Στο δρόμο για το Αθάνατο Νερό

Η αγάπη είναι πολύ ακριβή, αγάπη μου.. 

Αθάνατο νερό είναι. Μια του σταγόνα σού αρκεί για μια ολάκερη ζωή. Και μόνο μια γουλιά αν πιείς, δεν θα πεθάνεις. Δεν θα πεθάνεις ποτέ. Μα για να βρεις την πηγή του, θα πρέπει ανυπόδητος να διασχίσεις όρη ψηλά και βαθιές χαράδρες, φουρτουνιασμένες θάλασσες και ερήμους πυρωμένες. Ν’ αφήσεις πίσω σου τα γνωστά και τα οικεία, τα εθιστικά και βολικά σου συναισθήματα. Κι αν κάποτε φτάσεις, αν δεις την πηγή με τα ίδια τα μάτια σου ίσα μπροστά σου, μη πάρεις απερίσκεπτα θάρρος πως τέλειωσες. Μέχρι εδώ δεν πέρασες τίποτα. Απλώς προπονήθηκες για τα επόμενα. Τα δύσκολα εδώ ξεκινούν. Ένα βήμα μόλις από το αθάνατο νερό. Δεν θα το πάρεις μονάχος. Μην τολμήσεις να απλώσεις με έπαρση το χέρι εσύ. Αυτό θα έρθει σε σένα αν σε βρει άξιο να σου χαριστεί. Μια γουλιά είναι αρκετή, αλλά εσύ δε θα αρπάξεις το τάσι που κρέμεται να το βάλεις κάτω απ’ το τρεχούμενο νερό και να πιεις. Την κατάλληλη στιγμή, το τάσι θα σηκωθεί μόνο του. Κι αυτό θα γίνει μονάχα αν νικήσεις τους δράκους που φυλούν την πηγή. Πάντοτε δράκοι φοβεροί φυλούν αυτήν την πηγή. Δράκοι που βγάζουν απ’ το στόμα τους φωτίά κι έχουν δέρμα τραχύ και σώμα γιγάντιο, νύχια γαμψά και βροντερή τρομαχτική φωνή. Δεν ανοίγεις κατά μέτωπον επίθεση μαζί τους. Αν το κάνεις δεν έχεις καμιά ελπίδα να τους νικήσεις κι ούτε θα πάρεις μυρωδιά πότε θα σε καταβροχθίσουν. Να τους ξεγελάσεις πρέπει. Περαστικός ήσουν, θα πεις, ένας ασήμαντος, τυχαίος, ένας ανώνυμος περαστικός από το πουθενά. Ίσως και να ‘ναι μια καλή ιδέα να τους πεις πως γι’ αλλού ξεκίνησες και για μέρη που άκουσες πως οι δράκοι την περνούνε πάντα ξάπλα, τρώνε και πίνουν και γλεντούν και καμιά δουλειά δεν κάνουν. Όχι σαν αυτούς τους δύστυχους που άγρυπνοι καιροφυλαχτούν πάνω από μια πηγή που όλο τρέχει γιατί έτσι τους είπανε οι παππούδες και προπαππούδες τους πως πρέπει να κάνουν. Πού είναι αυτή η χώρα, αν σε ρωτήσουν, δείξ’ τους με το δάχτυλο πίσω απ’ την πλάτη τους, να γυρίσουν και να δουν. Να τους ξεγελάσεις, να στρέψουν το βλέμμα τους στην απατηλή χώρα που τους περιγράφεις για να βρει την ευκαιρία που ζητά από σένα το αθάνατο νερό και να σου χαριστεί, αν σε βρει άξιο ή επειδή σε αγάπησε πολύ κι ας είσαι ανάξιός της.

Αόρατο, τότε, χέρι θα δεις να σηκώνει το τάσι και να σε καλεί. Σκύψε ευλαβικά πλημμυρισμένος από ευγνωμοσύνη και πιες. Μα πριν στρέψουν οι δράκοι και σε δουν, βάλ’ το στα πόδια, φύγε μακριά. Μη θαρρέψεις πως δε θα σε πάρουν στο κατόπι. Έχουν πόδια τεράστια και βήματα κάνουν θεόρατα. Το πιο πιθανόν είναι να τους ξαναβρείς μπροστά σου. Κάθε φορά θα πρέπει να τους ξεγελάς και να φεύγεις. Μη φοβηθείς. Εσύ έχεις πιει το αθάνατο νερό. Κανένα φαράγγι και κανένας γκρεμός, καμιά φουρτουνιασμένη θάλασσα δεν μπορεί να σε βλάψει. Τράβα μπροστά και μη γυρίζεις πίσω το κεφάλι. Θα σε οδηγεί το αθάνατο νερό. Κι όταν βρεθείς στην έρημο που κανενα αηδόνι δε λαλεί και ίσκιος δέντρου δε παρηγορεί, μήτε φωνή ανθρώπου θα ακουστεί στ’ αφτιά σου, μην απελπιστείς. Εσύ έχεις πιει το αθάνατο νερό, μην το ξεχνάς. Όλη η ομορφιά του κόσμου η αθάνατη βρίσκεται ήδη μέσα στην καρδιά σου. Όλα τα αηδόνια του κόσμου και τα δέντρα όλα, όλοι όσοι αγάπησες και αγαπάς βρίσκονται μέσα σου, αθάνατα. Αθάνατα για πάντα μέχρι να τα ξαναβρείς μπροστά σου. Γιατί θα τα ξαναβρείς μια μέρα. Είναι βέβαιο. 

Στην έρημο που απλώνεται τριγύρω μας μέρα τη μέρα και που θυμίζει μια παρατεταμένη Μεγάλη Παρασκευή, η Ανάσταση θα έρθει πιο θριαμβευτική από ποτέ! Θα δονήσει σύμπαντα και καταχθόνια συμπαρασύροντας σε κοινή Ανάσταση όλους όσους με δίψα έπαιξαν τη ζωή τους όλη κορώνα γράμματα για μια γουλιά Αθάνατο Νερό!

ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΕΩΣ - Περί καταθλίψεως - Απόσπασμα από την 10η επιστολή προς την Ολυμπιάδα

Ομιλίες Ιωάννου του Χρυσοστόμου - 1335 μ.Χ. - Mονή Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος

(Η Ολυμπιάδα) Μαθήτρια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὁ ὁποῖος τῆς ἔστειλε 11 ἐπιστολές ἀπό τό τόπο τῆς 

ἐξορίας του. Στήν 10η ἐπιστολή τῆς γράφει: 

«Πράγματι, ἡ κατάθλιψη εἶναι φοβερό βασανιστήριο τῶν ψυχῶν, εἶναι ἕνας πόνος ἀνέκφραστος καί ποινή πικρότερη ἀπό κάθε ἄλλη ποινή καί τιμωρία. Γιατί μιμεῖται τό σκουλήκι, πού ἔχει δηλητήριο καί προσβάλλει ὄχι μόνον τό σῶμα, ἀλλά καί τήν ἴδια τήν ψυχή. 

