ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΜΕ - Δημήτριος Κ. Σωτηρόπουλο

ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΜΕ

_________

Το όνομά μου είναι Shahar Schwartz και σήμερα θα φυλακιστώ.

Είμαι 18 ετών. Σήμερα είναι η ημέρα κατάταξής μου στον ισραηλινό στρατό. Θα αρνηθώ να καταταγώ και θα με στείλουν στη φυλακή.

Όταν ήμουν 10 ετών, κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα το 2014, ήμουν μόνος στο σπίτι όταν άκουσα τον συναγερμό για τους πυραύλους. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το βίωσα στη ζωή μου, αλλά ήταν η πρώτη φορά που ήμουν μόνη μου. Μένω σε ένα παλιό σπίτι που δεν έχει καταφύγιο και έτσι κάθισα στο διάδρομο και περίμενα να σταματήσει ο συναγερμός. Ήταν η πιο τρομακτική στιγμή της ζωής μου. Ευτυχώς για μένα, ζω στο κεντρικό Ισραήλ και δεν κινδύνευσα πραγματικά, αλλά ως παιδί το μόνο που ένιωσα ήταν μεγάλος φόβος.

Αυτή είναι η πραγματικότητα που επιβάλλεται στα παιδιά από τον πόλεμο που ζούμε. Τα παιδιά στη Γάζα δεν έχουν καταφύγια ή τεχνολογία αντιπυραυλικής άμυνας όπως ο σιδερένιος θόλος για να τα προστατεύσει. Για αυτά δεν είναι μόνο μια στιγμή τρόμου πριν επιστρέψουν στην κανονική τους ζωή - είναι η καθημερινότητά τους. Τα παιδιά στη Δυτική Όχθη ζουν σε έναν συνεχή πόλεμο, σε αντίθεση με εμένα που τον βιώνω κάθε λίγα χρόνια κατά τη διάρκεια μιας στρατιωτικής επιχείρησης. Τα ισραηλινά παιδιά που ζουν κοντά στα σύνορα με τη Γάζα υποφέρουν επίσης πολύ από αυτή την πραγματικότητα, η οποία δημιουργείται και λειτουργεί πλήρως από τον στρατό. Οι Ισραηλινοί νέοι κατατάσσονται στο στρατό όταν ενηλικιώνονται, αφού ο φόβος και το τραύμα τους έχει μετατραπεί σε μίσος προς την άλλη πλευρά.

Το καλοκαίρι του 2019, όταν ήμουν 15 ετών, συμμετείχα σε μια καλοκαιρινή κατασκήνωση Ισραηλινών και Παλαιστινίων στις ΗΠΑ. Εκεί άκουσα Παλαιστίνιους της ηλικίας μου να μοιράζονται πώς ο ισραηλινός στρατός, ο οποίος αποτελείται από νέους Ισραηλινούς όπως εγώ, καταπιέζει καθημερινά τον παλαιστινιακό άμαχο πληθυσμό - με σημεία ελέγχου, περιπολίες στους δρόμους, κατεδαφίσεις σπιτιών και συλλήψεις παιδιών. Πολλοί Παλαιστίνιοι γνωρίζουν τους Ισραηλινούς μόνο μέσα από τις ενέργειες της κατοχής. Παρομοίως, πολλοί Ισραηλινοί γνωρίζουν τους Παλαιστίνιους μόνο μέσα από τις αναφορές των μέσων ενημέρωσης για βομβαρδισμούς, ή μέσα από την επιβολή της κατοχής ως στρατιώτες. Η ισραηλινή στρατιωτική πολιτική εμποδίζει ενεργά κάθε πιθανή αλλαγή.

Αρνούμαι να καταταγώ στον ισραηλινό στρατό, επειδή συντηρεί την ανισότητα και καταπιέζει κάθε ελπίδα για μια θετική αλλαγή. Παρόλο που το κράτος του Ισραήλ δεν προσάρτησε επίσημα τα παλαιστινιακά εδάφη, τα ελέγχει αποτελεσματικά και αρνείται στους Παλαιστίνιους το δικαίωμά τους στην ανεξαρτησία, ενώ καταπατά τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους. Οι νέοι Ισραηλινοί που υπηρετούν στο στρατό είναι αυτοί που καταπιέζουν ενεργά τον παλαιστινιακό λαό και επιτρέπουν τη βία των εποίκων εναντίον τους. Αρνούμαι να συμμετάσχω σε αυτό.

Λόγω της άρνησής μου να καταταγώ στο στρατό, ο στρατός θα παρέμβει στα ανθρώπινα δικαιώματά μου και θα με φυλακίσει. Είμαι πρόθυμος να πληρώσω αυτό το προσωρινό τίμημα της ελευθερίας, ένα τίμημα που οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν σε όλη τους τη ζωή, επειδή αρνούμαι να συνεργαστώ με το σύστημα που είναι υπεύθυνο γι' αυτό. Είμαι επίσης πρόθυμος να υποστώ το κοινωνικό τίμημα - να χαρακτηριστώ ως προδότης στην ισραηλινή κοινωνία, στην οποία έχω ζήσει όλη μου τη ζωή.

Πιστεύω ότι κάνω τη σωστή και ηθική πράξη στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση. Ελπίζω ότι οι πράξεις μου θα επηρεάσουν και άλλους που βρίσκονται σε κατάσταση σαν τη δική μου. Ελπίζω να κάνει τους ανθρώπους να δουν τα εγκλήματα που διαπράττει ο στρατός και τον πόνο που προκαλεί και να τους κάνει να σκεφτούν τι ρόλο θέλουν να πάρουν σε αυτή τη σύγκρουση. Ελπίζω να δω την ημέρα κατά την οποία τα παιδιά των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών δεν θα χρειάζεται να ζουν με φόβο, αλλά θα μπορούν να ζουν ειρηνικά.

Με αλληλεγγύη,

Shaharhttps://www.facebook.com/dimitrios.k.sotiropoulos

Μνημονεύετε... και Ιωάννη Καποδίστρια!

Η μόνη γυναίκα που αγάπησε : « Η σκέψη μου θα περνά τα βουνά και τις θάλασσες που μας χωρίζουν και θα σε συντροφεύει, όπως συντροφεύουν και εμένα όλα όσα μου στέλνεις και εσύ. Κλείνω τα μάτια μου και προσπαθώ να αναπλάσω τους ήχους τις νύχτες κοντά στο τζάκι να παίζεις στο πιάνο τα μουσικά κομμάτια που αγαπούσα … Μην ξαναπαίξεις όμως τη «Σονάτα του αποχαιρετισμού», πού ξέρεις τι μας επιφυλάσσει το μέλλον… Και μην ξεχνάς. Κανένας ποτέ δεν θα πάρει τη θέση που κατέχεις μέσα στην καρδιά μου…».

Ρωξάνδρα Στούρτζα, ο πατέρας πάμπλουτος Έλληνας από το Ιάσιο και η μητέρα κόρη του ηγεμόνα της Μολδαβίας, κυρία επί των τιμών της Τσαρίνας Ελισάβετ. Η οικογένεια της παρέθετε στο μέγαρο τους στην Πετρούπολη, δύο γεύματα την εβδομάδα, στα οποία βρισκόταν και ο Καποδίστριας φρεσκο-διορισμένος στο Υπουργείο Εξωτερικών. Η Ρωξάνδρα ερωτεύθηκε αμέσως το νεαρό διπλωμάτη με τη μελαγχολική έκφραση «ανήκει στους σπάνιους ανθρώπους, των οποίων η γνωριμία αποτελεί σταθμό στη ζωή εκείνων που τον γνωρίζουν», επί τρία ολόκληρα χρόνια η φιλία τους γινόταν βαθύτερη. 

Φανατικός εχθρός του ο Καγκελάριος της Αυστρίας Μέττερνιχ που επιδιώκει πάση θυσία να διατηρηθούν οι μοναρχίες και το στάτους κβο της Ευρώπης, κάθε επαναστατική κίνηση για αυτοδιάθεση των λαών την θεωρούσε τρομοκρατική, ο Βασιλιάς της Αγγλίας άφησε να τον περιμένει στην Πινακοθήκη από το πρωί μέχρι το απόγευμα και τον υποδέχθηκε υποτιμητικά με την κυνηγετική του στολή, ο αόρατος ηγέτης του φιλελληνισμού στην Ευρώπη, σε αλληλογραφία της εποχής, η Ελληνική Επανάσταση χαρακτηρίζεται ως « Κίνημα του Καποδίστρια», εάν ήθελε η Ιερή Συμμαχία θα την είχε καταπνίξει, κράτησε ουδετερότητα χάρις στις δικές του μαεστρικές διπλωματικές ενέργειες. Το φθινόπωρο του 1814, στη Βιέννη στο περίφημο Συνέδριο για την τύχη της μετα-Ναπολεόντειας Ευρώπης, γράφτηκε ο επίλογος της ανεκπλήρωτης αγάπης, συμφωνία να μείνουν πάντα φίλοι, εκείνος τη βεβαίωσε ότι δεν θα παντρευόταν ποτέ άλλη γυναίκα, η απόφαση του οριστική να εγκαταλείψει τη Ρωσία και να αφιερώσει τη ζωή του στην πατρίδα του, εκείνη παντρεύτηκε ένα Κόμη ξάδελφο της Τσαρίνας, μια «απόφαση αβάσταχτης θυσίας», άνθρωπο που δεν αγάπησε ποτέ, παιδιά δεν απέκτησαν μαζί. 

