Ο δρόμος με τις παπαρούνες

Θα έρθει ωστόσο ένας καιρός, μια εποχή αλλοιώτικη απ' τις άλλες

που τα γυμνά μας πόδια δεν θα τα πληγώνουνε τ' αγκάθια, πέτρες αιχμηρές

τα πάθη κι η μικροψυχία του κόσμου

που δεν ένιωσε το δέρμα μας το διάφανο

κι εμπόδισε με κάθε τρόπο κάθε βήμα μας.

Θα έρθει σλήθεια ένας καιρός, μια εποχή αλλοιώτικη απ' τις άλλες

το αίμα μας ν' ανθίσει παπαρούνες

κιι όσοι δεν μας κατάλαβαν και μας τραυμάτισαν πισώπλατα

ούτε που θα τις πάρουν είδηση κι ας στάθηκε αιτία

η σκληρότητά τους, το μίσος και η ζήλεια τος

στο αλαφροπάτητο ίχνος της καρδιάς μας

ν' ανθίσει κόκκινη ομορφιά κάτω απ' το τραύμα μας.

Εμείς θα ξέρουμε πως με μια δόση θάρρους,

μια υπομονή και λίγη παραπάνω Χάρη

με μάτια αστραφτερά στραμμένα προς το φως

ποτέ δεν πάψαμε να προχωράμε ανυπόδητοι.

Εμείς απ' την αρχή γνωρίζαμε πως θα σκιστούνε βίαια τα πόδια μας

κι ούτε ήτανε ο στόχος μας να διαφυλάξουμε το νεανικό μας δέρμα ανέγγιχτο.

Ακολουθούσαμε το δρόμο με τις παπαρούνες

που κάτω από άλλα πληγωμένα πόδια άνθιζαν αμάραντες

κι είχαμε οδηγό το φως αυτό στο βάθος που αχνοφέγγιζε.

Είχαμε για προστάτες τα πουλιά

που αδιάλειπτα φτεροκοπούσανε μπροστά μας

όσοι προπορευτήκανε και φτάσανε,

όσοι ματώσανε πριν από μας κι ανοίξαντε το δρόμο για χατίρι μας

Με τις πέτρες και τ' αγκάθια θα καταγινόμαστε, με τις πληγές μας

ή με την αγκαλιά που αποζητάμε και ολάνοιχτη

εκεί στο βάθος του ορίζοντα θάλασσα απέραντη

πέρα από θάνατο κι από ζωή, λίγο πιο πέρα από χαρά και λύπη,

μια τρυφερότητα αστείρευτη μας περιμένει;

Το "Παραμύθι της μουσικής" στην Νιγρίτα Σερρών.

Ξημέρωσε Τετάρτη 17 Ιουνίου.

Οι δύο προηγούμενες μέρες ήταν ένα χαριτωμένο διήμερο στο κρεβάτι ένεκα γρίπης. Κοιμήθηκα τόσο πολύ που παρ' όλους τους πόνους σε κόκκαλα, λαιμό, αφτιά, κεφάλι, μάτια, ομολογώ πως το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ. Δεν είναι αυτό όμως που θέλω τώρα να γράψω.

Όταν έρχεται η ώρα που η δουλειά σταματάει μαζί με όλο το τρέξιμο, όλον τον αγώνα που έκανες και μάλιστα σε πολλά επίπεδα αφού δεν κάνεις μια μόνο δουλειά σαν άνθρωπος, τότε καταλαγιάζουν λίγο λίγο όλα και βρίσκεσαι μπροστά σ' ένα πολύ ενδιαφέρον κενό. Αν συμβεί δε η κόπωση να συνοδευτεί κι από μια μικρή αρρώστια σαν αυτή που με βρήκε, τότε μπαίνεις πιο άνετα και ανώδυνα, πιο ολοκληρωτικά μέσα σ' αυτό το κενό. Γιατί είναι αλήθεια πως ήδη από την Κυριακή που είχα μια παράσταση του "Παραμυθιού της μουσικής", με μουσικούς του Εν Χορδαίς, στην Νιγρίτα και ήταν μια μαγευτική παράσταση για μένα -που δυστυχώς είμαι πολυ απαιτητική-, είπα μέσα μου: φτάνει, εδώ σταματάς, αρρωσταίνεις, κατεβάζεις ρολά, και δεν θα κάνεις τίποτα άλλο. Μια χαρά με υπάκουσε το σώμα μου και του είμαι ευγνώμων. Το κενό είναι κάτι σαν την μέθη. Δεν ξέρεις τι θα αποκαλύψει. Μπορεί να σου φέρει χαρά, αλλά ενδέχεται και δάκρυα. Είναι ένα κριτήριο απόλυτο που λειτουργεί ερήμην σου, αλλά φέρει την σφραγίδα αποκάλυψης μιας γνησιότητας, μιας κρυμμένης αλήθειας.

Ήθελα από όλες αυτές τις παρουσιάσεις να μου μείνει η ωραιότερη γεύση. Και στο χωριό αυτό ήταν τέτοια η αγάπη και η φιλοξενία των ανθρώπων, τόσο εγκάρδια η συνομήλική μου Δήμαρχος, τόσο θαυμάσια η οργάνωση όλη, από το πανί της προβολής μέχρι τα εξαιρετικά μικρόφωνα και την ηχοληψία, και βέβαια την ανταπόκριση του κόσμου, την άκρα ησυχία και συγκέντρωση στην αυλή του Πολιτιστικού που εγκαινιάζαμε μ' αυτή την εκδήλωση, που έζησα το πατάρι όπως το έχω ζήσει λίγες φορές. Δηλαδή με όλο μου το είναι, που σε τόσο καλές συνθήκες ανυψώνεται σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ' αυτό που είναι και σώζεται από τον εαυτό του.

Όλα έχουν νόημα, ακόμα κι όταν τίποτα δεν δουλεύει, και το πιστεύω. Κανένας κόπος δεν πάει χαμένος και καμιά φορά εκεί που οι συνθήκες είναι οι πλέον αντίξοες είναι εκεί που γεννιούνται τα θαύματα, είτε τα γευτείς εσύ είτε δεν τα υποψιαστείς καν. Το γράφω τώρα αυτό γιατί ένα γράμμα σαν αυτό που έγραψα τις προάλλες προς το ΕΚΕΒΙ, το Εθνικό Κέντρο  Βιβλίου, ίσως να φαίνεται πως συγκρούεται με τις αρχές μου και την στάση μου στη ζωή. Όμως δεν είναι έτσι. Είναι άλλο να υπολειτουργούν τα πράγματα σε μια σχολική μονάδα και είναι άλλο να γίνονται πρόχειροι σχεδιασμοί και εύκολοι από έναν οργανισμό που είναι ο πλέον υπεύθυνος για το βιβλίο. Δεν θα σταθώ όμως εδώ. 

