Ἡ Παγκὸσμιος Ὓψωσις τοῦ Τιμὶου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

Τὰς ἐν λάρυγγι Σῶτερ ὑψώσεις φέρει, Ὑψούμενον βλέπουσα τὸν Σταυρὸν κτίσις. Ὑψώθη δεκάτῃ, Σταυροῦ ξύλον, ἠδὲ τετάρτῃ.

Το 326 μ.Χ. η Αγία Ελένη πήγε στην Ιερουσαλήμ για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό για τους θριάμβους του γιου της Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ο Θείος ζήλος όμως, έκανε την Άγια Ελένη να αρχίσει έρευνες για την ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού. Επάνω στο Γολγοθά υπήρχε ειδωλολατρικός ναός της θεάς Αφροδίτης, τον οποίο γκρέμισε και άρχισε τις ανασκαφές. Σε κάποιο σημείο, βρέθηκαν τρεις σταυροί.  Η συγκίνηση υπήρξε μεγάλη, αλλά ποιος από τους τρεις ήταν του Κυρίου;  Τότε ο επίσκοπος Ιεροσολύμων Μακάριος με αρκετούς Ιερείς, αφού έκανε δέηση, άγγιξε στους σταυρούς το σώμα μιας ευσεβέστατης κυρίας που είχε πεθάνει. Όταν ήλθε η σειρά και άγγιξε τον τρίτο σταυρό, που ήταν πραγματικά του Κυρίου, η γυναίκα αμέσως αναστήθηκε. Η είδηση διαδόθηκε σαν αστραπή σε όλα τα μέρη της Ιερουσαλήμ. Πλήθη πιστών άρχισαν να συρρέουν για να αγγίξουν το τίμιο ξύλο. Επειδή, όμως, συνέβησαν πολλά δυστυχήματα από το συνωστισμό, ύψωσαν τον Τίμιο Σταυρό μέσα στο ναό σε μέρος υψηλό, για να μπορέσουν να τον δουν και να τον προσκυνήσουν όλοι. Αυτή, λοιπόν, την ύψωση καθιέρωσαν οι άγιοι Πατέρες, να γιορτάζουμε στις 14 Σεπτεμβρίου, για να μπορέσουμε κι εμείς να υψώσουμε μέσα στις ψυχές μας το Σταυρό του Κυρίου μας, που αποτελείτο κατ’ εξοχήν «όπλον κατά του διαβόλου». Ορισμένοι Συναξαριστές, αυτή την ημέρα, αναφέρουν και την ύψωση του Τιμίου Σταυρού στην Κωνσταντινούπολη το 628 μ.Χ. από τον βασιλιά Ηράκλειο, πού είχε νικήσει και ξαναπήρε τον Τίμιο Σταυρό από τους Αβάρους, οι οποίοι τον είχαν αρπάξει από τους Αγίους Τόπους.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς Βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸ σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Αὐτόμελον. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως, τῇ ἐπωνύμῳ σου καινὴ πολιτεία, τοὺς οἰκτιρμούς σου δώρησαι, Χριστὲ ὁ Θεός, Εὔφρανον ἐν τῇ δυνάμει σου, τοὺς πιστοὺς Βασιλεῖς ἡμῶν, νίκας χορηγῶν αὐτοῖς, κατὰ τῶν πολεμίων, τὴν συμμαχίαν ἔχοιεν τὴν σήν, ὅπλον εἰρήνης, ἀήττητον τρόπαιον.

https://aerapatera.wordpress.com/2016/09/14/ἡ-παγκὸσμιος-ὓψωσις-τοῦ-τιμὶου-καὶ-2/

Το Ξύλο της Ζωής - Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης

Αυτό το ξύλο του σταυρού με τρέφει, με στεριώνει με τις ρίζες του, αναπαύομαι κάτω από τους κλώνους του, εγκαταλείπομαι με απόλαυση στην πνοή του... Αυτό το δέντρο, απλώνεται όσο κι ο ουρανός, υψώνεται από τη γη στους ουρανούς. Αθάνατο φυτό, ορθώνεται στο κέντρο του ουρανού και της γης, στήριγμα γερό του σύμπαντος, δεσμός όλων των πραγμάτων,... περίπτυξη του κόσμου... Καρφωμένο με τα αόρατα καρφιά του Πνεύματος για να μην ταλαντεύεται στην προσαρμογή του στο θείο, αγγίζοντας τον ουρανό με την κορφή της κεφαλής, στεριώνοντας τη γη με τα πόδια του και, στον ενδιάμεσο χώρο, αγκαλιάζοντας όλη την ατμόσφαιρα με τα απέραντα χέρια του, ήταν ολόκληρο παντού, σε κάθε πράγμα... 

Με την Ανάληψη Του (Εκείνος) μετάδωσε ζωή και δύναμη σε όλα τα πράγματα που τρέμανε, και το σύμπαν ολόκληρο έγινε σταθερό, σα να είχε διεισδύσει σε όλα τα πράγματα αυτή η θεία έκταση και η οδύνη του Σταύρου. Ω εσύ, πού είσαι μόνος ανάμεσα στους μόνους και πού είσαι όλος στο παν, ας έχουν οι ουρανοί το πνεύμα σου και ο παράδεισος την ψυχή σου, αλλά το αίμα σου ας είναι στη γη.

Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης

Υγ. Μας το έστειλε ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου 

Καλή κι ευλογημένη σχολική χρονιά!

"Κύριε Ἰησού Χριστέ, εσύ που είσαι  ἡ πηγή τῆς σοφίας καί τῆς γνώσης.

 Εσύ, πού μέ τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἔκανες τούς ψαράδες πάνσοφους ἀποστόλους, καί τούς ἔστειλες νά κηρύξουν τό Εὐαγγέλιο, γιά τήν σωτηρία τοῦ κόσμου.

Εσύ, Κύριε, πού με τό φῶς Σου διαλύεις κάθε εἴδους σκοτάδι, δῶσε, αὐτό τό φῶς Σου να

λάμψει καί στίς καρδιές ὅλων τῶν διδασκόντων καί τῶν μαθητῶν που σπουδάζουν στό

ἐκπαιδευτηριο αὐτό.

Φώτιζέ τους νά ἀναζητοῦν τήν ἀλήθεια, που εἶναι μία καί ἔχει πηγή Ἐσένα.

Δῶσε Κύριε, σύνεση, νά ἐπιθυμοῦμε να κυβερνάει τήν ζωή μας τό φῶς Σου, καί νά ποθοῦμε, νά γεμίζει τήν ζωή μας.

Εὐλόγησέ μας, Κύριε ὅλους, και ἰδιαιτέρως αὐτά τά παιδιά, που τώρα

οἰκοδομοῦν τή ζωή τους.

Εὐλόγησέ τα, νά ἐπιτύχουν στήν προσπάθειά τους.

Ἀξίωσέ τα, νά ὁλοκληρώσουν τις σπουδές τους καί νά εἶναι χαρά καί καύχημα

γιά τούς γονείς τους καί τούς δασκάλους τους.

Ἀξίωσέ τα νά προκόψουν, σέ πίστη, σέ ἀνθρωπιά, καί σέ καλωσύνη, μέ τήν χάρη Σου καί μέ τήν εὐλογία Σου."

Ευχή του αγισσμού σε μετάφραση: https://antexoume.wordpress.com/2013/09/11/προσευχή-για-τη-νέα-σχολική-χρονιά/ 

Μουσικές στα ίχνη του Ελ Γκρέκο - Κηποθέατρο Ηρακλείου - 8/09/2016

Πμ

Τις θερμές ευχαριστίες μας στο υπέροχο κοινό του Ηρακλείου που πλημμύρισε το Κηποθέτρο Ν. Καζαντζάκης στην παράσταση "Μουσικές στα βήματα του Ελ Γκρέκο" με την Μαρία Φαραντούρη και τους Marco Beasley, ensemble Constantinople, ensemble En Chordais Kiya TabassianKyriakos Petras Kyriakos Kalaitzidis Alkis Zopoglou Petros PapageorgiouPierre-Yves Martel Patrick Graham Leonidas Palaskas Δρόσος Κουτσοκώστας, Κάρολλος Κουκλάκης, Ηλίας Ανδρεουλάκης, Fabio Accurso, Βασιλική Νευροκοπλή. Συγχαρητήρια στον Δήμο Ηρακλείου για την διοργάνωση. Ευχαριστούμε τον Ioannis Froudarakis για τις φωτογραφίες!

Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψὼσεως τοῦ Τιμὶου Σταυροῦ

(Ιωάν. 3,13-17)

Εἶπεν ὁ Κύριος· 

13. οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ.

14. καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, 

15. ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

16. οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.

17. οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.

https://aerapatera.wordpress.com/2016/09/11/κυριακὴ-πρὸ-τῆς-ὑψὼσεως-τοῦ-τιμὶου/

Τὸ γεννὲθλιο τῆς Ὑπεραγὶας Θεοτὸκου

Η Παναγία έχει κεντρική θέση στην θεία Λατρεία. Το εκκλησιαστικό έτος πλαισιώνεται με θεομητορικές εορτές. Αρχίζει με το «Γενέσιον της Υπεραγίας Θεοτόκου», ενώ τελειώνει με την «Κατάθεσιν της Τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου».

Σήμερα εορτάζουμε την γέννηση της αειπαρθένου και Θεοτόκου Μαρίας, του άνθους «εκ της ρίζης Ιεσσαί». Εορτάζουμε «παγκοσμίου ευφροσύνης γενέθλιον και την είσοδο όλων των εορτών και το προοίμιο του μυστηρίου του Χριστού» (Άγιος Ανδρέας Κρήτης). Είναι η κορύφωση, η ολοκλήρωση της παλαιοδιαθηκικής παιδαγωγικής προετοιμασίας της ανθρωπότητος για την υποδοχή του σαρκωθέντος Σωτήρος Υιού και Λόγου του Θεού. Η Θεοτόκος είναι το μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Στην Παλαιά Διαθήκη αποτελούσε το κήρυγμα των προφητών, την προσδοκία των δικαίων ενώ στην Καινή Διαθήκη γίνεται ο γλυκασμός των αγγέλων, η δόξα των αποστόλων, το θάρρος των μαρτύρων, το εντρύφημα των οσίων, το καύχημα του ανθρωπίνου γένους.

Η Παναγία μας είναι «ο καρπός των κτισμάτων» κατά

 τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδή το σημείο εκείνο στο οποίο κατατείνει ολόκληρη η κτίση. Κατά την σημερινή ημέρα ευεργετείται όλη η κτίση από την γέννηση της πανάμωμης Παναγίας μας. Η Θεοτόκος δεν ήταν απλά η καλύτερη γυναίκα στην γη, αλλά ήταν Αυτή η μοναδική που θα μπορούσε να κατεβάσει τον ουρανό στην γη, να κάνει τον Θεό άνθρωπο. Ο «αχώρητος παντί» θα χωρέσει στην παρθενική μήτρα της Θεοτόκου, ώστε η Παναγία μητέρα του να καταστεί η «χώρα του Αχωρήτου».

Σήμερα λύνεται η στειρότητα της Αννας και γεννάται «το κειμήλιον της Οικουμένης», κατά την έκφραση του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας. Παρόμοιο θαύμα έκανε ο Θεός πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη στην Σάρρα την σύζυγο του πατριάρχου Αβραάμ, στην Ρεβέκκα την σύζυγο του Ισαάκ, στην Αννα την μητέρα του προφήτου Σαμουήλ, στην Ελισάβετ την μητέρα του προφήτου Προδρόμου. Μπορεί τα τέκνα των παραπάνω μητέρων, των οποίων η μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, να ήταν ενάρετα και άγια, αλλά μόνον η Μαρία -το τέκνο της Αννας και του Ιωακείμ- ήταν «η κεχαριτωμένη» και κατέστη -το ακατάληπτο για τους ανθρώπους και τους αγγέλους- η μητέρα του Θεού.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Πληροφορίες για τη Γέννηση της Θεοτόκου έχουμε μόνον από το Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου, ένα απόκρυφο ιερό κείμενο, εκτός του κανόνος των βιβλίων της Αγίας Γραφής. Αυτές οι πληροφορίες πέρασαν στον εκκλησιαστικό κύκλο και έγιναν αποδεκτές από το πλήρωμα των πιστών διά της θείας λατρείας.

Σύμφωνα με τη διήγηση αυτή ο ευσεβής και πλούσιος Ιωακείμ και η σύζυγός του, Άννα, θλίβονταν καθότι, λόγω της στειρότητας της Άννας, δεν είχαν αποκτήσει κάποιο τέκνο. Όταν μάλιστα απαγορεύτηκε στον Ιωακείμ να προσφέρει πρώτος θυσίες σε κάποια εορτή, αναχώρησε για την έρημο, όπου για σαράντα μέρες νήστευε και προσεύχονταν στο Θεό ζητώντας να αποκτήσει ένα τέκνο.

Η Άννα παρέμεινε στο σπίτι της και παρά τις ταπεινώσεις που δεχόταν ακόμη και από την υπηρέτριά της για τη στειρότητά της,, προσευχόταν συνεχώς στον Κύριο να εισακουστεί το αίτημα για απόκτηση ενός παιδιού. Μερικές ημέρες αργότερα εμφανίστηκε μπροστά στην Άννα, άγγελος Κυρίου, που της υποσχέθηκε ότι σύντομα θα πραγματοποιηθεί η επιθυμία της. Κι εκείνη, περιχαρής, υποσχέθηκε ότι το αναμενόμενο τέκνο θα το αφιέρωνε στο Θεό. Ένας άλλος άγγελος, στο μεταξύ, είχε εμφανισθεί στο Ιωακείμ στην έρημο υποσχόμενος τα ίδια. Τότε ο Ιωακείμ περιχαρής επέστρεψε στο σπίτι του. Πραγματικά εννέα μήνες αργότερα η Άννα έφερε στη ζωή μία κόρη, την οποία ονόμασε Μαριάμ και την ανέθρεψε με μεγάλη προσοχή, ενώ αργότερα την αφιέρωσε στο Θεό.

Η ΕΟΡΤΗ: Μετά την τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, αποφασίστηκε να εορτάζονται όλες οι Θεομητορικές εορτές σε διαφορετικό χρόνο. Αφορμή γι’ αυτό ήταν το πλήθος των ιερών Ναών προς τιμήν της Θεοτόκου. Μέχρι τότε η Θεοτόκος ετιμάτο κατά την εορτή της Υπαπαντής. Έτσι από τα τέλη του ε΄αιώνα ορίστηκε ο εορτασμός του Γενεθλίου της Θεοτόκου κατά την 8η Σεπτεμβρίου.

Το περιεχόμενο της εορτής αντλήθηκε από τη διήγηση του Πρωτευαγγελίου και περιελήφθη στους επίσημους Συναξαριστές. Στις Δυτικές εκκλησίες η εορτή επικράτησε κατά τον 11ο αιώνα.

ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ο Ιωάννης Δαμασκηνός διακρίνει πολλές προτυπώσεις της Θεοτόκου στην Παλαιά Διαθήκη. Έτσι, η Θεοτόκος είναι η κιβωτός που διά της γέννησης του Κυρίου, σώζει τον κόσμο κατασιγάζοντας τα κύματα της αμαρτίας. Η Θεοτόκος είναι φλεγόμενη αλλά όχι καιόμενη άφθαρτη βάτος.

Λέει ακόμη ο μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας: “Εσένα προεικόνισε η βάτος, Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες, Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του νόμου και Σένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που ‘χε βλαστήσει. Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω από όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάτησε από Σένα με σώμα ανθώπινο.

Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε;

Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ’ αυτήν__ Άγγελοι, έτσι κι εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σε μάς ο Θεός, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου που βλέπει τον Θεό. Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; 

Σ’ Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιο είναι το Δαβιτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα; Ποια είναι επίσης η Παρθένος, που ο Ησαϊας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν τον Θεό, που είναι μαζί μας; Και ποιο είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, ο Χριστός, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο;

Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει πύλη που έχει κλειστεί και που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή. Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Άγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι.”

Απολυτίκιο:

“Η γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν εμήνυσε πάση τη οικουμένῃ· εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης, Χριστὸς ο Θεὸς ημών, και λύσας την κατάραν, έδωκε την ευλογίαν· και καταργήσας τον θάνατον, εδωρήσατο ημίν ζωὴν την αιώνιον.”

(Κων.Οἰκονὸμου διδασκὰλου)

https://aerapatera.wordpress.com/2016/09/08/τὸ-γεννὲθλιο-τῆς-ὑπεραγὶας-θεοτὸκ/

Ο Ένας και ο Άλλος (Σχόλιο πάνω στην ευθανασία)

Τα φώτα στο θαλάμο της εντατικής χαμήλωσαν. Η ανακοίνωση από τα μεγάφωνα παρακαλούσε τους επισκέπτες να φύγουν. Οι συγγενείς των ασθενών σηκώθηκαν.

- Πώς πάει ο δικός σας; ρώτησαν οι συγγενείς του Ενός τούς συγγενείς του Άλλου.

-Τα ίδια, απάντησαν οι συγγενείς του Άλλου. Ο δικός σας;

-Ίδια κι απαράλλαχτα. Καιρός να το αποφασίσουμε. Δεν πάει άλλο. Τι τον κρατάμε; Ο άνθρωπος τζάμπα βασανίζεται. Ευθανασία αύριο κιόλας.

-Καληνύχτα, είπαν οι μεν κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι.

-Καληνύχτα, τους απάντησαν οι δε βγαίνοντας στο δρόμο.

Και Ένας και ο Άλλος είχαν μείνει "φυτά". Φυτά σωματικώς. Οι ψυχές τους ολοζζώντανες. Ίσως πιο ζωντανές από ποτέ, περίμεναν πώς και πώς να αναχωρήσουν οι συγγενείς τους. Πολλές συζητήσεις, ομιλίες ατέλειωτες, αβάσταχτη θλίψη. Οι δυο ψυχές είχαν πολύ κουραστεί.

-Όσο ήμουν ακόμα υγιής, είπε ο Ένας, είχα πει στους δικούς μου, αν ποτέ καταντήσω έτσι, να μου κάνουν ευθανασία. 

-Κι εγώ, είπε ο Άλλος.

 -Έλα όμως που εγώ το μετάνιωσα, αλλά δεν έχω τρόπο να τους το πω.

-Εγώ δεν το μετάνιωσα καθόλου, είπε ο Άλλος. Ζωή είναι αυτή;

Και όμως είναι. Κι αυτό είναι ζωή, είπε ο Ένας. Προφανώς, μια διαφορετική ζωή απ' αυτή που ζούσαμε πριν, αλλά αφού συνομιλούμε, μπορείς να ισχυριστείς πως αυτό δεν είναι ζωή; 

-Ναι μπορώ. Δεν είναι. Οι δικοί μου κουράστηκαν να με φροντίζουν κι εγώ δεν μπορώ πια τίποτα να τους προσφέρω, μόνο τους ταλαιπωρώ. Τι νόημα έχει; Ελπίζω πως αύριο θα τελειώσει και το δικό τους και το δικό μου μαρτύριο.

 -Μαρτύριο, είπε ο Ένας σκεφτικός. Πάμε μια βόλτα στους άλλους θαλάμους; Καιρό τώρα το είχαν συνήθειο.

 -Και δεν πάμε;

Μπήκαν στους περισσότερους. Άλλοι ασθενείς ξαγρυπούσαν βαρυγκομώντας  απ' τους πόνους, άλλους τους είχαν πιάσει τα φάρμακα και κοιμούνταν βαθιά. Οι συνοδοί τους ξενυχτούσαν πλάι τους καθισμένοι στις καρέκλες. Έπλεκαν, κεντούσαν, διάβαζαν, κουτουλούσαν απ' τη νύστα.

 -Τους θυμάσαι αυτούς που κάθονται τόσες μέρες στις καρέκλες πώς ήταν τον πρώτο καιρό; ρώτησε ο Ένας τον Άλλον.

 -Θυμάμαι, πώς δε θυμάμαι. Τότε ήταν μια χαρά, ενώ τώρα η κούραση είναι ορατή στα πρόσωπα, στα σώματα.

 -Και για τις ψυχές τους τι έχεις να πεις; Τις βλέπεις πώς μεγάλωσαν, πώς φωτίζουν;

 -Όχι, δεν βλέπω τίποτα. Πού τα είδες αυτά; Εγώ τις βλέπω λιωμένες, μαυρισμένες, συρρικνωμένες.

 -Μα κοίταξε καλύτερα. Όλοι αυτοί που φροντίζουν τους αρρώστους τους και που λίγο πριν εσύ ισχυριζόσουν πως μόνο τους τυραννούμε και δεν τους προσφέρουμε τίποτα λάμπουν! Κοίτα και τους αρρώστους. Οι ψυχές τους από ισχνά κεριά που ήταν στην αρχή, τώρα καίνε σαν πασχαλινές λαμπάδες, να μην πω σαν βεγγαλικά. Καλά, δε βλέπεις;

 -Δεν ξέρω τι εννοείς. Κι ούτε που με νοίζει αν λάμπουν και πόσο λάμπουν. Με νοιάζει μόνο πόσο πονούν και πόσο βασανίζονται. Κι αυτοί και οι άλλοι. Τι να το κάνω εγώ το φως  τους;

 -Μα είναι νύχτα, είπε ο Ένας. Η γλυκιά λάμψη τους ξεχύνεται παντού, γλυστρά απ' τα σφραγισμένα παράθυρα, πηγαίνει στον έξω κόσμο, αυτόν που ακόμα κοιμάται ήσυχος, υγιής, ξέγνοιαστος.

 -Δε με ενδιαφέρει. Ούτε οι άρρωστοι με νοιάζουν ούτε και οι συνοδοί τους.  Καλύτερα να τέλειωνε το μαρτύριό τους μια ώρα αρχίτερα. Κουράστηκα, πάμε πίσω.

Μπήκαν και πάλι στο θάλαμο της εντατικής. Μαρτύριο, ε; συγομουρμούρισε πάλι ο Ένας. Αντίκρυσαν τα σώματά τους, βουβά, λιωμένα, διασωληνωμένα.

 -Η αλήθεια είναι πως αν δεν είχε προοδεύσει τόσο η Ιατρική, τώρα δε θα ήμασταν εδώ, είπε ο Ένας.

 -Και το λες αυτό πρόοδο; ρώτησε ο Άλλος. Με το ζόρι να κρατάς κάποιιον σ' αυτήν την κατάσταση; Μωρέ, ευθανασία και πάλι ευθανασία!

- Όχι, αυτό δεν μπορώ πια να το δεχθώ, είπε ο Ένας στον Άλλον. Το ξανασκέφτηκα. Δεν είναι δική μου η ζωή, όσο κι αν υπήρξε δική μου. Ο Θεός μου την έδωσε όταν ήθελε, ο Θεός πρέπει και να μου την πάρει όποτε θέλει.

 -Ναι, αλλά τώρα δε σε κρατά ο Θεός, σε κρατούν τα μηχανήματα.

