γίνονται σκόνη. Γυμνοί κι ανήμποροι θρηνούμε τους νεκρούς μας, σχίζονται τα σπλάχνα μας για όσους παλεύουν στις εντατικές, σχοινοβατούμε στο κοφτερό λεπίδι της ζωής τρέμοντας πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να γλιστρήσουμε κι εμείς στον Άδη. Και ενώ άλλων θρυμματίζεται η πέτρινη καρδιά, κάποιων άλλων γίνεται πιο πέτρα κι απ’ την πέτρα. Και καταρρέουν οι κοσμοθεωρίες, οι φιλοσοφίες και οι πλάνες μας και άλλες ξεπηδούν σαν αδηφάγες Λερναίες Ύδρες. Αναδύονται και φωνασκούν οι φανατισμένοι, αναδύονται όμως και κρυφίως σιωπηλά και οι άγιοι. Μα για όλους ισχύει το ίδιο: «και ημεις μεν δικαιως αξια γαρ ων επραξαμεν απολαμβανομεν», απλώς οι άγιοι το γνωρίζουν ήδη.

Αν όλον αυτόν τον ζόφο δεν τον ζήσουμε σε συνάρτηση με τον άνθρωπο που αγαπάμε και τον Μεγαλομάρτυρα του Γολγοθά που πιστεύουμε, θα έχουμε πεθάνει προτού πεθάνουμε και μαλιστα με έναν θάνατο που αδυνατεί να ελπίσει στην Ανάσταση και γι’ αυτό και δεν θα αναστηθεί.

Οι ερμηνείες μας αποβαίνουν σφαλερές, οι υποθέσεις μας ριψοκίνδυνες, οι δικαιολογίες μας υπερφύαλες. Η μοναδική σωτήρια επιλογή που έχουμε εν ελευθερία, ταπεινώσει και μετανοία είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των αγίων μας. Να αποδεχθούμε, όπως εκείνοι, το μαρτύριο του εγκλεισμού μας και της αποχής μας από τα Μυστήρια, αντλώντας ελπίδα και δύναμη, φως ανέσπερο από Εκείνον που είναι το Μέλλον μας. Αυτός που πάντα φώτιζε το παρόν μας, το οδηγούσε και με τρόπο που μόνο Εκείνος μπορεί και γνωρίζει «έθρεψε» για αιώνες αγίους έγκλειστους σε φυλακές, εξορίες, ερημιές. Αν εμείς το θέλουμε με όλη μας την καρδιά, τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Αν εμείς Τον ποθούμε και δεν μπορούμε να  Τον πλησιάσουμε, αδιαμφισβήτητα μπορεί Εκείνος να έρθει σ’ εμάς. Χωρίς τη Βασιλεία του Θεού στο σήμερα, το σήμερα είναι ανύπαρχτο, δεν έχει νόημα, δεν αξίζει τίποτα. Με τη Βασιλεία του Θεού να λούζει την κάθε μας στιγμή, ο πόνος γίνεται χαρά, η μοναξιά συντροφιά, η καρδιά μας ναός, ο θάνατος αιώνια ζωή πλημμυτισμένη αγάπη. Αγάπη κραταιά ως θάνατος. Αγάπη ανιδιοτελή που έχει μόνο μία πηγή. Η πηγή του ουράνιου Θεού Πατέρα, ενσαρκωμένη από τον Υιό Του και εκχεόμενη στον κόσμο διά του Αγίου Πνεύματος. Αγάπη επώδυνη και αιμοτοκυλισμένη, μοναδική ως ο αποκλειστικός κινητήριος μοχλός όλου του σύμπαντος. Ο Εσταυρωμένος υψώνεται μπροστά μας. Αγάπη που δεν σταυρώνεται δεν είναι αγάπη. 

Κι εμείς για πρώτη ίσως φορά στη ζωή μας, έχουμε τη μοναδική ευκαιρία να σταυρωθούμε από αγάπη για τον άλλον και να μην ικανοποιήσουμε κανένα από τα θελήματά μας προκειμένου να μην διακινδυνεύσουμε την ζωή του άλλου. Μετά από τόσες Μεγάλες Πέμπτες της ζωής μας που σταυρώναμε και ξανασταυρώναμε τους συνανθρώπους μας, τον πλανήτη μας, τον Θεό, ήρθε η και Μεγάλη Παρασκευή για να θρηνήσουμε πρώτα τις αμαρτίες μας και μετά τους απανταχού πονεμένους. Κάποτε θα ερχόταν... 

Πιστεύουμε και ελπίζουμε όμως πως ο μόνος αδίκως Σταυρούμενος, δε θα μας στερήσει ούτε την δύναμη να διανύσουμε τον ανηφορικό Γολγοθά μας ούτε το Φως της Αναστάσεώς του. Ας βουβαθούν οι καμπάνες, ας παύσουν τα κουδούνια των σχολείων, ας μην ψηλαφήσουν τα χέρια μας την Άνοιξη. Πέρα από όλα, μέσα σ’ όλα και πάνω απ’ όλα, ζει Κύριος ο Θεός. Ακόμα και νερκός στον Άδη, θα αναστηθεί και θα μας αναστήσει με τον τρόπο που μόνο Εκείνος ξέρει και μπορεί. 