Είναι σαράκι πού κατατρώγει ὄχι μόνον τά κόκκαλα, ἀλλά καί τη σκέψη εἶναι ένας δήμιος καθημερινός πού δέν ξεσχίζει μόνον τά πλευρά, ἀλλά καταστρέφει καί τη δύναμη

 τῆς ψυχῆς· εἶναι καί νύχτα παντοτινή, σκοτάδι χωρίς τό παρα-μικρό φῶς, τρικυμία καί ζάλη, πυρετός κρυφός, πού καίει περισσότερο ἀπό κάθε φλόγα, πόλεμος χωρίς ἀνακωχή, ἀρρώστια πού κάνει σκοτεινά πολλά ἀπό αὐτά πού βλέπουμε. 

Γιατί ὁ ἴδιος ὁ ἥλιος καί ὁ καθαρός ἀέρας φαίνεται ὅτι ἐνοχλοῦν ἐκείνους πού ἔχουν αὐτή τη διάθεση καί μεταβάλλει τό μεσημέρι σέ μεσάνυκτα.

Γι’ αὐτό καί ὁ θαυμάσιος προφήτης δηλώνοντας αὐτό ἔλεγε· «ὁ ἥλιος θά δύσει γι’ αὐτούς τό μεσημέρι» (Ἀμώς 8,9),ὄχι μέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ ἥλιος ἐξαφανίζεται οὔτε ὅτι διακόπτει τόν συνηθισμένο δρόμο του, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ λυπημένος ἄνθρωπος τό καταμεσήμερο φαντάζεται ὅτι εἶναι νύχτα. 

Ἡ σκοτεινή νύχτα δέν εἶναι τέτοια, ὅπως εἶναι ἡ νύχτα τῆς ἀθυμίας, ἡ ὁποία δέν προέρχεται ἀπό φυσικό νόμο, ἀλλά ἀπό σκοτισμό τῆς διάνοιας. Γι’ αὐτό καί εἶναι φοβερή καί ἀφόρητη, ἔχει πρόσωπο ἄσπλαχνο, εἶναι σκληρότερη ἀπό κάθε τύραννο, δέν ὑποχωρεῖ γρήγορα σε κανένα ἀπό ἐκείνους πού προσπαθοῦν νά τήν διαλύσουν, ἀλλά κρατεῖ πολλές φορές τήν ψυχή πού ἔχει κυριεύσει στερεώτερα ἀπό διαμάντι, ὅταν αὐτή δέν ἀκολουθεῖ τήν κατά Θεόν φιλοσοφία. 

Σήκω ἐπάνω καί ἅπλωσε τό χέρι σου στο λόγο μου καί πρόσφερέ μου αὐτήν τήν καλή συμμαχία, γιά νά σε ἀπαλλάξω τελείως ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν πικρῶν σκέψεων.

Γνωρίζοντας αὐτά τά πράγματα, εὐσεβεστάτη κυρία μου, νά κοπιάζεις καί νά ἀγωνίζεσαι καί νά βιάζεις τόν ἑαυτό σου, ἔχοντας τή συμμαχία τῶν λόγων μου, ὥστε νά διώχνεις καί νά ἀπομακρύνεις μέ πολλή ὁρμή τίς ἀπαισιόδοξες σκέψεις πού σέ ταράσσουν καί σοῦ προκα-λοῦν θόρυβο καί ζάλη»(Ε.Π.Ε. τόμ. 37, 452).

https://proskynitis.blogspot.gr/2014/11/blog-post_66.html

Γράμμα ευγνωμοσύνης προς όλους όσους αγωνίστηκαν για μας

Να γεννιέσαι στην Ελλάδα, και μάλιστα στην Θεσσαλονίκη, είναι σαν να βρίσκεσαι χορταράκι ασήμαντο σε εξαίσιο περιβόλι με υπεραιωνόβια δέντρα που το καθένα έχει μια ιστορία σπουδαία να σου διηγηθεί. Δέντρα που ζουν ως σήμερα και κανένα φθινόπωρο δεν στάθηκε ικανό να τα απογυμνώσει μήτε χειμώνας άξιος να τα ξεράνει, -εκτός ίσως από εκείνον της αμνησίας και της αδιαφορίας μας που στο τέλος τέλος ξεραίνει εμάς...

Δέντρα αόρατα και ορατά. Γιγάντια δέντρα και συνάμα τόσο ταπεινά. Αιώνες τώρα κάτω από τον δικό τους ίσκιο  ανασαίνουμε και αναπαυόμαστε. Γίνονται οι οδοδείχτες και δρόμοι μας, έδαφος και ουρανός μας…

Και τούτες τις ευλογημένες μέρες δεν μπορούμε παρά να τους πούμε ένα βαθύ, ολόψυχο ευχαριστώ…

Προχθές ακόμα, γιορτάσαμε τον Πολιούχο μας, άγιο Δημήτριο. Τον ανδρείο στρατιώτη, παλικαράκι νιούτσικο όλο Φως που του χρωστούμε τόσα και που είναι ακόμα εδώ, παρών, όπως ήταν και τον τρίτο αιώνα. Πόσες φορές δεν μας γλύτωσε από σεισμούς και καταποντισμούς, πόσες από αδηφάγες πυρκαγιές. Ας υπενθυμίσω μόνο ένα περιστατικό από τα αναρίθμητα. Όταν  ξέσπασε το 1917 η μεγάλη πυρκαγιά στο Μπεζεστένι και κατευθυνόταν προς τον ναό της Αγίας Σοφίας, παρεκάλεσε, λέει η παράδοση, ο άγιος τον Θεό, να μην επιτρέψει να καεί ο ναός Του, μα αν πρέπει η πυρκαγιά να συνεχίσει το δρόμο της, να κάψει τον δικό του τον ναό. Και είδαν τότε οι άνθρωποι τη φωτιά να στρίβει άξαφνα  στο τέλος της Ερμού και φτάνοντας μπροστά στην Αγία Σοφία ο αέρας να αλλάζει κατεύθυνση κι η φωτιά να κάνει μια ορθή γωνία και να ανηφορίζει για να φτάσει να κάψει εν τέλει τον ναό του αγίου...