 -Κι αυτό όμως ακόμα, Εκείνος το επιτρέπει. Κι αυτό που μας φαίνεται γελοίο να ονομάζεται πρόοδος, κι αυτό ο Θεός το επέτρεψε. Νομίζεις δηλαδή πως αν θέλει ο Θεός δεν μπορεί να μας πάρει παρόλα τα μηχανήματα;

 -Δεν μπορεί βέβαια, δεν τον αφήνουμε.

 -Ίσως έχεις δίκιο, είπε ο Ένας σκεφτικός. Ίσως βρήκαμε τρόπο να εκβιάζουμε ακόμη και τον Θεό...

 -Άρα δεν υπάρχει άλλη λύση.

 -Κι όμως δεν μπορεί. Μίλλησες για μαρτύριο. Πόσοι και πόσοι δε μαρτύρησαν πριν από μας. Γιατί αυτοί δεν αφαιρούσαν μόνοι τους τη ζωή τους; Ποιοι είμαστε εμείς; Τι παραπάνω ξέρουμε από κείνους;  Αν τα μηχανήματα εκβιάζουν το Θεό να μας κρατά στη ζωή, τότε η ευθανασία δεν τον εκβιάζει ακόμα παραπάνω, αφαιρώντας του το δικαίωμα να μας την πάρει ο ίδιος; Στο κάτω κάτω τα μηχανήματα διατηρούν στη ζωή τη ζωή που ο Θεός έδωσε, ενώ η ευθανασία την αφαιρεί με ευθύνη δική μας. Ποιος από μας έχει αυτό το δικαίωμα;

 -Εγώ το έχω. Στο ικάτω κάτω το παίρνω από μόνος μου βρε αδερφέ. Δεν με παρατάς ήσυχο με τον Θεό σου. Εξάλλου, αύριο και οι δικοί μου και οι δικοί σου θα προχωρήσουν σύμφωνα με ό,τι τους παραγγείλαμε πριν φτάσουμε σ' αυτό το αξιοθρήνητο σημείο. Οπότε, τι τα μελετάς;

 -Εσύ δηλαδή θα φύγεις ανάλαφρος ή έχεις κάποιο βάρος; Κάτι που να μην πρόλαβες να το τακτοποιήσεις όσο ήσουν μέσα στο υγιές σώμα σου;

 -Φυσικά και έχω. Αλλά τι να κάνω τώρα; Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.

 -Θα φύγεις, λοιπόν, μ' αυτό το βάρος;

 -Ας φύγω το συντομότερο κι ας φύγω και μ' αυτό, αφού άλλη λύση δεν υπάρχει, είπε ο Άλλος. Υπάρχει;

Ο Ένας έμεινε σιωπηλός. Έμεινε σιωπηλός ώρα πολλή. Μέσα στην ησυχία της νύχτας, ο Άλλος τον άκουσε να προσεύχεται.

 "Κύριε", είπε. "Εσύ που δίνεις και παίρνεις τη ζωή, συγχώρεσέ με. Στάθηκα σκληρός και άδικος με τον αδερφό μου. Δεν του ζήτησα να με συγχωρέσει όσο ζούσα. Έχει δίκιο που δεν ήρθε ούτε μια φορά εδώ να με δει. Μα και να ερχόταν, φωνή το σώμα μου δεν είχε πια να του ζητήσει συγνώμη. Δε θα με άκουγε. Συγχώρεσέ με, Κύριε, και πάρε με κοντά Σου. Τούτο το βράδυ, πάρε με. Μην πάρω και την αμαρτία της αφαίρεσης της ζωής μου, να μην την πάρουν και τα παιδιά μου εξαιτίας μου. Πάρε με, Κύριε. Εσύ, αν θέλεις, μπορείς. Μπορείς τα πάντα. Κύριε, πάρε με..." 

Ο Άλλος κρυφογέλασε, μα δε μίλησε. Τίποτα δεν είπε. Προτίμησε να κοιμηθεί. Ανέκαθεν προτιμούσε τον ύπνο απ' τις σπαζοκεφαλιές. Ξημέρωσε. Ένας ήλιος λαμπρός μπήκε στο θάλαμο και ο τόπος άστραψε. Ο Άλλος ξύπνησε.

Φωνές, φώτα, γιατροί, νοσοκόμοι. 

 -Μα πώς έγινε αυτό; ρωτούσαν οι γιατροί τις νοσοκόμες. Δεν κάνατε βάρδια το βράδυ; Δεν τα ελέγξατε όλα;

 -Όλα πήγαιναν καλά. Δεν είχαμε κανένα πρόβλημα μέχρι τις τέσσερις που περάσαμε. Μέσα σε μισή ώρα τι έγινε;

Ο Άλλος κοίταξε το ρολόι του τοίχου. Είχε κάνει λάθος. Δεν είχε ξημερώσει. Ήταν μόνο τέσσερις και μισή. Κοίταξε το παράθυρο. Μέσα στο πηχτό σκοτάδι της νύχτας, η  ψυχή του Ενός ανέβαινε πάμφωτη στον ουρανό περιτριγυρισμένη από μύρια φώτα. Έμεινε ασάλευτος να την κοιτάζει. 

 -Πώς σταμάτησε το μηχάνημα, αδερφή; Κάποια εξήγηση θα πρέπει να δώσουμε στους συγγενείς.

 -Δεν ξέρω, γιατρέ. Δεν ξέρω, ειλικρινά. Αλλά μην ανησυχείτε, σήμερα ούτως ή άλλως θα μας ζητούσαν να του κάνουμε ευθανασία. Μας έβγαλε απ' τη δύσκολη θέση ο άνθρωπος...

 -Ο Άλλος τι κάνει;

 -Όλα δουλεύουν κανονικά, ευτυχώς. Κι οι δικοί του θα έρθουν σε λίγες ώρες για τον ίδιο λόγο.

Οι λίγες ώρες πέρασαν. Στις εννιά ήρθαν οι συγγενείς του Ενός, ήρθαν και του Άλλου. 

 -Δεν προλάβαμε να εκτελέσουμε την επιθυμία του, είπαν οι συγγενείς του Ενός, είπε κάποιος.  Κρίμα. Έφυγε μόνος του. Τον λυπήθηκε ο Θεός. Ίσως και καλύτερα. Τουλάχιστον ξέρουμε πως κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε. Κι αυτό ειναι κάτι...

 -Μα πότε έφυγε; Αφού ήρθε μέσα στον ύπνο μου, είπε βουρκωμένος ο αδερφός του. Μ' αγκάλιασε, έπεσε στα γόνατα και κλαίγοντας μού ζήτησε συγνώμη. Τον σήκωσα, τον φίλησα, τον αγκάλιασα και ήρθα χαρούμενος να τον συναντήσω. Νόμιζα πως είχε γίνει πια καλά. Τι όνειρο... Αναπαυμένος να 'ναι...

Οι συγγενείς του Άλλου κουβέντιαζαν ήδη με τον γιατρό. Η ψυχή του τους μιλούσε, τους εξηγούσε τι συνέβη στον φίλο του, τους ικέτευε να του δώσουν λίγο χρόνο, λίγο, μια στάλα χρόνο ρε παιδά, να το ξανασκεφτώ... Κανείς δεν τον άκουσε. Κανείς. Ίσα που πρόλαβε να πει: Κύριε..

Οι συγγενείς του Άλλου έμειναν σιωπηλοί. Κατέβασαν τα μάτια. Τα μάτια τους θα κουβαλούσαν ως τη στερνή τους ώρα το ασήκωτο βάρος τριών ερωτημάτων που το στόμα τους ποτέ δε θα άρθρωνε. Ήταν οι αγαπημένοι του ή οι φονιάδες του; Αν μπρούσε να τους μιλήσει θα επέμενε στην παλιά του άποψη; Στάθηκαν φιλάνθρωποι ή Θεομάχοι; 

Το σίγουρο είναι πως κανένας τους δεν ζήτησε ποτέ για τον εαυτό του την ίδια μεταχείριση σε ενδεχόμενη ανάλογη περίπτωση.