Έρχεται στην Ελλάδα και γίνεται ο μόνος που παρέλαβε χάος και έφτιαξε κράτος στην πράξη και όχι στα λόγια. Φτιάχνει τακτικό στρατό, θέτει τον στόλο στην δικαιοδοσία της κυβέρνησης, μέχρι τότε τα πλοία ήταν ιδιοκτησία των καραβοκύρηδων, ίδρυσε την Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, κατέστειλε την πειρατεία, ίδρυσε το Εθνικό Νομισματοκοπείο και καθιέρωσε τον φοίνικα ως εθνικό νόμισμα, ακόμα τότε κυκλοφορούσε το Τουρκικό γρόσι, οργάνωσε την πρώτη στατιστική υπηρεσία που διενήργησε την πρώτη απογραφή, ίδρυσε την εκκλησιαστική σχολή στον Πόρο, το Ορφανοτροφείο και το πρώτο Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αίγινα, εφάρμοσε την πρακτική της καραντίνας των κοινοτήτων που πλήττονταν από τις επιδημίες τύφου, ελονοσίας κλπ. Θρυλική η εισαγωγή της καλλιέργειας της πατάτας. Διέταξε να αποθέσουν ένα φορτίο στο λιμάνι του Ναυπλίου και προέτρεψε τον καθένα να πάρει όσες θέλει. Όλοι αδιαφόρησαν. Τότε, τοποθέτησε φρουρούς στο φορτίο και αμέσως οι φήμες εξαπλώθηκαν στην πόλη ότι κάτι το πολύτιμο θα περιέχει. Άρχισαν σιγά-σιγά να τις κλέβουν κάτω από τη μύτη των φρουρών (που έκαναν τα στραβά μάτια) και στο τέλος έκαναν όλες φτερά για να γίνει η πατάτα βασικό μέρος της καθημερινής μας διατροφής. 

Κυβέρνησε πράγματι αυταρχικά, λες που υπήρχε άλλος τρόπος, δεν εμπιστευόταν κανέναν παρά μόνο συγγενείς και φίλους Κερκυραίους, σύνταγμα δεν υπήρχε, στις διαμαρτυρίες απαντούσε «πρώτα δίνεις ψωμί σε αυτόν που πεινάει και μετά πολιτικά δικαιώματα» αφαίρεσε προνόμια από τους κοτζαμπάσησες, ήρθε σε σύγκρουση με τους Άγγλους για τα σύνορα του νεοσύστατου κράτους που αυτός ήθελε να περιλαμβάνει και την Αιτωλοακαρνανία. 

Ο ιδεολόγος αριστοκράτης ξεκίνησε ως γιατρός στην Κέρκυρα που στις επισκέψεις κατ’ οικον έβαζε διακριτικά κάτω από το μαξιλάρι του ασθενή χρήματα για τα φάρμακα, ως κυβερνήτης αρνήθηκε μισθό, επίσης αρνήθηκε την μεγάλη χρηματική αποζημίωση από τον Τσάρο όταν έφυγε από το Υπουργείο Εξωτερικών για να μην κατηγορηθεί ότι στο εξής θα μεροληπτεί υπέρ της Ρωσίας. Στην πρώτη περιοδεία του μετά την άφιξη του, στην Κόρινθο, ο λαός που είχε συγκεντρωθεί ζητωκραύγαζε όχι μόλις είδε τον Καποδίστρια ντυμένο πολύ απλά και κάτισχνο από την ταλαιπωρία αλλά τον ταχυδρομικό διανομέα ονόματι Καρδαρά που ήταν ντυμένος με βελούδινη, χρυσοκέντητη στολή. Ο Κολοκοτρώνης δεν άντεξε και του μίλησε «Και τι θέλεις να κάμνω Θεοδωράκη;» «Η εξοχότης σου να ενδυθεί την κυβερνητική του στολή», έτσι ο Καποδίστριας οδηγήθηκε σε ένα κοντινό χάνι και φόρεσε τη δεύτερη στολή του που ήταν χειρότερη από την πρώτη! 

Για τον ακέραιο χαρακτήρα του, ο κορυφαίος φιλόσοφος Γκαίτε γράφει «Ο Καποδίστριας πίστευε ότι θα μπορούσε να κάνει όλους τους ανθρώπους τόσο τίμιους όσο τίμιος ήταν και ο ίδιος» προσθέτει όμως προφητικά «Θα σας αποκαλύψω ένα μυστικό, που θα φανερωθεί αργά ή γρήγορα. Ο Καποδίστριας δεν θα κυβερνά πολύν καιρό ακόμα την Ελλάδα επειδή του λείπει μια ιδιότητα απαραίτητη: δεν είναι στρατιώτης. Δεν έχουμε κανένα παράδειγμα όπου ένας άνθρωπος γραφείου να μπόρεσε να υποτάξει στρατηγούς. Ο Καποδίστριας δεν θα κατέχει για πολύν καιρό το αξίωμά του• είναι στη φύση των πραγμάτων και θα συμβεί αναγκαστικά», 

Το τελευταίο γράμμα λίγες μόνον ημέρες πριν από τη δολοφονία του γραμμένο στα γαλλικά, προαισθανόμενος τη μοίρα του. «Αγαπητή μου Ρωξάνδρα, μη με ξεχνάς ποτέ στις προσευχές σου, τις έχω ανάγκη! Θέρμαινε και ενίσχυε με αυτές τη θέση που κατέχω στη σκέψη σου και στην καρδιά σου…Αν ημπορούσα να σου ειπώ πόσο θα ήθελα να σε είχα κοντά μου, πόσο νοιώθω την απουσία σου, ιδιαίτερα τώρα που με κυκλώνουν τόσες αγωνίες. Αραγε πότε θα ξανασυναντηθούμε;», την ώρα που το διάβαζε εκείνος ήταν ήδη νεκρός. Η απάντηση της «... Θεέ μου, πώς θα ήταν δυνατόν να μη θερμαίνω, αυτή τη θέση που δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ποτέ τίποτα στη ζωή μου να την αλλάξει;…. Αγωνιώ όμως για σας…η σκέψη ότι ημπορεί κάποιος να σας κάνει κακό με αναστατώνει, μου βουρκώνει τα μάτια, μου συνθλίβει την ψυχή. Τις περισσότερες ώρες στέκω ή μπροστά στις εικόνες του Χριστού και της Παναγίας και τους ικετεύω να σας προφυλάξουν ή μπροστά στην προσωπογραφία σας, όπου σας μιλώ με τις ώρες και νιώθω ότι μου απαντάτε…». 

Η τραγική είδηση έφθασε στην Οδησσό, όπου βρισκόταν η Ρωξάνδρα μετά από δύο μήνες. Στο άκουσμα της, έπεσε κάτω λιπόθυμη « πέθανε ο ευγενέστερος άνθρωπος στην γη, μαζί με αυτόν πέθανα και εγώ!. Ο Γκαίτε στο άκουσμα της είδησης κραυγάζει « από σήμερα, παύω να είμαι Φιλέλλην….». Αντίθετα, η εφημερίδα της Ύδρας «Απόλλων», πολιτικό όργανο του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 10 μέρες μετά την δολοφονία θα κυκλοφορήσει το τελευταίο φύλλο της με τίτλο: «Παύομεν την έκδοσιν της εφημερίδος μας, επειδή απολαύσαμεν τον σκοπόν μας - ο τύραννος δεν υπάρχει πλέον».

Το όραμα του για την Ελλάδα « Πρέπει η Ελλάς να κηρυχθεί ομοφώνως δια των Μεγάλεων Δυνάμεων χώρα αφιερωμένη αποκλειστικά και μόνο εις τας Επιστήμας και την διαφώτιση του ανθρώπινου γένους, το έδαφος της να κηρυχθεί εκ των έξω απρόσβλητο, εσωτερικά δε να κρατηθεί μακράν πάσης ξένης αναμίξεως….. τέλος οφείλει η Ελλάς να κηρυχθεί δια όλη την ανθρωπότητα κράτος Ιερόν, κέντρο εκπαιδεύσεως όλων των Εθνών! 

Φωτο 3. Ο τάφος του, απλός όπως έζησε, στην Ιερά Μονή Παναγιάς Πλατυτέρας στην Κέρκυρα, οι οπαδοί του τον είχαν ανακηρύξει « Άγιο» και περίμεναν ότι όπου να `ναι θα αναστηθεί!

Φωτο 4. Ο Καποδίστριας είχε κάνει ειδική παραγγελία ένα δαχτυλίδι που έδειχνε μια πεταλούδα να καίγεται στις φλόγες, σύμβολο ανεκπλήρωτου έρωτα!. Η Ρωξάνδρα το φορούσε μέχρι τον θάνατο της, αποτυπώθηκε με ακρίβεια από τον Ηλία Λαλαούνη! 

φωτο 1. Η προτομή του στην Λωζάννη, ένα Σύνταγμα τους έφτιαξε και τον έχουν Εθνικό Ήρωα της Ελβετίας, εμείς…. Το όραμα του να γίνει η Ελλάδα χώρα ουδέτερη, ειρηνική, χώρα πολιτισμού, κράτος Ιερόν για όλη την ανθρωπότητα, σαν σήμερα τα ξημερώματα στις 5.35 το πρωί πνίγεται στο αίμα, μετά ακολούθησαν 7 πόλεμοι (2 Ελληνο-Τουρκικοί, 2 Βαλκανικοί, 2 Παγκόσμιοι, Κριμαϊκός), 3 εμφύλιοι （ 1831-33, 1916-17, 1944-49) και 6 πτωχεύσεις (1844, 1893, 1922, 1932, 1943, 2009 !) 

" Περισσότερο φοβάμαι τα δικά μας λάθη παρά τα σχέδια των εχθρών ", Θουκυδίδης Α 144, 1

καλημέρα και καλή μας τύχη!