Θα σταθώ στην δύναμη της πίστης και της αγάπης, σ' αυτό που στην γλώσσα μας ονομάζουμε μεράκι, και τέλος στην δύναμη που έχει ο ένας, οι δύο, οι τρεις άνθρωποι όταν ξέρουν τι θέλουν, γιατί το θέλουν και το παλεύουν με όλη τους τη δύναμη. Γιατί αυτό ζήσαμε στην Νιγρίτα. Και όταν δεχθείς όλη αυτή την καλή ενέργεια των ανθρώπων τότε εκ των πραγμάτων ελευθερώνεις κι εσύ, ή ίσως ελευθερώνονται και από εσένα αυτόβουλα οι μεγαλύτερες δυνάμεις σου.

Η Δήμαρχος του χωριού Αγγελική Μήκα είχε διαβάσει τα παραμύθια μου στην μικρή της κόρη και αφού επικοινώνησε με τις εκδόσεις Λιβάνη μιλήσαμε μαζί και έτσι απλά κλείστηκε αυτή η παράσταση.

Η φράση 'έτσι απλά' καταλαβαίνετε βέβαια τι θέλει να πει. Δεν μεταφράζεται στο ότι δεν υπήρξε αγώνας και προσπάθεια και πάλη από την πλευρά του Δήμου και από την δική μας πλευρά για να φτάσουμε εκεί που φτάσαμε. Τίποτα δεν γίνεται χωρίς προσπάθεια. Θέλει να πει όμως πως βρέθηκε ένας άνθρωπος, στην προκειμένη περίπτωση αυτή η νεαρή και γεμάτη ενέργεια, ικανόντητες και μυαλό γυναίκα Δήμαρχος, να πραγματοποιήσει κάτι που για άλλους ομότιμούς της θα ήταν αδιανόητο ή τουλάχιστον ευφάνταστο. Γιατί τέτοιο θεωρείται να ακούει κάποιος την καρδιά του και να θέλει να μοιραστεί την προσωπική του συγκίνηση με άλλους. Να μεταλαμπαδεύσει μια φωτιά που τον έφλεξε στους συνανθρώπους του, έξω από κοινές νοοτροπίες και παλιές συνήθειες, μοτίβα γνωστά έως απαρχειωμένα, εν τέλει απωθητικά σε όλους μας.

Κάτι αλλάζει λοιπόν. Αυτό είναι που θέλω να πω. Αφενός νέα πρόσωπα διεκδικούν πολιτικές θέσεις έχοντας ένα άλλο προφίλ, πολύ ουσιαστικό και ευοίωνο για τον τόπο μας. Αφετέρου, διαπιστώνω για άλλη μια φορά αυτόν τον καιρό και με βάση τις παραστάσεις που ήδη κλείνονται για την προσεχή χρονιά, πως το παραμύθι μπαίνει ξανά στη ζωή των παιδιών, αλλά και των ενηλίκων. Και αν μου δίνει χαρά που το ξαναβρίσκουν τα παιδιά, μου δίνει ακόμα μεγαλύτερη που το συναντούν οι ενήλικοι. Που μπορούν και μαγεύονται, που έρχονται στο τέλος να υπογράψει ο συγγραφέας παραμύθια που αγοράζουν όχι μόνο για τα παιδιά τους αλλά και για τον εαυτό τους. Συντελείται μαι αλλαγή στον κόσμο και δεν είναι ανάξια λόγου. Χαίρομαι που αποτελώ έναν συντελεστή, έναν κρίκο σ' αυτήν την αλλαγή και γεμίζω αισιοδοξία για τη ζωή, τον άνθρωπο και τον κόσμο. Υπάρχει ελπιδα. Και αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Είναι πράξη. Η ελπιδα γίνεται βίωμα φωτεινό. Βήμα βήμα μέσα από τα παραμύθια προχωρούμε προς την τρυφερότητα, την αθωότητα, τον θαυμασμό, την ανατροπή πάγιων στερεότυπων που μας αγκίλωσαν. Και θα το ξαναπώ για να κλείσω: Χαίρομαι αφάνταστα! 

Οι τέσσερις μουσικοί που έπαιξαν στην παράσταση ήταν ο Θανάσης Τσίτσαρης, κιθάρα και τσέλο, η Αναστασία Ζαχαριάδου, κανονάκι, ο Ηλίας Ανδρεουλάκης, πολίτικη και κρητική λύτα και ο συνθέτης της μουσικής του παραμυθιού Κυριάκος Καλαϊτζίδης, ούτι. Οι μουσικοί αυτοί δεν είναι μόνο ταλαντούχοι και έμπειροι. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ελπίδας πως ο κόσμος προχωράει προς το καλύτερο!

Στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι

Ένα ξεχωριστό και πάρα πολυ ενδιαφέρον αφιέρωμα

http://bosko-hippydippy.blogspot.com/2009/06/1979.html

Αφιέρωμα στον Μάνο Χατζιδάκι στο τρίτο πρόγραμμα

15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ

Θα μεταδοθούν δυο σπάνιες ηχογραφήσεις από το αρχείο της Ελληνικής Ρα-διοφωνίας με τη μουσική που έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. 

ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΣΗ του Νότη Περγιάλη 

Σκηνοθεσία – Νίκος Γκάτσος 

Διάρκεια 35΄ 

Πρώτη μετάδοση 25.10.1954 

Παίζουν Κωτσόπουλος Θάνος, Μεταξά Βάσω, Δημόπουλος Ντίνος, Βανδής Τίτος, Βοζικιάδου Ελλη, Χατζημάρκος Δημήτρης, Πελεκούδας Γιάννης, Ρωμανός Σταύρος, Ταξιάρχης Φοίβος, Μπουγάς Νίκος, Πλούμπης Κώστας, Περγιάλης Νότης 

ΜΑΡΙΑ Η ΠΕΝΤΑΓΙΩΤΙΣΣΑ του Παύλου Νιρβάνα 

Διασκευή – Μαίρη Βεάκη 

Σκηνοθεσία – Μήτσος Λυγίζος 

Διάρκεια 60.35 

Πρώτη μετάδοση 17.8.1958 

Παίζουν Νέζερ Χριστόφορος, Πανά Λυδία, Ταξιάρχης Φοίβος, Απέργη Ελεάνα Περγιάλης Νότης, Σκούρα Δάφνη, Βασταρδής Νίκος, Μαρσέλλου Νέλλη Ιωαν-νίδου Λούλα, Παγουλάτος Διονύσης 

Επιστολή προς το ΕΚΕΒΙ με θέμα: Αδυναμίες και ατοπήματα στην Διεθνή Έκθεση βιβλίου Θεσ/νίκης

Αξιότιμοι εκπρόσωποι του ΕΚΕΒΙ 

και διοργανωτές της Διεθνούς έκθεσης βιβλίου Θεσσαλονίκης, η επιστολή αυτή σκοπό έχει την επισήμανση προβλημάτων που εντόπισα κατά την 

παρουσίαση των δύο βιβλίων μου στην Παιδική Γωνιά της έκθεσης.