Καλή Ανάσταση! 

Κυριακὴ τῶν Βαῒων

(Ιωάν. 12,1-18)

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ πάσχα ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς 

1. εἰς Βηθανίαν, ὅπου ἦν Λάζαρος ὁ τεθνηκώς, ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν.

2. ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ, καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ.

3. ἡ οὖν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ· ἡ δὲ οἰκία ἐπληρώθη ἐκ τῆς ὀσμῆς τοῦ μύρου.

4. λέγει οὖν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι·

5. διατί τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς;

6. εἶπε δὲ τοῦτο οὐχ ὅτι περὶ τῶν πτωχῶν ἔμελεν αὐτῷ, ἀλλ’ ὅτι κλέπτης ἦν, καὶ τὸ γλωσσόκομον εἶχε καὶ τὰ βαλλόμενα ἐβάσταζεν.

7. εἶπεν οὖν ὁ Ἰησοῦς· ἄφες αὐτήν, εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό. 8. τοὺς πτωχοὺς γὰρ πάντοτε ἔχετε μεθ’ ἑαυτῶν, ἐμὲ δὲ οὐ πάντοτε ἔχετε.

9. Ἔγνω οὖν ὄχλος πολὺς ἐκ τῶν Ἰουδαίων ὅτι ἐκεῖ ἐστι, καὶ ἦλθον οὐ διὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἴδωσιν ὃν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν. 

10. ἐβουλεύσαντο δὲ οἱ ἀρχιερεῖς ἵνα καὶ τὸν Λάζαρον ἀποκτείνωσιν, 

11. ὅτι πολλοὶ δι’ αὐτὸν ὑπῆγον τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπίστευον εἰς τὸν Ἰησοῦν.

12. Τῇ ἐπαύριον ὄχλος πολὺς ὁ ἐλθὼν εἰς τὴν ἑορτήν, ἀκούσαντες ὅτι ἔρχεται Ἰησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα,

13. ἔλαβον τὰ βαΐα τῶν Φοινίκων καὶ ἐξῆλθον εἰς ὑπάντησιν αὐτῷ, καὶ ἔκραζον· ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ. 

14. εὑρὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς ὀνάριον ἐκάθισεν ἐπ’ αὐτό, καθώς ἐστι γεγραμμένον· 

15. μὴ φοβοῦ, θύγατερ Σιών· ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται καθήμενος ἐπὶ πῶλον ὄνου.

16. Ταῦτα δὲ οὐκ ἔγνωσαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ τὸ πρῶτον, ἀλλ’ ὅτε ἐδοξάσθη ὁ Ἰησοῦς, τότε ἐμνήσθησαν ὅτι ταῦτα ἦν ἐπ’ αὐτῷ γεγραμμένα, καὶ ταῦτα ἐποίησαν αὐτῷ. 

17. Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὢν μετ’ αὐτοῦ ὅτε τὸν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καὶ ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.

18. διὰ τοῦτο καὶ ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος, ὅτι ἤκουσαν τοῦτο αὐτὸν πεποιηκέναι τὸ σημεῖον.

https://aerapatera.wordpress.com/2020/04/12/κυριακὴ-τῶν-βαῒων-6/

π.Αλέξανδρος Σμέμαν, Η Ανάσταση του Αγίου Λαζάρου

Η Ανάσταση του Αγίου Λαζάρου

Του π.Αλεξάνδρου Σμέμαν

Το προοίμιο του Σταυρού.

«Την ψυχωφελή, πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, και την Αγίαν Εβδομάδα τον πάθους σον, αιτούμεν κατιδείν Φιλάνθρωπε …». Με αυτά τα λόγια του στιχηρού στον εσπερινό της Παρασκευής, πριν την Κυριακή των Βαΐων, τελειώνει η Μεγάλη Σαρακοστή.
Μπαίνουμε πια στην «Αγία Εβδομάδα», στην περίοδο του εορτασμού των παθών του Χριστού, του Θανάτου και της Αναστάσεως Του. Περίοδος που αρχίζει από το Σάββατο του Λαζάρου .

Τα γεγονότα της διπλής γιορτής, η ανάσταση του Λαζάρου και η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, αναφέρονται στα λειτουργικά κείμενα σαν «προοίμιο του Σταυρού».Έτσι, για να καταλάβουμε καλύτερα αυτά τα γεγονότα, θα πρέπει να τα δούμε μέσα στα πλαίσια της Μεγάλης Εβδομάδας.
Το κοινό απολυτίκιο των δύο αυτών ημερών: «την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος, εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός…» μας βεβαιώνει, με κατηγορηματικό τρόπο, για την αλήθεια της κοινής ανάστασης. 

