Γράμμα από ένα ξεχωριστό παιδί

Όλα ταξιδεύουν. Σκέψεις, επιθυμίες, όνειρα, αγάπες γυρνούν τον κόσμο.
Σχεδόν ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις πού πάνε και ποιον επισκέφτονται.
Έτσι συμβαίνει και με τα βιβλία.
Εσύ στην αρχή γνωρίζεις έναν αριθμό πωλήσεων και κάποτε συναντάς και κάποιους που τα διάβασαν για να συνειδητοποιήσεις πως πίσω από τους αρθιμούς υπάρχουν πρόσωπα, ζωές ολόκληρες, μισές ή μυστικές.
Τότε συμβαίνει να σου επιστραφεί πολλαπλασιασμένο αυτό που εσύ έδωσες γράφοντας ένα βιβλίο. Τότε είναι η μεγαλύτερη χαρα. Η απερίγραπτη χαρά. Η ανείπωτη. Γιατί τα βιβλία υπάρχουν όχι από τη στιγμή που γράφονται, αλλά από τη στιγμή που οι άλλοι τα αγαπούν.

Μου στέλνουν γράμματα τα παιδιά. Παίρνουν λευκές σελίδες, τις ζωγραφίζουν και γράφουν δυο λόγια για κάτι που έμεινε μέσα τους από αυτό που διάβασαν. Και συνήθως τελειώνουν τα γράμματά τους με ευχές. Εύχονται την συνέχεια της γραφής, εύχονται την υγεία, εύχονται όλα τα καλά.
Τα γράμματα που έχω μαζέψει αφορούν όλα το Παραμύθι της Μουσικής.
Σ' αυτό το παραμύθι ένα τυφλό κορίτσι, η Θεοδώρα, αγαπάει τόσο τη μουσική που φτάνει να αποκτήσει μέσω της μουσικής μια διαφορετική όραση του κόσμου.

Στο τελευταίο πακέτο γραμμάτων που μου ήρθε από ένα σχολείο ξεχωρίζω ένα γράμμα ενός μικρού παιδιού και το αντιγράφω:

'Κυρία Βασιλική,
διαβάσαμε το Παραμύθι της Μουσικής στην τάξη και άρεσε σε όλους μας πολύ.
Ξέρετε εγώ δεν έχω δεξί χέρι και γι' αυτό καταλαβαίνω την Θεοδώρα!'

Αυτές είναι οι πιο πολύτιμες στιγμές της ζωής μου τον τελευταίο καιρό. Δεν χωράει σχόλιο εδώ. Τώρα θα πάω και θα απαντήσω σε κάθε γράμμα. Είναι η πρώτη μου προτεραιότητα και η ομορφότερη. Είμαι βαθιά ευγνώμων στα παιδιά. Και αν συνεχίζω να γράφω το κάνω κυρίως εξαιτίας τους. Τώρα το ξέρω.


Η φωτογραφία είναι του Ηλιογράφου.

Παρουσίαση του Παραμυθιου της Μουσικής στην 2η Έκθεση Παιδικού βιβλίου στην Αθήνα στις 25/01/09

Το Παραμύθι της Μουσικής το παρουσιάζουμε στην 2η Διεθνή Έκθεση Παιδικού και Εφηβικού βιβλίου την Κυριακή 25 Ιανουαρίου στις 16.00 το απόγευμα, Εκθεσιακο και Σευνεδριακό κέντρο Helexpo Palace, Λεωφ. Κηφισίας 39, Μαρούσι, Αθήνα, στο Αμφιθέατρο Ονειρο Καλοκαιρινής νύχτας.
Αριθμός Περιπτέρου του Εκδοτικού Οργανισμού Λιβάνη 118.

"Το δώρο των μάγων" του Ο'Χένρυ

Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Η Ντέλλα μετρούσε και ξαναμετρούσε τα λεφτά της. Ένα δολλάριο και ογδόντα επτά σεντς. Πέφτει στο κρεβάτι και κλαίει πικρά.Είναι ένα διαμέρισμα των οκτώ δολλαρίων αυτό μέσα στο οποίο περνάει την ζωή της με τον αγαπημένο της. Ένα διαμέρισμα για απόρους, θα εκτιμούσε κάποιος που ήξερε τις τιμές.Παίρνει το ξεσκονόπανο και σκουπίζει τα δάκρυά της.Σε λίγο θα έρθει ο Τζίμ. Όπως πάντα θα την σφίξει στην αγκαλιά του και είναι τόσο ωραίο αυτό.Μήνες μάζευε πέννα πένα αυτά τα χρήματα για να του κάνει ένα δώρο χριστουγεννιάτικο. Ένα δώρο που θα ήταν αντάξιό του. Μα τι μπορεί να πάρει κανείς με ένα δολλάριο και ογδόντα επτά σεντς; Τίποτα.Στάθηκε στον στενό ολόσωμο καθρέφτη δίπλα στο παράθυρο. Με μια απότομη κίνηση έλυσε τα μαλλιά της κι έφερε τόσες στροφές όσες χρειάζονταν για να καθρεφτιστεί ολόκληρη.
Δύο ήταν τα πράγματα που γέμιζαν περηφάνια το φτωχό ζευγάρι. Το ένα ήταν το χρυσό ρολόι του Τζιμ, κληρονομιά από τον πατέρα του και το άλλο τα μακριά μαλλιά της Ντέλλας που της έφταναν κάτω από τα γόνατα και την σκέπαζαν σαν μανδύας.Τα μάζεψε γρήγορα και πετάχτηκε στο δρόμο.Σταμάτησε στην επιγραφή: Μαντάμ Σωφρονί - Όλα τα είδη κομμωτικής."Θα αγοράσετε τα μαλλιά μου;', ρώτησε η Ντέλλα.Και η Μαντάμ απάντησε: 'Αγοράζω μαλλιά, για βγάλ' το καπέλο σου να δούμε τι σόι είναι'."Είκοσι δολλάρια", είπε, ζυγίζοντάς τα."Δώστε τα μου γρήγορα".Μέσα σε δυο ώρες και αφού γύρισε όλη την πόλη βρήκε το δώρο που ήταν για τον Τζιμ. Μια αλυσίδα ρολογιού από πλατίνα με απλό καθαρό σχέδιο.Έφτασε γρήγορα στο σπίτι. Έβγαλε το ψαλίδι για το κατσάρωμα κι άρχισε να επισκευάζει τα μαλλιά της. Σε λίγο λεπτές μπούκλες της έδιναν μια όψη σχολιαρόπαιδου που έκανε σκασιαρχείο.Άρχισε να την τρώει η αγωνία. Πώς θα φαίνονταν στον Τζίμ. Θα εξακολουθούσε να του αρέσει χωρίς τα μακριά μαλλιά της; Μα τι άλλο θα μπορούσε να κάνει με ένα δολλάριο και ογδόντα επτά σεντς; Τίποτα.Η πόρτα άνοιξε και φάνηκε ο Τζιμ κρατώντας ένα κουτί. Έμεινε κοκαλωμένος να την κοιτάζει.Του εξήγησε, τον ρώτησε πώς του φαίνεται, του πρότεινε να φάνε, τον ρώτησε τι έχει το κουτί.Την άκουσε, άρχισε να ξαναβρίσκει τα λόγια του, την αγκάλιασε, ακούμπησε το πακέτο στο τραπέζι. Θα ήταν ίσως καλύτερα πρώτα να έτρωγαν."Αν ξετυλίξεις το πακέτο, σίγουρα θα καταλάβεις γιατί τα έχασα", της είπε.Χαρά, λυγμοί, δάκρυα ακολούθησαν τα λευκά δάχτυλα που ξετύλιξαν με αγωνία το δώρο. Τα Χτενάκια.Αυτά που ήταν για κάθε μέρος του κεφαλιού, όταν αυτό διέθετε μια τόσο πλούσια κώμη. Αυτά που πολλές φορές είχε θαυμάσει η Ντέλλα σε μια βιτρίνα του Μπρόντγουει. Πολλές περισσότερες είχε ονειρευτεί, χωρίς ποτέ να ελπίζει πως μια μέρα θα γίνουν δικά της τόσο ακριβά που ήταν.
"Τζίμυ, τα μαλλιά μου μεγαλώνουν τόσο γρήγορα", είπε.
Του έδωσε τότε το δικό της δώρο.Ο Τζίμ έπεσε στον καναπέ, έβαλε τα χέρια πίσω από το κεφάλι και χαμογέλασε."Ντέλλα, ας κρύψουμε τα χριστουγεννιάτικα δώρα μας για λίγο. Είναι πολύ όμορφα για να τα χρησιμοποιήσουμε αμέσως. Πούλησα το ρολόι για να σου πάρω τα χτενάκια. Και τώρα βάζεις τις μπριζόλες στη φωτιά;"(Αυτό το εξαιρετικό κείμενο που εγώ ανέβασα σε μια γρήγορη περίληψη αρκετά άκομψη, αλλά συνεπή, θα το αφήσω να τελειώσει με τα αυτούσια λόγια του συγγραφέα τώρα, δίνοντας ένα δείγμα γραφής του που στην περίληψη έμεινε μυστικό)."Οι Μάγοι όπως ξέρετε, ήταν σοφοί άνθρωποι, θαυμαστά σοφοί άνθρωποι -κι έφεραν δώρα στο Θείο Βρέφος. Αυτοί επινόησαν την τέχνη να προσφέρεις δώρα τα Χριστούγεννα. Καθώς ήταν σοφοί, τα δώρα τους, χωρίς καμιά αμφιβολία, ήταν κι αυτά σοφά, και με τη δυνατότητα μιας πιθανής αλλαγής. Και να που σας διηγηθηκα, αδέξια, την πεζή ιστορία δύο ανόητων παιδιών σ' ένα διαμέρισμα, που χωρίς καμιά σοφία θυσίασαν ο ένας για τον άλλον τους μεγαλύτερους θησαυρούς του σπιτιού τους. Αλλά σα μια τελευταία λέξη στους σοφούς αυτού του καιρού, ας πούμε, ότι από όλους όσους κάνουν δώρα, αυτοί οι δυο ήταν οι πιο σοφοί. Από όλους αυτούς που προσφέρουν και δέχονται δώρα συνετοί! Αυτοί είναι οι πιο σοφοί παντού. Είναι οι Μάγοι.
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άμμος.

