Πρωταγωνιστες Χατζιδακις

Κυριάκος Καλαϊτζίδης τρίο - Καφενείον «Το Ανατολικόν» - 26/03

Ταξίδι στον κόσμο με ένα ούτι” Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2019 στις 20:00 στην ΕΡΤ2

Ταξίδι στον κόσμο με ένα ούτι”
Τρίτη 15 Οκτωβρίου 2019 στις 20:00 στην ΕΡΤ2

Η τριαντάχρονη μουσική πορεία του ουτίστα Κυριάκου Καλαϊτζίδη από το Σιάτλ μέχρι το Σίδνεϊ και από τη Σαγκάη μέχρι το Mεξικό, σε μεγάλα φεστιβάλ και μουσικές σκηνές του κόσμου. Μία περιπλάνηση στις νότες της ζωής και της καριέρας του.

Το «Ταξίδι στον κόσμο με ένα ούτι», συμμετείχε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2019, καθώς και σε πολλές περιφερειακές διοργανώσεις προβολής ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα. Είναι υποψήφιο συμμετοχής στο ετήσιο Φεστιβάλ Μεσογειακής Κουλτούρας στη Μασσαλία και στο Sunny Side of the Doc στην La Rochelle.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Ρεμούνδος
Διεύθυνση Φωτογραφίας : Δημήτρης Καρκαλέτσος
Ηχοληψία : Δημήτρης Παλατζίδης
Διεύθυνση Παραγωγής : Περικλής Ε. Παπαδημητρίου

Παραγωγή ΕΡΤ ΑΕ 2018-2019
Γενική Διεύθυνση Τηλεόρασης
Διεύθυνση Προγράμματος
Τμήμα Εσωτερικής Παραγωγής

Μπορείτε να το δείτε εδώ:
https://webtv.ert.gr/ert2/close-up/15okt2019-close-up/

Kyriakos Kalaitzidis trio - συναυλία σε ιστορικό ιαπωνικό κτίριο του Πόλκιο της Νότιας Κορέας

Πρόκειται για ένα τυπικό ιαπωνικό κτίριο του 1905 που πλέον έχει ρόλο ξενοδοχείου. Μπαίνοντας σε αυτό σήμερα, βλέπεις δεξιά ένα Καφέ με παράθυρα στο δρόμο και παιχνίδια στους πάγκους, αριστερά κάτι σαν σαλόνι υποδοχής όπου παίρνεις το πρωινό σου αν μένεις εδώ, συναντιέσαι με φίλους ή διαβάζεις. Σε ένα μικρό δωμάτιο έρχονται παιδιά για να παίξουν. Κεραμικά, κοχύλια, φυτά, παλιά αναγνωστικά, πίνακες, έργα τέχνης, ένας κήπος στην εσωτερική αυλή στο βάθος όπου βρίσκονται τα δωμάτια και ο χώρος της συναυλίας στον δεύτερο όροφο του ενός οικήματος. Συρόμενες πόρτες, σχεδόν χάρτινα κουφώματα, παράθυρα με ακριβό ριζόχαρτο σαν περγαμηνή, θερμαινόμενα πατώματα, στρωματσάδα. Δε θα δεις στα δωμάτια κρεβάτια, ντουλάπες, βιβλιοθήκες, τραπέζια και καρέκλες, ενώ τα περισσότερα έχουν κοινό μπάνιο. Ολόγυμνοι χώροι που σε ξεκουράζουν και η ψυχή σου απλώνεται μέσα τους αν τους παραδοθεί δίχως γνωστά και οικεία σου αιτήματα.

Ξύπνησα νωρίς σήμερα και αποφάσισα να μην προσπαθήσω να κοιμηθώ άλλο. Οι έξι ώρες διαφορά ακόμα μας επηρεάζουν. Βγήκα όμως στην πανέμορφη αυλή, έκανα το ελληνικό καφεδάκι μου όπως κάθε μέρα κι έμεινα να ακούω τα πουλιά. Όλοι κοιμούνται. Τώρα βγήκε η γελαστή κυρία που θα ετοιμάσει το πρωινό. Υποκλίθηκε λέγοντάς μου καλημέρα. 

Η χθεσινή συναυλία Ελλήνων και Κορεατών ήταν πολύ ξεχωριστή. Καμία σχέση με τις μεγάλες σάλες. Καθισμένοι στο πάτωμα οι θεατές - ακροατές, άνθρωποι μερακλήδες, ευαίσθητοι, λάτρεις της μουσικής συμμετείχαν με έναν τρόπο τόσο αισθαντικό και  καρδιακό που κατάφεραν να μας κάνουν ένα στην αγκαλιά τους.  