Είναι πολύ σημαντικό ότι μια από τις μεγάλες γιορτές της Εκκλησίας μας, η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα, γίνεται ο οδηγός στην πορεία μας μέσα στο σκοτάδι του Σταυρού.

Έτσι το φως και η χαρά λάμπουν όχι μόνο στο τέλος της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και στην αρχή της. Το φως και η χαρά φωτίζουν αυτό το σκοτάδι και αποκαλύπτουν το βαθύ και τελικό νόημα του.
Όλοι όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Ορθόδοξη λατρεία γνωρίζουν τον ιδιότυπο, σχεδόν παράδοξο, χαρακτήρα των ακολουθιών του Σαββάτου του Λαζάρου. Είναι, θα λέγαμε, Κυριακή και όχι Σάββατο, δηλαδή έχουμε μέσα στο Σάββατο αναστάσιμη ακολουθία.

Ξέρουμε ότι το Σάββατο είναι βασικά αφιερωμένο στους τεθνεώτες και η Θεία Λειτουργία γίνεται στη μνήμη τους. Όμως το Σάββατο του Λαζάρου είναι διαφορετικό.

Η χαρά που διαποτίζει τις ακολουθίες αυτής της ημέρας τονίζει ένα κεντρικό θέμα: την επερχόμενη νίκη του Χριστού κατά του Άδη.
Άδης είναι ο βιβλικός όρος που χρησιμοποιείται για να ορίσει το θάνατο με την παγκόσμια δύναμη του, που με τα αδιαπέραστα σκότη και τη φθορά καταπίνει κάθε ζωή και δηλητηριάζει ολόκληρο το σύμπαν.

Αλλά τώρα, με την ανάσταση του Λαζάρου, ο «θάνατος αρχίζει να τρέμει».

Ακριβώς από δω αρχίζει η αποφασιστική μονομαχία ανάμεσα στη Ζωή και το Θάνατο και μας προσφέρει το κλειδί για μια πλήρη κατανόηση του λειτουργικού μυστηρίου του Πάσχα.
Στην πρώτη Εκκλησία, το Σάββατο του Λαζάρου ονομαζόταν «αναγγελία του Πάσχα».

Πραγματικά αυτό το Σάββατο αναγγέλει, προμηνύει, το υπέροχο φως και τη γαλήνη του επομένου Σαββάτου, του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, που είναι ημέρα του Ζωηφόρου Τάφου.
Το πρώτο μας βήμα ας είναι η προσπάθεια να καταλάβουμε το εξής: ο Λάζαρος, ο φίλος του Ιησού Χριστού, είναι η προσωποποίηση όλου του ανθρωπίνου γένους και φυσικά κάθε ανθρώπου ξεχωριστά .

Η Βηθανία, η πατρίδα του Λαζάρου, είναι το σύμβολο όλου του κόσμου, είναι η πατρίδα του καθενός. Ο καθένας από μας δημιουργήθηκε να είναι φίλος του Θεού και κλήθηκε σ’ αυτή τη θεϊκή Φιλία που είναι η γνώση του Θεού, η κοινωνία μαζί Του, η συμμετοχή στη ζωή Του. 

«Εν αύτω ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων» (Ιω. 1, 4). Και όμως αυτός ο φίλος (ο άνθρωπος), τον οποίο τόσο αγαπάει ο Θεός και τον οποίο μόνο από αγάπη δημιούργησε , δηλαδή τον έφερε στη ζωή, τώρα καταστρέφεται, εκμηδενίζεται από μια δύναμη που δεν τη δημιούργησε ο Θεός: το θάνατο . 

Ο Θεός συναντάει μέσα στον κόσμο, που Αυτός δημιούργησε, μια δύναμη που καταστρέφει το έργο Του και εκμηδενίζει το σχέδιο Του. Έτσι ο κόσμος δεν είναι πια παρά θρήνος και πόνος, δάκρυα και θάνατος.
Πως είναι δυνατόν αυτό; Πως συνέβηκε κάτι τέτοιο; Αυτά είναι ερωτήματα που διαφαίνονται στη λεπτομερή διήγηση που κάνει ο Ιωάννης στο Ευαγγέλιο του για τον Ιησού Χριστό όταν έφτασε στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. 

«Που τεθείκατε αυτόν; λέγουσι αυτώ · Κύριε έρχου και ίδε. Εδάκρυσεν ο Ιησούς». (Ιω. 11, 35). 

Γιατί, αλήθεια, ο Κύριος δακρύζει βλέποντας το νεκρό Λάζαρο αφού γνωρίζει ότι σε λίγα λεπτά ο ίδιος θα του δώσει ζωή; Μερικοί Βυζαντινοί υμνογράφοι βρίσκονται σε αμηχανία σχετικά με το αληθινό νόημα αυτών των δακρύων. Μιλάνε για δάκρυα που χύνει η ανθρώπινη φύση του Χριστού, ενώ η δύναμη της ανάστασης ανήκει στη θεϊκή Του φύση.