14 Ιανουαρίου, Μνήμη του Κωστή μας

Ήρθε πρωί πρωί μόλις είχα ανοίξει τα βλέφαρα. Με κοίταξε μ' εκείνο το βαθύ, το διαπεραστικό και σοβαρό του βλέμμα. Το βλέμμα που σπάνια συναντάς σ' ένα παιδί. Φορούσε ρούχα λευκά. Τα μάτια μου άρχισαν να τρέχουν δίχως να το θέλω. Ήσυχα, αθόρυβα δάκρυα.Τεσσάρων χρονών αγγελούδι σήμερα, αν μετριούνται έτσι -όπως εδώ- τα χρόνια των αγγέλων. Ειδικά αυτών που έζησαν εδώ μόνο για εφτά χρόνια. Ακόμα περισσότερο αυτών που μέσα στα εφτά τους χρόνια έζησαν την ζωή που ζει ένας άνθρωπος που αποχωρεί σε βαθιά γεράματα έχοντας περάσει μια ζωή ολόκληρη μέσα από την γέννηση, την άνθιση της νεότητας και την σταδιακή φθορά του γήρατος. Και ακόμα παραπάνω, αυτών που πέρασαν σε αστραπιαίο χρόνο τα πάθη του Χριστού και εσταυρωμένοι, θαρρείς και αναστημένοι την ίδια στιγμή, μας αποχαίρέτισαν.
Ο Κωστής είναι το παιδί για το οποίο μιλώ δίχως να αναφέρω το όνομά του, στο βιβλίο μου, στο Τέμπο. Αυτός είναι που στην αγκαλιά της μαμάς του πέρασε κάτω από τον Επιτάφιο εκείνη την Μ.Παρασκευή και του είχε πει πως καθώς θα περνάει να ζητήσει ό,τι θέλει από τον Χριστό κι Εκείνος θα του το χαρίσει. Το βράδυ πριν κοιμηθεί τον ρώτησε τι ζήτησε κι ο Κωστής της είπε πως ζήτησε να έχει ειρήνη ο κόσμος. Δεν ζήτησε να γίνει καλά. Το σώμα του είχε νομίζω ήδη παραλύσει, αλλά τότε ακόμα έβλεπε, ενώ μετά έχασε και την όρασή του.Ήταν μήνες έτσι στο κρεββάτι μέσα σε αφόρητους πόνους και το μόνο που μπορούσε ήταν να ακούει, να μιλά, ελάχιστα να τρώει και να κουνάει τα δάχτυλα των χεριών του. Μ' αυτά έφτιαχνε πειρατικά καράβια από τα κομματάκια των playmobil που ένα ένα του τα έδινε ο πατέρας του αφού του περιέγραφε με λέξεις τι είναι το καθένα. Τα ψηλαφούσε προσεχτικά και μετά τα τοποθετούσε στη σωστή θέση. Έρχονταν οι φίλοι και οι συγγενείς και του έφερναν δώρα και τα αδέρφια του σαν παιδιά λίγο τον ζήλευαν. Τους τα έδινε κι έλεγε, 'όλα αυτά σ' εσάς θα μείνουν έτσι κι αλλοιώς, πάρτε τα'.Τέτοια μέρα πριν από τέσσερα χρόνια μεσημέρι ήτανε, 3.30μ.μ τον πήρε αγκαλιά η μανούλα του που την φώναξε να πάει κοντά του στο κρεβάτι και μέσα στην αγκαλιά της άφησε την πνοη του σαν φτερό που το σήκωσε ψηλά ο αέρας.Στο μικρό του λευκό φέρετρο ήταν σαν να αναπαυόταν ένας γέροντας. Ένας σοφός γέροντας που όλα τα είδε, όλα τα κατάλαβε και χορτασμένος φεύγει πια μη έχοντας τίποτα άλλο να κάνει.Άλλα παιδιά στην ίδια θέση είναι σαν μικροί πρίγκιπες. Ο Κωστής όμως στα εφτά του χρόνια ήταν ένας μεγάλος πρίγκιπας. Μεγάλος πρίγκιπας σε μεγάλο ολόχρυσο θρόνο αστραφτερό.Στον άγιο Αχίλλειο της Λάρισας την ώρα της κηδείας του ένα λευκό περιστέρι όρμησε στον ναό κι έκανε κύκλους από πάνω του, εκεί ψηλά στον τρούλο.
Τον θυμάμαι τριών χρονών να κάνει ζωγραφιές θαυμαστές. Αδικαιολόγητα θαυμαστές για την ηλικία του, γεμάτες φως, χαρά και χρώματα. Γραμμές άψογες και ολοκληρωμένες.Το γέλιο του ήταν ουράνιο και το βλέμμα του στ' αλήθεια όπως το είδα σήμερα τα χαράματα, βαθύ και διαπεραστικό στα μαύρα του λαμπερά μάτια.

Θα έρθουμε όλοι κάποια στιγμή, του είπα σήμερα, καθώς ένιωσα μια αναμονή σ' αυτό του το βλέμμα. Θα έρθουμε χαρά μου, δεν θα αργήσουμε πολύ, μην ανησυχείς.Τουλάχιστον εδώ και ενάμισι χρόνο έχεις μαζί σου και τον φίλο σου τον αγαπημένο, δύο είστε. Παίξτε λίγο ακόμα και μετά θα παίζουμε συνέχεια μαζί.Ναι, αγαπούλα μου, όλοι μαζί θα παίζουμε για πάντα και για πάντα μαζί.Μόνο βοηθάτε μας λίγο να φτάσουμε κοντά σας, τον δρόμο μη χάσουμε..

Οι ευτυχισμένες μέρες μου

Πέρασαν δεκαπέντε ευτυχισμένες μέρες. Μέρες που τις κοιτώ τώρα και μου μοιάζουν σαν ένα πολύχρωμο αερόστατο που με σήκωσε ψηλά σε ουρανούς γαλάζιους και πορτοκαλί, γεμάτους ήλιους κι αστέρια μαζί, πουλιά και φύλλα που αιωρούνταν ανέμελα.
Μέρες αθόρυβες. Τόσο ήσυχες που θαρρείς και δεν άγγιξε τίποτα το εικοσιτετράωρο σώμα τους. Αν δεν ήταν και οι ακολουθίες των ημερών δεν θα είχα βγει καθόλου από το σπίτι.
Γιατί όλες οι άλλες ώρες ήταν κατοικίδιες. Εξημερωμένες και φιλικές στην ψυχή μου τόσο, που της πρόσφεραν την χαρά της υποταγής στην πολύωρη εργασία που με τροφοδοτεί αγαλλίαση όταν της δίνομαι απερίσπαστα.
Είναι τόσο ωραίο να κάνεις κάτι όχι για να ξεφύγεις από κάτι άλλο, όχι επειδή είναι μπροστά σου ένας στόχος σαφής, όχι γιατί είσαι υποχρεωμένος να το κάνεις, αλλά γιατί αυτό μπορείς να κάνεις, αυτό διψάς, σαν να μπαίνεις σε μια αγκαλιά ζεστή από την οποία με τίποτα δεν θέλεις να βγεις και κανένας λόγος δεν σε αναγκάζει να την αποχωριστείς.
Σήμερα ξέρω καλά πως όλα είναι ωραία. Ακόμα κι όταν είσαι υποχρεωμένος και εξαναγκασμένος να τα κάνεις μπορείς να βρεις κι εκεί έναν λόγο που θα σου δώσει χαρά και ομορφιά.
Μα όταν μπεις μέσα σ' ένα πολύχρωμο αερόστατο είναι αλλοιώς, όπως και να 'χει.
Εκεί δεν υπάρχει πριν και μετά. Δεν υπάρχει δρόμος, γιατί όλα είναι δρόμος. Δεν υπάρχει τέλος γιατί άκρη δεν έχει ο ουρανός, που λέει και το τραγούδι.
Είναι τώρα τρεις μήνες που ζωγραφίζω ένα παραμυθάκι μου μικρό. Είχα την ανάγκη να αφήσω λίγο το γράψιμο και τις σκέψεις, την καταβύθιση στα έγκατα της ύπαρξης. Είχα την δίψα να παίξω πάλι, έστω και μετά από χρόνια αρκετά, με τα χρώματα. Και το εγχείρημα ήταν τολμηρό. Το αποτέλεσμα θα ήταν αβέβαιο. Όπως σε κάθε παιχνίδι.
Τώρα που τελείωσα, καθώς μου μένουν μόνο τα εξώφυλλα, ήθελα να ακουμπήσω εδώ και στην αγάπη σας, αυτήν την μεγάλη χαρά του παιχνιδιού που γεύτηκα και που στην περίοδο των διακοπών με κατακυρίευσε, αφού αφοσιώθηκα σ' αυτήν.
Μπορείς να αφοσιώνεσαι στην χαρά;
Μοιάζει παράδοξο το ερώτημα. Όμως τώρα μπορώ χαμογελώντας να απαντήσω καταφατικά πως, ναι, μπορείς.
Θα ήθελα πολύ να είναι ωραίες οι ζωγραφιές μου και να αρέσουν και στους άλλους. Αυτή την στιγμή δεν μπορώ να το ξέρω, μιας και το ότι αρέσουν στους οικείους μου δεν είναι το κριτήριο. Όμως σκέφτομαι τώρα πως σίγουρα είναι ζωγραφιές γεμάτες χαρά και χρώματα και πως ακόμα κι αν δεν πολυαρέσουν στους άλλους, εμένα μου έδωσαν τόση ψυχή και μου ανταπέδωαν τόση αθωότητα παιδική, που άξιζε τον μεγάλο κόπο και όλη μου την προσήλωση.
Θα ζωγραφίσω, λοιπόν, στο εξώφυλλο ένα αερόστατο και μέσα θα βάλω το κορίτσι και το αγόρι του παραμυθιού να πετούν στους ουρανούς και μετά θα το αποχαιρετήσω κι αυτό το βιβλιαράκι να το πάρει στα φτερά του ο άνεμος και να το πάει όπου αυτός αγαπάει.
Γεύτηκα μια απο τις μεγαλύτερες και διαρκέστερες χαρές της ζωής μου μ' αυτό και του είμαι βαθιά ευγνώμων.