Σε ευχαριστούμε Άγιε Δημήτριε γι’ αυτό και για όλα…

Και πώς να μην ευχαριστήσουμε την Παναγία;  Την Υπέρμαχο προστάτιδά μας; Και τι να πρωτοπούμε; Μα αφού μιλούμε για τη Θεσσαλονίκη, ας θυμίσουμε δυο θαυμαστά περιστατικά που τα μαρτυρεί ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (https://aerapatera.wordpress.com/2017/10/27/θεσσαλονίκην-οὒ-μ-ἐθέσπισεν-αὐτοβ/#comment-18797) και που κι εγώ τα έχω ακούσει προφορικά από τον Αλέξανδρο Κοσματόπουλο. Γιατί και η Παναγία γλύτωσε τον ναό της Αγίας Σοφίας, -φαίνεται πως ο ουρανός τον αγαπά ιδιαιτέρως- και συγκεκριμένα, τον τρούλο της από τρεις ιταλικές βόμβες που ενώ έπεσαν επάνω του, γλίστρησαν στο χώμα, προκαλώντας η μία μόνο μια ελάχιστη ζημιά στο εξαίρετο ψηφιδωτό του που αποκαταστάθηκε πλήρως τους επόμενους μήνες. Και το ακόμη πιο θαυμαστό ήταν πως εκείνη τη μαύρη περίοδο της Κατοχής, εμφανίστηκε και παρέμεινε για έναν μήνα η εικόνα της σε τζαμαρίες των μαγαζιών του κέντρου, φτιαγμένη από άυλα υλικά, αχειροποίητη και έτσι παρηγόρησε αφάνταστα τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους Θεσσαλονικείς που για μια ακόμη φορά ύμνησαν την Υπέρμαχο Στρατηγό. Την έβλεπαν και οι φαντάροι μας στο μέτωπο ζωντανή μπροστά τους, την έβλεπαν και τα βουνά της Αλβανίας. Στάθηκε σε όλες τις δύσκολες στιγμές του έθνους μας κοντά μας…

Σε ευχαριστούμε Υπεραγία Θεοτόκε γι’ αυτά και για όλα…

Μα οι ευχαριστίες δεν τελείωνουν και το χρέος μας θα παραμένει πάντα ανεξόφλητο. Μετά τον Θεό, την Παναγία και τους αγίους, οι ευχαριστίες μας αποτείνονται στους ανθρώπους, στους ήρωες των δύσκολων χρόνων του πολέμου.

Στον κάθε φαντάρο που υπέμεινε παγωνιές, πείνα, δίψα, ψείρες, λαχτάρες, φόβους, πληγές, ακρωτηριασμούς. Που πολέμησε για την ελευθερία μας γνωρίζοντας πως θα πεθάνει. Που πέθανε και το σώμα του δε βρέθηκε ποτέ, χαμένο στα βουνά και στα χαντάκια… 

Σας ευχαριστούμε, αδέρφια μας, γι’ αυτά και για όλα…

Ευχαριστούμε την κάθε μάνα, σύζυγο και αδελφή που τρυπούσαν τα χέρια τους πλέκοντας και ράβοντας φανέλες και κάλτσες για τους φαντάρους. Που μάζευαν τρόφιμα για τα ορφανά, χαλάλιζαν ολάκερες περιουσίες,  μετέφεραν κρυφά μηνύματα των μυστικών οργανώσεων αντίστασης,  ρίσκαραν τη ζωή τους κάνοντας τάχα πως συνεεργάζονται με τον εχθρό και συχνά την έχαναν μόλις τις ανακάλυπταν. Στις γυναίκες που προσεύχονταν, αγωνίζονταν και πενθούσαν όλη τους τη ζωή…

Σας ευχαριστούμε, αδερφές μας, γι’ αυτά και για όλα…

Ευχαριστούμε τα μικρά παιδιά που μες στο κρύο και την αβάσταχτη πείνα, αγωνίζονταν με τον δικό τους τρόπο και βοηθούσαν την αντίσταση μεταφέροντας μηνύματα ή κάνοντας σαμποτάζ στον εχθρό…

Σας ευχαριστούμε γι’ αυτά και για όλα…

Σας ευγνωμονούμε όλους. Επώνυμους, ανώνυμους, αγράμματους, εγγράμματους, πλούσιους, φτωχούς, κληρικούς, λαϊκούς, στρατιωτικούς, πολιτικούς, νέους, γέρους, παιδιά, γυναίκες. Ήρωες της αγάπης και της λευτεριάς, της πατρίδας υπέρμαχοι και λαμπρά παραδείγματα της ζωής μας. Σας ευχαριστούμε κι εσάς ποιητές που τους υμνήσατε, μουσικούς που τους τραγουδήσατε, ζωγράφους που τους ζωγραφίσατε.

Η ευχαριστία τούτη ανάβλυσε στην καρδιά μου προχθές, την ώρα που έβλεπα  την μαθητική παρέλαση.  Αυτά τα μικρά και νεαρά παιδιά που αν και συχνά περπατούσαν ασυντόνιστα, ωστόσο ήταν και πάλι εκεί. Βλέποντας τους σημαιοφόρους να κρατούν με περηφάνια και αξιοσύνη τη σημαία. Γιατί αυτά τα παιδιά ξεχώρισαν επειδή εργάστηκαν πιο σκληρά από τα άλλα και διακρίθηκαν όπως θα διακρίνονται πάντα οι αληθινοί και άξιοι αγωνιστές της ζωής σαν αυτούς που μνημονεύουν πάντα οι αιώνες. Κι όταν η συγκίνησή μου πήγε να δηλητηριαστεί από την απουσία του Δημάρχου μας, επειδή λέει πουθενά στην Ευρώπη δεν γίνονται παρελάσεις, και γι’ αυτό δεν τίμησε την παρέλαση των παιδιών μας και παιδιών του, λησμονώντας πως δεν εκπροσωπεί τον ευατό του σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά ένα δημόσιο αξίωμα στο οποίο εκλέχτηκε από τους γονείς αυτών των παιδιών, είπα κι εγώ “άφες αυτώ, ου γαρ οίδε τι εποίησεν”… Εξάλλου, ο χρόνος και η Ιστορία θα δείξουν αν θα παραμείνει κι αυτός ένα χορταράκι εφήμερο ή θα γίνει δέντρο στον εξαίσιο κήπο της πόλεως... 

Αγωνιστές και ήρωές μας, εμείς σας ευχαριστούμε και πάλι για όλα όσα κάνατε για μας και την πατρίδα μας κι αν φαινόμαστε συχνά ανάξιοι των αγώνων σας, σας παρακαλούμε να μας συγχωρήσετε και να πρεσβεύετε για μας στον Κύριό μας… 

"Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου " Μια μικρή ιστορία ζωής- της Κατερίνας Παπαγεωργίου

"...όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ 

γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω..

Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου." Γ.Ρίτσος.

Μια μικρή ιστορία ζωής.

Κάποτε,όχι πολύ μακριά από σήμερα,στα 1979,στη Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε ορθοπεδική κλινική στα νοσοκομεία.Τα αντίστοιχα περιστατικά αντιμετωπίζονταν ιδιωτικά.Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια ήταν τα τροχαία που σ αυτά,δυστυχώς έχουμε τις πρωτιές μας παγκόσμια.Ευτυχώς,στην επαρχιακή πόλη του Κιλκίς υπήρχε νοσοκομείο που δεχόταν τα δύσκολα ορθοπεδικά περιστατικά.

Το -79 λοιπόν,θύμα τροχαίου κι εγώ,ύστερα από πλημμελή αντιμετώπιση τραυμάτων και καταγμάτων σε εφημερεύον νοσοκομείο,μεταφέρθηκα με δική μας ευθύνη στο Νοσοκομείο του Κιλκίς,πολυτραυματίας με ανοιχτά κατάγματα.Εκεί υποβλήθηκα σε αλλεπάλληλες χειρουργικές επεμβάσεις με αποτέλεσμα μη προβλέψιμο ως προς τον ακρωτηριασμό του ποδιού μου,με συστηματική όμως και αδιάλλειπτη φροντίδα και αγάπη.