Η Ορθόδοξη όμως Εκκλησία μας διδάσκει ότι όλες οι πράξεις του Χριστού ήταν «Θεανδρικές», δηλαδή θεϊκές και ανθρώπινες ταυτόχρονα. Οι πράξεις Του είναι πράξεις ενός και του αυτού Θεού-Ανθρώπου, του σαρκωμένου Υιού του θεού. Αυτός, λοιπόν, που δακρύζει δεν είναι μόνο Άνθρωπος αλλά και Θεός, και Αυτός που καλεί το Λάζαρο να βγει από τον τάφο δεν είναι μόνο Θεός αλλά και Άνθρωπος ταυτόχρονα.

Επομένως αυτά τα δάκρυα είναι θεία δάκρυα. Ο Ιησούς κλαίει γιατί βλέπει το θρίαμβο του θανάτου και της καταστροφής στον κόσμο το δημιουργημένο από τον Θεό.
«Κύριε, ήδη όζει…», λέει η Μάρθα και μαζί της oι παρεστώτες Ιουδαίοι, προσπαθώντας να εμποδίσουν τον Ιησού να πλησιάσει το νεκρό. Αυτή η φοβερή προειδοποίηση αφορά ολόκληρο τον κόσμο, όλη τη ζωή. 

Ο Θεός είναι η ζωή και η πηγή της ζωής. Αυτός κάλεσε τον άνθρωπο να ζήσει μέσα στη θεία πραγματικότητα της ζωής και εκείνος τώρα «όζει» (μυρίζει άσχημα). Ο κόσμος δημιουργήθηκε να αντανακλά και να φανερώνει τη δόξα του Θεού και εκείνος «όζει»…
Στον τάφο του Λαζάρου ο Θεός συναντά το Θάνατο, την πραγματικότητα που είναι αντι-ζωή, που είναι διάλυση και απόγνωση. Ο Θεός συναντά τον εχθρό Του, ο οποίος του απέσπασε τον κόσμο Του και έγινε ο ίδιος «άρχων του κόσμου τούτου».

Και όλοι εμείς που ακολουθούμε τον Ιησού Χριστό καθώς πλησιάζει στον τάφο του Λαζάρου, μπαίνουμε μαζί Του στη «δική Του ώρα» («ιδού ήγγικεν η ώρα…») · στην ώρα για την όποια πολύ συχνά είχε μιλήσει και την είχε παρουσιάσει σαν το αποκορύφωμα, το πλήρωμα ολοκλήρου του έργου Του.
Ο Σταυρός, η αναγκαιότητα του και το παγκόσμιο νόημα του αποκαλύπτονται με την πολύ σύντομη φράση του Ευαγγελίου: «και εδάκρυσεν ο Ιησούς…». Τώρα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δάκρυσε : αγαπούσε το φίλο Του Λάζαρο και γι’ αυτό είχε τη δύναμη να τον φέρει πίσω στη ζωή.

Η δύναμη της Ανάστασης δεν είναι απλά μια θεϊκή «δύναμη αυτή καθ’ εαυτή», αλλά είναι δύναμη αγάπης, ή μάλλον η αγάπη είναι δύναμη.
Ο Θεός είναι Αγάπη και η Αγάπη είναι Ζωή. Η Αγάπη δημιουργεί Ζωή… Η Αγάπη, λοιπόν, είναι εκείνη που κλαίει μπροστά στον τάφο και η Αγάπη είναι εκείνη που επαναφέρει τη ζωή. Αυτό είναι το νόημα των θεϊκών δακρύων του Ιησού. Μέσα απ’ αυτά η αγάπη ενεργοποιείται και πάλι – αναδημιουργεί, απολυτρώνει, αποκαθιστά τη σκοτεινή ζωή του ανθρώπου: «Λάζαρε, δεύρο έξω!..» Προσταγή απολύτρωσης. Κάλεσμα στο φως.

Ακριβώς γι’ αυτό το Σάββατο του Λαζάρου είναι το προοίμιο και του Σταυρού, σαν τη μέγιστη θυσία της αγάπης, και της Ανάστασης, σαν τον τελικό θρίαμβο της αγάπης.
π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική εξήγηση των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Εκδ. Ακρίτας 1990.

https://aerapatera.wordpress.com/2020/04/10/π-αλέξανδρος-σμέμαν-η-ανάσταση-του-αγί/

Ο Αχτιδοϋφαντής σε ζωντανή μετάδοση αύριο Σάββατο 11/04 από τη σελίδα των εκδόσεων Λιβάνη στο fb