3η Ιανουαρίου - Μνήμη Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

"... Ο δε θάνατός του συνέβη ως εξής:
Ησθένησε την 29ην Νοεμβρίου του 1910. Την τρίτην ημέρα της ασθενείας του ελιποθύμησε. Όταν δε συνήλθε, "Τι μου συνέβη;", είπε. "Δεν είναι τίποτε, μία λιποθυμία μικρά", του είπον αι περιστοιχίζουσαι αυτόν τρεις αδελφαί του. "Τόσα έτη", λέγει ο Αλέξανδρος, "εγώ δεν ελιποθύμησα, δεν εννοείτε ότι αυτά είναι προοίμια του θανάτου μου; Φέρετε αμέσως τον παπά και μην αναβάλλετε".
Εθρήνουν τότε οι αδελφαί του, ο δε Παπαδιαμάντης βλέπων αυτάς και συλλογιζόμενος ότι εάν αποθάνη δεν έχουσιν άλλον βοηθόν και συντηρητήν ταις απέτεινε τους εξής παρηγόρους λόγους:
"Έχω καλούς φίλους οι οποίοι θα εκδώσουν τα έργα μου, ησυχάσατε φιλόστοργές μου αδελφές".
Μετ' ολίγον κληθέντες ήλθον συγχρόνως και ο ιερεύς και ο ιατρός... Μόλις λοιπόν είδε τον ιατρόν, είπε εις αυτόν:
"Τι θέλεις συ εδώ;" "Ήρθα να σε ιδώ" του λέγει ο ιατρός.
"Να ησυχάσης" του λέγει ο ασθενής "εγώ θα κάμω πρώτα τα εκκλησιαστικά και ύστερα ναρθής εσύ". - "Ήθελα να κάμω το παλληκάρι" έλεγε κατά το διάστημα της ασθενείας του, "αλλά την έπαθα".
- "Άμα λείψω απ' αυτόν τον κόσμον, τότε θα καταλάβουν πόσον χρήσιμος είμαι", έλεγε κατά τας προ του θανάτου του ημέρας.
Είχε σώας τας φρένας του μέχρι τέλους και επεθύμει να συγγράψει διήγημά τι. Ο νους του μέχρι της τελευταίας του αναπνονής ήτο αφιερωμένος εις τον Θεόν.
Μόνος του ολίγας ώρας πριν αποθάνη έστειλε να κληθεί ο ιερεύς διά να κοινωνήση. "Ξεύρεις! Μήπως αργότερα δεν καταπίνω!" έλεγε.
- Ήτο η παραμονή του θανάτου του και ως τις ειρωνεία του ανηγγέλη η απονομή της παρασημοφορίας του διά του Σταυρού του σωτήρος.
- Την εσπέρα της 2ας Ιανουαρίου, παραμονή του θανάτου του, "Ανάψτε ένα κηρί", είπε, "φέρτε μου ένα βιβλίο" (εκκλησιαστικό).
Το κηρίον ηνάφθη. Επρόκειτο δε να έλθη και το βιβλίο. Αλλά πάλιν αποκαμών ο Παπαδιαμάντης είπε: "Αφήστε το βιβλίο, απόψε θα ειπώ όσα ενθυμούμαιι απόξω". Και ήρχισε τρεμουλιαστά "Την χείρα σου την αψαμένην" (τροπάριο εκ των Ωρών της παραμονής των Φώτων). Αυτό ήτο και το τελευταίον ψάλσιμον του Παπαδιαμάντη, διότι την ιδίαν νύκτα κατά την 2αν μετά το μεσονύκτιον ώραν εξημέρωνεν η 3η Ιανουαρίου παρέδωκεν την ψυχήν του εις χείρας του Πλάστου.

Το απόσπασμα είναι από την επιστολή που έστειλε ο Γ.Ρήγας προς τον κύριον Δικαίον στις 7 Μαρτίου 1912.

"... Έκλεισε μόνος τα μάτια, χωρίς να τα πιάσει άλλος", γράφουν οι αδελφές του προς τον Ι.Βλαχογιάννη



Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Αλληλογραφία, φιλολογική επιμέλεια Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, εκδ. Δόμος 1992

"Το Παραμύθι της Μουσικής" τώρα και σε cd από το Εν Χορδάίς

Έχω την μεγάλη χαρά να σας ανακοινώσω και εν μέρει να σας παρουσιάσω την νέα μας δουλειά."Το παραμύθι της μουσικής" που μέχρι τώρα ήταν γνωστό ως βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Λιβάνη, μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα κυκλοφορεί σε βιβλιοπωλεία και δισκοπωλεία και σε cd.

Τα τέσσερα πρώτα track του cd περιλαμβάνουν το κείμενο του Παραμυθιού αφηγούμενο από τη συγγραφέα και την ηθοποιό Δέσποινα Σαραφείδου και συνοδευμένο από τις νέες μουσικές συνθέσεις του Κυριάκου Καλαϊτζίδη, ερμηνευμένες από το μουσικό σχήμα «Εν Χορδαίς», καθώς και γνωστά κομμάτια της Μεσογειακής μουσικής από ξένους δεξιοτέχνες. Τα υπόλοιπα track συνιστούν κατ’ ουσία ένα β΄ μέρος όπου περιέχει μόνον τη μουσική, ώστε να μπορεί ο ακροατής να την ακούσει και αυτόνομα ή ο εκπαιδευτικός να την διδάξει σε συνδυασμό με το ομώνυμο βιβλίο που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη.

Μία ακόμα ξεχωριστή παραγωγή του βραβευμένου, από το RADIO FRANCE για το 2008 με το Prix France Musique des Musiques Du Monde, μουσικού σχήματος «Εν Χορδαίς» που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη, και τον ομώνυμο Πολιτιστικό Οργανισμό. Οι νέες συνθέσεις του Κυριάκου Καλαϊτζίδη συνταιριάζονται αρμονικά με γνωστά κομμάτια της Ανατολικής και Δυτικής Μεσογείου (Do zarbi Bayât-e tork, Ya mersal el marasil και Ya soi desposado, Pavana) όπως και η ερμηνεία τους από το μουσικό σχήμα «Εν Χορδαίς» «παντρεύεται» αυτή των προσκεκλημένων μουσικών από τη Μεσόγειο (Imane Homsy – κανονάκι, Misirli Ahmet – τουμπελέκι, Lluis Coll – κορνέτο, Pietro Prosser μεσαιωνικό λαούτο κ.α.).