*Δημήτρης  Τριάντος

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=2156958504375875&id=100001852400562

Η Μαύρη Παρασκευή - του George Monbiot

Όλοι τα θέλουν όλα: πώς μπορεί να γίνει αυτό; Η υπόσχεση της οικονομικής ανάπτυξης είναι ότι οι φτωχοί θα μπορούν να ζήσουν σαν τους πλούσιους και οι πλούσιοι σαν τους μεγιστάνες. Όμως ήδη έχουμε ξεχειλώσει τα φυσικά όρια του πλανήτη που μας συντηρεί. Η αλλοίωση του κλίματος, η διάβρωση του εδάφους, η κατάρρευση οικοσυστημάτων και ειδών ζωής, η θάλασσα του πλαστικού, όλα αυτά προκαλούνται από την αυξανόμενη κατανάλωση. Η υπόσχεση της ιδιωτικής πολυτέλειας για όλους δεν μπορεί να εκπληρωθεί: δεν επαρκεί ούτε ο φυσικός ούτε ο οικολογικός χώρος.  

Όμως η ανάπτυξη πρέπει να συνεχισθεί: αυτή είναι παντού η πολιτική προσταγή. Κι εμείς πρέπει να προσαρμόσουμε ανάλογα τα γούστα μας. Στο όνομα της αυτονομίας και της επιλογής, το μάρκετινγκ χρησιμοποιεί τα τελευταία ευρήματα των νευροεπιστημών για να γκρεμίσει τις άμυνές μας. Όσοι προσπαθούν να αντισταθούν, θα πρέπει να πεισθούν να σωπάσουν, με τη βοήθεια των Μέσων.  

Με κάθε γενιά η βάση της ομαλοποιημένης κατανάλωσης αλλάζει. Πριν τριάντα χρόνια ήταν γελοίο να αγοράζουμε εμφιαλωμένο νερό εκεί όπου το νερό της βρύσης ήταν καθαρό και άφθονο. Σήμερα σε όλο τον κόσμο χρησιμοποιούμε ένα εκατομμύριο πλαστικά μπουκάλια το λεπτό.

Κάθε Παρασκευή είναι μια Μαύρη Παρασκευή, κάθε Χριστούγεννα ένα ακόμη πιο χτυπητό φεστιβάλ καταστροφής. Εκτός από σάουνες με χιόνι, φορητά ψυγεία για καρπούζι και έξυπνα κινητά για σκύλους, έχουμε τώρα και το PancakeBot: έναν τριδιάστατο εκτυπωτή ζύμης, που σας επιτρέπει να φτιάχνετε για πρόγευμα κέικ στο σχήμα της Μόνα Λίζα ή του Ταζ Μαχάλ. Στην πράξη θα στριμωχτεί στην κουζίνα σας για μια εβδομάδα, μέχρι να αποφασίσετε ότι δεν έχετε χώρο γι’ αυτό. Για κάτι τέτοια σκουπίδια καταστρέφουμε τον ζωντανό πλανήτη και τις προοπτικές της επιβίωσής μας. 

Η παράπλευρη υπόσχεση είναι ότι, μέσω ενός πράσινου καταναλωτισμού, μπορούμε να συμφιλιώσουμε την αειφόρο ανάπτυξη με την επιβίωση του πλανήτη. Όμως μια σειρά ερευνητικά άρθρα αποκαλύπτουν ότι δεν υπάρχει σημαντική διαφορά ανάμεσα στο οικολογικό αποτύπωμα των ανθρώπων που νοιάζονται για το περιβάλλον και εκείνων που αδιαφορούν. Ένα πρόσφατο άρθρο στο περιοδικό Environment and Behaviour (Περιβάλλον και Συμπεριφορά) λέει ότι εκείνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως καταναλωτές με συνείδηση χρησιμοποιούν περισσότερη ενέργεια και άνθρακα από εκείνους χωρίς αυτόν τον προσδιορισμό.

Γιατί; Διότι η περιβαλλοντική εγρήγορση τείνει να είναι υψηλότερη ανάμεσα στους πλούσιους. Την επίδρασή μας στον πλανήτη δεν την διέπουν οι στάσεις μας αλλά το εισόδημα. Όσο πιο πλούσιοι είμαστε, τόσο μεγαλύτερο είναι το αποτύπωμά μας, άσχετα από τις καλές μας προθέσεις. Εκείνοι που βλέπουν τους εαυτούς τους ως πράσινους καταναλωτές, σύμφωνα με την έρευνα, κυρίως εστίαζαν σε συμπεριφορές που απέφεραν «σχετικά μικρά οφέλη».  

Γνωρίζω ανθρώπους που ανακυκλώνουν επιμελώς, μαζεύουν και ξαναχρησιμοποιούν τις πλαστικές σακούλες τους, μετρούν προσεκτικά το νερό στις τσαγιέρες τους, κι έπειτα πηγαίνουν διακοπές στην Καραϊβική, ακυρώνοντας τα οποιαδήποτε περιβαλλοντικά οφέλη στο εκατονταπλάσιο. Προφανώς πιστεύουν ότι η ανακύκλωση τους δίνει την άδεια να κάνουν μακρές πτήσεις. Πείθει τους ανθρώπους ότι έχουν γίνει ‘πράσινοι’, και τους επιτρέπει να παραβλέπουν τις μεγαλύτερες επιβαρύνσεις.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θα πρέπει να προσπαθούμε να μειώσουμε το αποτύπωμά μας, θα πρέπει όμως να έχουμε επίγνωση των ορίων αυτής της προσπάθειας. Η συμπεριφορά μας μέσα στο σύστημα δεν μπορεί να αλλάξει τα τελικά αποτελέσματα του συστήματος. Πρέπει να αλλάξει το ίδιο το σύστημα.

Έρευνες της οργάνωσης Oxfam δείχνουν ότι το πλουσιώτερο 1% του κόσμου (αν το σπιτικό σας έχει ετήσιο εισόδημα πάνω από 70.000 λίρες, ανήκετε στην ομάδα αυτή) παράγει περίπου 175 φορές το ποσό του διοξειδίου του άνθρακα που παράγει το φτωχότερο 10%.  Πώς λοιπόν, σ’ έναν κόσμο όπου όλοι πρέπει να επιδιώκουν να αυξήσουν τα εισοδήματά τους, μπορούμε να αποφύγουμε να μετατρέψουμε σε σκουπιδόμπαλα τη Γη, από την οποία εξαρτάται η κάθε είδους ευημερία;

Με την αποσύνδεση, μας λένε οι οικονομολόγοι: με το να διαχωρίσουμε την οικονομική ανάπτυξη από την κατανάλωση υλικών. Πόσο καλά τα πάμε; Ένα άρθρο στο περιοδικό Plos One λέει ότι, ενώ σε κάποιες χώρες έχει επιτευχθεί σχετική αποσύνδεση, «καμιά χώρα δεν έχει πετύχει απόλυτη αποσύνδεση μέσα στα τελευταία 50 χρόνια». Αυτό σημαίνει ότι η ποσότητα υλικών και ενέργειας που σχετίζεται με κάθε αύξηση του ΑΕΠ μπορεί να πέφτει, αλλά καθώς η ανάπτυξη ξεπερνά την αποδοτικότητα, η συνολική χρήση διαθέσιμων πόρων αυξάνεται συνεχώς. Ακόμη πιο σημαντικό, το περιοδικό αποκαλύπτει ότι μακροπρόθεσμα τόσο η απόλυτη όσο και η σχετική αποσύνδεση από τη χρήση αναγκαίων πόρων είναι αδύνατη, διότι στην αποδοτικότητα υπάρχουν φυσικά όρια.   

Ένας παγκόσμιος ρυθμός ανάπτυξης 3% σημαίνει ότι το μέγεθος της παγκόσμιας οικονομίας διπλασιάζεται κάθε 24 χρόνια. Γι’ αυτό οι περιβαλλοντικές κρίσεις επιταχύνονται με τέτοιο ρυθμό. Ωστόσο το σχέδιο είναι να εξασφαλίσουμε ότι θα διπλασιάζεται και θα ξαναδιπλασιάζεται, και θα συνεχίσει έτσι επ’ άπειρον. Στην προσπάθεια να υπερασπισθούμε τον ζωντανό κόσμο από τη δίνη της καταστροφής, μπορεί να πιστεύουμε ότι αντίπαλος είναι οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι κυβερνήσεις και η γενική ανοησία του ανθρώπινου γένους. Όμως όλα αυτά είναι υποκατάστατα του πραγματικού προβλήματος: της αειφόρου ανάπτυξης σ’ έναν πλανήτη που δεν μεγαλώνει.

Εκείνοι που δικαιολογούν το σύστημα επιμένουν ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι αναγκαία για την ανακούφιση της φτώχιας. Όμως ένα άρθρο στο περιοδικό World Economic Review λέει ότι το φτωχότερο 60% του πληθυσμού του κόσμου παίρνει μόνο το 5% του πρόσθετου εισοδήματος που δημιουργεί ένα αυξανόμενο ΑΕΠ. Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται 111 δολάρια ανάπτυξης για κάθε 1 δολάριο μείωσης της φτώχιας. Με το ρυθμό αυτό, θα χρειάζονταν 200 χρόνια για να εξασφαλισθεί ένα εισόδημα 5 δολαρίων τη μέρα για τον καθένα. Στο σημείο αυτό, το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα θα έχει φτάσει το 1 εκατομμύριο δολάρια το χρόνο, και η οικονομία θα είναι 175 φορές μεγαλύτερη από ό,τι είναι σήμερα. Αυτή δεν είναι συνταγή για ανακούφιση της φτώχιας. Είναι συνταγή για την καταστροφή των πάντων, υλικών μέσων και ανθρώπων. 