Η σελίδα του εκδοτικού οργανισμού Λιβάνη:

https://www.facebook.com/www.livanis.gr/?__tn__=K-R&eid=ARA4ilLFamTznW8Tj6GAq-qhLTrgfXAwZWpWhXmp7ai7B73XObJfIm2kRhnAHxP5ULfaw9BT22A1zUy9&fref=mentions&__xts__%5B0%5D=68.ARDG5I1Nbo8cwt7Z3y6o9c3BDWPQYGpiGDgb8gUtp6YlmiPn5VIFiXyQBLjfBroY-zpPZgMkK1noF-kNm2oE7_9uR7JhFmIU6qbgR4gSP4YkkBVBU6aohFW0M6BNgikCNeQez93FRmu2n2cFm6zRaOSwK3JFNO4MWb8mLqw8aKl1mGjJLdx2GCEdnqK-Jw1wlX3C7F7OWly1xw9nKREyckKgRRcRpIe5LpcPL_RYGhcgZXVg_sFFclhszcBRIBypvdnpBQQwWsHoQbA8eo_zJdD3oEbFU3puNn5jwfltlRCyjCxf1XYhmN8-BYnwk5eDglgvKg1waGyNI50

Φέτος, το πιο ωραίο Πάσχα - Γεώργιος Σπυρίδων Μάμαλος

Φέτος, το πιο ωρα

Δεν χρειάζεται κάποιος, ακούγοντας τους καθ’ ύλην αρμόδιους, να είναι και πολύ προσεκτικός για να καταλάβει ότι εφέτος δεν θα γιορτάσουμε Πάσχα με τον παραδοσιακό τρόπο. Αυτό που λένε πατροπαράδοτο Πάσχα.
Εκείνο το «δύσκολοι μήνες μας περιμένουν» ήρθε και καρφώθηκε στο μυαλό μου, παρασέρνοντας με τη μια όλα τα σχέδια για τον παραδοσιακό εορτασμό του Πάσχα.