Αν ανοίξετε τον ηχο του υπολογιστή σας θα πάρετε μια γεύση από το cd μας. Είναι το πρώτο τρακ, η αρχή του παραμυθιού δηλαδή.
Μέσα στις τελευταίες δύο εβδομάδες είχα την μεγάλη χαρά να παρουσιάσω το Παραμύθι ως προσκεκλημένη συγγραφέας από διάφορα σχολεία στα παιδιά.
Επισκέφτηκα μ' αυτήν την αφορμή σχολεία της Θεσσαλονίκης, αλλά και της Κατερίνης, της Επανωμής και του αγ.Βασιλείου τελευταίο σήμερα το πρωί.
Οι παρουσιάσεις γίνονταν με την αφήγηση του παραμυθιού από εμένα παράλληλα με την μουσική από το cd και την προβολή των εικόνων του βιβλίου.
Συνάντησα μεγάλη ποικιλλία κτιριακών υποδομών, τεχνικής υποστήριξης, φιλοξενίας και παιδιών που νομίζω πως φτάσανε περίπου τα χίλια στο σύνολό τους.
Κάποιες φορές οι δυσκολίες ήταν μεγάλες, αλλά τις παλέψαμε όλες.
Αυτό όμως που θεωρώ σημαντικό να ειπωθεί εδώ είναι πως όποιες και να ήταν οι συνθήκες, από τις πλέον ευοίωνες μέχρι τις πλέον δύσκολες, ένα ήταν το κοινό χαρακτηριστικό σε όλες αυτές τις παρουσιάσεις και αυτό αξίζει να σημειωθεί:
Παιδιά και δάσκαλοι τις παρακολουθούσαν με κρατημένη την ανάσα, ακόμα και όσοι δεν ήταν καθόλου υποψιασμένοι ή προσήλθαν χωρίς ιδιαίτερη διάθεση.
Όλοι στο τέλος ήταν σαν μαγεμένοι και συγκινημένοι βαθιά. Είδα όλους τους μεγάλους να αλλάζουν, να μεταμορφώνονται. Είδα τα παιδιά να μεθούν και να χαίρονται πάρα πολύ και εντυπωσιάστηκα από το μουσικό τους αίσθημα όπως και από τις μοναδικές ερωτήσεις που μου έκαναν στο τέλος.
Κάποια παιδιά μού είπαν πως είναι η πρώτη φορά που σκέφτονται να γίνουν συγγραφείς όταν θα μεγαλώσουν και αυτό με συγκίνησε πολύ.
Ενδεχομένως σε άλλο ποστ να γράψω τις απορίες των παιδιών που ήταν σπουδαίες καθώς και την προσπάθειά μου να τις απαντήσω.
Προς το παρόν σταματώ εδώ. Και από εδώ ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά όλους τους εξαιρετικούς συνεργάτες μου για την φοβερή δουλειά που έκαναν. Όχι μόνον τους μουσικούς όλους, αλλά και τον Νικόλα που παραχώρησε την εικόνα του εξωφύλλου, τον Νίκο που σχεδίασε το cd και τους τεχνικούς του στούντιο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών που εργάστηκαν ατελείωτες ώρες, ώστε αυτό το cd να είναι ένα εργόχειρο ψηλοκεντημένο νότα νότα, λέξη λέξη. Τον Θωδ που επιμελήθηκε την εκφορά του λόγου μας, την Δέσποινα που μοιράστηκε μαζί μου την αφήγηση. Πρώτα και πάνω από όλους τον Θεό, που μας έδωσε την δύναμη και την αγάπη να πραγματοποιήσουμε ένα μεγάλο μας όνειρο.

Εύχομαι ολόψυχα σε όλους
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Γιάννης Ζήκας 1945-2008

« Ὁ Λόγος ποὺ ἔχω ἔρθει

ἐδῶ εἶναι

γιὰ νὰ ἀνάψω τὸ κεράκι

μου ἀπὸ τὸ Ἄκτιστον

τὸ Φῶς.»

........................................................................

Ο αγαπημένος μας Γιάννης Ζήκας, το άναψε το κεράκι

που τόσο λαχταρούσε.

Χθες ανάψαμε κι εμείς απ' αυτόν τα δικά μας.

Να γλυκαθεί η λύπη του αποχωρισμού.

Να μεταλαμπαδευτεί μέσα μας -παρακαλούμε

το Φως που λάτρεψε. Το Φως που ενώθηκε μαζί του.

Την ευχούλα σου Γιαννάκη μας...

Και καλήν αντάμωση...

Είναι κάτι πουλιά… (Στη μνήμη του Αλέξη)

Έχουν στο πρόσωπο ζωντανό ένα ζωγραφιστό χαμόγελο. Έχουνε φως. Μια καλοσύνη στα γλυκά τους μάτια. Κάποτε συλλογή πάνω στη φευγαλέα ματαιότητα του κόσμου. Πάνω στη θλίψη των ανθρώπων που βαστάζουν.

Στα σώματά τους όλοι οι πόροι είναι ορθάνοιχτοι. Κάθε τους πόρος μια αγκαλιά στους στερημένους. Σώματα υποταγμένα σε χάδια παιδικά. Κι ανθεκτικά σε όλα τα χτυπήματα κι ας είναι εύθραυστα ξεχωριστά και όχι , καθόλου ρωμαλέα.

Τόσο μικρό το βάρος τους, ποιος θα το πει με βεβαιότητα ό,τι πατούν στη γη;

Αόρατα περνούν από τις μάχες. Αόρατα κι απ’ το κακό. Αλώβητα απ’ τα βέλη της σκληρότητας κι ας φαίνεται πως τα σκοτώνουν. Της ασπλαχνίας ξένα κι αμίαντα απ’ το μίασμα της άρνησης και το άλλο που το είπαν προδοσία.

Και τρυφερά αθεράπευτα. Σαν κόκκινη ηλιαχτίδα πριν βουτήξει στα νερά της θάλασσας και γίνει ένα με το αλμυρό νερό. Σαν άστρου βρεφικού φωτάκι πριν το ξημέρωμα. Γραμμή ορίζοντα άναρχη και ατελής. Απέραντη και διάφανη σχεδόν.

Πολλοί δεν θα τα δουν ποτέ καθώς πετούν έξω απ’ τα τείχη τους. Έξω από όλα τα τείχη πετούνε όμορφα. Έξω από την υπεροχή, τη δύναμη, την κατοχύρωση του ψεύδους.

Άλλοι αδιάφοροι θα προσπεράσουν μέσα στο χλιαρό βάδισμα των αισθημάτων τους. Μέσα στη μετριότητα της άγευστης ζωής τους που ρίχνει ολόγυρα ένα πέπλο ομίχλης κι εξομοιώνει τα ανόμοια, τα άνισα εξισώνει, συμπαρασύρει στη φθορά τους το άφθαρτο.

Άλλοι θα σηκώσουν τα βέλη τους ψηλά και θα τα κυνηγήσουν. Νομίζουν πως κάτι πουλιά σαν κι αυτά γίνεται να πεθάνουν. Γίνεται να εξαφανιστούν. Και χαίρονται οι αιμοβόροι το αίμα που έσταξε στα χέρια τους, αγνοώντας πως το αίμα αυτό μόνο τους ίδιους θα κηλιδώνει ανεξίτηλα. Εκείνα είτε εδώ είτε εκεί, πάντα ξεχωριστά πουλιά θα είναι.

Άλλοι θα τα αντιληφθούν σαν αστραπή και θα τρομάξουν. Γρήγορα θα κρυφτούν. Το φως τους δεν το αντέχουν που ταράζει λίγο τη συνείδησή τους. Δεν είναι αυτοί για ερωτήματα, για νέα ζωή, αλλαγή κατεύθυνσης. Γρήγορα φροντίζουν να λησμονήσουν πως κάποτε είδαν κάτι που σε τίποτα δεν θύμιζε τον εαυτό τους.

Είναι κάτι πουλιά που μοιάζουν άνθρωποι. Στα δυο τους πόδια περπατούν κι είναι σαν να πατούν και δεν πατούν. Σαν να πετούν ψηλά. Πολύ πιο πάνω από την αιματοκυλισμένη μας πατρίδα. Σκορπίζουν την ελπίδα κι ας κρατούν στα δάχτυλα το αίμα των αιώνων. Έχουν τα δάχτυλά τους πάντοτε στραμμένα προς τον ουρανό. Μπορούν κι ελκύουν την ουράνια Χάρη, την ιαματική στον πόνο και στην αδικία. Ακόμα και στον θάνατο.

Είναι κάτι πουλιά στο πλάι μας, στο δρόμο μας, στη γειτονιά μας. Αθόρυβα βουβά πουλιά, χωρίς στολίσματα φανταχτερά, αμακιγιάριστα και έξω από φώτα τεχνητά.

Είναι φτωχά, ίσως γυμνά, ίσως παιδιά. Ίσως κοινά στο βλέμμα που αναζητά το εξαίσιο.

Μα είναι τούτα τα πουλά που αν τυχόν στα πόδια τους προσπέσεις, αν γείρεις στην καρδιά τους σαν προσκέφαλο την κούρασή σου όλη, γλυκαίνεσαι απαράμιλλα. Ξαναγεννιέσαι βρέφος της πρώτης μητρικής στοργής που μόνο αυτή σού δίνει και τίποτα δεν σου ζητά.

Ανάμεσά μας περπατούν, πετούν, γελούν και κλαίνε μυστικά. Μας ομορφαίνουν τις στιγμές, γεμίζουν με όνειρα τις νύχτες κι οδηγούν τον ήλιο στο παράθυρό μας κάθε ξημέρωμα.

Μακάριοι όσοι μπορούν να τα κοιτάξουν, να τ’ αγγίξουν, να τ’ αναγνωρίσουν.

Μακάριοι αυτοί που θα φυλλομετρήσουν τα φτερά τους την ώρα που θα σκεπάσουν στοργικά το πρόσωπο τους το χλωμό να το γλιτώσουν από τον εφιάλτη.