Πιστεύω πως θα εκτιμήσετε τον καλοδιάθετο, -αν και καθόλου ευχάριστο-, χαρακτήρα της επιστολής μου. Στόχος μου δεν είναι η γκρίνια, -κάτι που θα μπορούσα να κάνω κατ' ιδίαν 

με τους φίλους μου-, αλλά η επίλυση των σοβαρών προβλημάτων που θα παραθέσω, ώστε την ερχόμενη χρονιά όλα να λειτουργήσουν καλύτερα.

Σεβόμενη την προσπάθεια που κάνετε τα τελευταία χρόνια για την διοργάνωση αυτής της έκθεσης και παράλληλα σεβόμενη και το προσωπικό μου έργο ως συγγραφέας, όπως και των συναδέλφων μου, βρίσκομαι στην αρκετά δύσκολη θέση να εκφράσω την δυσαρέσκειά μου που σχετίζεται με τις δύο παρουσιάσεις των βιβλίων μου, του "Και τι θα πει σ' αγαπάω;"

και του "Παραμυθιού της μουσικής" εκδόσεις Λιβάνη.

Θα ξεκινήσω από την προβληματική αρχιτεκτονική του χώρου της Παιδικής Γωνιάς.

Οι τρεις σχεδόν ενιαίοι χώροι, ανοιχτοί ο καθένας από τις δύο του πλευρές, -ο μεσαίος  σχεδόν ολωσδιόλου εκτεθειμένος-, δημιουργούσαν την αίσθηση μιας παιδικής χαράς

ή ίσως ενός πάρκιγκ παιδιών που όμως έλειπαν οι μπάλες και τα λοιπά παιχνίδια.

Τίποτα δεν φανέρωνε, κυρίως στους δύο χώρους εκατέρωθεν του κεντρικού -που ειχε τουλάχιστον έναν αισθητικό χαράκτηρα ταιριαστό με τον σκοπό του-, πως  σ' αυτούς τους χώρους θα παρουσιάζονταν βιβλία για παιδιά.

Αν εξαιρέσω τις φωτογραφίες των συγγραφέων στην πλάτη του κεντρικού χώρου, -πράγμα κι αυτό υπό συζήτηση, μιας και αφενός δεν συνοδεύονταν με τα ονόματά τους, ενώ αφετέρου ο συγγραφέας δεν ταυτίζεται, όπως τα μοντέλα, με τη φυσιογνωμία του αλλά με τα βιβλία του, τα οποία δεν υπήρχαν ούτε ως αντικείμενα έκθεσης 

ούτε ως φωτογραφίες, πράγμα που θα διευκόλυνε και τον κόσμο να γνωρίζει τι παρουσιάζεται-, τίποτα δεν οδηγούσε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για Παιδική Γωνιά.

Χώροι ελεύθεροι στην ορατότητα των περαστικών -που άλλοι σταματούσαν για λίγο από περιέργεια να δουν τι συμβαίνει, άλλοι μιλούσαν και σχολίαζαν και άλλοι περνούσαν αδιάφορα-, θα ταίριαζαν σε μια περίσταση πανηγυριού με κλόουν και ζογκλέρ και όχι μιας συνθήκης όπου συγγραφείς αφηγούνται τα παραμύθια τους. Η διάσπαση της προσοχής του αφηγητή, αλλά και των παιδιών -που είναι αδύνατον να συγκεντρωθούν κάτω από τέτοιες συνθήκες- είναι κάτι που θα έπρεπε να λάβετε πολύ σοβαρά υπόψιν, εφόσον αυτά που σας ενδιαφέρουν είναι τα βιβλία, τα παιδιά και οι συγγραφείς, και όχι απλώς ένα θέαμα.

Σε κάποιες περιπτώσεις συνέβη να υπάρχουν τρεις ταυτόχρονες παρουσιάσεις στους τρεις αυτούς, παρατακτικά ο ένας δίπλα στον άλλον, χώρους πράγμα που οδήγησε -όπως θα ήταν αναμενόμενο- σε μία χασμωδία. Αυτό θα μπορούσε εύκολα  να αποφευχθεί τουλάχιστον με ένα άλλο πρόγραμμα παρουσιάσεων. Αν θέλατε παράλληλες παρουσιάσεις θα έπρεπε κανονικά οι χώροι να είναι αυτόνομοι και προστατευμένοι από τους ήχους, τον θόρυβο και την περιέργεια.

Το ότι υπήρχαν μόνο δύο σκαλιά κερκίδων και ο υπόλοιπος χώρος είχε μοκέτα, ήταν κάτι που επίσης δυσκόλεψε τις παρουσιάσεις. Οι περισσότεροι ενήλικες ήταν όρθιοι έξω από τον χώρο -μιας και δεν χωρούσαν όλοι να καθήσουν στις κερκίδες και δεν είναι μαθημένοι να κάθονται κάτω-, ενώ η μοκέτα έθετε εξαρχής έναν περιορισμό στην ηλικία των παιδιών που θα παρακολουθούσαν τις παρουσιάσεις. Τα παιδιά από δέκα χρονών και πάνω σε γενικές γραμμές δεν αρέσκονται καθόλου να κάθονται χαμηλά. Προτιμούν, -καλώς ή κακώς- τις καρέκλες.

Καρέκλες δεν υπήρχαν όχι μόνον για τα πιο μεγάλα παιδιά αλλά ούτε και για κάποιους ηλικιωμένους που τα συνόδευαν.

Θα προχωρήσω στην τεχνική υποστήριξη των παρουσιάσεων.

Προσωπικά. ειδικά για το "Παραμύθι της μουσικής" είχα ζητήσει να έχω έναν προτζέκτορα συνδεδεμένο με λαπ τοπ για την προβολή των εικόνων του βιβλίου, -πράγμα απαραίτητο για να δουν τα παιδιά τα όργανα, τα περισσότερα από τα οποία τούς είναι άγνωστα- και cd player για το ομώνυμο cd που συνοδεύει το παραμύθι, -πράγμα επίσης απαραίτητο για να ακούσουν τα παιδιά στην διάρκεια της αφήγησης όχι μόνο τα μουσικά όργανα αλλά και την μουσική που έχει γραφτεί γι' αυτό το βιβλίο. 