Όταν ακούτε ότι κάτι έχει οικονομική λογική, αυτό σημαίνει ότι είναι αντίθετο με την κοινή λογική. Οι λογικοί άνθρωποι που διευθύνουν τα θησαυροφυλάκια και τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, που θεωρούν μια αέναη αύξηση της κατανάλωσης φυσιολογική και απαραίτητη, είναι μανιακοί: ρημάζουν τα θαύματα του ζωντανού κόσμου και καταστρέφουν τις προοπτικές των μελλοντικών γενεών, για να συντηρήσουν ένα σύνολο αριθμών που έχει ελάχιστη σχέση με τη γενική ευημερία.   

Πράσινος καταναλωτισμός, υλική αποσύνδεση, βιώσιμη ανάπτυξη: όλα είναι ψευδαισθήσεις, σχεδιασμένες να δικαιολογούν ένα οικονομικό μοντέλο που μας οδηγεί στην καταστροφή. Το παρόν σύστημα, βασισμένο στην ιδιωτική πολυτέλεια και την γενική αθλιότητα, θα μας εξαθλιώσει όλους: στο μοντέλο αυτό, η χλιδή και η στέρηση είναι ένα τέρας με δυο κεφάλια.

Χρειαζόμαστε ένα διαφορετικό σύστημα, ριζωμένο όχι σε αφηρημένες οικονομικές έννοιες αλλά σε φυσικές πραγματικότητες, που θα θέτουν τις παραμέτρους με τις οποίες θα κρίνουμε την υγεία του. Χρειάζεται να φτιάξουμε έναν κόσμο στον οποίο η ανάπτυξη θα είναι περιττή, έναν κόσμο ιδιωτικής επάρκειας και γενικής πολυτέλειας. Και πρέπει να το κάνουμε πριν η καταστροφή μας προλάβει.   

* Guardian 22/11/2017

Απόδοση στα ελληνικά: Δρ Αντώνης Παπαγιάννης, πνευμονολόγος

ΣΧΟΛΙΟ του μεταφραστή: Ο αρθρογράφος περιγράφει μια εφιαλτική πραγματικότητα με οικολογικούς και οικονομικούς όρους. Σε άλλα του άρθρα έχει επανειλημμένα καταδικάσει την άσκοπη και ανόητη υπερκατανάλωση που οδηγεί σε φθορά και εξάντληση των φυσικών πόρων. Η κατάσταση φαίνεται αδιέξοδη από ανθρώπινη σκοπιά. Ωστόσο, ας θυμηθούμε το «ἔχοντες διατροφὰς καὶ σκεπάσματα, τούτοις ἀρκεσθησόμεθα» του Αποστόλου Παύλου, τα «περισσεύσαντα κλάσματα» που δεν έπρεπε να χαθούν μετά τον χορτασμό των χιλιάδων του λαού στην έρημο από τον Κύριο και τελικά γέμισαν δώδεκα κοφίνια. Δεν χρειάζεται να κραδαίνει κανείς μια πράσινη οικολογική σημαία για να πράττει αυτό που επιτάσσουν τα αρχαία αυτά αγιογραφικά παραγγέλματα. Μήπως πρέπει να τα ξαναθυμηθούμε;

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, ιταλού, Renato Casaro.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο

http://antifono.gr/portal/κατηγορίες/κοινωνία-οικονομία/γραπτός-λόγος/5723-η-μαύρη-παρασκευή,-η-υπερκατανάλωση-και-η-καταστροφή-του-πλανήτη.html

17 Νοεμβρίου 1973 η Σοφία Βέμπο - του Δημήτρη Τριάντου

17 Νοεμβρίου 1973, ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση και στιγμή, η Σοφία Βέμπο στο μπαλκόνι της στην οδό Στουρνάρη 49A παρακολουθούσε τα τανκς να εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο (φωτο 1, Β. Καραγεώργος). Κατέβηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας της, άνοιξε την πόρτα και έβαλε μέσα όσους φοιτητές έβλεπε να περνάνε από μπροστά της. Τις αμέσως επόμενες ώρες, το σπίτι της μετατράπηκε σε πρόχειρο σταθμό πρώτων βοηθειών, ενώ αρνείται ότι συμβαίνει κάτι όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Ποιος να τολμήσει να πάει κόντρα στην "Εθνική" μας τραγουδίστρια. «Εγώ δεν φοβήθηκα Γερμανούς και Ιταλούς, θα φοβηθώ τους δικούς μας!» 

Πράγματι, ένα βράδυ που επέστρεφε από βραδυνή παράσταση στο θέατρο, ένας Ιταλός τη χτύπησε δυνατά με σιδερένιο λοστό και σωριάστηκε κάτω. Την επομένη με ανώνυμο τηλεφώνημα την απειλούν να μη ξαναεμφανιστεί στο θέατρο, εκείνη τους λέει «εντάξει, τότε θα τραγουδάω στο ραδιόφωνο»....ακολούθησε η σύλληψη και ο εγκλεισμός της στις φυλακές Αβέρωφ, η φυγάδευση της -μεταμφιεσμένη- στην Αίγυπτο όπου συνέχισε τις εμφανίσεις της στους εκεί Έλληνες δίνοντας όλες τις εισπράξεις για τις ανάγκες του αγώνα (πάνω από 18.000 χρυσές λίρες, ποσό τεράστιο για την εποχή!). 

Ο Εθνικός ύμνος «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» που εμψύχωνε τους φαντάρους στον πόλεμο ήταν η αρχή της εκρηκτικής της σχέσης με τον Μίμη Τραϊφόρο, που έγραψε τους στίχους σχεδόν όλων των τραγουδιών της. Παθολογική η ζήλεια της μια που είχε τη φήμη του «άτακτου», είχε βάλει μάλιστα να τον παρακολουθούν με ιδανική κατάσκοπο την κολλητή της, Γεωργία Βασιλειάδου ! θρυλικό το επεισόδιο με την Σπεράτζα Βρανά, που καταμάτωσε από τα απανωτά χτυπήματα που της έδωσε η μαινόμενη Βέμπο, μετά βέβαια τα βρήκανε. 

Σε μια σπάνια συνέντευξη της εξομολογείται: «Τη φωνή μου και τα τραγούδια μου τα γνωρίζουν πολλοί. Τη ζωή μου όμως ελάχιστοι….τα χρόνια και την ερωτική μου ζωή δεν θα τα μάθετε ποτέ. Από το στόμα μου τουλάχιστον.. Από έρωτες λοιπόν μόνο ό,τι ξέρετε, κι από χρόνια μόνον ό,τι βλέπετε...!

Η καλύτερη τραγουδίστρια της εποχής της! Η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας της, τα ρεσιτάλ που έδωσε στο διάσημο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης τον Μαΐο του 1947, sold out 3 φορές , 2.5 ώρες μόνη της στη σκηνή χωρίς μικρόφωνο με τη συνοδεία μόνο πιάνου ή ακορντεόν, αποθεώθηκε, ύμνους έγραψε η «Herald Tribune». Ο Σπύρος Σκούρας, πρόεδρος της 20th Century Fox, της κάνει πρόταση για ταινία στο Χόλιγουντ, αυτή αρνείται, λέει πότε να γυρίσει Ελλάδα!. 

Με την στάση της την βραδιά του Πολυτεχνείου εξιλεώθηκε για την αμήχανη για όλους πράξη της να συμμετέχει στις γιορτές της επταετίας στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Μάλιστα, ήταν η πρώτη που εμφανίστηκε στο ίδιο Στάδιο στις εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας , παραφράζοντας "τον ύμνο της" 

Παιδιά, της Ελλάδος, παιδιά..

Που τα τανκς γονατίσαν, κείνη τη βραδιά... 

φωτο 2. η πρώτη επαγγελματική φωτογραφία της, ντυμένη τσιγγάνα τραγουδά με την κιθάρα «Τσιγγάνα μαυρομάτα», 1933 

φωτο 2. ο τάφος της στο Α’ Νεκροταφείο πάντα τυλιγμένος με την Ελληνική σημαία!

Δημήτρης Τριάντος: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1684662278272169&id=100001852400562

Ο Σύριος καλλιτέχνης Abdalla Al Omari απεικονίζει τους αρχηγούς των κρατών ως πρόσφυγες

http://kengarex.com/the-vulnerability-series-syrian-artist-transforms-world-leaders-into-refugees-10-images/

Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος του Γιώργου Ρακκά

Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού», που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της Ελλάδας.

Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα. Η αντιμετώπιση του προσφυγικού και μεταναστευτικού ζητήματος στη χώρα μας, δεν είναι, και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκλειστικά ως, ανθρωπιστικό ζήτημα. Πόσο μάλλον όταν ο αφηρημένος «ανθρωπισμός» έχει μεταβληθεί σε πρόσχημα της συστηματικής πολιτικής συγκεκριμένων κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας –του Σόρος, ως εκπροσώπου του ευρωατλαντισμού, στο «πεδίο» της κατά τα άλλα ισλαμοφασιστικής Τουρκίας–, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτούργησε ως άλλοθι στους βομβαρδισμούς της Σερβίας, στο Ιράκ, στην ίδια τη Συρία. Eίτε το θέλουμε είτε όχι, η πραγματικότητα του εγκλωβισμού δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στην χώρα μας –με την προοπτική να καταστούν εκατοντάδες χιλιάδες, εφόσον η Τουρκία ξεκινήσει και πάλι να διοχετεύει πληθυσμούς στην Ελλάδα– κρίνει τη μελλοντική φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο συνδυασμός της δεινής δημογραφικής της κατάστασης, της χρεοκοπημένης οικονομίας της, καθώς και της εξαιρετικά ε υ α ί σ θ η τ η ς γεωπολιτικής θέσης της –δίπλα στην εστίατης μεγαλύτερης π ο λ ι τ ι σ τ ι κ ή ς α ν τ ι π α ρ ά θ ε σ η ς στον πλανήτη, εκείνην μεταξύ της Δύσης και του Ισλάμ– καθιστά διαφορετικό το διακύβευμα του μεταναστευτικού ζητήματος στον τόπο μας.