Μακάριοι αυτοί που μπόρεσαν να τα αντικρύσουν, γιατί μόνον αυτοί τα αγάπησαν βαθιά.

Μόνον αυτοί αδύνατον να τα ξεχάσουν.

Και δεν μπορούν παρά μέχρι το τέλος της ζωής τους να τα αποζητούν.

Οι πυτζαμούλες

Μόλις βγήκαν από το στεγνωτήριο. Τις διπλώνω για να μπουν στο ντουλάπι. Λίγο προτού τις αποθέσω στη στίβα των ρούχων που δεν χρειάζονται σιδέρωμα τις φέρνω κοντά στο πρόσωπό μόυ. Μοσχοβολάνε όνειρα.
Χρόνια συντροφικότητας ύπνου και ξαγρύπνιας που τις έφθειρε, τις πάλιωσε κι ακόμα τις κρατά σα μνήμη αγαπημένη, -αφού της ανήκει. Σαν παρόν ανεξίτηλο.
Στα δυο μου χέρια οι λουλουδάτες πυτζάμες μου, διπλωμένες απλά μα προσεκτικά, γίνονται το παρελθόν μου μέσα στο οποίο σήμερα άνετα χωρώ, αφού το παλιό λάστιχο που κάποτε έσφιγγε τη μέση χαλάρωσε με την πάροδο των χρόνων.Γίνονται ρούχο που επιτρέπει το παρόν να αγγίζει το γυμνό σώμα χάδι απαλό του καιρού, του παρόντος, του τώρα.Κόντυναν τα μανίκια από τα τόσα πλυσίματα, ασκήσεις πτώσης, μετάνοιας και βάφτισης στο καθαρό νερό.Εξέχουν τώρα οι καρποί των χεριών μου, καρποί της τωρινής μου ηλικίας, λεπτοί και τρυφεροί, πιο νέοι από ποτέ, πιο δεκτικοί στην κάθε απροσδόκητη στιγμή.Τη στιγμή που ζητά την υποταγή μου ή την έξαρσή μου, την παρουσία μου όλη, την προσοχή μου. Το βλέμμα του νου και της καρδιάς μου. Την κάθε στιγμή που ακόμα κι αν έχει φαινομενικά το ίδιο επαναλαμβανόμενο πρόσωπο, δεν είναι ποτέ ίδιο. Μάλλον είναι κάθε φορά καινούριο, έτοιμο να μου αποκαλύψει τα μυστικά του, σα ρούχο παλιό, φορεμένο, κάποτε απόλυτα ταιριαστό, τώρα απλόχωρα γενναιόδωρο.
Τίποτα απαράλλαχτα ίδιο στη σχέση μου με τα πράγματα και τους ανθρώπους. Καμιά απουσία, εκτός από την εσκεμμένη της συνείδησης, όταν αυτή αρνείται το εγκάρδιο δόσιμό της στην Στιγμή. Γιατί μόνον η απουσία μου σκηνοθετεί την άψυχη Συνήθεια, ζωγραφίζοντας στον παλμογράφο της ζωής αυτήν την παγωμένη ευθεία, την μονότονη γραμμή που αποδεικνύει τον θάνατό μου. Αυτός είναι ο θάνατος.Ο μόνος θάνατος που υπάρχει είναι αυτός που κατασκευάζω απέχοντας από τη Στιγμή, αρνούμενος την έκπληξη που με περιμένει, το θαύμα που κρύβεται πίσω από το ερωτικό δόσιμό μου στο ελάχιστο και μέγα.
Οι πυτζαμούλες θα μπούνε ήσυχα στο ντουλάπι. Θα με περιμένουν να κάνω μπάνιο και να τις φορέσω καθαρές. Μαζί μου θα κοιμηθούν. Μαζί μου θα ονειρευτούν ή θα στριφογυρίσουν άγρυπνες στο στρώμα. Παρέα θα ξυπνήσουμε να υποδεχθούμε τη νέα μέρα. Μαζί θα χαλαρώσουμε, μαζί θα ιδρώσουμε, μαζί θα πλυθούμε και πάλι από την αρχή.Θα δώσουν αγόγγυστα τη θέση τους στα ρούχα της εξόδου και θα περιμένουν υπομονετικά να ντύσουν και πάλι το σώμα της νέας μέρας, των νέων στιγμών, του νέου δέρματος που θα επιστρέψει κοντά τους να συνομιλήσουν μυστικά και να τα πούνε όλα.
Κι εγώ επιτρέποντας το άγγιγμα του παρόντος που την ίδια στιγμή κουβαλά πάνω του όλο το παρελθόν σαν γίγαντας που όλα τα σηκώνει, όλα τα μπορεί, θα προχωρώ στην επόμενη ανάσα, στο επόμενο παρόν, στο επόμενο θαύμα, εξαγοράζοντας τον θάνατο με όλο μου το είναι.Αυτό το είναι της διαθεσιμότητας και υποταγής. Του θαυμασμού και της έκπληξης.Του Είναι του Άλλου, που εισχωρώντας μέσα μου γίντεται Εγώ παλλόμενο, ζωντανό και φωτοφόρο.Πάντοτε αγέραστο.

......................................................................................................................................

Η μουσική είναι το "Όνειρο", του Κυριάκου Καλαϊτζίδη, από το cd "Το Παραμύθι της Μουσικής" που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες. Στην κιθάρα ο Θανάσης Τσίτσαρης και η προσαρμογή της σύνθεσης για κιθάρα του Βασίλη Βέτσου.

Τα ποιήματα του Μανόλη Ξεξάκη παρουσιάζονται στον Ιανό της Θεσσαλονίκης

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2008 20:00
IANOS, Αριστοτέλους 7, Θεσσαλονίκη

Παρουσίαση βιβλίου



Μανόλης Ξεξάκης, «ΠΟΙΗΜΑΤΑ»

εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ.

Θα μιλήσουν οι: Θανάσης Γεωργιάδης, συγγραφέας, Κώστας Ζουράρις, πολιτειολόγος, Γιάννης Αντωνίου, Καθηγητής, Πρόεδρος Μαθηματικού Τμήματος Α.Π.Θ.
Ο ποιητής αντλεί υλικό από τα μέχρι σήμερα δημοσιευμένα ποιητικά βιβλία του· προσθέτει, ξαναπλάθει και δημιουργεί, όπως πιστεύει, μορφές ικανές να αντέξουν το “χειμώνα του χρόνου”.


Σημείωμα
Τα ποιήματα του Μανόλη τα διάβαζα το καλοκαίρι που μας πέρασε. Δεν είναι μόνον έξοχα ως προς την τεχνική τους, καθώς ο Μανόλης είναι μγάλος τεχνίτης του λόογου. Είναι ποιήματα βαθιάς κατανόησης της ζωής, μεγάλης ευαισθησίας και γεμάτα από τα λεπτά αρώματα της καρδιάς του.
Το ξεχωριστό ενδιαφέρον αυτής της παρουσίασης, εκτός από τους εξέχοντες ομιλητές της, θα είναι ότι ο ποιητής θα αναλήσει κάποια ποιήματά του που βασίζονται στα μαθηματικά, καθόλτι ο ίδιος είναι μαθηματικός.

Φίλε μου, καλή επιτυχία, για την οποία ουδόλως αμφιβάλλω!

Ο «Ήχος Πλάγιος. Μόνος…» στο Πολυβιβλιοπωλείο Μαλλιάρης Παιδεία – Ανατόλια

Οι εκδόσεις Ηλίας Μπαρτζουλιάνος
και το βιβλιοπωλείο Μαλλιάρης Παιδεία
σας προσκαλούν
στην παρουσίαση της συλλογής ποιημάτων
του Ιωάννη Τσιουράκη
με τίτλο
«Ήχος Πλάγιος. Μόνος…»


Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Τόλης Νικηφόρου, ποιητής – συγγραφέας

Κατερίνα Καριζώνη, ποιήτρια – συγγραφέας



Ποιήματα και κείμενα της συλλογής θα διαβάσει
η Κυβέλη Δραγούμη, ηθοποιός


Η παρουσίαση θα γίνει την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 19:00
στον χώρο του Πολυβιβλιοπωλείου Μαλλιάρης Παιδεία – Ανατόλια.
Δ. Γούναρη 39, τηλ. 2310277113, Θεσσαλονίκη


Εκδόσεις Ηλίας Μπαρτζουλιάνος
Σοφοκλέους 5, Αθήνα 10559, τηλ. 2103835421, 6977306160

Την διασκευή του τραγουδιού «Φίλε» ερμηνεύει η Ιωάννα Μητσιάκη.
Ιωάννα μου σ’ ευχαριστώ πολύ για το τραγούδι.

Καλή επιτυχία Γιάννη μας!

Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα του ιδιοφυούς Γούντι Άλλεν

"Δραματική κομεντί, αμερικανικής και ισπανικής παραγωγής, σε σκηνοθεσία Γούντι Άλεν, με τους Χαβιέ Μπαρδέμ, Πενέλοπε Κρουζ, Σκάρλετ Γιόχανσον, Ρεμπέκα Χωλ.
Η ιστορία : Δυο νεαρές Αμερικανίδες, η Βίκι και η Κριστίνα, αποφασίζουν να περάσουν το καλοκαίρι τους στην ηλιόλουστη Βαρκελώνη. Η πρώτη είναι σοβαρή και στα πρόθυρα γάμου. Ενώ η δεύτερη είναι σεξουαλικά απελευθερωμένη. Και οι δυο θα γοητευτούν από τον αρρενωπό ζωγράφο Χουάν Αντόνιο, ο οποίος όμως ακόμη δεν έχει ξεπεράσει την πρώην σύζυγό του, Μαρία Έλενα". Αυτά αναφέρονται στο : http://www.cosmo.gr/Cinema/Hellas/215465.html

Διαλέγω να γράψω γι' αυτήν την ταινία γιατί με εντυπωσίασε από διάφορες πλευρές.
Καταρχάς με εντυπωσίασε το σενάριο, ως γραφή, του Γούντι Άλλεν. Είναι σαν να ξεφυλλίζεις ένα καλό βιβλίο και ταυτόχρονα να ονειρεύεσαι, να φαντάζεσαι τους ήρωες και την δράση. Η ίδια ακριβώς ταινία όμως αν γυριζόταν στην Αμερική δεν θα ήταν καθόλου η ίδια. Ενδεχομένως να ήταν και σχετικά αδιάφορη. Το ότι την γυρίζει στην Βαρκελώνη δίνει όλον τον ζεστό τόνο του Μεσογειακού κόσμου και επιπροσθέτως του καλλιτεχνικού. Έτσι η συντηρητικότητα των δύο Αμερικανίδων έρχεται σε μεγάλη αντιπαράθεση με το ελεύθερο πνεύμα των Ισπανών και η ξεχωριστή ομορφιά αυτής της πόλης με τα σπουδαία υπαίθρια αρχιτεκτονικά αριστουργήματα του Γκαουντί αναδεικνύουν την εξαιρετική φωτογραφία της ταινίας σε σημειό να την κάνουν παραμυθένια.
Αυτό όμως που με εντυπωσίασε ξεχωριστά είναι οι ανατροπές της ταινίες. Το πώς ο έρωτας μπορεί να αλλοιώσει έναν άνθρωπο και να αλλάξει την ζωή του. Το πόσο καταρρεύουν στα δίχτυα του οι ιδεολογίες που πάνω τους μπορεί κάποιος να χτίζει την ζωή του. Και δεν είναι στιγμιαίο γεγονός αυτό. Ο Γούντι Άλλεν καταφέρνει να μας αποκαλύψει το τι σημαίνει η επιμονή στην προσπάθεια να κρατήσεις και να προχωρήσεις μια σχέση. Το πώς μπορεί έστω και για λίγο διάστημα να λειτουργήσει ένα ερωτικό τρίγωνο σαν αυτά για τα οποία κάποτε έγραφε ο Ίψεν.
Δεν καλλιεργεί ψευδαισθήσεις, ούτε παραμυθιάζει τον κόσμο. Η ταινία του είναι μια ταινία μεγάλης αλήθειας. Αρκεί μια ψυχική μετατόπιση, αρκεί μόνο μια ερωτική σπίθα για να ανατραπούν οι θεωρίες, όπως αρκεί και ένας ικανός χρόνος για να συνειδητοποιήσει ο άνθρωπος τι αντέχει και τι δεν αντέχει, για ποιο πράγμα είναι πλασμένος και για ποιο όχι.
Θα μπορούσε αυτή η ταινία κάλλιστα να είναι μόνον δραματική και να βγαίνεις από την αίθουσα απολύτως ψυχοπλακωμένος έως απελπισμένος. Δεν βγαίνεις όμως έτσι. Αντιθέτως βγαίνεις με μια βαθιά κατανόηση του ανθρώπινου ειδιους και της ερωτικής δύναμης που είτε αντέχει είτε δεν αντέχει στον χρόνο, σου δίνει ένα νόημα ύπαρξης και ένα εφόδιο για να συνεχίσεις να ζεις με τρόπο ουσιαστικότερο από πριν. Πάρα πολύ σπουδαίο ρόλο σ' αυτό το γεγονός παίζει το βασικό μοτίβο ενός ελαφρού τραγουδιού που επαναλαμβάνει σχεδόν σαν παιδικό τραγουδάκι: Μπαρτσελόνα, Μπαρτσελόνα... και που καταφέρνει να κρατήσει από την αρχή μέχρι το τέλος της ταινίας -όπου τα δύο κορίτσια επιστρέφουν στην Αμερική φαινομενικά όπως είχαν φύγει, η μία ξεκαθαρισμένη για την σχέση της και σταθερή, η άλλη γνωρίζοντας μόνον ό,τι δεν θέλει και αναζητώντας αυτό που δεν ξέρει τι είναι και θα την ικανοποιήσει,- μία ισχυρή κόντρα στην θλίψη που προκαλει το ανέφικτο που επιθυμούμε. Αυτή η κόντρα της μουσικής κάνει την ταινία, όχι κωμωδία όπως αναγράφεται στα διάφορα σάιτ, αλλά βαθιά ανθρώπινη και ελπιδοφόρα.
Το βλέμμα του σκηνοθέτη-σεναριογράφου δεν είναι μόνο τολμηρό, ακραίο και ριψοκίνδυνο. Είναι τρυφερό, επιεικές και γεμάτο συμπάθεια στην ανθρώπινη αδυναμία και το υπαρξιακό αδιέξοδο που βιώνουν οι άνθρωποι στις σχέσεις τους. Κατά την γνώμη μου είναι ένα βλέμμα ιδιοφυές και άκρως ποιητικό, ένα βλέμμα φωτεινό και γλυκό, γεμάτο θαλπωρή.
Το πάθος που κάποτε ζήσαμε δεν οδηγεί στην καταστορφή ή στην αυτοκτονία όταν πάψει να υπάρχει ή όταν οι συνθήκες ή ο ίδιος ο οργανισμός μας δεν το αντέξει. Το πάθος έτσι κι αλλοιώς έχει μικρή διάρκεια ζωής. Όμως αν σου έτυχε να το ζήσεις αποτελεί στην πραγματικότα ένα εφόδιο για να συνεχίσεις να ζεις, ενθυμούμενος, αλλά και λησμονώντας. Αξίζει να το υπερβείς προκειμένου να συνεχίσεις να ζεις γιατί η ίδια η ζωή έχει μεγαλύτερη αξία και απ' αυτό. Ο έρωτας είναι ένας θησαυρός που στο χέρι σου είναι να τον κρατήσεις όπως του αξίζει.
Όσο με απέλπισε και με θύμωσε η προηγούμενη ταινία που είδα: Ανάμεσα στους τοίχους, που βραβεύτηκε μάλιστα στο φεστιβάλ των Καννών, άλλο τόσο αυτή η ταινία με γέμισε ελπίδα και θάρρος. Να χαιρόμαστε τέτοιους ανθρώπους σαν τον σπουδαίο Γούντι Άλλεν!

Τι λέει ο ¨Αρης Δαβαράκης για τις φυλακές Κορυδαλλού

Η συνέντευξη του Άρη Δαβαράκη στο TVXS του Στέλιου Κόλουγλου.
Δεν χρειάζεται εγώ να προσθέσω τίποτα. Κάντε κλικ πάνω στα κόκκινα γράμματα και θα ακούσετε με τον πλέον ζωντανό και ανάγλυφο τρόπο την σοκαριστική αλήθεια, που εμείς αγνοούμε ή απλά εικάζουμε, για τις συνθήκες ζωής στις φυλακές.
Γιατί μια τέτοια αλήθεια μπορεί να ειπωθεί ως έχει, με τον καλύτερο τρόπο, από έναν πνευματικό άνθρωπο που αδίκως και παρανόμως προφυλακίστηκε και έμεινε για έξι ολόκληρους μήνες μέσα στις φυλακές Κορυδαλλού.

Μανόλης Ξεξάκης 'Σε Τέμπο Κόκκινο', στο βιβλιοπωλεό ΙΑΝΟΣ της Θεσσαλονίκης, 13/11/08, 20.30μμ

Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη
και το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ
έχουν την ευχαριστηση να σας προσκαλέσουν
στην παρουσίαση του νέου βιβλίου
της Βασιλικής Νευροκοπλή
με τίτλο
ΣΕ ΤΕΜΠΟ ΚΟΚΚΙΝΟ

Για το βιβλίο θα μιλήσει
ο Μανόλης Ξεξάκης, συγγραφέας
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η συγγραφέας

Η παραουσίαση θα γίνει την Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008
στις 20.30, στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ
(Αριστοτέλους 7, τηλ. 2310 276 447)

Πληροφορίες: Εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη
Σόλωνος 98, 106 80 Αθήνα
http://www.livanis.gr, e mail webmaster@livanis.gr
τηλ. 210 366 12 12, 210 366 12 09, Μαρία Κουκουβίνου και Ευτυχία Χατζοπούλου.