Αντ' αυτών και ενώ κανείς δεν μου είχε πει ότι δεν θα έχω ό,τι είχα ζητήσει, είχα μια τηλεόραση συνδεδεμένη με μια κονσόλα που βρισκόταν σ' ένα κουβούκλιο, και η οποία μπορούσε να παίξει ή το cd ή να προβάλλει τις εικόνες, πάντως όχι και τα δύο ταυτόχρονα. Αναγκάστηκα να κάνω 'έκπτωση' στο πρόγραμμά μου και να επιλέξω να παίξει η μουσική, προσπαθώντας να δείξω την κατάλληλη στιγμή, διακόπτοντας την ροή της αφήγησης-, τις εικόνες από το βιβλίο.

Η τηλεόραση είχε καμμένα ηχεία που παραμόρφωναν τον ήχο, η ένταση του ήχου δεν χαμήλωνε ούτε δυνάμωνε και ο βοηθός μου και χειριστής έπρεπε να μπαινοβγαίνει στο κουβούκλιο μιας

και έπρεπε να παρακολουθεί την πορεία της αφήγησης. Πουθενά δεν υπήρχε ένας τεχνικός υποστήριξης που θα επέλυνε τα προβλήματα. Το μικρόφωνο που χρησιμοποιούσα για να ακούγομαι ήταν κακής ποιότητας, αλλά τουλάχιστον εδώ δεν είχαμε παρεμβολές ανακοινώσεων στον χώρο της έκθεσης όπως συνέβη στην αντίστοιχη της  Αθήνας όπου διαλύονταν μία παρουσίαση καθώς ήταν εκκωφαντικές οι ανακοινώσεις.

Κατά την γνώμη μου είναι λάθος να χρεισιμοποιούμε τηλεοράσεις σε τέτοιες περίστασεις, γιατί τα παιδιά έχουν συνηθίσει -ευλόγως- να παρακολουθούν κινούμενη εικόνα σ' αυτές, πράγμα που όταν δεν συμβαίνει τα απογοητεύει και προκαλεί βαριεστημάρα.

Δεν υπήρχε ένα τραπέζι για τον συγγραφέα όταν ερχόταν η στιγμή να υπογράψει τα βιβλία του. Στην αρχή δεν υπήρχε ούτε καρέκλα, αλλά όταν την ζήτησα μου την έφεραν με ομολογουμένως μεγάλη προθυμία.

Δεν θα σας κουράσω άλλο. 

Νομίζω πως πρώτα το ΕΚΕΒΙ οφείλει να σέβεται τον συγγραφέα, το έργο του και τα παιδιά. Οι παρούσες συνθήκες δεν αφήνουν κανέναν υπαινιγμό σεβασμού σε τίποτα από τα τρία.

Δεν υπονοώ πως αυτό έγινε σκοπίμως. Λέω όμως ευθαρσώς πως σχεδιάστηκε πρόχειρα και πάντως από ανθρώπους που αγνοούν την φύση του παιδιού, του βιβλίου και των παρουσιάσεων.

Δεν θα σταθώ, αν και θα όφειλα, στο ότι ο συγγραφέας δεν αμοίβεται για αυτήν την δουλειά, πράγμα που επίσης είναι μεμπτό και αργά ή γρήγορα πρέπει να αλλάξει. Η παρουσίαση είναι μια άλλη εργασία, απαιτεί μια άλλη προετοιμασία και φέρει μια άλλη ευθύνη, και αυτά πρέπει να αμοίβονται.

Ελπίζω πως του χρόνου οι συνθήκες θα είναι αυτές που αρμόζουν στον κόσμο του βιβλίου και στο βιβλίο. Λυπούμαι που βρέθηκα στην δυσάρεστη θέση να γράψω ένα τέτοιο γράμμα, αλλά λυπήθηκα ακόμα περισσότερο όταν έκανα τις δύο παρουσιάσεις και υποβιβάστηκα, εγώ σε θέαμα και τα παιδιά σε αμήχανοι  θεατές που δεν τους βοηθούν οι συνθήκες να συγκεντρωθούν και να παρακολουθήσουν ένα παραμύθι, πολύ δε μάλλον να μαγευτούν απ' αυτό. Έχω κάνει τους τελευταίους δύο μήνες σχεδόν σαράντα παρουσιάσεις σε σχολεία, βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία και έχω να πω πως πουθενά δεν συνάντησα χειρότερες συνθήκες.

Δεν αρκεί ένα βιβλίο να είναι καλό. Δεν αρκεί ένας συγγραφέας να είναι ταλαντούχος.  Ο χώρος στον οποίο γίνονται οι παρουσιάσεις των βιβλίων οφείλουν να είναι προσεχτικότερα μελετημένες, με κύριο γνώμονα την γνώση του σε ποιους απευθυνόμαστε και τι παρουσιάζουμε.

Αν και το  ΕΚΕΒΙ δεν μπορεί να επιδείξει ανάλογη ευαισθησία τότε από ποιον να την περιένουμε;

Θα περιμένω την απάντησή σας και είμαι στην διάθεσή σας για οποιαδήποτε ωφέλιμη και εποικοδομητική συζήτηση.

Με τιμή και ειλικρίνεια

Βασιλική Νευροκοπλή

ΥΓ. Το κείμενο αυτό θα κοινοποιηθεί, μαζί με την απάντησή σας που προσδωκώ το συντομότερο, στον εκδοτικο οργανισμό Λιβάνη, στο μπλογκ μου καθώς και στο Face book. 

1η του Ιούνη σ' ένα μπαρ του λιμανιού

1. Ποια είναι η καλή

και ποια η ανάποδη πλευρά

αυτού του τετραδίου

που γραμμές δεν έχει ούτε ετικέτα

στο κόκκινο ζαγρέ του εξώφυλλο;

Είναι ώρα να επιλέξεις.

2. Σπάει τα μούτρα της θάλασσα καθώς αφήνεται

στα χέρια του βοριά

στην τσιμεντένια προβλήτα

του λιμανιού της Σαλονίκης.

Το κλάμα της είνα

 αυτός ο παφλασμός που ακούς.

Κι έχω να πω:

Πρώτα, ντροπή σου Δήμιε άνεμε.