Μουσικοί σταθµοί στα ίχνη του Ελ Γκρέκο - Κηποθέατρο “Νίκος Καζαντζάκης” | 08.09.2016 ώρα 20:30

…Είναι στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου ένας μικρός πίνακας του Θεοτοκόπουλου, μια προσωπογραφία αγίου που δεν είναι πιο ψηλή από τριάντα εκατοστά του μέτρου. Πέρασαν περισσότερα από δέκα χρόνια από την εποχή που την είδα για πρώτη φορά. Δεν μπορώ να λησμονήσω τη συγκλονιστική εντύπωση “ελληνισμού”, που μου είχε δώσει αυτό το πάρεργο του μεγάλου τεχνίτη. Θυμούμαι ακόμη τώρα δυο πινελιές στους ώμους. “Σαν κρητικοί δεκαπεντασύλλαβοι” συλλογίστηκε ο φίλος που ήταν μαζί μου…

                                                             Γιώργου Σεφέρη, Διάλογος πάνω στην ποίηση.

 Γνήσιο τέκνο της Κρητικής Αναγέννησης, ο μεγάλος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής στον Χάνδακα [1541-1568], θήτευσε στη Σχολή του Τιτσιάνο στη Βενετία και συνέχισε στη Ρώμη [1568-1576], για να καταλήξει στον τελευταίο σταθμό της ζωής του, το Τολέδο [1576-1614]. Σήμερα το σχήμα Εν χορδαίς, σε συνεργασία με το Ensemble Constantinople, μας ταξιδεύει στους σταθμούς της ζωής του μεγάλου αυτού καλλιτέχνη, με εξαίσιες μουσικές και τις υπέροχες φωνές της Μαρίας Φαραντούρη και του Marco Besley. Μας μεταφέρουν στον Χάνδακα της εποχής του, με ριζίτικα που άντεξαν στον χρόνο, για να φτάσουν σήμερα παραλλαγμένα ως εμάς, την Ερωφίλη του Χορτάτζη, τον Ερωτόκριτο και άλλα πολλά. Από τη χαρούμενη Ιταλία της εποχής της Αναγέννησης με ναπολετάνικες ταραντέλες, με συνθέσεις των Κατσίνι, Περγκολέζι, Τρομποντσίνο, ως το Τολέδο, με μελωδίες γνωστών αναγεννησιακών συνθετών.

Συµµετέχουν:

Μαρία Φαραντούρη: τραγούδι

Marco Beasley: τραγούδι

Μουσικό Σχήμα “Εν Χορδαίς”

Κυριάκος Πετράς: βιολί

Κυριάκος Καλαϊτζίδης: ούτι

Δρόσος Κουτσοκώστας: τραγούδι

Άλκης Ζοπόγλου: κανονάκι

Πέτρος Παπαγεωργίου: κρουστά

Ensemble Constantinople

Kiya Tabassian: setar

Pierre-Yves Martel: viola da gamba

Enrike Solinis: baroque guitar & theorbo

Βυζαντινή χορωδία Δήμου Ηρακλείου

Δ/νση: Μανώλης Σουργιαδάκης

Ηλίας Ανδρεουλάκης - κρητική λύρα

Κάρολος Κουκλάκης - κρητικό λαούτο

Σχεδιασμός ήχου: Λεωνίδας Παλάσκας

Βοηθός Παραγωγής: Μαρία Χατζάρα

Καλλιτεχνική διεύθυνση:  Κυριάκος Καλαϊτζίδης, Kiya Tabassian

Μουσική: Άλκης Ζοπόγλου

Κράτημα, ήχος δ ́ (απόσπασμα)

Αθανασίου Κρητός, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (μέσα 17ου - α ́ τέταρτο 18ου αιώνα)
Εξήγηση Χουρμουζίου Χαρτοφύλακος, χφ ΜΠΤ 704

Al alva venid Ανώνυμος (16ος αι.) (CMP)

Αχ, αγάπη Μουσική: Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736), πάνω σε μια παλιά γαλλική μελωδία. Στίχοι: Βασιλική Νευροκοπλή

Del Griego Στίχοι: Hortensio Félix Paravicino (1580-1633) Μουσική: Κυριάκος Καλαϊτζίδης

Vecchie letrose Μουσική: Adrian Willaert (1490-1562) Στίχοι: Ανωνύμου, & Marco Beasley

Musica Nova 1559

Lamentu a GhjesuΤο τραγούδι του Δομήνικου

Παραδοσιακό τραγούδι από την Κορσική
/ Μουσική: Kiya Tabassian - Στίχοι: Βασιλική Νευροκοπλή

Tarantella Παραδοσιακό τραγούδι από τη Νάπολη. Διασκευή: Marco Beasley

Εκλογή στίχων από τον “Ερωτόκριτο”

Στίχοι: Βιτσέντζος Κορνάρος (1553-1614). Μουσική σύμφωνα με την προφορική κρητική παράδοση

Ελευθέριος Βενιζέλος

Κηποθέατρο “Νίκος Καζαντζάκης” | 09.09.2016

ώρα 20:30. Είσοδος ελεύθερη.

http://www.heraklion.gr/municipality/municipality-press-releases/festival-krhth-pente-politismoi-190816.html

Χάι κου του Σεπτεμβρίου - Καλή βδομάδα!

1. Τώρα το Θέρος

μονάζει στων αιώνων

το κοινόβιο

2. Φυσά ο βοριάς

Η αμμουδιά γίνεται

έρημος μνήμη

3. Μαντίλια φύλλα

αποοχαιρετούν βουβά

το καλοκαίρι

4. Το χώμα κρατά

τις εποχές μέχρι να

γίνουν έφηβες

5. Πλοίο και πουλί

θα φύγουν. Η θάλασσα

θα περιμένει...

Κυριακὴ ΙΑ᾽Ματθαῖου

(Ματθ. 18,23-35)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· 

23. ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ βασιλεῖ, ὃς ἠθέλησε συνᾶραι λόγον μετὰ τῶν δούλων αὐτοῦ. 

24. ἀρξαμένου δὲ αὐτοῦ συναίρειν προσηνέχθη αὐτῷ εἷς ὀφειλέτης μυρίων ταλάντων. 

25. μὴ ἔχοντος δὲ αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐκέλευσεν αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ πραθῆναι καὶ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα καὶ πάντα ὅσα εἶχε, καὶ ἀποδοθῆναι.

26. πεσὼν οὖν ὁ δοῦλος προσεκύνει αὐτῷ λέγων· κύριε, μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ πάντα σοι ἀποδώσω. 

27. σπλαγχνισθεὶς δὲ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ.

28. ἐξελθὼν δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εὗρεν ἕνα τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ὃς ὤφειλεν αὐτῷ ἑκατὸν δηνάρια, καὶ κρατήσας αὐτὸν ἔπνιγε λέγων· ἀπόδος μοι εἴ τι ὀφείλεις. 

29. πεσὼν οὖν ὁ σύνδουλος αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρεκάλει αὐτὸν λέγων· μακροθύμησον ἐπ’ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι. 

30. ὁ δὲ οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν ἕως οὗ ἀποδῷ τὸ ὀφειλόμενον. 

31. ἰδόντες δὲ οἱ σύνδουλοι αὐτοῦ τὰ γενόμενα ἐλυπήθησαν σφόδρα, καὶ ἐλθόντες διεσάφησαν τῷ κυρίῳ ἑαυτῶν πάντα τὰ γενόμενα. 

32. τότε προσκαλεσάμενος αὐτὸν ὁ κύριος αὐτοῦ λέγει αὐτῷ· δοῦλε πονηρέ, πᾶσαν τὴν ὀφειλὴν ἐκείνην ἀφῆκά σοι, ἐπεὶ παρεκάλεσάς με·

33. οὐκ ἔδει καὶ σὲ ἐλεῆσαι τὸν σύνδουλόν σου, ὡς καὶ ἐγώ σε ἠλέησα; 

34. καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριος αὐτοῦ παρέδωκεν αὐτὸν τοῖς βασανισταῖς ἕως οὗ ἀποδῷ πᾶν τὸ ὀφειλόμενον αὐτῷ. 