Η μορφή του Ισίδωρου Παπαδόπουλου-ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει- δέσποζε με τη γνώση,την αγάπη τη φροντίδα για τον άρρωστο,τη σιωπηλή,διακριτική παρουσία.Ήταν ο διευθυντής της Α ορθοπεδικής κλινικής,η σφραγίδα της.Τώρα μου δίνεται η ευκαιρία να τον μνημονεύσω και δημόσια,γιατί ιδιωτικά ποτέ δε σταμάτησα.

Χωρίς ποτέ να περιμένει τίποτα,χωρίς κανέναν μηχανισμό,κρυφό ή φανερό-αυτό που γιατροί και ασθενείς γνωρίζουν καλά-και αφορά την πιο βρωμερή εργολαβία στο κοινωνικό γίγνεσθαι στα ελληνικά δεδομένα..

Το στοίχημα κερδήθηκε! Ύστερα από εννιά μήνες νοσηλεία έγινε για πρώτη φορά στο Νοσοκομείο του Κιλκίς εξωτερική οστεοσύνθεση με οστικά μοσχεύματα.

Κι εγώ πατώντας σ αυτό που έχασα,κυρίως όμως σ αυτό που κέρδισα μέσα απ την αγάπη συνέχισα τη ζωή μου.Βαριά κατάσταση που ήξερα απ την αρχή ότι θα γίνει χειρότερη.Και το ερώτημα διατυπωμένο απλά ήταν:τι θα γίνει αύριο,όταν δεν πάει άλλο; και το φτασα στα άκρα του. Δεν πήγαινε άλλο.

Έπρεπε να βρω τη συνέχεια.Ν αναγνωρίσω τη ματιά,επιστημονική παράλληλα και ανθρώπινη,για ν ακουμπήσω την ελπίδα μου για την όποια βελτίωση,να μου εμπνεύσει εμπιστοσύνη,για ν αφεθώ-έτοιμη για όλα-όπως σ όλα τα δύσκολα πράγματα.

Δε θα εκφράσω κυρίως συναισθήματα. Αυτά είναι αυτονόητα,ιδιωτικά και βαθιά. Έμαθα όμως στη ζωή μου να λέω το καλό για να περισσεύει..

Απ το -79 και δώθε η ορθοπεδική και η τεχνολογία προχώρησαν πολύ.

Ένας νέος γιατρός,"αυτοδημιούργητος",χωρίς ενίσχυση ή θεσμική στήριξη(όπως εγώ το κατάλαβα) με υψηλή εξειδίκευση σε μεγάλα κέντρα του εξωτερικού,δίπλα σε μεγάλα ονόματα,κατέθεσε γνώση,ήθος και προπαντός δύναμη ψυχής μπόρεσε και στάθηκε άξια και αναμετρήθηκε με το δικό μου πρόβλημα.

Βύρων Χαλίδης.

Απ την πρώτη στιγμή, σε μια λεπτότατη ισορροπία λόγου και πράξης διατύπωσε το πρόβλημα και μέχρι την τελική λύση δεν άλλαξε ούτε και,ούτε τελεία,ούτε κόμμα.

Μου έδειχνε πάντα, το δύσκολο δρόμο και το φως..

"Κρατάμε μικρό καλάθι"είπε.Αλλά σ αυτό είχε όλα τα σύνεργα: την επιστημονική κατάρτιση,την εξειδίκευση,την τεχνογνωσία,τη σφαιρικότητα του γιατρού που λείπει από πολλούς,τον τρόπο να μεταδίδει τη σιγουριά που ο ίδιος έχει και βέβαια την τόλμη να αναλαμβάνει και ν αντιμετωπίζει τις πιο δύσκολες περιπτώσεις.

Έτσι ήρθε κι έγινε ένα εκείνο το "εγώ παιδάκι μου κάνω ό τι μπορώ" του Ι.Παπαδόπουλου στα 23 μου, με την τόλμη και τη σφαιρική ματιά του νέου επιστήμονα, για να ξεπεράσει πολύπλοκα εμπόδια στα 60 μου.

Ευτυχώς για τον πολύ κόσμο-τον μη προνομιούχο- υπάρχουν κάποιοι γιατροί,λίγοι πάντα,που η ζωή τους υποτάσσεται στην υπηρεσία του άλλου.

Κυριολεκτικά φυσάνε Ζωή στο στόμα του εν Ανάγκη ανθρώπου.

Προσκυνώ την ανθρώπινη ιδιότητα που βάζει το εγώ κάτω απ την ανθρώπινη ανάγκη!

Ο Βύρων Χαλίδης,με αξιους συνεργάτες,επίσης νέους, τον Σταμάτη Σαπουντζή-πλαστικό χειρουργό,εξειδικευμένο στην αισθητική-επανορθωτική χειρουργική-μικροχερουργική και τη μικροχειρουργική αυτομοσχευμάτων και την Πελαγία Πιρπιρή, αναισθησιολόγο,

Δούλεψε πάνω από 8 ώρες στο χειρουργείο και δημιούργησε στην κυριολεξία εκ του μη όντος επιβεβαιώνοντας πως

"ΤΟ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΣ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΣΠΑΣ ΤΑ ΜΕΓΙΣΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ "ΕΛΛΗΝΙΚΟ" ΜΥΣΤΙΚΟ "(Οδ.Ελύτης)

Κι αυτό δεν είναι μόνο της Ποίησης!

Είναι της Ζωής!

Είναι της Επιστήμης!

Όταν ξέρεις,θέλεις,τολμάς.

Βύρων

Σταμάτη

Πελαγία ευχαριστώ.

(Διδαξα 29 χρόνια στην εκπαίδευση.Συνταξιοδοτήθηκα κυρίως λόγω της επιδείνωσης της υγείας μου και ποτέ δε συμφιλιώθηκα με την κατάσταση της αγρανάπαυσης..

Στους μαθητές μου που έχουν κάποιο λόγο να με θυμούνται λέω ότι

Σε μια κοινωνία που προ πολλού έχασε το μέτρο,ψάχνοντας το ανώδυνο-πολύ (τίποτα) και χάνοντας το ελάχιστο-(κάτι)

Υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ.Ο άνθρωπος με τον άνθρωπο.! ΜΑΖΙ)

Δεκέμβρης 2016

Σου γράφω, παιδί μου, για την παρέλαση....

Αγαπημένο μου παιδί,

Σου γράφω μετά την παρέλαση που σήμερα για πρώτη φορά παρακολούθησα στη Θεσσαλονίκη. Τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση που σαν παιδί είδα πολλές φορές από την τηλεόραση των γονιών μου και σαν μητέρα σου, δε σε πήρα ποτέ από το χέρι για να πάμε να τη δεις κι εσύ, μιας και τηλεόραση στο σπίτι δεν ποτέ δεν είχαμε. Έπρεπε να μεγαλώσεις τόσο, ώστε να φύγεις απ' το σπίτι, για να έρθω εγώ σήμερα εδώ. Έπρεπε να μεγαλώσω τόσο κι εγώ, ώστε να αφήσω το σπίτι και τις έννοιες του για να ζήσω από κοντά αυτό που όταν ήσουν μικρό αρνήθηκα να σου δώσω. Δεν βρήκα το χρόνο, δεν το πίστεψα, δεν το θεώρησα τόσο σημαντικό για την ανατροφή σου; Δεν ξέρω. Σήμερα όμως ξέρω πως λάθεψα. Και σου γράφω για να με συγχωρέσεις. Το γράμμα αυτό είναι η συγνώμη που σου ζητώ...