Και δεύτερον, 

Πότε επιτέλους κι εσύ Θάλασσα θα πας αντίθετα στον άνεμο;

3. Ήρθε πολύβουη παρέα στο διπλανό τραπέζι

Η προτέρα μου ησυχία

ψιλοκομμένες φετούλες πορτοκαλιού τώρα

Τις μοιράζω όλες στα γλαρόπουλα

Μην παν χαμένες σ' αυτούς που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν

τεμαχισμένο από ολόκληρο.

4. Όσο πάει μπροστά το καράβι

τόσο οπισθοχωρεί ο καπνός του απ' το φουγάρο

Εξοικείωσε τα μάτια σου στο μαύρο του

αν θες να δεις την πορεία του πλεούμενου

στον καθαρό ατέρμονο ορίζοντα.

5. Όταν αναρωτιέμαι για την καρδιά μου

την ζυγίζω στη θάλασσα

Αν επιπλεύσει

όλα καλώς τα έκανα

-και ησυχάζω

Αν βουλιάξει όμως

γυρεύω να βρω και να πετάξω

το φιλοθάνατο βαρίδιό της.

6. Δεν είμαι μαζί σου Κόσμε

κι ας με βλέπεις

ίχνος στα ίχνη σου

Δεν τραγουδάμε τραγούδι κοινό

Από το ίδιο φαγητό δεν τρώμε

Ούτε και σε κοινό κρεββάτι θα πλαγιάσουμε

Ποτέ δεν είδαμε τα ίδια όνειρα

Μη με φαντασιώνεσαι αδίκως

Υπάρχω έξω από τη φαντασία σου

μεταξοσκώληκας αθέατος

που απ' τον θάνατό μου θα πλουτίσεις

μοσχοπουλώντας κάποτε

την μεταξένια μου κλωστή.

7. Ένα φως ταξιδεύει 

στον θαλάσσιο ορίζοντα.

Το βλέπω καθαρά

επειδή είναι νύχτα.

8. Σφαχτό χρόνια προσφέρω το παρόν μου

στον βωμό του ενδεχόμενου μέλλοντος

Σήμερα γκρέμισα το απατηλό θυσιαστήριο

κι επέστρεψα στο πιο δικό μου σπίτι

την καρδιά μου

στον μόνο αληθινό Θεό

του Τώρα.

9. Συγκράτησε τον χείμαρρο του πόνου

Ρευματοκρατόρισσα Δέσποινα

να διαβώ κι εγώ σαν πρόσφυγας τον ποταμό

δίχως το ρεύμα του να με καταποντίσει

Να φτάσω στην πατρίδα την πρώτη

την μόνη, την αληθινή

αγκαλιά σου.

Αφιερωμένα στην μνήμη του Θεολόγη

που κλείνει τα δυο αγγελικά του χρόνια σήμερα.

"Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" και εξομολογήσεις παιδιών

Την περασμένη Πέμπτη έφυγα νωρίτερα από τη δουλειά γιατί αρρώστησα. Η κόπωση μαζί με τα πρησμένα μου λαιμά και τον πόνο στ' αφτιά έφεραν μια αστάθεια που με ανάγκασαν να πάω στο σπίτι και να ξαπλώσω, να κοιμηθώ για πέντε ώρες. Ξυπνώντας το απόγευμα ήμουν σχεδόν αποφασισμένη να ακυρώσω την παρουσίαση που είχα το επόμενο πρωί της Παρασκευής σ' ένα σχολείο της Θεσσαλονίκης στις Δυτικές Συνοικίες. Έφτασε το βράδυ και ενώ ακόμα δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, αποφάσισα να πάω. Αν ήταν εκδήλωση για μεγάλους θα την είχα οπωσδήποτε ακυρώσει, αλλά το γεγονός ότι με περίμεναν παιδιά δημοτικού με έκανε να κάνω τον σταυρό μου και να πω: πάω κι ας βάλει το χέρι της η Παναγία να τα βγάλω πέρα.

Συνήθως σε παιδιά Δ΄, Ε΄ και Στ΄δημοτικού παρουσιάζω το "παραμύθι της μουσικής". Μου είπαν όμως πως φέτος το είχα ήδη κάνει στα συγκεκριμένα παιδιά και ήθελαν για δεύτερη φορά να με δουν και να ακούσουν τα άλλα δύο μικρά παραμύθια. Παρ' όλο που αυτό μου φάνηκε παράξενο τελικά πήγα και εκ των υστέρων είπα χίλιες φορές δόξα τω Θεώ που δεν αρνήθηκα αυτήν την συγκεκριμένη παρουσίαση. Αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας και αυτήν την εμπειρία. Για όσους δεν το έχουν διαβάσει το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" διαπραγματεύεται τον χωρισμό, τον αποχωρισμό και εν τέλει τον θάνατο των αγαπημένων μας προσώπων με έναν τρόπο πολύ απλό, λιτό, τρυφερό και παρήγορο.

Αφού το διάβασα στα παιδιά άρχισε η συζήτηση. Κάθε ερώτηση ανέβαινε βαθμό δυσκολίας για μένα.

Γιατί γράψατε ένα τέτοιο βιβλίο; 

Έχετε ζήσει κάποιον θάνατο;

Είστε βέβαιη πως στην άλλη ζωή ξανανταμώνουμε;

Υπάρχει κόλαση και παράδεισος και πώς είναι;

Πώς θα είναι το σώμα μας εκεί;

Σ' αυτήν την τελευταία παραιτήθηκα. Παιδιά, νομίζετε πως μπορώ να απαντώ σε όλα; Αν φύγω πρώτη απ' αυτόν τον κόσμο, σας υπόσχομαι να κάνω τα αδύνατα δυνατά να σας στείλω ένα σήμα για το πώς είναι τα πράγματα εκεί, είπα χαμογελώντας. Ευχαριστήθηκαν με την ειλικρίνειά μου. Τα παιδιά πάντα χαίρονται την ειλικρίνεια, ακόμα κι αν δεν απαντά στις απορίες τους.

-Είχατε πάντα τόσες πολλές απορίες κυρία;

-Αν είχα λέει...

-Όπως και να 'χει, φώναξε ένα μικροκαμωμένος νεαρός, το θέμα είναι ότι ξανασυναντιόμαστε!

Και αφού ζεστάθηκε αρκετά η ομάδα προχωρήσαμε...

-Εγώ γεννήθηκα την μέρα που πέθανε η γιαγιά μου.

-Ο δικός  μου παππούς πέθανε πριν τον γνωρίσω και κάθομαι και κοιτώ τις φωτογραφίες του.