Φέτος, δεν θα γιορτάσουμε το παραδοσιακό ελληνικό Πάσχα φεύγοντας κατά χιλιάδες από τις πόλεις στα χωριά της υπαίθρου και τα νησιά. Φέτος, δεν θα συνωστιστούμε σε λιμάνια, διόδια, γκισέ αεροδρομίων για να οδηγηθούμε στον ποθητό προορισμό μας.
Φέτος, δεν θα έχουμε το παραδοσιακό μποτιλιάρισμα χιλιομέτρων στις εθνικές οδούς, βρίζοντας μέσα μας ή και έξω μας τον εξυπνάκια που περνάει από τη ΛΕΑ, ενώ εμείς περιμένουμε υπομονετικά στη σειρά μας.
Φέτος, δεν θα έχουμε τους αιματηρούς απολογισμούς της εξόδου του Πάσχα, τροχαία ατυχήματα και συγκρίσεις με το πέρυσι…
Φέτος, θα είναι έρημοι οι δημοφιλείς προορισμοί του Πάσχα.
Ζάκυνθος, Μύκονος, Πάρος, Ζαγοροχώρια.
Φέτος, θα είναι έρημα τα καντούνια της Κέρκυρας στα οποία συνωστίζονταν, μέχρις ασφυξίας τα τελευταία χρόνια, χιλιάδες θαυμαστές του κερκυραϊκού Πάσχα για να δουν και να καταλάβουν γιατί είναι επιτέλους τόσο ονομαστό το Πάσχα της, με αποκορύφωμα το σπάσιμο των μπότιδων σε σχεδόν απευθείας μετάδοση.
Φέτος, δεν θα στοιβαχτούμε στα τσιπουράδικα τη Μεγάλη Παρασκευή για να γιορτάσουμε με την παρέα μας τη φυγή από την πόλη και το σμίξιμο με συγγενείς και φίλους που είχαμε να δούμε από πέρυσι τον Σεπτέμβριο, μιας και για τη γιορτή του χειμώνα, εκείνη με τα ωραία δέντρα και τα λαμπάκια που στολίζουμε σε δρόμους, πλατείες, σπίτια, τηλεοπτικά στούντιο για έναν και πλέον μήνα, είναι πιο ωραία να είσαι στην πόλη, να τη γιορτάζεις στα θέατρα και στις μεγάλες πίστες.
Έτσι γιορτάζεται παραδοσιακά τα τελευταία χρόνια η γιορτή του χειμώνα, στα τέλη Δεκεμβρίου θαρρώ πέφτει… Φέτος, δεν θα γκρινιάξουμε καν γιατί το ξενοδοχείο ή το airbnb δεν ήταν αυτό που
φαινόταν στην ιστοσελίδα και τώρα που το είδαμε από κοντά έχουμε εκνευριστεί.
Φέτος, δεν θα πάμε ούτε στην Εκκλησία. Έτσι για το καλό. Δεν θα ρωτήσουμε τι ώρα κοινωνάνε Μεγάλη Πέμπτη ή Μεγάλο Σάββατο… Δεν θα ξυπνήσουνε χαλώντας τον ύπνο μας για να πάμε στην Εκκλησία να προλάβουμε να σταθούμε στην ουρά να κοινωνήσουμε, για το καλό πάντα…
Φέτος, δεν θα ξαναπεράσουμε από την Εκκλησία Μεγάλη Πέμπτη βράδυ για να ακούσουμε κάνα δύο ευαγγέλια και μετά το πέμπτο να την κάνουμε γιατί έχουμε κλείσει και τραπέζι με παραδοσιακά νηστίσιμα σε μια καλή ταβέρνα στα «γαριδάδικα», «αλλά πολύς κόσμος, ρε φίλε, καρφίτσα δεν έπεφτε στα ‘’γαριδάδικα’’»
… Φέτος, δεν θα πάμε για καφέ τη Μεγάλη Παρασκευή στα καφενεία, που αν είναι και λιακάδα είναι τέλεια. Εκεί αραχτοί, αν πιάσουμε και καλό τραπέζι, μπορεί να ξεμείνουμε μέχρι αργά να δούμε να περνάει και κανένας επιτάφιος. «Έτσι για το καλό μωρέ».
Φέτος, δεν θα προβληματιστούμε να εξηγήσουμε στο παιδί γιατί στα καλά καθούμενα πρέπει να πάμε και από την Εκκλησία και τι να πούμε γι’ Αυτόν, τον Άγνωστο, στο παιδί, που είναι στο σταυρό καρφωμένος.
Και το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου δεν θα γκρινιάζουμε για την ώρα που θα φάμε την πατροπαράδοτη μαγειρίτσα, πριν ή μετά την Ανάσταση, γιατί έχουμε και να βγούμε στα κλαμπ. Φέτος, δεν θα συρρεύσουμε οι πιστοί κατά χιλιάδες για να εορτάσουμε την Ανάσταση του Θεανθρώπου πέντε λεπτά πριν από το «Χριστός Ανέστη» για να φύγουμε αμέσως μετά, «γιατί έχω παρκάρει άσχημα και έχω κλείσει και κάποιον…». Φέτος, δεν έχει φιλί της αγάπης…
Φέτος, δεν θα ξεχυθούμε στα μαγαζιά για τα πασχαλινά μας ψώνια. Φέτος, δεν θα μπούμε στις μπουτίκ να δούμε τι είναι της μόδας την άνοιξη.
Φέτος, δεν θα ψάξουμε για λαμπάδα νίντζα, λαμπάδα μπάρμπι, λαμπάδα πόκεμον για τα βαφτιστήρια μας. Φέτος, δεν θα πάμε στην αγορά Μέγα Σάββατο πρωί για τα ψώνια μπας και έχουν πέσει οι τιμές.
Φέτος, δεν θα μπορούμε να καλέσουμε για το αρνί τους συγγενείς που έχουμε να δούμε από πέρυσι και τους φίλους που έχουμε να τηλεφωνήσουμε καιρό, «γιατί χαθήκαμε, ρε παιδί μου» και δεν προλαβαίναμε, να γιορτάσουμε όλοι μαζί στην αυλή, στον κήπο, στα μπαλκόνια, ακόμα και στα πεζοδρόμια τη γιορτή της άνοιξης και την έλευση της νέας σεζόν.
Φέτος, τι να πούμε και γι’ αυτήν την τελευταία, πόσοι Γάλλοι, Ιταλοί ή Άγγλοι έχουν κάνει booking; ή αν η αγορά της Κίνας πάει καλά;… Θα δείξουμε κατανόηση, έχουν και αυτοί τα προβλήματά τους.