Αυτή η παρέλαση που πολλοί τη θεωρούν φολκλόρ, άλλοι πεταμένα λεφτά ενόψει μάλιστα οικονομικής κρίσης, άλλοι γελοιότητα ή καρικατούρα και άλλοι καλλιέργεια φιλοπόλεμων διαθέσεων, είναι κάτι τόσο σοβαρό όσο η γενιά μας, τόσο ζωογόνο όσο τα πνευμόνια μας, τόσο αναγκαίο όσο η μνήμη μας.

Έβλεπα τους φαντάρους μας, τους μαυροσκούφηδες, τους πεζοναύτες. Αυτούς τους λεβέντες που σε μια κρίσιμη στιγμή θα αγωνσιτούν για να σώσουν τη χώρα μας. Έβλεπα τα τανκς που έκαναν τη γη να τρέμει, να περνούν γυαλισμένα, και τους στρατιώτες πάνω απ' τα πολυβόλα τους να κοιτούν ίσια μπροστά. Εκεί που παραφυλάει ο εχθρός. Ο εχθρός που σε καιρό ειρήνης γίνεται τόσο αόρατος ώστε να σε εξαπατά πως δεν υπάρχει και όσο πιο αόρατος γίνεται τόσο περισσότερο υπάρχει. Σε σημείο να μπαίνει μέσα σου και να μην το παίρνεις είδηση. Να γίνεται ο εαυτός σου και να μάχεται ό,τι ακριβότερο φωλιάζει στην καρδιά σου. 

Είδα τους καταδρομείς να πηδούν με τα αλεξίπτωτα από τα ελικόπτερα και να πέφτουν στον Θερμαϊκό και κόντεψα να λυποθημήσω, παιδί μου, από τη συγκίνηση. Θα γελάς ίσως, τώρα. Ίσως θα λες η μάνα μου χάζεψε, γερνάει και παραμιλάει. Κι όμως, βλέποντας όλα αυτά τα παλικάρια ο νους μου στο πρόσωπό τους ζωντάνευε εκείνα που κάποτε ξεκίνησαν με ρούχα καθαρά σαν και τούτων και βρέθηκαν λίγο μετά στο μέτωπο λεκιασμένοι, ξεσχισμένοι, παγωμένοι, πληγωμένοι, γεμάτοι ψείρες και πεινασμένοι να πολεμούν για σένα και για μένα. Για τούτα τα παιδιά που παρελαύνουν περήφανα και κάποιοι την ιδια στιγμή τα κοροϊδεύουνε γιατί οι ίδιοι είναι μαλθακοί, καλοπερασάκηδες, καριερίστες, ιδεολόγοι του τίποτα.

Πέρασαν τα αεροπλάνα και σκέφτηκα πως η μνήμη είναι πράγμα πολύ ακριβό. Τόσο ακριβό όσο το θάρρος απέναντι στον θάνατο. Όσο το να παίζεις τη ζωή σου κορώνα γράμματα για τη λευτεριά.

Κακό πράγμα ο πόλεμος, παιδί μου. Κακό, μα αληθές. Κακό πράγμα ο εχθρός. Ποιος τον θέλει; Κι όμως, τον θέλει, δεν τον θέλει, υπάρχει. Έξω μας; Μέσα μας; Υπάρχει πάντα ο εχθρός κι όποιος δεν τον αντιλαμβάνεται, όποιος δεν τον αναγνωρίζει, είναι κιόλας δέσμιος και υποτελής του.

Είδα τους πεζοναύτες και τους βατραχανθρώπους. Θυμήθηκα αυτούς που ανατίναξαν εχθρικά υποβρύχια, που μετέφεραν νάρκες και χειροβομβίδες ακροβατώντας πάνω απο τον Άδη.

Κακό πράγμα ο πόλεμος, παιδί μου. Πόσοι δε χάθηκαν, πόσων ο νους δε σάλεψε, πόσοι δεν έμειναν άταφοι, πόσοι απ' αυτούς που γύρισαν δε γνώρισαν μια νύχτα δίχως εφιάλτες; Κι όμως, χάρη σ' αυτούς εγώ τώρα κάθομαι και σου γράφω. Χάρη σ' αυτούς μετανιώνω και σου ζητώ συγνώμη που δε σε έφερα ποτέ στην παρέλαση. Δε σου μίλησα ποτέ για τον εχθρό και την εγρήγορση που οφείλουμε να έχουμε για να τον αναγνωρίσουμε, να τον πολεμήσουμε και να τον νικήσουμε. Αν σήμερα ανασαίνω κι ανασαίνεις, σ' αυτούς χρωστούμε την ανάσα μας. Αν κάποιοι μπορούν σήμερα να λοιδωρούν τούτα τα παλικάρια που τώρα περνούν σ' εκείνους το χρωστούνε. Γιατί να ξοδεύονται τόσα χρήματα, λένε, για τις επιδείξεις των στρατιωτικών αεροπλάνων και των τανκς; Η ερώτηση θυμίζει την ερώτηση του Ιούδα όταν η πόρνη ξοδεύοντας πολλά αργρύρια αγόρασε μύρο να αλείψει τα πόδια του Χριστού. Γιατί να τα ξοδέψει στο μύρο, ρώτησε ο Ιούδας, ενώ θα μπορούσαμε να τα δώσουμε στους φτωχούς; Μοιάζει τόσο λογικό το ερώτημα, μα υπάρχουν πράγματα πολυτιμότερα από τη λογική. Ας μην ξεχνούμε πως αυτά τα λόγια τα είπε αυτός που έκλεβε από το ταμείο των μαθητών. Αυτός που πούλησε τον Διδάσκαλο για τριάντα αργύρια. Τους φτωχούς, είπε ο Χριστός, θα τους έχετε πάντοτε, εμένα όμως όχι. Η κατ' αναλογίαν απάντηση σήμερα θα ήτανε: τους φτωχούς θα τους έχετε πάντοτε, μα αν λησμονήσετε το παρελθόν σας, θα χαθείτε ολότελα κι εσείς κι οι φτωχοί σας. Γιατί η μνήμη δεν είναι μόνο λόγια γραμμένα σε βιβλία ή εκφωνούμενα από εξέδρες. Στη μνήμη συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις. Και η στρατιωτική παρέλαση είναι μια βουιτιά στη μνήμη σαν αυτή των καταδρομέων στο νερό. Βλέπεις, ακούς, μοιρίζεις. Και το παρελθόν ζωντανεύει μέσα από το σαρκωμένο παρόν του.