-Εμένα η μαμά δεν με παίρνει μαζί της όταν πάει στα μνήματα. Δεν καταλαβαίνει πως κι εγώ θέλω ν' ανάψω ένα κεράκι στον παππού.

-Εγώ βλέπω την γιαγιά μου στον ύπνο μου και έτσι δεν στεναχωριέμαι. Την νιώθω κοντά μου.

-Εγώ γράφω ένα βιβλίο για την γιαγιά μου που δεν ζει. Νομίζω πως θα της αρέσει.

-Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον δικό σου που δεν πέθανε και ζει, αλλά δεν τον έχεις γνωρίσει;

Αυτή ήταν η πιο δύσκολη ερώτηση. Κανένα παιδί δεν ρωτάει κάτι τέτοιο στην τύχη. Εδώ υπήρχε μεγάλος πόνος, το ένιωσα αμέσως. Δεν θα γράψω εδώ τις απαντήσεις που έδινα κάθε φορά. Προσπάθησα όπως θα φαντάζεστε όσοι με ξέρετε λίγο ή πολυ να τους μεταφέρω το μήνυμα της Αναστάσεως και λίγο λίγο τους πήγα σε πολύ βαθιά νερά. Τους μίλησα για την ενέργεια της αγάπης που φτάνει πολύ πιο πέρα από όσο νομίζουμε. Πέρα από το σώμα και το πρόσωπο. Και τα παιδιά καταλάβαιναν. Το ίδιο κορίτσι που μου έκανε αυτήν την ερώτηση συνέχισε με μια ηρεμία: Εγώ δεν γνώρισα την μητέρα μου, ξέρω όμως πως ζει. -Δεύτερος κεραυνός-. Θα την γνωρίσω όμως αυτό το καλοκαίρι. Της ευχήθηκα ολόψυχα να την γνωρίσει, αν και βέβαια δεν είχα καμιά βεβαιότητα πως κάτι τέτοιο θα είχε έστω και τις ελάχιστες ευοίωνες προοπτικές. Το κορίτσι όμως συνέχισε.

Έχετε αδέρφια; Μάλιστα, άλλα τέσσερα. Έχετε και γονείς; Μάλιστα. Και ζούνε όλοι; Αυτός ήταν ο τρίτος κεραυνός ή πιο σωστά το προμήνυμα του τρίτου κεραυνού που τον έβλεπα να έρχεται. Έχετε φανταστεί ποτέ πώς είναι να χάνεις έναν αδερφό; Σας ενδιαφέρει αυτό; Απάντησα πάλι με ειλικρίνεια και της είπα πως μ' ενδιαφέρει πάρα πολύ και μέχρι ένα σημείο μπορώ να το καταλαβω γιατί έχω χάσει δύο ανίψια, αλλά να το καταλάβω τελείως δεν μπορώ. Αν δεν περάσει κάτι από το πετσί σου, της είπα, δεν φτάνεις να το καταλάβεις εντελώς. Εγώ έχω χάσει δύο αδέρφια, απάντησε. Εσύ, της είπα, έχεις γύρω γύρω ένα σωρό αγγέλους. Εγώ κυρία, άστα, έχω φουλάρει σε αγγέλους, μου είπε χαμογελαστά. Γύρισα την πλάτη γιατί δεν μπόρεσα να κρατήσω τα δάκρυά μου. Είχα μπροστά μου  εβδομήντα παιδιά. Έκανα ένα αστραπιαίο άλμα εσωτερικό και γύρισα μπαίνοντας αιφνιδίως στο επόμενο αγαπησιάρικο παραμυθάκι μου, στο "Και τι θα πει σ' αγαπάω;" ρωτώντας τα: για πέστε μου τώρα ποιοι εδώ μέσα είστε ερωτευμένοι; Έτσι ξεκίνησε να ανεβαίνει όλη η ομάδα μέχρι που απογειώθηκε πλήρως κι έγινε ένα μεγάλο πανηγύρι στο τέλος.

Πάνω που άρχισα να υπογράφω κάποια βιβλία ήρθε ένα κοριτσάκι που δεν είχε μιλήσει καθόλου.

Θέλω να σας πω κάτι, αλλά να είμαστε μόνες, μου είπε. Την πήρα σε μια γωνιά. "Εμένα η μαμά  μου πέθανε όταν με γέννησε. Πείτε μου την αλήθεια, θα την συναντήσω κάποτε;" Και βέβαια, της απάντησα. "Και πώς θα την γνωρίσω, αφού δεν την έχω δει ποτέ, πώς θα καταλάβω ότι είναι η δική μου μαμά;" Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα, της είπα, κι αν δεν την γνωρίσεις εσύ θα σε γνωρίσει αυτή που είναι συνέχεια κοντά σου και σε βλέπει έτσι όμορφα που μεγαλώνεις... Χαμογέλασε κι έφυγε...

Συνέχισα να υπογράφω, ζήτησα όμως από μια κυρία του συλλόγου γονέων να μου βρει και να μου φέρει το προηγούμενο κορίτσι. Ήθελα οπωσδήποτε να το δω ιδιαιτέρως. Ήρθε και περίμενε υπομονετικά να τελειώσω. Έφυγαν όλα και τότε το πήρα στην αγκαλιά μου. Μίλησέ μου, της είπα, πες μου ό,τι θέλεις για την ζωή σου.

Ζω με τον κανονικό μπαμπά μου και την θετή μου μαμά. Μια χαρά είναι η θετή μου μαμά, δεν έχω κανένα παράπονο. Εδώ και χρόνια μου έλεγε ο μπαμπάς μου πως αυτή δεν είναι η αληθινή μου μαμά, αλλά εγώ δεν τον πίστευα. Πέρσι μου τα εξήγησε όμως όλα. Μια χαρά είναι στ' αλήθεια η θετή μαμά, αλλά εγώ θέλω να γνωρίσω και την αλήθινή μου μαμά. Είχε δυο γιους από άλλον γάμο, εγώ όμως αυτά τα θεωρώ αδέρφια μου, αδέρφια μου είναι. Πέθαναν και τα δύο. Το ένα κάηκε στο ορφανοτροφείο που ζούσε, ξέρω και το όνομά του. Το άλλο δεν ξέρω ούτε πώς το έλεγαν ούτε πώς πέθανε. 

Τα έχεις ζήσεις όλα αυτά κορίτσι μου; Έχω ζήσει πολλά κυρία...

Την ρώτησα αν της άρεσε το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" και μου είπε πως της άρεσε πολύ. Πήγα και της αγόρασα ένα από την έκθεση βιβλίου που είχαν εκεί, της έγραψα μια αφιέρωση και της το χάρισα. Άστραψε από χαρά η Αλίκη κι έφυγε σαν να πετούσε....