Ο Μανόλης Ξεξάκης γεννήθηκε το 1948 στο Ρέθυμνο Κρήτης. Το 1966 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και εργάστηκε διαδοχικά ως καθηγητής φροντιστηρίου, ως διευθυντής ραδιοφωνίας της ΕΡΤ-2 Θεσσαλονίκης (1983-19869 και ως συνεργάτης διαφημιστικής εταιρίας. Από το 1982 έως το 1987 παρουσίαζε την εκπομπή "Ο κόσμος του βιβλίου" στη ραδιοφωνία της ΕΡΤ-2. Στα γράμματα πρωτοεμφανίστηκε το 1971 και υπήρξε στενός συνεργάτης του περιοδικού "Το τραμ". Κυκλοφόρησε τα εξής βιβλία : "Ο θάνατος του ιππικού" (αφηγήματα, 1977), "Ασκήσεις μαθηματικών" (ποιήματα, 1980), "Πλόες ερωτικοί" (ποιήματα, 1980), "Κάτοπτρα μελαγχολικού λόγου" (ποιήματα, 1987), "Πού κούκος, πού άνεμος" (μυθιστόρημα,1987), "Σονάτα κομπολογιών" (διηγήματα και μικρά πεζά, 2000). Διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά και στα αγγλικά.

Άρης Δαβαράκης, μπλογκ Πρόσωπα, για την παρουσίαση στον Ιανό του 'Σε Τέμπο Κόκκινο'

"…Μα πώς πηδάω έτσι από το ένα θέμα στο άλλο;
Είχαμε το Σάββατο στον ΙΑΝΟ και την παρουσίαση του βιβλίου τής Βασιλικής Ναυροκοπλή «Σε Τέμπο Κόκκινο» που πάει και πολύ καλά και μας έδωσε την ευκαιρία να βρεθούμε κιόλας κάποιοι άνθρωποι εκεί στον φιλόξενο ΙΑΝΟ και να σφίξουμε τα χέρια. Τέτοιοι άνθρωποι, απ’ αυτούς που εννοούσα εδώ πιο πάνω, άνθρωποι του «ανοίγματος» και τής αγάπης, του «δοσίματος» και όχι τού «θέλω κι άλλο, δικαιούμαι, απαιτώ απ’ τη ζωή εδώ και τώρα τα πάντα».
Εγώ ήμουνα στο πάνελ και είπα λίγες κουβέντες από καρδιάς για το βιβλίο που το διάβασα με μεγάλη χαρά, δυο και τρεις φορές, και το περιεχόμενό του με ξεδίψασε από πολλές απόψεις – γιατί είχα μια δίψα απαρηγόρητη γύρω απ’ αυτά που αγγίζει η Βασιλική και με ταλαιπωρούσε αυτή η δίψα.
Τίποτα. Το πρόβλημα ήταν πως προς στιγμήν νόμισα πως το περνάω μόνος μου όλο αυτό το τούνελ με το αναμμένο φωτάκι στην άκρη του, παρατηρώ όμως πως είμαστε πολλοί που προχωράμε μπρος και νοιώθουμε ότι, ναι, βεβαίως και μπορούμε να φτάσουμε στην έξοδό του και να ξεριζώσουμε απ’ το στήθος μας ένα μεγάλο λουλούδι που θα ’χει ανθίσει μέσα σ’ αυτήν την σκιερή υγρασία της μετριότητας που μας έχει πνίξει – αλλά δεν την αφήνουμε να κάνει την δουλειά της, τής πάμε κόντρα με δύναμη και την στέλνουμε από εκεί που ’ρθε τελικά, φροντίζοντας τον εσωτερικό μας κήπο όσο πιο στοργικά μπορούμε, ξεριζώνοντας κάθε μέρα αγριόχορτα και «μπάομπαμπς», ποτίζοντας, συχνά με δάκρυα αρμυρά, τα πολύτιμα αποκτήματά μας που δεν είναι ευδιάκριτα στο τρισδιάστατο, ζουν όμως και αναπτύσσονται στον μέσα κήπο, μέχρι ν’ ανθίσουν δυνατά και να καρποφορήσουν – αν ο κηπουρός, εμείς δηλαδή, δεν το βάλουμε κάτω και δεν τ’ αφήσουμε όλα να χορταριάσουν και να ξεραθούνε από αμέλεια ή - μακριά από μας - καμιά φορά και από απελπισία..."
Από το ποστ του Άρη:

Η Φρίντα Κάλο σε Τέμπο Κόκκινο και αύρα Obama!

ΥΓ1. Σ' ευχαριστώ πολύ Άρη. Όχι μόνο γι' αυτό που έγραψες στο μπλογκ σου και που εμπεριέχει και την δική σου αγωνία που καταθέτεις για μια ακόμη φορά με ειλικρίνεια, αλλά και για όσα είπες για το βιβλίο στην παρουσίαση, μιλώντας πράμγατι με όλη σου την καρδιά, αυτήν την πλούσια.
ΥΓ2. Ευχαριστώ την Νηφάλιο Μέθη για την παρουσίαση του βιβλίου στο μπλογκ της, από όπου πήρα και την ωραία αυτή φωτογραφία που αναρτώ εδώ. Ήταν μεγάλη μου χαρά που ήρθε στην παρουσίαση και γνωριστήκαμε από κοντά.

Για το βιβλίο 'ΣΕ ΤΕΜΠΟ ΚΟΚΚΙΝΟ' θα μιλήσουν οι: Θανάσης Αγγέλου, Άρης Δαβαράκης και Ιωάννης Τσουκαλάς, στον ΙΑΝΟ Αθηνών, 8/11/08, στις 12.30μ.

Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνηκαι το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣέχουν την ευχαριστηση να σας προσκαλέσουνστην παρουσίαση του νέου βιβλίουτης Βασιλικής Νευροκοπλήμε τίτλοΣΕ ΤΕΜΠΟ ΚΟΚΚΙΝΟ
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:Θανάσης Αγγέλου, Κοσμήτορας Φιλοσοφικής ΣχολήςΠανεπιστημίου ΙωαννίνωνΆρης Δαβαράκης, Στιχουργός - ΣυγγραφέαςΙωάννης Τσουκαλάς, Ομότιμος Καθηγητής ΑΠΘ.
Η παραουσίαση θα γίνει το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008στις 12.30 το μεσημέρι, στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ(Σταδίου 24, τηλ.210 32 17 917)
Πληροφορίες: Εκδοτικός οργανισμός ΛιβάνηΣόλωνος 98, 106 80 Αθήναhttp://www.livanis.gr, e mail webmaster@livanis.grτηλ. 210 366 12 12, 210 366 12 09, Μαρία Κουκουβίνου και Ευτυχία Χατζοπούλου.

Τα μεγάλα μυστικά των αληθινών παραμυθιών.

... - Τούτο το παλικάρι κυρά, είπε ο γερο-καπετάνιος, θέλει να δει και να γνωρίσει τον κόσμο ολάκερο. Όμως, απ' όσα ξέρω εγώ, αυτό δεν είναι μπορετό να το κατορθώσει ένας άνθρωπος μονάχος, ούτε κι αν ταξιδέψει σ' ολάκερη τη ζωή του....
Η σοφή γερόντισσα... είπε:

... - Όποιος άκουγε τώρα δα όσα λαχταράς, θα σου 'λεγε πως χάνεις τα χρόνια σου πιστεύοντας σε τρελά όνειρα. Μα εγώ δε σου το λέω γιατί ξέρω καλά πως όνειρα τρελά και απραγματοποίητα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο μεγάλες, μικρές και μικρότερες καρδιές, και τα όνειρα είναι φτιαγμένα για να χωρούν μέσα σ' αυτές. Είμαι σίγουρη πως δεν υπάρχουν όνειρα που γίνονται και όνειρα που δεν γίνονται, μα μεγάλα όνειρα και μικρότερα. Κι όσοι λεν σαν ακούσουν ένα όνειρο πως δε γίνεται, είναι γιατί η δικιά τους καρδιά που τ' ακούει δεν μπορεί να το χωρέσει. Αυτή είναι η αλήθεια για τα όνειρα, η μοναδική Αλήθεια.

Η δικιά σου καρδιά παιδί μου, με το να χωράει ένα τέτοιο τρανό όνειρο, μου 'δειξε πόσο μεγάλη είναι. Γι' αυτό και θα μπορέσει να σηκώσει όλες τις θυσίες που θα χρειαστεί να κάνεις, για να το πραγματοποιήσεις. Γι' αυτό τα μεγάλα όνειρα χρειάζονται μεγάλη καρδιά για να χωρέσουν. Γιατί τα μεγάλα όνειρα θέλουν τρανή καρδιά που να αντέχει τις μεγάλες θυσίες που χρειάζονται για να φτιαχτούν.

Όμως, όλα τούτα που άκουσες εσύ, επειδή είσαι νέος, δεν τα καταλαβαίνεις καλά. Για τούτο εγώ που είμαι γριά και μπορώ να σε βοηθήσω, θα σε φυλάξω από ένα μεγάλο κίνδυνο, που δεν μπορείς τώρα να τον δεις εσύ, μα μήτε κι εγώ να σου τον εξηγήσω. Λοιπόν, σου υπόσχομαι να σε βοηθήσω να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου, μόνο αν μου δώσεις όρκο βαρύ, πως το μόνο αντάλλαγμα που δεν θα δώσεις για την πραγματοποίηση του ονείρου σου, θα είναι η Ψυχή σου. Αυτήν θα την κρατήσεις ως το τέλος δική σου....