Η προοπτική της αναγκαστικής εγκατάστασης αρχικώς δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, που προέρχονται από τον μουσουλμανικό κόσμο, απειλεί μεσοπρόθεσμα να μεσανατολικοποιήσει την Ελλάδα· δηλαδή, να την μεταβάλει σε κομμάτι του πολέμου των πολιτισμών, ρίχνοντάς την στη χοάνη των πολυπολιτισμικών συγκρούσεων. Από αυτήν την εξέλιξη δεν διακυβεύεται μόνον η εθνική ή πολιτιστική συνοχή, αλλά ταυτοχρόνως υπάρχει ο κίνδυνος για μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στη χώρα μας σε σχέση με το επίπεδο εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, της εκκοσμίκευσής της, της ισότητας των φύλων κ.ο.κ. Για να το κάνουμε λιανά: η θεαματική αναβάθμιση της μόνιμης παρουσίας μουσουλμανικών πληθυσμών στη χώρα μας θα θέσει αναπόφευκτα ζητήματα που ούτε έχουμε διανοηθεί ότι θα αντιμετωπίσουμε. Θα επιτρέψουμε, άραγε, ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας μας να ρυθμίζει τον ατομικό και συλλογικό του βίο από τον θείο νόμο και τη σαρία; Θα δικάζουν οι μουφτήδες με βάση το ακραία σοβινιστικό οικογενειακό δίκαιο στα τζαμιά; Τα νεαρά κορίτσια θα πηγαίνουν στα σχολεία; Θα διδάσκεται άραγε σε αυτά η Αντιγόνη, ο Δαρβίνος ή ο… ευρωπαϊκός διαφωτισμός, ή μήπως θα εξαναγκαστούμε σε αυτολογοκρισία στο όνομα του δικαιώματος στη διαφορετικότητα; Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος, αν κρίνουμε από τις ανάλογες εμπειρίες που γνωρίζουν σήμερα άλλες μεσογειακές ή ευρωπαϊκές κοινωνίες. Την ίδια στιγμή, η κοινωνική και πολιτιστική απορρύθμιση ανοίγει την πόρτα σε έξωθεν επεμβάσεις κατά το παραδεδομένο πλέον νεο- αποικιακό πρότυπο των τελευταίων χρόνων. Αυτό ήδη συνέβη στην Ελλάδα με αφορμή τη μεγάλη εισροή προσφύγων και μεταναστών και την ανθρωπιστική κρίση που δημιουργήθηκε: πλέον, κουμάντο κάνει ο ΟΗΕ, υπό την καθοδήγηση του… Σόρος, μυστικές υπηρεσίες δρουν ανεξέλεγκτα στα camps, η Τουρκία συνεχίζει να παίζει τον δουλεμπορικό της ρόλο, συνεπικουρούμενη από μαφίες της Κεντρικής Ασίας, ελληνικά κυκλώματα αισχροκέρδειας αλλά και τη νέα διαπλοκή πολλών ΜΚΟ που αναλαμβάνουν εργολαβίες αλληλεγγύης… υπερτιμολογώντας τις συχνά κάκιστες υπηρεσίες τους. Ήδη, δηλαδή, η χώρα μας τείνει να πάρει τον δρόμο μιας αποσύνθεσης αλά Βαλκανικά, όπως συνέβη στην πρώην Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990. Ο «ανθρωπισμός» τους, επομένως, δεν είναι τόσο άδολος όσο θέλουν να πιστεύουν όσοι άκριτα και αλόγιστα σκοπεύουν να τον υιοθετήσουν με αναφορές στην… προσφυγιά του 1922, την αγάπη του Χριστού για τον «Ξένο», την αλληλεγγύη ή και την αλληλοβοήθεια ως συστατικό στοιχείο μιας προοδευτικής ιδεολογίας. Οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, επομένως, η υστερία, το κυνήγι των εντός κι εκτός εισαγωγικών ρατσιστικών και φασιστικών μαγισσών λειτουργεί προς όφελος αυτής της εκστρατείας· και δευτερευόντως, επειδή ακριβώς όχι μόνο δεν απαντάει αλλά αρνείται τα προβλήματα που ανακύπτουν από τη φιλοξενία των εγκλωβισμένων πληθυσμών, καταλήγει να σπονσοράρει τον πραγματικό φασισμό, τη Χρυσή Αυγή, τη διολίσθηση μερίδας της ελληνικής κοινωνίας σε ρατσιστικά αντανακλαστικά: το παράδειγμα του Αγίου Παντελεήμονα Αχαρνών είναι πρόσφατο και έχει αποδείξει τον πραγματικό αντίκτυπο αυτής της ιδεοληπτικής στάσης απέναντι στο μεταναστευτικό ζήτημα. Θα πρέπει, επομένως, να κάνουμε μια βασική διάκριση, και πάνω σε αυτήν να αναπτύξουμε μια ολόκληρη πολιτική για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που έχουν εγκλωβιστεί στην χώρα μας: Είναι άλλο η φιλοξενία τους, με τους πιο ανθρώπινους όρους και άλλο η εγκατάστασή τους εντός της ελληνικής κοινωνίας. Το πρώτο, όντως, είναι υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας και κοινωνίας – ταυτόχρονα με μια πολιτική που θα αποτρέψει να εξαπλωθούν και πάλι φαινόμενα Ειδομένης στον ελληνικό χώρο, με τα προβλήματα που τα συνοδεύουν. Το δεύτερο είναι μεθόδευση υπονόμευσης της ίδιας της χώρας και της φυσιογνωμίας της ελληνικής κοινωνίας, και πρέπει να αποφευχθεί πάση θυσία.

Η διάκριση αυτή ορίζει και ποια πολιτική αντιμετώπισης των εγκλωβισμένων προσφυγικών και μεταναστευτικών πληθυσμών θα πρέπει να ακολουθήσουμε: Όλοι οι πόροι, που τεχνηέντως διοχετεύονται από τα ξένα κέντρα στην προοπτική μόνιμης εγκατάστασης αυτών των ανθρώπων στην χώρα μας, θα πρέπει να ανακατευθυνθούν στη δημιουργία ολοκληρωμένων δομών προσωρινής φιλοξενίας, στις οποίες θα συγκεντρωθούν όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες. Δομών που να παρέχουν τις αναγκαίες εκπαιδευτικές και ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και να διασφαλίζουν την αξιοπρεπή διαμονή αυτών των ανθρώπων για όσο χρειαστεί μέχρι να καταλαγιάσει ο πόλεμος στην Συρία, ή να βρεθεί μια δίκαιη διεθνής λύση για το πρόβλημά τους.

Με λίγα λόγια, θα πρέπει να απορρίψουμε την επιλογή της μόνιμης εγκατάστασης, ψύχραιμα και συντεταγμένα, επειδή ακριβώς θέλουμε να διαφυλάξουμε το –ήδη υπονομευμένο μέσα στις συνθήκες της κρίσης– επίπεδο ανεξαρτησίας της χώρας, εκδημοκρατισμού της κοινωνίας, προσωπικών ελευθεριών. Αντίθετα, πρέπει να σπεύσουμε σε μια ολοκληρωμένη πολιτική φιλοξενίας, διότι, πέραν της αναγκαιότητας να οργανωθεί η παρουσία των εγκλωβισμένων στη χώρα μας, αναγνωρίζουμε ότι η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά είναι συστατικό στοιχείο της κοινωνίας μας και του πολιτισμού μας. Και δεν επιθυμούμε να το απολέσουμε.

Αυτή δεν είναι η δικαιότερη και σωστότερη πολιτικά λύση «μόνον» για το Ωραιόκαστρο. Πρέπει να καταστεί πανεθνική πολιτική για το μεταναστευτικό ζήτημα σε ολόκληρη την Ελλάδα. Για να αποφύγουμε την πολιτική και κοινωνική μηχανική που προσβλέπει στην αποδόμηση της κοινωνίας μας· και για να μην στρέφεται ο ανθρωπισμός εναντίον… του ελληνικού λαού και του μέλλοντός του.

https://www.facebook.com/koumstav/posts/1529280157097851

Γιατί τα θρησκευτικά - Δημητρίου Αγγελή

Γιατί είναι σημαντικό να φαντάζεσαι πώς ονόμασε ο Αδάμ τα ζώα· 

πώς πλάστηκε από την πλευρά του η Εύα· πώς αντήχησε μες στον 

παράδεισο η βαριά φωνή του Θεού μετά το προπατορικό 

αμάρτημα.

Γιατί ο Ισαάκ πάλεψε με τον άγγελο, γιατί ο Μωυσής αντιστάθηκε 

στον Θεό, γιατί το βιβλίο της Εξόδου εμπνέει κάθε επανάσταση.

Γιατί όσο ο Μωυσής κρατούσε τα χέρια του υψωμένα οι 

Αμαληκίτες έχαναν στο πεδίο της μάχης, γιατί η όνος μίλησε στον 

Βαλαάμ, γιατί ο Δαυίδ νίκησε τον Γολιάθ, γιατί η γυναίκα του Λωτ 

έγινε στήλη άλατος, γιατί ο Ιωνάς βρέθηκε μέσα στο κήτος, γιατί ο 

Ιώβ είναι η υπομονή και γιατί οι Ψαλμοί είναι πιο ωραία ποιήματα 

από το Άσμα Ασμάτων που φθονούν οι σπουδαίοι μας ποιητές.