Ήταν ένα πανέμορφο κορίτσι με μάτια αμυγδαλωτά, βλέμμα ευθύ, μαζεμένα τα μαλλάκια αλογοουρά, κορμί ευθυτενές λαμπάδα κι αυτήν την καθαρότητα και γαλήνη που έχουν όσοι σηκώνουν στην πλάτη τους τον πόνο πολλών...

Δικαιώματα

Ένα μικρό, σαφές και εύστοχο κείμενο του Άρη Δαβαράκη για τα πνευματικά δικαιώματα στο μπλογκ του: www.prosopa.com

Επιστρέφοντας από την Κύπρο και τις παρουσιάσεις των βιβλίων μου εκεί

Τους δύο τελευταίους μήνες οι παρουσιάσεις των παραμυθιών μου σε σχολεία, βιβλιοθήκες, πολιτιστικούς οργανισμούς, βιβλιοπωλεία, έφτασαν περίπου τις σαράντα τον αριθμό. Η συσωρρευμένη εμπειρία αυτών των παρουσιάσεων θα άξιζε ίσως κάποια στιγμή να καταγραφεί. Μια μεγάλη γκάμα ανθρώπων που με υποδέχθηκαν, συνθηκών, παιδιών, τεχνικής υποστήριξης, συζητήσεων με τα παιδιά, εργασιας εκπαιδευτικών με τις τάξεις τους πάνω στα συγκεκριμένα βιβλία. Στιγμές ποικίλλης έντασης και ενδιαφέροντος, ώρες δοσίματος και επικοινωνίας, νέες σχέσεις με αρχή δίχως τέλος, βέλη εκτινασσόμενα στο άπειρο της ζωής και του χρόνου. Τώρα, σαν την μητέρα που όταν αποκτήσει το παιδί λησμονεί τους κόπους και τις οδύνες που πέρασε και μένει με την χαρά της νέας ζωής στα χέρια, στέκομαι κι εγώ έκθαμβη και γεμάτη ευγνωμοσύνη για όλο αυτό το δώρο που μετά από τόσο αγώνα κρατώ στην καρδιά μου. Δώρο άυλο, αλλά και υλικό, μιας και έχω ένα τεράστιο υλικό φτιαγμένο από χέρια παιδικά, από γράμματα μέχρι ποιήματα και ζωγραφιές. 

Σ' αυτό το κείμενο όμως δεν θέλω να μιλήσω με γενικότητες για όλα αυτά που έζησα αυτούς τους μήνες, δεν χωρούν εξάλλου εύκολα σε λίγες γραμμές. Επιλέγω να μιλήσω για το πρόσφατο ταξίδι μου στην Κύπρο από την οποία γύρισα προχθές, -και βέβαια έχω τους λόγους μου.

Καταρχάς όλο αυτό το ταξίδι πραγματοποιήθηκε και οργανώθηκε από έναν άνθρωπο ο οποίος κάποια στιγμή ψάχνοντας ένα κείμενο για τον τίμιο Σταυρό στο ίντερνετ, έπεσε πάνω σε κάτι που είχα ανεβάσει στο μπλογκ μου. Ενθουσιασμένος μου έστειλε ένα μέηλ και κουβέντα στην κουβέντα και αφού διάβασε το 'Παραμύθι της  μουσικής' και το 'Σε Τέμπο Κόκκινο' θέλησε να με καλέσει στην επαρχία της Αμμοχώστου για να παρουσιάσω αυτά τα δύο βιβλία. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να κανονίσει όλα τα ργανωτικά, από εισητήρια, ξενοδοχεία και συνεντεύξεις, μέχρι τον συντονισμό όλων των σχολείων σχεδόν της περιοχής, ώστε να περασουν πεντακόσια παιδιά σε δύο δόσεις το πρωινό της Παρασεκευής 22 του Μάη από ένα ωραιότατο θέατρο, καθώς και την διανομή των προσκλήσεων που τύπωσε ο εκδοτικός οργανισμός Λιβάνη για αυτές τις παρουσιάσεις καθώς και για την απογευματινή παρουσιάσαη της ίδιας μέρας του Τέμπου προς τους ενήλικες. Βεβαιώθηκα για μια ακόμη φορά πως αρκεί ένας και μόνον άνθρωπος για να κινήσει ολόκληρο σύμπαν. Όταν ο ένας φλέγεται από αγάπη και πιστεύει σ' αυτό που κάνει με δύναμη, υπερνικά κάθε εμπόδιο και κάθε γραφειοκρατική ακηδία. Η εμπειρία αυτού του ταξιδιού ήταν μια ευτυχία ασύγκριτη. Από τις παρουσιάσεις μέχρι τις βόλτες στην Λευκωσία και τα πάρκα της, το εξαίσιο φαγητό, τη ζεστή φιλοξενία, την γεμάτη αγάπη και σεβασμό υποδοχή από εντελώς άγνωστους ανθρώπους.

Μπήκα σ' έναν άλλο κόσμο που με συγκίνησε βαθιά. Και ο κόσμος που γνώρισα είχετα  χαρακτηριστικά μιας ανυπόκριτης ευγένειας, ξεχασμένης -για μας- αθωότητας, ευλάβειας βαθιάς και γενναιοδωρίας των πιο λεπτών αισθημάτων. Ένας κόσμος που όταν τον συναντάς στον τόπο του τότε τον καταλαβαίνεις και τον εκτιμάς διαφορετικά. Γιατί υπάρχουν λουλούδια που δεν αντέχουν την μεταφύτευση κι αυτό το γράφω κυρίως για τους νησιώτες που η συμπεριφορά τους μας ξενίζει και εννίοτε μας δυσκολεύει όταν τους συναντούμε στην στεριανή Ελλάδα. Το έχω ζήσει αυτό με Χιώτες και με Μυτιλινιούς, τώρα το καταλαβαίνω και με τους Κυπρίους. 

Είναι σπουδαίο να ταξιδεύεις και να γνωρίζεις τον κάθε άνθρωπο στον τόπο του. Όλα αλλοιώς φανερώνονται. Ειδάλλως έχεις μια διαστρεβλωμένη εικόνα του άλλου και συχνά τον αδικείς. Γιατί οι τόποι καθορίζουν τους ανθρώπους σαν μια οικογένεια από αέρα, ουρανό, χώμα, φύση, δέντρα, βουνά και θάλασσα.