Πολλές φορές, παιδί μου, σήμερα στην παρέλαση βούρκωσα. Ναι, ίσως και να γίνομαι μια γριά ευσυγκίνητη που κλαίει με το παραμικρό. Είναι όμως παραμικρό πράγμα να τάζεις τον εαυτό σου υπερασπιστή της πατρίδας σου, όπως κάνουν όλα αυτά τα νεαρά παιδιά; Είναι παραμικρό να συμπεριφέρεσαι σαν άρχοντας κι ενώ πεινάς, να λες ΟΧΙ ακόμα και σ' αυτήν την σκλαβιά της πείνας; Ακόμα και σε μια τέτοια δύσκολη στιγμή να κάνεις μια τέτοια παρέλαση για να υπενθυμίσεις αυτό που οι περισσότεροι σου ζητούν να λησμονήσεις για να σε κάνουν υποχείριό τους;

Ο εχθρός, παιδί μου, αλλάζει πρόσωπο. Μα ο λύκος, μένει πάντα λύκος, κι ας φορεί προβιά. Ας προσπαθούν οι ανόητοι να προπαγανδίζουν πως εχθρός δεν υπάρχει. Πως δεν υπάρχει καλό και κακό. Αυτά μόνο το κακό ισχυροποιούν και τον εχθρό ενδυναμώνουν. Και πνευματικοί εχθροί υπάρχουν και υπαρξιακοί και του μυαλού μας και της ψυχής μας και της πατρίδας μας.

Σήμερα, που ζούμε μια υποδούλωση των αξιών μας στον μηδενισμό, μια υποδούλωση της χώρας μας στα κέρδη των αγορών και των διεθνή συμφερόντων, μια υποδούλωση των σχέσεων στον ατομισμό, της πάλης στην απραγία, της γνώσης στην πληροφορία, της εντοπιότητας στην παγκοσμιοποίηση, της ιδιοπροσωπίας στο απρόσωπο, του εμείς στο εγώ, λοιπόν, ΝΑΙ, μια τέτοια στρατιωτική παρέλαση μπορεί να αφυπνίσει και τουλάχιστον να αναρωτηθείς αν πήρες τη ζωή σου λάθος για ν' αλλάξεις ζωή. 

Συγχώρεσέ με, παιδί μου, που άργησα τόσο, και διόρθωσε εσύ το λάθος μου, αν μπορείς... 

χρόνια πολλά και ελεύθερα!

Πλήρης αγάπης και λαθών

η μητέρα σου

Το Άγιον Όρος χθες και σήμερα - Αρχιμ. Βασιλείου Ιβηρίτη

Στὸν Σεβαστείας Δημήτριο ἑόρτιος ἀσπασμὸς 

Ἄκουσα μιὰ ὁμιλία γιὰ τὴ βυζαντινὴ ἱστορία, τὴ θεολογία καὶ τὴ ζωὴ ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἔκανε λόγο γιὰ τὶς περιπέτειες τῶν βυζαντινῶν μελετῶν καὶ γιὰ τὸ πῶς ἀντιμετωπίστηκε τὸ Βυζάντιο ἀπὸ πολλούς. 

Μιὰ στιγμὴ μίλησε λίγο γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Εἶπε ὅτι ἐκεῖ ζῆ ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ ἐποχή. 

Αὐτὸ μὲ συγκίνησε βαθιά. Εἶπε κάτι ἐλάχιστο· καὶ δὲν εἶπε τίποτε ἐπιπόλαιο. Εἶπε κάτι καὶ σιώπησε. 

Μέσα μου ἀναστήθηκε ὅλο τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅσιο, φωτεινὸ καὶ ἀνοιχτὸ νὰ μᾶς δέχεται ὅλους μὲ τὸν τρόπο του. Καὶ νὰ στέλνη τὴν εὐλογία του σὲ ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὴ ζωή του. 

Δηλαδὴ αὐτὴ ἡ σύντομη ἀποστροφὴ μοῦ θύμισε ὅλη τὴν ἱστορία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ γιορτάστηκε ἡ χιλιετηρίδα τῆς Μεγίστης Λαύρας (1963).

Τότε κάτι ψάχναμε. Κάτι ζητούσαμε. Κάποιες πόρτες κτυπούσαμε. 

Ἡ ἀναζήτησι καὶ ἡ περιπλάνησι μᾶς ἔφερε καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἦταν κάτι ἀπόμακρο, περιφρονημένο καὶ ὑπὸ κατάρρευσι. Ἀλλὰ ἔσωζε τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ Πικιώνη, ὅτι τὸ κλασικὸ κτίσμα ἔχει ὡραῖα ἐρείπια. 

Ἀπὸ τὸ φθειρόμενο Ὄρος διέκρινες νὰ ἀναδύεται μιὰ εὐωδία οὐράνια καὶ μιὰ μυστικὴ παρουσία ποὺ δὲν παρέρχεται. Μιλᾶ ἤρεμα καὶ ξεκάθαρα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὰ σοβαρὰ καὶ ἀΐδια· ὄχι γιὰ τὰ πρόσκαιρα καὶ ἐφήμερα. 

Ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες εἴχαμε περιφρονήσει τὸ Ἅγιον Ὄρος. Τὸ θεωρήσαμε κάτι ξεπερασμένο. Γι' αὐτὸ εἶχε βγῆ ἀπὸ τὸ πρόγραμμα τῶν σπουδῶν καὶ τῆς ζωῆς μας. 

Ὅταν ὅμως τὸ πλησιάσαμε, ἄρχισε νὰ μᾶς μιλᾶ ἀτέλειωτα ἐν σιγῇ καὶ νὰ λέη τὴν ἀλήθεια ποὺ δὲν εἴχαμε ἀκούσει. Βρήκαμε κάτι ἤρεμο ποὺ μᾶς συγκλόνισε· καὶ μιὰ αἴγλη ἄδυτη, ἕνα δυναμισμὸ κεκρυμμένο, μιὰ ἐπανάστασι ποὺ ξεπερνᾶ τὴν ἐπανάστασι καὶ φτάνει στὴν Ἀνάστασι. Χαρίζει τὴν ἀνάπαυσι τοῦ Πνεύματος. Αὐτὴ ἡ ἀνάπαυσι ἔρχεται ἀπὸ μακρυὰ καὶ ἀπευθύνεται στοὺς μακρινούς. 

Τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ ἄφωνο καὶ περιφρονημένο, τὸ ζήσαμε ὡς τὴν ψυχὴ τοῦ Βυζαντίου. Μᾶς δίδαξε αὐτὸ ποὺ πολλοὶ θέλησαν νὰ μᾶς κρύψουν (ἴσως γιατὶ τὸ ἀγνοοῦσαν). Ὅτι ὑπάρχει ζωὴ ποὺ ξεπερνᾶ τὸ θάνατο. Κατακλύζεσαι ἀπὸ αἰωνιότητα.