35. Οὕτω καὶ ὁ πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν.

https://aerapatera.wordpress.com/2016/09/04/κυριακὴ-ια᾽ματθαῖου/

Συμεών - Ποίημα του Κ.Π Καβάφη για τον άγιο Συμεών τον Στυλίτη

Τα ξέρω, ναι, τα νέα ποιήματά του· ενθουσιάσθηκεν η Βηρυτός μ’ αυτά. Μιαν άλλη μέρα θα τα μελετήσω. Σήμερα δεν μπορώ γιατ’ είμαι κάπως ταραγμένος. Aπ’ τον Λιβάνιο πιο ελληνομαθής είναι βεβαίως. Όμως καλύτερος κι απ’ τον Μελέαγρο; Δεν πιστεύω. A, Μέβη, τι Λιβάνιος! και τι βιβλία! και τι μικρότητες!..... Μέβη, ήμουν χθες— η τύχη το ’φερε— κάτω απ’ του Συμεών τον στύλο. Χώθηκα ανάμεσα στους Χριστιανούς που σιωπηλοί προσεύχονταν κ’ ελάτρευαν, και προσκυνούσαν· πλην μη όντας Χριστιανός την ψυχική γαλήνη των δεν είχα— κ’ έτρεμα ολόκληρος και υπόφερνα· κ’ έφριττα, και ταράττομουν, και παθαινόμουν. A μη χαμογελάς· τριάντα πέντε χρόνια, σκέψου— χειμώνα, καλοκαίρι, νύχτα, μέρα, τριάντα πέντε χρόνια επάνω σ’ έναν στύλο ζει και μαρτυρεί. Πριν γεννηθούμ’ εμείς —εγώ είμαι είκοσι εννιά ετών, εσύ θαρρώ είσαι νεότερός μου— πριν γεννηθούμ’ εμείς, φαντάσου το, ανέβηκεν ο Συμεών στον στύλο κ’ έκτοτε μένει αυτού εμπρός εις τον Θεό. Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά.— Πλην τούτο, Μέβη, κάλλιο να το πεις που ό,τι κι αν λεν οι άλλοι σοφισταί, εγώ τον παραδέχομαι τον Λάμονα για πρώτο της Συρίας ποιητή.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=199&cat=4

Τραγούδι για τον άγιο Μάμα

Της Μικρασίας γέννημα, ο Μάμας, και καμάρι

κι αν μάνα δεν εγνώρισε γιατί την είχαν πάρει

μαζί με τον πατέρα του, των χριστιανών διώκτες

ωσάν κρινάκι άνθισε στης Χάριτος τις όχθες

Γεννήθηκε στη φυλακή λίγο πριν τους σκοτώσουν

Ρουφίνα και Θεόδοτος, αυτόν θα τον παραδώσουν

σε μια γυναίκα χριστιανή για να τον ανθαθρέψει.

Την ένιωσε σαν μάνα του, και ποιος να τ' αναστρέψει

που "μάμα" την εφώναζε και Μάμα τον φωνάζουν

μέχρι τα δεκαπέντε του, όπου και τον αρπάζουν

Τον κλείνουνε στη φυλακή, σκληρά τον βασανίζουν

ειδωλολάτρες άγριοι που αγάπη δε λογίζουν

Κι αφού απομένει αβλαβής απ' τα πολλά του πάθη

του βάζουν πέτρα στο λαιμό και στου γυαλού τα βάθη

τον ρίχνουν, όμως σώνεται και σ' ενα δάσος βγαίνει

Μια ελαφίνα, μάνα του γίνεται, κι εκεί μένει

Πίνει γλυκό το γάλα της κι έτσι περνά χειμώνες

ώσπου τον ξαναπιάνουνε οι άγριοι θαμώνες

των βασανιστηρίων του και στη φωτιά τον βάζουν

Σώος από την κάμινο βγαίνει και τότε βγάζουν

λιοντάρια όπου είχανε πολύ καιρό να φάνε

μα κείνα τα φιλότιμα όταν κοντά του πάνε

γλείφουν τα ποδαράκια του, φιλούνε τα μαλλιά του

Μα τι γλυκό παιδί 'ναι αυτό; Πέφτουν στην αγκαλιά του

Ένα λιοντάρι έσκυψε και πάνω του ανέβη

σαν τον άη Γιώργη στ' άλογο, και μάρτυρας απέβη

όταν με μία τρίαινα τον κάρφωσαν στο στήθος

και πέταξε η ψυχούλα του, μα τ' άγιό του ήθος

έμεινε σαν παράδειγμα σε νιους και παλικάρια

να φέγγει άστρο λαμπερό για μια ζωή μακάρια

Βασισμένο στο βιβλίο του  Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, "Φθινοπωρινό Συναξάρι" τόμος Α΄, εκδ. ΑΚτή, Λευκωσία 2009. 

Ἀρχὴ τῆς Ἰνδὶκτου

Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου Χρόνου, Ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾿ ἀνθρώπους Νέε.

Σήμερα η Εκκλησία μας εορτάζει την Αρχή της Ινδίκτου, δηλαδή αρχή του νέου Εκκλησιαστικού έτους.  Για την περίπτωση αυτή, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στον Συναξαριστή του: «Πρέπει να ηξεύρωμεν, αδελφοί, ότι η του Θεού αγία Eκκλησία εορτάζει σήμερον την Iνδικτιώνα, διά τρία αίτια.  Πρώτον, επειδή και αυτή είναι αρχή του χρόνου. Διά τούτο και κοντά εις τους παλαιούς Pωμάνους πολλά ετιμάτο αυτή εξ αρχαίων χρόνων. Iνδικτιών δε κατά την ρωμαϊκήν, ήτοι λατινικήν γλώσσαν, θέλει να ειπή ορισμός.  Kαι δεύτερον εορτάζει ταύτην η Eκκλησία, επειδή και κατά την σημερινήν ημέραν, επήγεν ο Kύριος ημών Iησούς Xριστός μέσα εις την Συναγωγήν των Iουδαίων, και εδόθη εις αυτόν το Bιβλίον του Προφήτου Hσαΐου, καθώς γράφει ο Eυαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. δ΄). Tο οποίον Bιβλίον ανοίξας ο Kύριος, ω του θαύματος! ευθύς εύρε τον τόπον εκείνον, ήτοι την αρχήν του εξηκοστού πρώτου κεφαλαίου του Hσαΐου, εις το οποίον είναι γεγραμμένον διά λόγου του τα λόγια ταύτα:  «Πνεύμα Kυρίου επ’ εμέ, ου ένεκεν έχρισέ με, ευαγγελίσασθαι πτωχοίς απέσταλκέ με, ιάσασθαι τους συντετριμμένους την καρδίαν, κηρύξαι αιχμαλώτοις άφεσιν και τυφλοίς ανάβλεψιν, αποστείλαι τεθραυσμένους εν αφέσει, κηρύξαι ενιαυτόν Kυρίου δεκτόν».  Aφ’ ου δε ανέγνωσεν ο Kύριος τα περί αυτού λόγια ταύτα, εσφάλισε το Bιβλίον και το έδωκεν εις τον υπηρέτην. Έπειτα καθίσας, είπεν εις τον λαόν «ότι σήμερον ετελειώθησαν οι λόγοι της Προφητείας ταύτης εις τα εδικά σας αυτία». Όθεν ο λαός ταύτα ακούων, εθαύμαζε διά τα χαριτωμένα λόγια, οπού εύγαινον εκ του στόματός του, ως τούτο γράφει ο αυτός Eυαγγελιστής Λουκάς (αυτόθι). Eίναι δε και τρίτη αιτία, διά την οποίαν η Eκκλησία του Xριστού κάμνει σήμερον ενθύμησιν της Iνδίκτου, και εορτάζει την αρχήν του νέου χρόνου: ήγουν, ίνα διά μέσου της υμνωδίας και ικεσίας, οπού προσφέρομεν εις τον Θεόν εν τη εορτή ταύτη, γένη ο Θεός ίλεως εις ημάς, και ευλογήση τον νέον χρόνον, και χαρίση τούτον εις ημάς ευτυχή και γεμάτον από όλα τα σωματικά αγαθά. Kαι ίνα φωτίση τας διανοίας μας, εις το να περάσωμεν όλον τον χρόνον καθαρώς και με αγαθήν συνείδησιν, και εις το να ευαρεστήσωμεν τω Θεώ, με την φύλαξιν των εντολών του. Kαι ούτω να τύχωμεν των εν Oυρανοίς αιωνίων αγαθών».