Γιατί το σπήλαιο, γιατί τα πάθη και ο σταυρός.

Γιατί στη βασιλόπιτα κόβουμε κομμάτι για τον ξένο και τον 

πρόσφυγα, για το «δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς 

ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ», για τον εσπερινό της Αγάπης (μας).

Γιατί η αρχή του Κατά Ιωάννην, η Κυριακή προσευχή, ο «Ύμνος της αγάπης», η επιστολή προς 

Διόγνητον, η Μυσταγωγία του Μάξιμου του Ομολογητή, ο Ακάθιστος Ύμνος, η Νεκρώσιμη 

Ακολουθία είναι από τα σημαντικότερα κείμενα που υπάρχουν στη νεοελληνική γλώσσα.

Γιατί οι Τρεις Ιεράρχες, γιατί ο Πατριάρχης Φώτιος και οι 

βυζαντινοί αντιγραφείς, γιατί ο νεοελληνικός διαφωτισμός, ο 

Γρηγόριος ο Ε΄, ο Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης και ο 

Χρυσόστομος Σμύρνης. Γιατί ο ένδοξός μας βυζαντινισμός.

Γιατί ο Ιερομόναχος Διονύσιος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου 


Λύπιου, όταν ακούμπησε στο φιλιατρό του πηγαδιού κι έκανε να 


μετρήσει δεν βρήκε ούτε τρεις δίκαιους στον κόσμο ενώ τους 


άδικους τούς έβγαλε αναρίθμητους.

Γιατί ο Παπαδιαμάντης. Γιατί ο Παπατσώνης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης, 

ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης, ο Θέμελης. Γιατί ο Κόντογλου, ο 

Ιερεμιάδης, ο Μποκόρος, ο Κυραρίνης.

Γιατί ένα ολόκληρο χωριό, η Θέρμη της Λέσβου, έβλεπε στ’ όνειρό 



του τους λησμονημένους για 500 χρόνια αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο 



και Ειρήνη μέχρι που βρήκαν τα θαμμένα λείψανά τους υπό βροχή· 


γιατί η αγία Θεοδώρα Βάστας έχει 17 δέντρα φυτρωμένα πάνω στη 


σκεπή της.

Γιατί όλοι έχουμε παίξει μπάλα στο προαύλιο μιας εκκλησιάς, 


μυρίζοντας το λιβάνι του εσπερινού, και γιατί η μουσική 


υπόκρουση κάθε Μεγάλης Παρασκευής είναι ο μονότονα πένθιμος 


ήχος μιας καμπάνας.

Γιατί κάποια δειλινά ο ορίζοντας μοιάζει να παίρνει φωτιά, γιατί 


όταν κοιτάζω τη θάλασσα με πιάνει μελαγχολία και κάποια τοπία 


μού μοιάζουν αίφνης γνωστά από παλιά.

Tο κείμενο είναι του ποιητή και δοκιμιογράφου Δημήτρη Αγγελή

με πρώτη δημοσίευσή του στο περιοδικό "Άπειρος χώρα". Mας το έστειλε ο π.Βασίλειος Χριστοδούλου 

Ο Αναπληρωτής ΥΠΕΞ Νίκος Ξυδάκης Αποκαλύπτει

Τα δανεικά - Ζήσιμου Λορεντζάτου

Εκείνο πού θα έπρεπε να μας απασχολεί όλους και πού δεν απασχο­λεί κανέναν (κανέναν από τους διανοούμενους), είναι πώς ζούμε με δα­νεικά στην κυριολεξία, πώς δεν κερδίζομε τη ζωή μας. Μας ζουν. Αν δεν το καταλάβομε αυτό, δεν κάνομε τίποτα. Από εκείπρέπει να αρχίσει οποιαδήποτε κίνηση για κάποια ενδεχόμενη γενικότερη αλλαγή στην Ελλάδα. Όσο ζούμε με δανεικά, όσο χρωστάμε στους άλλους τη ζωή μας, δεν είναι δυνατό να αλλάξομε νοοτροπία. Κανένας άνθρωπος πού ζει με δανεικά δεν είναι της προκοπής. Το ίδιο κανένας λαός ή κράτος. Προπαντός με αιώνια δανεικά σαν εμάς- (γιατί κάποτε μπορεί να παρου­σιαστεί μια μεγάλη ανάγκη, αν και μια μοναχά φορά μπορεί να σημάνει κακή αρχή). Πρέπει να πληρώσομε κάποτε τα χρωστούμενα —τα χρωστουμέικα, όπως λεν oι Μανιάτες— ή να βάλομε σοβαρά πλώρη για την πληρωμή τους και να ξαναρχίσαμε από την αρχή, δίχως χρέη. Για να μπορεί να έχει και ο λόγος μας πέραση και η υπογραφή μας τιμή, δη­λαδή κάποια αξία. Πρέπει να καταλάβομε πώς οι άλλοι δε χρωστούν τί­ποτα να μας ζουν εμάς, και πώς κάθε φορά πού προσφέρεται η λύση αυτή, να μας ζουν ή να μας δανείζουν, κάθε φορά θάβεται το ενδεχόμενο να βγούμε από το φαύλο κύκλο στο φως μιας έντιμης και σχετικά ανε­ξάρτητης ζωής (λέω σχετικά ανεξάρτητης μια και είμαστε πολύ μικρό κράτος).

Δεν μπορούμε ad infinitum να καταναλώνομε περισσότερα από όσα παράγαμε, να μπάζομε περισσότερα από όσα βγάζομε. Πρέπει να πουλάμε αρκετά στους άλλους, ώστε να αγοράζομε αρκετά —αυτά πού μας χρειάζονται ή πού μας επιτρέπουν τα οικονομικά μας— από τους άλλους. Είναι κακή συνήθεια τα δανεικά. Και σχετίζεται άμεσα με το πρόσωπο του κάθε λαού και του κάθε ατόμου, όπως το τόνισε μια φορά ο Καβάφης στον Ε. Μ. Forster. Κάποια μέρα οι δανειστάδες της Ελλάδας πού δεν παίρνουν πίσω τα λεφτά τους, αλλά πάντα μοναχά ένα ποσοστό από το χρέος —δανειζόμαστε ακόμα και για τους τόκους από τα δά­νεια— μπορεί να μας πουν (αν και αυτά είναι αμφίβολο — για άλλους πάλι λόγους) πώς πρέπει να σταματήσει αυτή η ωραία μηχανή και πώς να φροντίσομε εμείς για τη σωτηρία μας (όπως και πρέπει να φροντίσομε). Εμείς δε χρειάζεται να περιμένομε τους δανειστάδες να μας το πουν αυτό (αυτοί έχουν χαβά δικό τους). Πρέπει εμείς να το διακηρύξαμε ως άμεσο σκοπό μας, διαφορετικά θα πηγαίναμε στο φούντο. Η σωτηρία μας θα γίνει από εμάς, δε θα γίνει από τους άλλους. Αν ποτέ γίνει.

Ζήσιμος Λορεντζάτος «Collectanea» 1968

George Friedman - Koρυφαίος πολιτικός αναλυτής της Αμερικής

Το «όχι» των Ελλήνων στο δημοψήφισμα ήταν αναμενόμενο, λέει ο George Friedman. Το «παιχνίδι» των Ευρωπαίων και η μπλόφα που χάλασε με το «όχι» στο δημοψήφισμα. Πού έκαναν λάθος υπολογισμό και ποιες είναι οι επιλογές εκτός ευρωζώνης.

Friedman: Οι Eυρωπαίοι έκαναν λάθος και αυτοπαγιδεύτηκαν 

Σε ένα αποτέλεσμα που δεν θα πρέπει να εκπλήσσει κανέναν, οι Έλληνες ψήφισαν υπέρ της απόρριψης των ευρωπαϊκών απαιτήσεων για επιπλέον μέτρα λιτότητας, ως το τίμημα για την παροχή πόρων που θα επιτρέπουν στις ελληνικές τράπεζες να λειτουργήσουν.

Υπάρχουν τρεις λόγοι για τους οποίους αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί έκπληξη. Πρώτον, ο κυβερνών συνασπισμός του ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά διότι κατανοεί τη διάθεση των Ελλήνων. Δεύτερον, η συνεχής περιφρόνηση που έδειξε η ευρωπαϊκή ηγεσία έναντι του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών (σ.σ. του Γιάνη Βαρουφάκη) έπεισε τους Έλληνες όχι μόνο ότι η περιφρόνηση αφορούσε και αυτούς, αλλά και ότι οποιοσδήποτε είναι τόσο απεχθής στην ευρωπαϊκή ηγεσία δεν είναι και τόσο κακός.

Τρίτον, και σημαντικότερο, η ευρωπαϊκή ηγεσία έφερε τους Έλληνες ψηφοφόρους σε θέση που δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Οι Έλληνες έπρεπε να επιλέξουν μεταξύ δύο μορφών καταστροφής – μιας άμεσης, αλλά από την οποία μπορούν να ανακάμψουν, και μιας δεύτερης, ενός μακροχρόνιου στραγγαλισμού χωρίς έξοδο.