Θα μνημονεύσω ένα περιστατικό εδώ με ένα κοριτσάκι, την Βασούλα. Ήταν η δεύτερη φουρνιά παιδιών που ήρθαν για την παρουσιάση του 'Παραμυθιού της μουσικής' και μετά από μια εξαιρετική συζήτητη και αφού είχαμε χρόνο, τους πρότεινα να τους διαβάσω και το 'Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται' και το δέχτηκαν με ενθουσιασμό. Αυτό το παιδί ό,τι είχε πει και στην προηγούμενη κουβέντα ήταν άξιο μεγάλης προσοχής. Ήταν ολοφάνερο πως στοχαζόταν βαθιά. Σήκωσε λοιπόν το χέρι και με ρώτησε:

Πώς μπορείςνα αγαπάς και να νιώθεις κάποιον που τον έχασες πριν τον γνωρίσεις;

Ομολογώ πως κεραυνοβολήθηκα. Δεν μου είχε ξανατύχει τέτοια ερώτηση και δεν ήξερα τι να απαντήσω. Όταν ένα παιδί ρωτάει κάτι τέτοιο, σίγουρα δεν το ρωτά στην τύχη. Έδωσα μια απάντηση που κατά την γνώμη μου ήταν εντελώς ή σχεδόν ατυχής, αφού πρώτα της είπα πως είναι πολύ δύσκολο αυτό που ρωτά και δεν είμαι και σίγουραη για την απάντηση. Της είπα για την προσπάθεια του ανθρώπου να χωρέσει στην καρδιά του όλον τον κόσμο και πώς λεπταίενι η καρδιά μέσα σ' αυτήν την προσπάθεια ώστε να φτάσει κάποια στιγμή να νιώθει πράγματα που συχνά δεν εξηγούνται, να αγγίξει πράγματα που δύσκολα αγγίζονται. Και πως έρχεται μια ώρα που αυτό που διψάς σου δίνεται και αυτό που θέλεις να νιώσεις το νιώθεις. Τελείωσε η συζήτηση λίγο μετά και το κορίτσι ήρθε κοντά μου και μου είπε: Σας ευχαριστώ πολύ για την απάντηση που μου δώσατε. Είχε ένα χαμόγελο γλυκύτατο και ολόφωτο. Ήταν ένα αναπτυγμένο παιδί, μια μπουμπού ευτραφής και πανέμορφη. 'Ποιον έχασες;' την ρώτησα. Ξέσπασε σε κλάματα και μου είπε: την γιαγιά μου, δεν την πρόλαβα... Την αγκάλιασα και την χάιδεψα στα μαλλιά. Πώς σε λένε; την ρώτησα. Βασούλα μου απάντησε. Και η γιαγιά είχε το ίδιο όνομα; Μάλισταα κυρία. Και μη μου πεις πως δεν την νιώθεις. Την νιώθω κυρία, μου είπε κλαίγοντας. Τότε, της είπα χαμογελώντας, ήταν χαζή η ερώτηση που μου έκανες και ακόμα πιο χαζή η απάντηση που σου έδωσα. Εσύ και την αγαπάς και την νιώθεις κι ας μην την συνάντησες, μια μέρα θα την συναντήσεις, δεν υπάρχει θέμα. Και όταν την χρειάζεσαι να ζητάς την βοήθειά της. Την ζητάω κυρία και μου την δίνει... 

Έφυγε αστράφτοντας το  κορίτσι, Πέμπτη ή Έκτη δημοτικού ήταν κι έμεινε στην καρδιά μου το προσωπάκι της ανεξίτηλα ζωγραφιστό. 

Τα παιδιά μας οδηγούν κι ας μπερδευόμαστε και νομίζουμε πως τα οδηγούμε. Είμαι στ' αλήθεια ξεχωριστά ευτυχής που ταξιδεύω, γυρνώ και γνωρίζω συνέχεια παιδιά. Τα ακούω, τα βλέπω, τα αγγίζω. Και αν πλημμυρίζω ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα αυτόν τον καιρό, το ταξίδι ειδικά στην Κύπρο θα μου μείνει χαραγμένο βαθιά με γράμματα καλλιγραφικά και πολύχρωμα, γιατί μου έδωσε φως και αγάπη απέραντη. Εξαιτίας ενός και μόνον ανθρώπου που ανοίγοντας την αγκαλιά του με έβαλε στην αγκαλιά ενός ολόκληρου κόσμου που με πλούτισε. Τον ευχαριστώ και από δω κι ας μην αναφέρω το όνομά του. Υπάρχουν ονόματα που κρατούν αλλού την αξία τους και έχουν αλλού τους θησαυρούς τους.

Αυτά φίλοι μου. Όπως έλεγε και ο Κουροσάβα: αντί να αλλάξουμε την κοινωνία, ας αλλάξουμε τον άνθρωπο.

Λόγια παιδιών (Νο1)

Κοίτα πώς πετούν τα πουλιά!

Ψάχνουν να βρουν τον Θεό!

Σήμερα 14 και αύριο 15/05 στην Ετ3 και στην εκπομπή "Έκτη αίσθηση", στις 18.00μ.μ μία συνέντευξή μου σε δύο μέρη

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής 'Εικόνες' του π.Γενναδίου Δεμερτζή

Οι εκδόσεις Ευθύνη και οι εκδόσεις Αρμός

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

"ΕΙΚΟΝΕΣ"

του π. Γενναδίου Δεμερτζή

που θα γίνει στο πατάρι του Αρομού

το Σάββατο 16 Μαϊου 2009 στις 12.00 το μεσημέρι.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν οι

π. Ανανίας Κουστένης

Ελάνη Λαδιά, Κώστας Τσιρόπουλος

Μαυροκορδάτου 11, τηλ.210 38 30 604

Ευγένιος Σπαθάρης 1924-2009

Παραπέμπω στην διεύθυνση του blog: "το άρωμα του τραγουδιού", εις μνήμην του Ευγένιου Σπαθάρη: http ://toaromatoutragoudiou.blogspot.com

Ο Θεός να αναπαύει την ψυχή του.

"Εικόνες", ποιητική συλλογή του π.Γενναδίου Δεμερτζή, Αθήνα 2009, Μικρός Αστρολάβος/17

Νερό

το 

σχήμα σου

Ύπνος:

θανάτου

πρόβα

Χώμα αγαπημένο

παλιέ μου

συγγενή

Νύχτα σελινόφωτη

νύχτα ασέληνη

όμως -νύχτα-

Ήλιος:

θεράπων 

της νύχτας

Ξημερώνει!

Θεέ μου....

τι παιχνίδι...

Η ποιητική συλλογή με τίτλο "Εικόνες" του π.Γενναδίου Δεμερτζή μόλις κυκλοφόρησε.

Η φωτογραφία είναι του ιδίου.