Νοιώθεις ὅτι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σὲ θάψουν, σοῦ κάνουν καλό. Ἡ μεγάλη ἐπανάστασι γίνεται ἐν σιγῇ ἀσταμάτητα. Τὸ ἀληθινὸ τιμᾶται περιφρονούμενο. Τὸ δίκαιο δικαιώνεται ἀδικούμενο. Ἡ ζωὴ ἀνίσταται ἐκ τοῦ τάφου, σταυρουμένη καὶ θαπτομένη. Δὲν παραπονιέσαι γιὰ τίποτε. Εὐγνωμονεῖς γιὰ ὅλα. 

Ζῶντας ἐδῶ σπουδάζεις ἱστορία, ἀνθρωπολογία, θεολογία καὶ τὸ ξεπέρασμά τους.

Χαίρεσαι τὴν περιφρόνησι. Τὰ ἀνθρώπινα καλὰ λόγια λένε ψέματα. Μένεις ἐδῶ καὶ ἐπισκέπτεσαι τὴν οἰκουμένη. 

Γνωρίζεις τὴν Πόλι, τὴν Βασιλεύουσα τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς ἀδύτου δόξης.

Πολλοὶ πονοῦν ἀνθρώπινα γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασι καὶ κλαῖνε. Ἄλλοι χαίρονται καὶ λένε: νὰ λείψουν καὶ οἱ λίγοι Ρωμηοὶ ποὺ βρίσκονται στὴν Πόλι γιὰ νὰ τελειώση αὐτὸς ὁ μῦθος.

Ἀπὸ ἐδῶ (τὸν κόσμο τῶν ἐσχάτων) τὰ πλησιάζεις διαφορετικά. Δὲν ἐξαντλεῖται ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἱστορίας μέσα σ' αὐτά ποὺ βλέπεις καὶ παρατηρεῖς. Νοιώθεις ὅτι τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς ἀρχίζει ἀπὸ τὸ ἄναρχο καὶ κατευθύνεται στὸ ἀτελεύτητο. Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία ἀνοίγονται ἄλλοι ὁρίζοντες. Μέσα στὴν ἱερουργία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ποὺ καταλήγει στὴν ἔκρηξι τῆς Ἀναστάσεως, ζῆς ἀσχολίαστα τὸ πέρασμα ὅλης τῆς ἱστορίας: τὴν τραγωδία τῶν συμφορῶν τῆς ἀνθρωπότητος· τὴ χαρὰ ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὴ ζωὴ ποὺ ἀνασταίνεται ἀπὸ τὸν Τάφο. Τὸ μήνυμα ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους εἶναι: ὁ θάνατος τεθανάτωται. Καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Ἄλλος δεσπόζει τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων. 

Ὅπως τώρα ἔρχονται πολλοὶ νέοι ἀπ' ὅλο τὸν κόσμο στὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς προσκυνητὲς ἢ δόκιμοι μοναχοί, κάτι ποὺ δὲν γινόταν παλαιά, τὸ ἴδιο ἔρχονται νέοι ἐπίσκοποι ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο ὄχι μόνο ὡς ἀπεσταλμένοι γιὰ συγκεκριμένη ἐκκλησιαστικὴ διακονία, ἀλλὰ ὡς προσκυνητὲς τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου, ποὺ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐνδοχώρα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ἐνῶ πέρασε ἡ πολυεθνικὴ αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου, μένει ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία τοῦ κάλλους καὶ τῆς ἀγάπης ποὺ οὐδέποτε ἐκπίπτει. 

Μένει ἡ λειτουργικὴ θεολογία ποὺ μᾶς κληροδότησε τὸ Βυζάντιο. Αὐτὴ εἷναι ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα καὶ ζωὴ, ποὺ ἐλευθερώνει καὶ ἑνώνει ὅλους μας.

Γι' αὐτὸ τὸ σύντομο τοῦτο κείμενο ἀφιερώνεται στοὺς νέους ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ ἰδιαίτερα στὸν σεβασμιώτατο Σεβαστείας Δημήτριο, ποὺ συμπληρώνει αὐτὲς τὶς μέρες εἰκοσιπέντε χρόνια ἀρχιερωσύνης καὶ εἶναι γνωστὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος ὄχι μόνο ὡς ἐπίλεκτο μέλος πατριαρχικῶν ἐξαρχιῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς ὁ ἀγαπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφὸς ποὺ ἔρχεται, ζῆ μαζί μας, ὡς προσκυνητής.

Καὶ ἡ ἱστορία συνεχίζεται. Ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς κυκλοφορεῖ ἀκατάπαυστα σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. 

Δὲν εἶναι ποιός κρατᾶ τὴν Ἁγία Σοφιὰ κλειστὴ ἀλλὰ ποιός τὴ βλέπει ἀενάως λειτουργοῦσα ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης. 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του αγιορείτη ιερομονάχου Αναστασίου.

 http://www.antifono.gr/portal/κατηγορίες/θεολογία-θρησκειολογία/γραπτός-λόγος/5173-τὸ-ἅγιον-ὄρος-χθὲς-καὶ-σήμερα.html

πηγή κειμένου: Αντίφωνο

Το σχόλιο της Δευτέρας: Αδημοσίευτη επιστολή του Φώτη Κόντογλου - Καλή βδομάδα!

Ανοιχτή επιστολή προς τον κ.Αριστείδη Μπαλτά

Πειραματικό σχολείο  Θεσσαλονίκης, 

έργο του αρχιτέκτονα Δημτήρη Πικιώνη, 

επί της εποπτείας του Αλέξανδρου Δελμούζου

Το σύνθημα "ίσες ευκαιρίες για όλους" που τάισε με αυταπάτες και ψευδαισθήσεις τον ελληνικό λαό χρόνια τώρα, ήταν ένα ακόμη πολιτικάντικο σύνθημα που αποσκοπούσε στην συλλογή ψήφων και όχι στην ουσία της Παιδείας. Πόσοι εξέτασαν τι θα πει "ίσοι", τι θα πει "ευκαιρία" και ποιοι είναι οι "όλοι";