Απόσπασμα από το παραμύθι: 'Πώς γεννιούνται τα παραμύθια, οι ιστορίες και τα τραγούδια', από το βιβλίο "Παραμύθια Αγάπης και Σοφίας", της Αλίκης Τέλογλου, εκδ. Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 1997.

Ένα αριστουργηματικό βιβλίο με τα ωραιότερα και πιο αληθινά παραμύθια που διάβασα ποτέ μου.

Η ζωγραφιά είναι του Goivanni Norri.

Είναι κάτι πουλιά...

Συμβαίνει ένα παράξενο τον τελευταίο καιρό. Πολύ παράξενο.Συχνά, κι όλο και συχνότερα, πιάνω κάτι να ξεκινήσω να γράφω ή πάω να πάρω ένα τηλέφωνο σ' ένα φίλο και πριν καλά καλά κάνω την κίνηση, μια φράση ξεπηδά από μέσα μου, μισή, ανολοκλήρωτη, ατέλειωτα επαναλαμβανόμενη που λέει:είναι κάτι πουλιά...Αυτό. Μόνον αυτό. Αυτές οι τρεις μικρές λεξούλες στοιχημένες η μία πίσω από την άλλη, πάντα στην ιδια σειρά, που μόλις έρθουν γεμίζουν από πίσω σιωπηλά αποσιωπητικά, σε σημείο που δεν έχω τι άλλο να πω κι έτσι αναβάλλω και το γράψιμο, αναβάλλω και το τηλέφωνο.Όλα τα αναβάλλω σαν να τελειώνουν εκεί όλες μου οι λέξεις, σαν να μην έχω τίποτα άλλο να πω, εκτός από αυτές τις τρεις ελάχιστες λέξεις, αυτή την μικρή αμφίσημη, απροσανατόλιστη φράση: είναι κάτι πουλιά...Πώς να ολοκληρώσεις ένα βήμα όταν αυτό επιμένει να μένει μετέωρο στην ίδια του την εκκίνηση;Όταν καλά καλά δεν γνωρίζεις τι είναι αυτό που θέλεις να πεις, πού θέλεις, τέλος πάντων, να καταλήξεις, και όταν αυτό που νόμιζες πως ήθελες υποτάσσεται με αδιαμφισβήτητο τρόπο σ' αυτές τις τρεις λέξεις και σιγά;
Κι όμως αυτή η ανάπηρη, αυτή η ανυπεράσπιστη μικρή φρασούλα ξεπηδά δυναμικά και εντελώς αυθέρετα μπροστά μου, απαιτώντας κάτι που δεν γνωρίζω. Για κάτι διψά, σε κάποιον θέλει να απευθυνθεί, ακόμα κι έτσι όπως είναι, αστόχαστη, ανόητη κι αναποφάσιστη ίσως, μα τόσο πηγαία όσο το κελάηδημα του αηδονιού τη νύχτα που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να ερμηνεύσει το τραγούδι του και ούτε να υποψιαστεί ποτέ κανείς για ποιον τραγουδά μονάχο μέσα στης νύχτας το κενό. Παρ' όλα αυτά, τραγουδά...
Δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο εκτός από αυτήν την αλήθεια, γιατί οπωσδήποτε είναι μια αλήθεια κι ας μένει ακόμα μισή:

είναι κάτι πουλιά...

Ένα παιχνίδι αφορμή για δυο αλήθειες που μας καθόρισαν

Το παιχνίδι, μάς ζητά να πούμε ποιο ποίημα ή ρητό και ποιος ζωγραφικός πίνακας μας έχουν επηρεάσει. Ευχαριστώ την Φλώρα για την πρόσκληση και απαντώ:



Όσον αφορά το ρητό ή το ποίημα, που με επηρέασε στη ζωή μου, θα ανατρέξω στην παιδική μου ηλικία, γιατί βρίσκω πως εκεί συντελέστηκαν όλες οι μεγάλες αλλαγές που με καθόρισαν ως άνθρωπο. Είναι το ποίημα για την αγάπη, του Αποστόλου Παύλου:
"Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσιν την γνώσιν και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φησιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητει τα εαυτοίς, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία. πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, . πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.... (Προς Κορινθίους Α΄κεφ.13)
Ήμουν στο δημοτικό, όταν ο πατέρας μου υπηρετούσε ως ιερέας στον ναό των Δώδεκα Αποστόλων. Ήταν πολύ νέος τότε και έκανε πολλά ευχέλαια, δέκα, δώδεκα, δεκαπέντε την ημέρα. Επειδή αυτά είχαν πολλά αναγνώσματα και κουραζόταν πολύ, όποτε μπορούσε έπαιρνε τα δυο μου μεγάλα αδέρφια να τον βοηθούν διαβάζοντας τους αποστόλους. Κάποτε αυτοί βαριόνταν και δυσανασχετούσαν, γιατί είχαν κουραστεί και γιατί μάλλον είχαν κι ένα σωρό άλλα πράγματα στο νου τους, όπως όλα τα παιδιά. Εγώ όμως πάντα ήθελα να διαβάζω δυνατά στους άλλους. Μάλλον το θεατρικό κουσούρι το είχα από τα γεννοφάκια μου. Τον θερμοπαρακαλούσα να παίρνει εμένα και να αφήνει τα αδέρφια μου. Έτσι έγινα κάτι σαν αναγνώστης ανεπίσημος του μπαμπά, και μ' έπαιρνε μαζί του με πολλή χαρά.Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που διάβασα αυτό το κείμενο. Και είναι παράξενο, γιατί ήμουν μια σταλιά παιδί, γλώσσα με δυσκόλευε, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Το συγκεκριμένο όμως απόσπασμα, το διάβαζα και προσπαθούσα να το καταλάβω με το μικρό μου μυαλουδάκι γιατί από την πρώτη φορά μου έκανε βαθιά εντύπωση. Το διάβαζα ξανά και ξανά και δεν το χόρταινα. Το διάβαζα και μεθούσα. Με συνέπαιρνε ολοκληρωτικά. Με συγκινούσε και κάθε φορά ένιωθα μια μεγάλη δύναμη να εισέρχεται μέσα μου. Να πλημμυρίζω ευτυχία. Μια μέρα κάθησα και το έμαθα απέξω.
Ναι, νομίζω, σήμερα, πως αυτό το ποίημα με καθόρισε παντελώς. Νομίζω πως ό,τι παραμύθι γράφω, για οτιδήποτε κι αν μιλώ, όλα έχουν να κάνουν με την αγάπη. Τα πάντα μου έχουν να κάνουν με την αγάπη. Και ό,τι δεν έχει να κάνει μ' αυτήν, ό,τι είναι έξω από τη σφαίρα της, νομίζω εν τέλει, πως δεν με ενδιαφέρει καθόλου, μα καθόλου.


Η 'ζωγραφιά' που με καθόρισε με τρόπο ανεπίστρεπτο και πολύ ουσιαστικό, είναι η τοιχογραφία που φωτογραφία της έχω αναρτήσει παραπάνω, η Ανάσταση του Κυρίου, από τη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη.Ήμουν 16 χρονών όταν πρωτοπήγα στην Πόλη με τα δυο μεγάλα μου αδέρφια, για πρώτη φορά. Τα γυμνασιακά χρόνια είχαν ήδη προλάβει να με γεμίσουν μεγάλες πληγές.Ταξιδέψαμε με τρένο, και νομίζω πως ήταν τουλάχιστον καμιά δέκα-δώδεκα ώρες ταξίδι. Ήταν η πρώτη φορά που έβγαινα από την χώρα και από το πατρικό μου σπίτι. Ήταν ένα ταξίδι σταθμός στη ζωή μου.Θυμάμαι πως όταν είδα αυτήν την τοιχογραφία, στην δεξιά κόγχη αυτού του μικρού ναού του οποίου τα ψηφιδωτά είναι τέχνης απαράμιλλης, κεραυνοβολήθηκα, όπως αργότερα μου συνέβη μόνο με πολύ μεγάλους έρωτες. Κόπηκε η ανάσα μου, πάγωσε το αίμα μου, έτρεχαν δάκρυα τα μάτια μου.Δεν ξέρω πόση ώρα έμεινα εκεί εκστατική, δίχως να μπορώ να κουνηθώ. Με μάγεψε πρώτα αυτό το μοναδικό μπλε του φόντου και μετά η έκρυθμη ισορροπία του Χριστού που πατά πάνω στις σπασμένες ταφόπλακες, μαζί με τον τρόπο που πιάνει τα χέρια των πρωτόπλαστων.Αυτό το 'άρπαγμα', το γεμάτο δύναμη και βεβαιότητα, που τους βγάζει από τα τάρταρα, ζωγραφίστηκε μέσα μου.Το Φως αυτής της τοιχογραφίας, νομίζω πως εγγράφηκε ανεξίτηλο πάνω μου. Η ελπίδα της Ανάστασης έγινε βεβαιότητα και πυξίδα στη ζωή μου, με τρόπο που δεν αναλύεται σε άλλες λέξεις. Με θεράπευσε τότε. Με θεραπεύει πάντα.

ΥΓ. Όποιος θα ήθελε να το παίξει αυτό το παιχνίδι ας το παίξει σαν να τον έχω καλέσει. Διστάζω πολύ να προτείνω μόνη μου. Καλή εβδομάδα!