Η λανθασμένη λογική των Ευρωπαίων

Όπως σημείωσε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (αν και διατηρεί πολύ σκληρή γραμμή για την Ελλάδα), οι Έλληνες δεν μπορούν να αποπληρώσουν τα δάνειά τους ή να ξεφύγουν από τον οικονομικό εφιάλτη χωρίς ουσιαστική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, που θα περιλαμβάνει σημαντική «συγχώρεση» χρέους και προθυμία για δημιουργία μιας λύσης πολλών δεκαετιών. Το ΔΝΤ κατέστησε επίσης σαφές ότι η αυξημένη λιτότητα, πέραν του ότι δημιουργεί ένα ανυπόφορο βάρος για τους Έλληνες, στην πραγματικότητα θα καθυστερήσει είτε την ελληνική ανάκαμψη είτε την αποπληρωμή του χρέους.

Και οι Ελληνες το γνώριζαν αυτό. Αυτό που ήταν εμφανές είναι πως λιτότητα χωρίς ριζοσπαστική αναδιάρθρωση θα οδηγούσε αναπόφευκτα στη χρεοκοπία, αν όχι τώρα, κάποια στιγμή όχι και πολύ μακρινή. Η επικέντρωση στις συντάξεις έκανε τους Ευρωπαίους να μοιάζουν σκληροί όμως αυτό ήταν αρκετά ανόητο. Όλα τα μέτρα λιτότητας που απαίτησαν δεν θα παρείχαν αρκετό χρήμα για την αποπληρωμή των χρεών χωρίς αναδιάρθρωση. Κάποια στιγμή η Ελλάδα θα χρεοκοπούσε ή το χρέος θα αναδιαρθρωνόταν.

Καθώς οι ηγέτες της Ευρώπης δεν είναι χαζοί, είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό το παιχνίδι που έπαιζαν. Γνώριζαν πολύ καλά πως τα μέτρα λιτότητας ήταν από άσχετα μέχρι καταστροφικά για την αποπληρωμή του χρέους. Επέμειναν στη μάχη αυτή, αυτή τη φορά, διότι θεώρησαν ότι θα την κέρδιζαν, και ήταν σημαντικό γι' αυτούς η Ελλάδα να συνθηκολογήσει, για ευρύτερους λόγους.

Καμία άλλη χώρα της Ε.Ε. δεν είναι σε τόσο κακή κατάσταση όσο η Ελλάδα. Ωστόσο, αρκετές χώρες της Ε.Ε., ιδιαίτερα στη Νότια Ευρώπη, έχουν χρέη που θα ήθελαν να αναδιαπραγματευτούν. Τα πάνε καλύτερα από την Ελλάδα φέτος, όμως με την ανεργία επίμονα σε υψηλά επίπεδα –στο 22,5% στην Ισπανία τον Μάιο- δυο πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα: πρώτον, σε τι κατάσταση θα βρίσκονται οι χώρες αυτές το επόμενο ή το μεθεπόμενο έτος και δεύτερον, ποιες κυβερνήσεις θα έρθουν στην εξουσία και ποιες θα είναι οι θέσεις αυτών των νέων κυβερνήσεων.

Η Ελλάδα αντιστοιχεί σε λιγότερο από το 2% του ΑΕΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ιταλία και η Ισπανία είναι πολύ πιο σημαντικές. Το πρόβλημα της αναδιάρθρωσης χρέους είναι ότι αν συμβεί σε μια χώρα, τότε και άλλες θα θέλουν το ίδιο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήθελε να δημιουργήσει προηγούμενο για μελλοντικές κρίσεις ή για αντιευρωπαϊκές κυβερνήσεις.

Στην Ελλάδα, οι ηγέτες της Ευρώπης είχαν και κρίση και μια επιθετική κυβέρνηση. Θεώρησαν ότι ήταν το τέλειο μέρος για να ορθώσουν το ανάστημά τους. Έγιναν άκαμπτοι σε ό,τι αφορά την αναδιάρθρωση χρέους, απαιτώντας εκ των προτέρων αυξημένα μέτρα λιτότητας σε μια χώρα όπου η ανεργία υπερβαίνει το 25% και η ανεργία στους νέους το 50%.

Η στρατηγική της Ε.Ε. κατά το παρελθόν ήταν ψυχολογική: έσπερνε φόβο για το τι μπορεί να σημαίνει χρεοκοπία, έσπερνε φόβο για τις συνέπειες της εξόδου από την ευρωζώνη και υποστήριζε πως η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει υποχωρήσεις. Κατά το παρελθόν, η στρατηγική της Ε.Ε. ήταν να κλείνει συμφωνίες που ποτέ δεν πίστεψε ότι θα μπορούσαν να τηρήσουν οι Έλληνες, για να μεταθέσει το πρόβλημα για αργότερα. Οι ηγέτες της Ευρώπης απαίτησαν μέτρα λιτότητας όμως τα συνέδεσαν με την καθυστέρηση της αποπληρωμής. Περίμεναν η Ελλάδα να συνεχίσει να παίζει το παιχνίδι. Δεν αντιλήφθηκαν, για κάποιον λόγο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στην εξουσία με τη δέσμευση να βάλει τέλος στο παιχνίδι. Θεώρησαν πως αν πιεζόταν, το κόμμα θα υπέκυπτε.

Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπέκυψε, και αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με πολιτικούς λόγους. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδιδε την προεκλογική του δέσμευση, όπως ήταν βέβαιοι οι Ευρωπαίοι ότι θα έκανε, το κόμμα θα έσπαγε και θα δημιουργούνταν έναν νέο αντιευρωπαϊκό κόμμα στην Ελλάδα.

Σε βαθύτερο επίπεδο όμως, οι Έλληνες πολύ απλά δεν μπορούσαν να δώσουν άλλα. Με την οικονομία κατεστραμμένη και την Ευρώπη να επιμένει πως η λύση δεν είναι η τόνωση αλλά η λιτότητα –ένας όλο και πιο αμφιλεγόμενος ισχυρισμός- οι Έλληνες βρέθηκαν στο σημείο που η χρεοκοπία, και η βραχυπρόθεσμη βασανιστική κρίση που θα προέκυπτε θα άξιζε το τίμημα.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπολόγισαν λάθος. Θεώρησαν πως η Ελλάδα θα γίνει πιο ευέλικτη και ήθελαν να δείξουν σε οποιαδήποτε άλλη χώρα ή κόμμα που ίσως σκέφτονταν παρόμοιους ελιγμούς στο μέλλον, ποιο θα είναι το κόστος. Οι Ευρωπαίοι φοβούνταν τον ηθικό κίνδυνο του συμβιβασμού με τους Έλληνες. Δημιούργησαν μια πιο επικίνδυνη κατάσταση για τους ίδιους.

Νέες απειλές για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Πρώτον, με αυτή τη συμπεριφορά έναντι της Ελλάδας, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει περάσει το μήνυμα –ιδιαίτερα στα ανερχόμενα ευρωσκεπτικιστικά κόμματα- ότι είναι απλώς ένας οργανισμός Συνθήκης και με κανέναν τρόπο μια συνομοσπονδία, πόσο μάλλον ομοσπονδία.

Η Ευρώπη ήταν μια ένωση αρκεί να μην αντιμετώπιζε πρόβλημα κάποιο μέλος της. Όπως έχω πει, οι Έλληνες δανείζονταν ανεύθυνα χρήματα. Όμως η υπόλοιπη Ευρώπη ήταν εξίσου ανεύθυνη, όταν δάνειζε τα χρήματα αυτά. Πράγματι, οι τράπεζες που δάνεισαν τα λεφτά ήξεραν απόλυτα την κατάσταση στην οποία βρισκόταν η Ελλάδα.

Η ιδέα πως οι Έλληνες έριξαν στάχτη στα μάτια των τραπεζιτών είναι ανοησία. Οι τραπεζίτες ήθελαν να κάνουν τα δάνεια διότι έβγαζαν χρήματα από τις συναλλαγές. Επιπλέον, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί που αγόραζαν τα δάνεια από αυτούς, διέσωσαν αυτούς που έβγαζαν τα δάνεια. Αυτοί που έβγαλαν τα δάνεια τα πούλησαν σε τρίτα μέρη, και τα τρίτα μέρη τα πούλησαν σε θεσμούς της ΕΕ. Όσο για τους Έλληνες, δεν ήταν η νυν κυβέρνηση ή ο λαός που δανείστηκε τα χρήματα. Και έτσι τα παραμύθι θα βοηθήσει κόμματα όπως το Podemos στην Ισπανία και το UKIP στη Βρετανία να υποστηρίξουν τη θέση τους ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση εμφανίζεται και προστατευτική έναντι των τραπεζών και αρπακτική έναντι αυτών που στην πραγματικότητα δεν δανείστηκαν.

Δεύτερον, έχοντας παίξει σκληρό παιχνίδι, οι Ευρωπαίοι είτε πρέπει να το συνεχίσουν, προκαλώντας τις προαναφερθείσες επικρίσεις, ή να προσφέρουν έναν συμβιβασμό που δεν θα πρόσφεραν πριν από το δημοψήφισμα. Το ένα θα οδηγούσε στο να θεωρηθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση δυνητικός εχθρός των εθνών που αντιμετωπίζουν δυσκολίες ενώ το άλλο θα κόστιζε στην αξιοπιστία του μπλοκ στις επόμενες αναμετρήσεις. Είναι πιθανό πως οι Ευρωπαίοι θα συνεχίσουν τις συζητήσεις με την Ελλάδα, όμως θα παίζουν με ένα πολύ πιο «αδύναμο χέρι». Οι Έλληνες ψηφοφόροι, στην ουσία, «είδαν» την «μπλόφα» τους.