Ἀπολυτίκιον Ἦχος β’. Ὁ πάσης δημιουργὸς τῆς κτίσεως, ὁ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσία θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου Κύριε, φυλάττων ἐν εἰρήνῃ τοὺς Βασιλεῖς καὶ τὴν πόλιν σου, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.

https://aerapatera.wordpress.com/2016/09/01/ἀρχὴ-τῆς-ἰνδὶκτου-2/

Να εύχεσαι να γίνεις Αύγουστος

Σε υδάτινο δρόμο πυρπολημένου ηλιοβασιλέματος  

πορεύεται ένδοξος ο βασιλέας του Καλοκαιριού

Αποδημητικό πουλί με πύρινα φτερά 

ταξιδεύει στον ορίζοντα του χρόνου

να συναντήσει όλους τους Αύγουστους

Καίσαρες των αιώνων

Δεν είναι μήνας, όπως θεωρούν οι αμαθείς

Είναι ένας σταλακτίτης δάκρυ γελαστό

στο αγιασμένο πρόσωπο του Έρωτα

Θα προστεθεί κι αυτός με τη σειρά του 

στο ψηφιδωτό των Αύγουστων που έφυγαν

Ψηφίδα διάφανη στης Χαράς τη Βασιλεία

που μόνο αυτόν αναγνωρίζει γνήσιο τέκνο της

Να εύχεσαι, λοιπόν, να γίνεις Αύγουστος

αν θέλεις στην αιωνιότητα να ζήσεις

Στιγμές με τον Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκο

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016, απόγευμα. Στο φουαγιέ του Ομήρειου Πνευματικού Κέντρου Χίου συγκεντρώνονται όλοι όσοι συμμετάσχουν στο παγκόσμιο συνέδριο για τον Όμηρο, της Euroclassica σε συνεργασία με την Ομηρική Ακαδημία. Πρώτος ομιλητής της απογευματινής συνεδρ

ίας είναι ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών, κ. Μάρκος. Η εισήγησή του έχει ως θέμα: "Ομηρική έκφραση του Συμβόλου της Πίστεως".

Ανάμεσα στον κόσμο ξεχωρίζουν και αρκετοί ιερείς. Κάποια στιγμή εισέρχεται ο Μητροπολίτης ασυνόδευτος. Σαν απαλός αέρας μπαίνει ανάμεσα στο πλήθος. Χαιρετά τους ανθρώπους, μιλά ήσυχα, χαμογελά. Στο ασανσέρ αυτοί που περιμένουν προκειμένου να ανέβουν στον δεύτερο όροφο όπου και πραγματοποιούνται οι συνεδρίες, βλέποντας τον Μητροπολίτη, παραμερίζουν. Εκείνος τους παρακινεί να πάρουν το ασανσέρ και χωρίς δεύτερη κουβέντα, ανεβαίνει μόνος τις σκάλες. 

Όταν τον αναζητά το βλέμμα μου στην αίθουσα, δεν τον εντοπίζει πουθενά. Έρχεται η ώρα της ομιλίας του και τον βλέπω να σηκώνεται από το τελευταίο γωνιακό κάθισμα της τελευταίας σειράς. Διασχίζει το διάδρομο, ανεβαίνει στο έδρανο και δίχως προλόγους, φιοριτούρες και τσιριτζάντζουλες, ξεκινά. Έχει ήδη μοιραστεί μία σελίδα που αριστερά επάνω φέρει το οικόσημο της Μητροπόλεως και από κάτω γράφει σε πολυτονικό:

"Μετάφρασις του αγίου Συμβόλου, επί της εις το έμμετρον μεταποιήσεως,  Μάρκου του Μαμουνά". 

Ο αριθμός ένα δίπλα στο επίθετο Μαμουνά παραπέμπει στο κάτω μέρος της σελίδας όπου υπάρχει η επεξήγηση: Γεώργιος Ζώρας, "Έμμετροι διασκευαί  του Συμβόλου της Πίστεως" Χαιρετιστήριον εις Αναστάσιον Κ. Ορλάνδον (Βιβλιοθήκη της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας 54) Αθήναι 1966, σ. 190-191, Μάρκου Μαμουνά του Κρητός, Μετάφραςις διά στίχων του Ιερού Συμβόλου της Πίστεως, Πανδώρα ΚΒ΄, 1871, σ. 166-168)

Το κύριο σώμα της σελίδας περιέχει το εν λόγω κείμενο στο οποίο είναι υπογραμμισμένες οι λέξεις που είτε συναντώνται στα Ομηρικά έπη είτε "ομηρίζουν". Ο έγκριτος φιλόλογος ομηλητής, έχει εργασθεί για να εντοπίσει πού απαντώνται αυτές οι λέξεις. Οι αναφορές του, εκτός από τα έπη του Ομήρου, περιλαμβάνουν έργα συγγραφέων όχι μόνο της εκκλησιαστικής, αλλά και της θύραθεν παιδείας. Από τον Αριστοφάνη, τον Φιλόδημο της Επικούρειας σχολής, τον  Νόνο Πανοπολίτη, τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, το λεξικό Φωτίου και Ησυχίου, τα δογματικά έπη, τα Ηθικά του Χρίστου Μαρίνου, τους ύμνους του Μαξίμου του Ομολογητού, τις Βάκχες του Ευρπίδη και πολλά άλλα που δεν πρόλαβα να σημειώσω. Αναλύει την ετοιμολογία της κάθε λέξης, τους ρηματικούς της τύπους και πού απαντάται, με ποιες έννοιες. Η εισήγησή του προϋποθέτει κάτι πολύ  περισσότερο από βαθιές φιλολογικές - γλωσσολογικές γνώσεις. Προϋποθέτει έναν δεινό μελετητή, έναν εναργέστατο νου που έχει το χάρισμα να συνδιάζει τα δεδομένα και να εξάγει επιστημονικά συμπεράσματα, μια ισχυρή διάνοια. Όσο τον ακούω διερωτώμαι, πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτόν τον άνθρωπο και πόση μοναξιά θα πρέπει να βιώνει. Ο κ. Μάρκος ολοκληρώνει την εισήγησή του μέσα στον προκαθορισμένο χρόνο και κατεβαίνει αμέσως από το έδρανο για να κατευθυνθεί πάλι στην τελευταία σειρά όπου και θα παραμείνει ως το τέλος όλης της συνεδρίας. 

Στο διάλειμμα πηγαίνω να πάρω την ευχή του και να τον συγχαρώ. Του εξομολογούμαι πως δεν τα κατάλαβα όλα. "Δεν πειράζει" μου λέει χαμογελώντας, "σιγά σιγά..."