Φέτος, εμείς που νηστέψαμε και προετοιμαστήκαμε και ως «βουλόμενοι αθλήσαι» απαντήσαμε καταφατικά στην πρόσκληση και μπήκαμε στο «στάδιο των αρετών» όταν εκείνο «ηνέωκται», εμείς που διασχίσαμε το στάδιο των εφτά εβδομάδων, δεν είμαστε σε καλύτερη μοίρα.
Φέτος, δεν θα ακούσουμε τους γλυκασμούς των αγγέλων από τα χείλη καλλικέλαδων ψαλτών. Δεν θα κρατήσουμε θριαμβευτικά «τα Βάια των Φοινίκων». Δεν θα σκύψουμε τον αυχένα όταν ο Νυμφίος θα «αναβαίνει εις Ιεροσόλυμα ίνα συσταυρωθώμεν».
Φέτος, δεν θα κουνήσουμε το κεφάλι ακούγοντας τα «Ουαί» της Μεγάλης Δευτέρας. Φέτος, η Μεγάλη Τρίτη θα στερέψει από «τας πηγάς των δακρύων» της Κασσιανής μοναχής.
Φέτος, τα κεριά του Ευχελαίου δεν θα ανάψουν και οι «ωραίοι πόδες» των μαθητών θα μείνουν άνιφτοι τη Μεγάλη Τετάρτη.
Φέτος, δεν θα νιώσουμε το ρίγος της συγκίνησης όταν «ο των Αγγέλων Βασιλεύς» θα παρακαλεί τον Ουράνιο Πατέρα: «ει δυνατόν εστι παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο».
Φέτος, θα γευθούμε μέχρι τελευταίας σταγόνας την πικρή απουσία του θριάμβου της ελληνικής γλώσσας κατά τους «Μακαρισμούς» και την ανατριχιαστικά ρεαλιστική περιγραφή του Πάθους κατά τους «Αίνους» της Μεγάλης Πέμπτης. Φέτος, δεν θα νιώσουμε την ταπείνωση κατά τις Μεγάλες και Βασιλικές Ώρες μην ακούοντας το «…ημάρτομεν γαρ και ηνομήσαμεν και ουκ εσμεν άξιοι άραι τα όμματα ημών και βλέψαι εις το ύψος του ουρανού διότι κατελίπομεν την οδόν της δικαιοσύνης σου και επορεύθημεν εν τοις θελήμασι των καρδιών ημών…», και δεν θα αναρωτηθούμε «ποίες χερσί» να προσψαύσουμε το ακήρατο Σώμα του Σωτήρος.
Φέτος, θα μείνουμε μακριά από τον θρήνο επί του γλυκού Έαρος και δεν θα «παρηγορήσουμε» τη χαροκαμένη Μάνα όταν η καρδιά της θα διαπερνάται από τη «ρομφαία της θλίψης», την εσπέρα της Μεγάλης Παρασκευής.
Φέτος, δεν θα ακούσουμε τον Άδη να βοά «στένων» για την κατάλυση της εξουσίας του την αυγή του Μεγάλου Σαββάτου ούτε θα γευθούμε τη γλυκύτητα του Σώματος και του Αίματος Εκείνου κατά τη Θεία Κοινωνία.
Φέτος, δεν θα δονηθεί η καρδιά μας όταν ο «τοις ιματίοις εξαστράπτων Άγγελος» θα κάθεται επί του λίθου αναφωνώντας «τι ζητείτε τον Ζώντα μετά των νεκρών, τι θρηνείτε τον άφθαρτον ως εν φθορά;».
Φέτος τα άμφια των διακόνων, των ιερέων και των αρχιερέων θα μείνουν διπλωμένα και δεν θα υπάρξει η ορατή μετάβαση από το μωβ του πένθους, στο χρυσό και λευκό της χαράς.
Φέτος, δεν θα περιπτύξουμε αλλήλους συγχωρώντας «πάντα τη Αναστάσει» ούτε θα αναπαυθούμε εμείς της ενδεκάτης ώρας «ως οι εργασάμενοι από της πρώτης» και θα μείνει χωρίς απάντηση η πρόσκληση «η τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ο μόσχος πολύς, μηδείς εξέλθη πεινών». Τουλάχιστον ως προς την ορατή συμμετοχή μας…
Φέτος, συμβαίνει κάτι συγκλονιστικά πρωτόγνωρο και μοναδικό. Σε αυτή την ανεξήγητη μοναδικότητα όλοι βρισκόμαστε ενεοί εμπρός στη ΜΗ συμμετοχική εορτή. Όλοι εκτός νυμφώνος. Εκ του μακρόθεν. Εμείς οι άθεοι, εμείς οι χλιαροί προς τη θρησκεία, εμείς οι φιλακόλουθοι χριστιανοί. Όλοι ίσοι. Όλοι ίδιοι.
Εμείς θα σκεφτούμε: «έτσι επέτρεψε ο Θεός των Πατέρων ημών». Εμείς πάλι θα πούμε: «τι κρίμα, ούτε εκδρομές αυτό το Πάσχα ούτε χαρά για τη γιορτή της άνοιξης». Εμείς οι Ορθόδοξοι. Εμείς οι Καθολικοί. Εμείς οι Διαμαρτυρόμενοι Χριστιανοί. Ακόμα και οι Εβραίοι.
Ακόμα και οι Μουσουλμάνοι. Όλοι εμείς θα γευτούμε την ίδια κενότητα. Ο Θεός των Αβρααμιαίων Θρησκειών «επέτρεψε;» να κλείσουν τα Ιερά και τα Όσιά τους παντού στην οικουμένη. Από τη Μέκκα μέχρι το Ισραήλ.
Από τον Άγιο Πέτρο στη Ρώμη και τον Άγιο Παύλο στο Λονδίνο, μέχρι τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι. Και από το Ναό της Γεννήσεως, από όπου ξεκίνησαν όλα, μέχρι εκείνον της Αναστάσεως, όπου κατέληξαν όλα.
Φέτος, όλοι θα σκεφθούμε. Φέτος, όλοι θα αναρωτηθούμε. Για το οικουμενικό extra omnes -έξω όλοι- από τα ιερά και τα όσια όπου Γης, που βιώνουμε αυτή την πιο ιερή περίοδο του χρόνου.
Στο τέλος, είναι σίγουρο, όλοι θα βρούμε την απάντηση.
Έκαστος κατά την καρδίαν αυτού. Έκαστος κατά το περίσσευμα της αγάπης του. Και θα απολαύσουμε αυτό το όντως ανεπανάληπτα μοναδικό Πάσχα.
Φέτος, το πιο ωραίο Πάσχα…

*Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

https://aerapatera.wordpress.com/2020/04/05/φέτος-το-πιο-ωραίο-πάσχα-γεώργιος-σπ/

Ε`Κυριακὴ Νηστειῶν

(Μάρκ. 10,32-45)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα καὶ μαθητάς αὐτοῦ καί

32. ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,

33. ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,

34. καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.

35. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν. 

36. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν; 

37. οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου.

38. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι; 

39. οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·

40. τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται. 

41. καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. 

42. ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν·

43. οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλη γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,

44. καὶ ὃς ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος· 

45. καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι, καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.

https://aerapatera.wordpress.com/2020/04/05/ε`κυριακὴ-νηστειῶν/

Σε live μετάδοση το παραμύθι «Ο Τρελός του χωριού» της Βασιλικής Νευροκοπλή

Σήμερα στις 12:00 σε live μετάδοση από τη σελίδα του Εκδοτικού Οργανισμού Λιβάνη στο Facebook:

https://www.facebook.com/www.livanis.gr/?__tn__=kCH-R&eid=ARD_ykSz4aHG5RL_PCvP54QSpb5PNSArP7m-3bIq4KE7Ic9ri1PxijUfPpHvaM9VNkGety8eK60bAebC&hc_ref=ARSNACnfQs5swFQf2YoF6RFfOetbPAL66-uonnnPU-65AERqVJ2urZzz20Wbl0G98wo&fref=tag&__xts__%5B0%5D=68.ARCSiehGXvH6xL_NWsN7ZR1_SbSuTuH0fKt8Hx6wwFKZ0eL-lLzdQQyajY_emgCjIqfQSYD2e6T_I-FWNu_T4dUlF1Bn0ki5UL1o-lNQxr3OWAbbbHSfJnZlXx8CvC5jx5QHb2ENcjpFZiQuLYc2JOtzyDMN-BoS3m4E61gBzE7LWSn0cFfTQ-HX6xrWEIkRey0Rk2SC_c2qchmZv9r6-t0itD7dQ80uVS-yFuR7gDmjsf3k86NDhDKDGtLlvk_CdESey7N-vWULoQx0--XKAVAkNsinz_qFSni1wjOTcIrqBpNgKVeu8pIZVlbqtKA2OMxhPX1u5J9M7VIFY6Wsbmg

Live μετάδοση παραμυθιών της Βασιλικής Νευροκοπλή από τη σελίδα των εκδόσεων Λιβάνη στο Fb

Αγαπητοί φίλοι, από το περασμένο Σάββατο ξεκινήσαμε 

σε συνεργασία με τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη 

την ζωντανή μετάδοση αφήγησης των παραμυθιών μου

από τη σελίδα των εκδόσεων στο Fb και την δική μου σελίδα.

Κατ’ εξαίρεση στο πρόγραμμα αυτό

θα έχουμε μετάδοση και την προσεχή Πέμπτη

που γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Ββιλίου. 

Πρώτα ο Θεός, θα συνεχίσουμε για όσα Σάββατα

θα μένουμε σπίτι υγιείς, προκειένου να ενωνόμαστε

μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι μαζί κάτω από τη στέγη των παραμυθιών.

Κάθε μετάδοση θα γίνεται στις 12:00

ενώ το βίντεο θα παραμένει στη σελίδα για όποιον επιθυμεί 

να το παρακολουθήσει οποιαδήποτε άλλη ώρα.

Για να μπορεί κάποιος να παρακολουθεί αυτές τις μεταδόσεις

θα πρέπει να είναι μέλος του Fb έχοντας σ’ αυτό μια σελίδα 

έστω και κενή, χωρίς να δημοσιεύει αναρτήσεις.

Ευχόμαστε καλή δύναμη σε όλους!

Η σελίδα των εκδόσεων Λιβάνη εδώ:

https://www.facebook.com/www.livanis.gr/?__tn__=kCH-R&eid=ARB_2A4DvuuH1tlHXHLAXK1p1hitxlXO4JUmybu49Ybui9TVkpL511crSy121ULLAlwAoUOhUszVEpmi&hc_ref=ARTVUvJtB8vHsJkRMM-Vxmse6rv_y96zs8McxhsKL4rNG0BP2ySvgTTcFgiCCbTA8NU&fref=nf