Ας ξεκινήσω από την "ευκαιριά", λέξη φορτισμένη και θετικά, αλλά και αρνητικά, ανάλογα με τις προθέσεις αυτού που θα την αδράξει. Ας αφήσουμε όμως την αρνητική της σημασία. Ευκαιρία για μάθηση ήταν η θέσπιση της Δωρεάν Παιδείας των ευρύτερων στρωμάτων της κοινωνίας, και καλώς επετεύχθη, με όλα τα συμπαραμαρτούντα τής επί χρήμασι Παραπαιδείάς -που ποτέ δεν απασχόλησε σοβαρά καμία κυβέρνηση. Η μάθηση όμως, δεν έχει να κάνει μόνο με το παρεχόμενο αγαθό της παιδείας, αλλά και με τις ικανότητες αυτών που το προσλαμβάνουν. Και εδώ μπαίνει το ζητούμενο της "ισότητας" των ευκαιριών, καθώς και του "όλου" προς τους οποίους παρέχονται. Πώς είναι δυαντόν να προσφέρεις ίσες ευκαιρίες σε ένα πλήθος που δεν διακρίνεται από ισότητα, όπως και τίποτα στη Φύση δεν είναι ίσο με κάτι άλλο; Καταργώντας τις διακρίσεις των ιδιαιτεροτήτων (νοητικών, χειρονακτικών, καλλιτεχνικών κλπ.) σχεδιάζεις ένα εκπαιδευτικό σύστημα για όλους που τους το παρέχεις δωρεάν. Ποιους όλους; Τους υγιείς και τους ασθενείς, τους ταλαντούχους και τους ατάλαντους, τους ευφυείς και τους μειωμένης αντίληψης μαθητές κά. Είναι προφανές και έχει αποδειχθεί πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα έβαλε μέσα στον ίδιον κορβανά πάσης φύσεως μαθητευόμενους, με αποτέλεσμα οι μόνοι που κατάφερναν να το ολοκληρώσουν, χωρίς παράπλευρες απώλειες, να είναι οι μέτριοι. Σ' αυτό το εκπαιδευτικό σύστημα ασφυκτιούσαν πάντα οι ευφυείς, όπως και οι μειωμένων δυνατοτήτων και δεξιοτήτων μαθητές, καθώς βέβαια και όσοι είχαν καλλιτεχνικές ή άλλες κλίσεις. Η ισοπέδωση αυτή δημιούργησε τεράστια προβλήματα σε κάθε έναν απ' αυτούς τους ξεχωριστούς και ιδιαίτερους μαθητές και φυσικά, εκ των υστέρων, στο σύνολο της κοινωνίας, όπου η μετριότητα έφτασε να αποτελεί το ζητούμενο, αλλά και το κυρίαρχο, από τους εργασιακούς χώρους, τους καλλιτεχνικούς, μέχρι τους πόλους της εξουσίας.

Μια παρένθεση που έδωσε μια διέξοδο από όλον αυτον τον χυλό της μετριότητας, ήταν τα Πειραματικά και Πρότυπα σχολεία, πλάι στα Ειδικά σχολεία, αλλά και τα Καλλιτεχνικά, τα Μουσικά και τα Αθλητικά. Και τώρα, εσείς κ.Αριστείδη Μπαλτά τρίζετε τα θεμέλια των Πειραματικών και Πρότυπων σχολείων. Κι αυτό το κάνετε εσείς που δε συγκαταλέγεστε στους μέτριους. Το Ε΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης που τελειώσατε, αν και τότε ήταν ένα κανονικό δημόσιο σχολείο, διατηρούσε επίπεδο Προτύπου, -που τότε ακόμα δεν υπήρχε ως θεσμός-, μα αν λειτουργούσε έτσι σήμερα θα ήταν αναμφισβήτητα τέτοιο. Τι κρύβει η πρόθεση ενός εξέχοντος νου, σαν τον δικό σας, να ζητά να καταργήσει τις προϋποθεσεις εκείνες που εξελίσσουν και βοηθούν τους Αρίστους να προχωρήσουν; Δε θα απαντήσω εγώ στο ερώτημα. Την απάντηση τη γνωρίζετε μόνον ο ίδιος.

Θα σημειώσω όμως, πως οφείλειτε ως υπουργός, εκτός από το να αναβαθμίσετε το κανονικό σχολείο, να αναβαθμίσετε και τα Πότυπα και Πειραματικά σχολεία, στα οποία κανένας δεν είναι υοχρεωμενος να πάει και να δώσει εξετάσεις για να εισαχθεί, παρά μόνον  εφόσον επιθυμεί να σπουδάσει σ' αυτά, καθώς και όλα τα Ειδικά και Καλλιτεχνικά σχολεία, και όχι να κατεβάσετε το επίπεδο όλων για να εξομοιωθούν με το κανονικό σχολείο. Αυτό θυμίζει την απαίτηση του ανθρώπου που πεθαίνει ο γάιδαρός του κι αντί να ζητήσει απ' το Θεό να του τον αναστήσει, αυτός του ζητά να πεθάνει ο γάιδαρος του γείτονα.

Η εκπαίδευση οφείλει να παρέχεται ανάλογα -και όχι εξίσου ίδια-, με τις κλίσεις και τις ιδιαιτερότητες των μαθητών. Ένας μαθητής που θέλει να λύνει και να δένει αυτοκίνητα, ένας άλλος που θέλει να γίνει κομμωτής, αυτός που έχει κλίση στη μουσική ή στη ζωγραφική κι αυτός που έχει νοητική καθυστέρηση ή ευφυία, δεν μπορούν ούτε τα ίδια σχολικά εγχειρίδια να έχουν -όπως και έχουν μέχρι σήμερα-, ούτε και στα ίδια σχολεία να φοιτούν.

Ως κοινωνία έχουμε ανάγκη πάνω απ' όλα, τους Άριστους. Τους Άριστους στη γνώση, στο ήθος, στο χαρακτήρα, στις αξίες. Όχι μόνο γιατί αυτοί μπορούν να μας οδηγήσουν προς ένα φωτεινό ορίζοντα, αλλά κυρίως, γιατί αυτοί μας δίνουν ένα μέτρο για τον εαυτό μας. Οφείλουμε να τους στηρίζουμε, να τους διακρίνουμε, να τους έχουμε πρότυπο και να τους εμπιστευόμαστε. Διαφορετικά, πέφτουμε στην παγίδα να πιστεύουμε πως όλοι μπορούμε να τα κάνουμε όλα, πως όλοι τα δικαιούμαστε όλα, κι ο καθένας μας έχει ως μοναδικό μέτρο στο τέλος τον ανεπαρκή εαυτό του που μόνο αυτόν θαυμάζει και υποστηρίζει, με αποτέλεσμα αυτός να καταντά ένα είδωλο αξιοθρήνητο του εαυτού του και η κοινωνία ένα αυτιστικό κοπάδι που κινείται ανεξέλεγκτα προς πάσα κατεύθυνση, δίχως επίγνωση, δίχως λογισμό αλλά ούτε και μ' όνειρο.

Φτιάξε, Υπουργέ μου, κι άλλα σχολειά, αντί να τα κλείνεις. Με εξετάσεις γι' αυτούς που διψούν για κάτι παραπάνω και το μπορούν, και χωρίς εξετάσεις για όλους τους άλλους. Να απολαμβάνουν όλοι το αγαθό της Ελληνικής Παιδείας ανάλογα με τις προϋποθέσεις που έχουν, να παίρνουν όλοι τα βασικά εφόδια της γλώσσας μας, της ιστορίας, της πίστης μας, και όλων των επιστημών. Τίμησε το δάσκαλο, Υπουργέ μου, εξόπλισέ τον με επιμόρφωση και πλήρωσέ τον, όπως του αξίζει, γιατί πολύ αδικήθηκε ως τα τώρα. Να φτιαχτούν Άνθρωποι, όποιο σχολείο κι αν επιλέξουν. Κι άφησέ τους ύστερα ν' απλώσουν τα φτερά τους να πετάξουν για όπου θέλουν και μπορούν. Μην τους κόβεις τα φτερά προτού καλά καλά μεγαλώσουν...