Είναι ενδιαφέρον το πώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες έφεραν τον εαυτό τους σ' αυτή τη θέση. Ένα μέρος οφείλεται στο ότι δεν μπορούσαν να φανταστούν μια ελληνική κυβέρνηση που δεν θα υποκύπτει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τη Γερμανία και τους υπόλοιπους. Ένα άλλο μέρος στο ότι δεν μπορούσαν να φανταστούν πως οι Έλληνες δεν θα κατανοούσαν τι θα σήμαινε η χρεοκοπία.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν πήραν στα σοβαρά τις εκτιμήσεις των Ελλήνων. Για τους Έλληνες, υπήρχαν δυο ζητήματα. Το πρώτο ήταν το πώς θα ήταν πιο πιθανό να πάρουν τη συμφωνία που χρειάζονταν. Αυτό δεν θα γινόταν με παρακάλια, αλλά πείθοντας τους εταίρους ότι είναι έτοιμοι να φύγουν – τακτική που γνωρίζει οποιοσδήποτε έχει κάνει παζάρια στην ανατολική Μεσόγειο.

Δεύτερον, όπως γνωρίζει οποιοσδήποτε καλός διαπραγματευτής, είναι απαραίτητο να είσαι έτοιμος να φύγεις και όχι απλώς να μπλοφάρεις. Η εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ για το δημοψήφισμα έλεγε πως η Ελλάδα δεν θα φύγει από την ευρωζώνη αλλά η κυβέρνηση θα χρησιμοποιούσε μια αρνητική ψήφο για να δαπραγματευτεί μια καλύτερη συμφωνία με τους Ευρωπαίους ηγέτες. Ωστόσο, όλες οι πολιτικές εκστρατείες υπόκεινται σε γεωπολιτικές πραγματικότητες, και ο ΣΥΡΙΖΑ χρειαζόταν να έχει όλες τις επιλογές στο τραπέζι.

Η ηγεσία της Ε.Ε. ήταν πεπεισμένη πως οι Έλληνες μπλόφαραν, ενώ οι Έλληνες γνώριζαν πως με τόσο υψηλό στοίχημα, δεν θα μπορούσαν να μπλοφάρουν. Όμως οι Έλληνες γνώριζαν επίσης, παρακολουθώντας άλλες χώρες πως ενώ η χρεοκοπία θα δημιουργούσε μια τεράστια βραχυπρόθεσμη κρίση ρευστότητας στην Ελλάδα, με ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων και ένα νέο νόμισμα που θα ελέγχεται από την ελληνική κυβέρνηση, θα ήταν δυνατόν να προχωρήσει πέρα από την κρίση πριν διαλυθεί η αίσθηση του ετοιμοπόλεμου. Πολλές χώρες τα πάνε καλύτερα κατά τη διάρκεια σύντομων, έντονων κρίσεων απ' ό,τι σε κανονικές εποχές. Οι Έλληνες απώθησαν την ιταλική εισβολή τον Οκτώβριο του 1940 και οι Γερμανοί δεν ολοκλήρωσαν την κατάκτησή τους μέχρι τον Μάιο του 1941. Δεν έχω ιδέα ποια είναι η βραχυπρόθεσμη ικανότητα της Ελλάδας να κινητοποιηθεί σήμερα, όμως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόθυμος να στοιχηματίσει σ' αυτήν.

Οι επιλογές της Ελλάδας στην περίπτωση Grexit

Αν η Ελλάδα αποσυρθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση, η επίπτωση στο ευρώ θα είναι ασήμαντη. Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν ότι θα ήταν καταστροφικό για το ευρώ, όμως δεν βλέπω γιατί. Αυτό που μπορεί να είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, είναι η αποχώρηση από το ευρώ και η επιβίωση, αν όχι άνθηση. Οι Έλληνες εμμένουν αυτή τη στιγμή στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως πηγή χρήματος και υπάρχει μια αντίληψη ότι θα εκδιωχθούν από τις παγκόσμιες αγορές αν χρεοκοπήσουν. Αυτό όμως δεν είναι προφανές.

Η Ελλάδα έχει τρεις εναλλακτικές πηγές χρήματος. Η πρώτη είναι η Ρωσία. Οι Έλληνες και οι Ρώσοι έχουν σχέσεις τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1970. Ήταν αρκετά ενοχλητικό για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Ήταν πραγματικές. Τώρα οι Ρώσοι ψάχνουν για «πάτημα» κατά των Ευρωπαίων και των Αμερικάνων. Οι Ρώσοι περνούν δύσκολους καιρούς, όχι όμως τόσο όσο πριν από λίγους μήνες, και η Ελλάδα είναι ένα στρατηγικό βραβείο.

Οι Έλληνες και οι Ρώσοι έχουν συνομιλήσει και τα αποτελέσματα των συνομιλιών είναι θολά. Η σύνοδος των BRICS ξεκίνησε χθες στη Ρωσία και οι Έλληνες συμμετέχουν ως παρατηρητές –και πιθανότατα κοιτάζουν για κάποια συμφωνία. Δημοσίως, η Ρωσία έχει πει ότι δεν θα δώσει άμεσο δάνειο στην Ελλάδα αλλά θα εκμεταλλευτεί την κρίση για να αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα και μια δέσμευση για το project του αγωγού Turkish Stream. Ωστόσο, η διάσωση της Ελλάδας θα έδινε στη Ρωσία μια χρυσή ευκαιρία να βάλει εμπόδιο στις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ και να επαναβεβαιώσει την κυριαρχία της και σε κάποιο άλλο μέρος εκτός της Ουκρανίας. Στην Κεντρική Ευρώπη, η άποψη είναι πως η Ρωσία και η Ελλάδα έχουν κάποια συνεννόηση εδώ και αρκετούς μήνες για διάσωση, και ίσως γι' αυτό οι Έλληνες ενήργησαν με τέτοια παλικαριά.

Μια άλλη, αν και όχι τόσο πιθανή, πηγή χρηματοδότησης για την Ελλάδα είναι η Κίνα και κάποιοι από τους εταίρους της. Οι Κινέζοι προσπαθούν να παρουσιαστούν ως μια πραγματική παγκόσμια δύναμη, χωρίς παγκόσμιο στρατό και με μια όλο και πιο αδύναμη οικονομία. Το να κινηθεί από μόνη της ή σε συνεργασία με άλλους για να βοηθήσει την Ελλάδα δεν θα ήταν ανόητη κίνηση, δεδομένου ότι σίγουρα θα δημιουργούσε μια επιρροή στην περιοχή με σχετικά μικρό κόστος –μόλις μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια. Ωστόσο, θα συνοδευόταν από το πολιτικό κόστος της αποξένωσης ενός μεγάλου μέρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που κάνει την κινεζική βοήθεια μικρή πιθανότητα.

Τέλος, υπάρχουν αμερικανικά hedge funds και εταιρείες private equity. Είναι πλούσια σε ρευστό λόγω του ευρωπαϊκού, κινεζικού και μεσανατολίτικου χρήματος που αναζητά ασφάλεια και έχουν σχεδόν μηδενικά επιτόκια. Πολλά από αυτά έχουν λάβει πιο άγρια ρίσκα από αυτό. Επίσης, μπορεί να μην τα αποθαρρύνει η αμερικανική κυβέρνηση, διότι θα ανησυχούσε πολύ περισσότερο για τη ρωσική ή κινεζική επιρροή –και το πολεμικό τους ναυτικό- στην ανατολική Μεσόγειο.

Έχοντας αποβάλει το χρέος προς την Ευρώπη και έχοντας ξεπεράσει τους πραγματικά δύσκολους μήνες που ακολουθούν τη χρεοκοπία, η Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει μια ενδιαφέρουσα επενδυτική ευκαιρία. Γνωρίζουμε από την Αργεντινή πως όταν μια χώρα χρεοκοπεί, δεν υψώνεται γύρω της ένας τοίχος. Η Ελλάδα έχει αξία και, ελλείψει χρέους, είναι μια επένδυση υψηλού ρίσκου μεν, ελκυστική δε.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν ως εκ τούτου μπει από μόνοι τους σε μια γωνία που δεν ήθελαν. Αν τηρήσουν τη στάση τους, τότε ανοίγουν την πόρτα στην ιδέα ότι υπάρχει ζωή και μετά την Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτή είναι μια σκέψη που δεν θέλουν να επικυρωθεί. Ως εκ τούτου, είναι πιθανό, έχοντας ανακαλύψει πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι έτοιμος να υποκύψει στα τελεσίγραφα της Ευρώπης, να διαπραγματευτούν τώρα μια συμφωνία που η Ελλάδα μπορεί να αποδεχθεί. Όμως τότε αυτό θα δημιουργήσει ένα άλλο προηγούμενο που η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θέλει να δημιουργήσει.

Πίσω από όλα αυτά, οι Γερμανοί εξετάζουν το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανησυχούν λιγότερο για το ευρώ ή για το ελληνικό χρέος, απ' ό,τι για τη ζώνη ελεύθερου εμπορίου που απορροφά μέρος των τεράστιων εξαγωγών τους.

Με τα credit controls και τη χρεοκοπία η Ελλάδα είναι μια πολύ μικρή αγορά που θα χαθεί. Το τελευταίο που θέλουν, όμως, είναι αυτό να εξαπλωθεί, ή η Γερμανία να αναγκαστεί να πληρώσει για το προνόμιο να τη σώσει. Έτσι, για πολλούς λόγους, η προσοχή μας θα πρέπει να στραφεί από την Ελλάδα στη Γερμανία. Βρίσκεται στην καρδιά της ηγεσίας της ΕΕ και αυτή θα κάνει το επόμενο κουμάντο –όχι για το καλό του μπλοκ, αλλά για το καλό της ίδιας, που βρίσκεται με την πλάτη στην ίδια γωνία όπου βρίσκεται και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

πηγή: www.euro2day.gr/specials/opinions/article/1346969/oi-evropaioi-ekanan-lathos-kai-aftopagidefthkan.html,