Κατεβαίνω στο φουαγιέ και ξεκινώ να συζητώ με έναν ηλικιωμένο ιερέα, άγνωστό μου έως εκείνη τη στιγμή. Στο νου μου έχω ακόμα το δημοσίευμα που διέσυρε πριν από λίγες μέρες τον Μητροπολίτη, απομονώντας κάποιες φράσεις ενός κηρύγματός του. Ένα κείμενο που ήταν ολοφάνερα γραμμένο από ανώνυμο συντάκτη γεμάτο εμπάθεια και που επιπλέον κατέληγε με τις εύκολες τοποθετήσεις των δύο Χίων βουλευτών που βιάστηκαν να  διαχωρίσουν τον εαυτό τους από τον Ποιμένα τους και να δηλώσουν κατά τρόπο ανόητο, μικροπρεπή και παιδιάστικο, πως από δω και πέρα θα τον αποφεύγουν. Θα τον αποφεύγουν ως τι; Ως μείασμα; Το ίδιο κάνουν δηλαδή και στη Βουλή απέναντι στους πολιτικούς τους αντιπάλους;

Ο γηραιός ιερέας μου λέει λίγα λόγια για το τι  έχει κάνει ο Μητροπολίτης για τους πρόσφυγες, το πώς αγωνίζεται κάθε μέρα να ταϊσει εξακόσιους με εξακόσιους πενήντα  φτωχούς ανθρώπους "ζητιανεύοντας" χρήματα από εύπορους Χιώτες, που μάλιστα ούτε καν τα βλέπει, αλλά πηγαίνουν απευθείας σ' αυτούς που διαχειρίζονται τα συσίτια, και για την άοκνη αγάπη του προς όλους. Μου λέει ακόμα το πώς μιλάει στα κηρύγματά του ανάλογα με το ποιο ποίμνιό τον ακούει. Γιατί αυτό που αγνοούν  οι αμαθείς  δημοσιογράφοι και οι κάθε είδους πολιτικοί ή πολιτικάντηδες, είναι πως ο Ποιμένας δεν υπογράφει μανιφέστα και διακηρύξεις που αφορούν τους πάντες, αλλά κάθε φορά απευθύνει τον λόγο του με διάκριση σ' αυτούς που τον ακούν σε ένα συγκεκριμένο τόπο και χρόνο και που τους γνωρίζει  έναν προς έναν με το όνομά του. Το σκανδαλοθηρικό δημοσίευμα πήρε μεγάλες διαστάσεις και κοινοποιήθηκε ευρέως. Πόσοι άραγε διάβασαν την απάντηση του Μητροπολίτη και από όσους τη διάβασαν πόσοι την κατανόησαν και αντιλήφθηκαν την αρχοντιά της

(http://www.politischios.gr/koinonia/aytes-einai-oi-theseis-toy-hioy-markoy-gia-prosfyges-kai-metanastes) Εκεί σημειώνει πως έκανε ετοιμολογία της λέξεης λαθρομετανάστης και εξήγησε τη λέξη πρόσφυγας σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, σ' εκείνο το κήρυγμα για το οποίο κατηγορήθηκε και στο οποίο ο εν λόγω συντάκτης μάλλον δεν είχε τις απαιτούμενες γραμματικές γνώσεις να κατανοήσει;

Δεν περίμενα να ακούσω περισσότερα από τον γλυκύτατο ιερέα. Μου ήταν ήδη αρκετό το ίδιο το πρόσωπο - σπαθί του Μητροπολίτη, ακόμα κι αν δεν άκουγα τη διάλεξή του. Ένα πρόσωπο ήρεμο, γλυκό και κατάφωτο. Ωστόσο, την Κυριακή  αποφάσισα να εκκλησιαστώ στον ναό που θα λειτουργούσε. Ήθελα να τον δω και ως λειτουργό μέσα στο ποίμνιό του την ώρα της θείας Λεειτουργίας.

Έτσι,  λειτουργήθηκα την Κυριακή στον Άη Γιώργη στο Κάστρο. Δεν γνώριζα πως η ημέρα αυτή ήταν τόσο ξεχωριστή για τη Χίο καθώς εορταζόταν η Σύναξις των εν Χίω αγίων - σαράντα πέντε στον αριθμό. Ήταν, λοιπόν, μια πανηγυρική Θεία Λειτουργία, όπου οι πιστοί μπορούσαν να προσκυνήσουν πλήθος λειψάνων όπως των αγίων Ισιδώρου, Μαρκέλλας, Ανθίμου, Νικήτα, Αθανασιόυ του Πάριου και πολλών άλλων, μέχρι και του Αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως. 

Τα άμφια του Μητροπολίτη παρέπεμπαν σε εκείνα  τα απλά άμφια που μας είναι γνωστά από τις παλιές  εικόνες των Τριών Ιεραρχών με τη μόνη διαφορά πως οι σταυροί τους δεν ήταν μαύροι, αλλά μπλε. Ακόμη και αυτό έχει σημασία.  Το κήρυγμα έγινε στη σωστή στιγμή, αμέσως μετά το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, όπως ορίζει η εκκλησιαστική τάξη που ο εν λόγω Μητροπολίτης και γνωρίζει άριστα και τιμά. Ανάμεσα στα άλλα,  ανέλυσε και τη φράση: πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. 33 ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ματθ. ι’ 32-33

Η ανάλυσή του με εξέπληξε, καθώς για πρώτη φορά άκουγα ανάλογη γραμματολογική και συντακτική ανάλυση σε κήρυγμα. Εξήγησε με ποια πτώση συντάσσονται τα ισχυρά ρήματα φιλίας και αγάπη, εξ ου και το πρώτο μέρος της άνωθεν ρήσης, και με ποια  τα πιο αδύναμα. Τότε κατάλαβα ακόμα καλύτερα την παρεξήγηση που έφερε τόσες λυπηρές παρενέργειες σ' αυτούς που δεν νιώθουν...

Ακολούθησε λιτάνευση της εικόνας των Χίων αγίων στο Κάστρο. Στη στάση που έγινε, ο μητροπολίτης με ραγισμένη φωνή διάβαζε τις ευχές. Η συγκίνηση μεταδόθηκε και σε όλο το ποίμνιο. Ύστερα μίλησε για τον Ποιμένα, τονίζοντας πως είναι ποιμένας και όχι μισθωτός, όπως λέει το Ευαγγέλιο. Γιατί ο κ. Μάρκος είναι υιός του Ευαγγελίου και θέλει ό,τι κάνει και ό,τι λέει να πηγάζει απ' αυτό και όχι από τον ίδιο και τη γνώμη του. Εξάλλου και στο συνέδριο είναι πει "εγώ δεν έχω γνώμη. Ακολουθώ το Ευαγγέλιο" Τελείωσε το κήρυγμά του λέγοντας κατά προσέγγιση, όπως  τα θυμάμαι: "Το έδαφος της Χίου είναι άγονο και είναι άγονο επειδή απουσιάζουν όλα εκείνα τα συστατικά που θα το έκαναν καρποφόρο. Τα συστατικά αυτά λείπουν γιατί τούτος ο τόπος είναι ποτισμένος από το αίμα των αγίων μαρτύρων μας".

Επιστρέψαμε στο ναό. Μοίρασε το αντίδωρο και μαζί έδινε μία μικρή πλαστικοοποιημένη εικονα των αγίων. "Ευχαριστώ" του είπα παίρνοντάς την. "Τον Θεό" μου απάντησε.

Οι αρχές και εξουσίες του τόπου απουσίαζαν. Οι Χιώτες βουλευτές δεν τίμησαν  την πανήγυρη του τόπου τους. Προτίμησαν ίσως  να μη χαλάσουν τις διακοπές τους προκειμένου να ξυπνήσουν και να παρευρεθούν στην  ιερά πανήγυρη, λησμονώντας πως δεν εκπροσωπούν τον εαυτό τους, αλλά τον λαό που τους ψηφίζει. Ο "και πατρίδας προστάτης", κατά τον Μεγάλο Βασίλειο, για τη λέξη "διακοπές" γνωρίζει εκτός από την ετοιμολογία της,  πως συντάσσεται με οτιδήποτε άλλο εκτός από το έργο της αδιάκοπης αγάπης που του εμπιστεύθηκε ο Θεός,...

.