Η δύναμη της μουσικής είναι πράγματι ασύλληπτη, αλλά εξαρτάται πάντα και από την υποδοχή που της γίνεται. Στα δικά μας αφτιά η Κορεάτικη μουσική οπωσδήποτε ηχεί παράξενα. Είναι σαν αφηγηματική, το ταγού της έχει πρόζα, μεγάλη γκάμα εντάσεων, διακοπτόμενος ήχους και όχι συνεχόμενες μελωδίες, πολλά γκλισάντο και οργανικά και φωνητικά. Κάθε μέρα ακούω τις κοινές πρόβες των μουσικών μας με τους δικούς τους και χθες ήταν η πρώτη φορά που συγκινήθηκα από την τραγουδίστρια. Σίγουρα πρόκειται για  μια μουσική που απαιτεί εξοικείωση. Νομίζω πως η δική μας γι’ αυτούς είναι πιο εύκολη. Η μελωδία του Μάρκο Πόλο που έγραψε ο Κυριάκος πηγαίνει ήδη από στόμα σε στόμα, την τραγουδούν όλοι συνέχεια, δε θα ήταν απίστευτο αν μεθαύριο γινόταν μεγάλο σουξέ στην Κορέα και την έπαιζαν τα ραδιόφωνα. 

Κατέληξα πως μετά από τόσες μέρες δε θα καταφέρω να βάλω σε μια χρονολογική σειρά τις εμπειρίες μου,  οπότε θα γράφω ό,τι μπορώ. Σχεδόν κάθε μέρα μετακίνηση από τόπο σε τόπο, ονόματα δύσκολα, καταιγισμός εικόνων και τω Θεώ δόξα. Σε λίγο ξεκινάμε για τη Σεούλ, πέντε ώρες δρόμος με το αυτοκίνητο. Αφήνουμε πίσω μας τις μικρές πόλεις και τα χωριά για την πόλη που έχει σχεδόν εικοσιπέντε εκατομμύρια ανθρώπους, από τα πενήντα που έχει όλη η χώρα, -μια χώρα μικρότερη από τη

 δική  μας, με έκταση 100.000τχλμ. 

Kyriakos Kalaitzidis trio σε Δημόσιο σχολείο της Νότιας Κορέας

Kyriakos Kalaitzidis trio στην Γκορεόγκ της Νότιας Κορέας

Νότιος Κορέα και Γκορεόγκ. Αιτία του ταξιδιού είναι η περιοδεία του νέου, μικρού, ευέλικτου και δυναμικού σχήματος «Kyriakos Kalaitzidis trio», όπου ο Κυριάκος με τον Κώστα Παπαγιαννίδη στο λαούτο και τον Δημήτρη Παναγούλια στα κρουστά, φέρνει τις συνθέσεις του σε διάλογο με τις παραδοσιακές μουσικές της Κορέας και τους μουσικούς της. Η εμπειρία είναι μοναδική και ανεπανάληπτη! 
Η Γκορεόγκ είναι ένα χωριό με 13.000 κατοίκους. Γυρνώντας στους δρόμους της θα έλεγες πως την κατοικούν πολύ φτωχοί άνθρωποι, ωστόσο έχει ένα θέατρο - Μέγαρο μουσικής!

Meltem - Η νέα ταινία του Βασίλη Δογάνη με μουσική του Κυριάκου Καλαϊτζίδη - πρεμιέρα στο Παρίσι - 13/03/19

Le film "Meltem" de Basile Doganis, pour lequel j'ai composé la musique, sort aujourd'hui dans les cinémas français!
Basile Doganis' film "Meltem", for which I composed the music is being released in French cinemas today!
H ταινία "Meltem" του Βασίλη Δογάνη για την οποία συνέθεσα τη μουσική βγαίνει σήμερα στις γαλλικές αίθουσες! (φωτογραφίες από το μετρό του Παρισιού)
Τις θερμότερες ευχαριστίες μου στους μουσικούς που συμμετείχαν στις ηχογραφήσεις, στη Βασιλική Νευροκοπλή για τους στίχους στο "Μελτεμάκι", στους ηχολήπτες και στο στούντιο Magnanimous.
My special thanks to the musicians who participated in the recordings, to Vasiliki Nevrokopli for the lyrics in "Meltemaki" song, το the sound engineers and το the Magnanimous recording studio.

https://www.facebook.com/kyriakos.kalaitzidis.3?__tn__=%2CdlCH-R-R&eid=ARARj63Vx0lvGhfgMEf0nWRE9hRXS9lX6ZyvFytjmmiFxXp2KohKBSVfGAX8heS4hDW3xvdi-Bq_HNXL&hc_ref=ART9ooxZL1qTO_Bw-TdqGUB70QtqMNFO603OMen453r3PwEz4rSFFGDRC78cWV2shLU

“Ταξίδι στον κόσμο με ένα ούτι ” Στο Φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Θεσσαλονίκη - 6/03/19

Η τριαντάχρονη μουσική πορεία του ουτίστα Κυριάκου Καλαϊτζίδη από το Σιάτλ μέχρι το Σίδνεϊ και από τη Σαγκάη μέχρι το Mεξικό, σε μεγάλα φεστιβάλ και μουσικές σκηνές του κόσμου. Μία περιπλάνηση στις νότες της ζωής και της καριέρας του. Παραγωγή ΕΡΤ.
Γιάννης Ρεμούνδος, “Ταξίδι στον κόσμο με ένα ούτι”. 
Αίθουσα Τζων Κασσαβέτης, Αποθήκη 1 (Λιμάνι Θεσσαλονίκης), την Τετάρτη 6 Μαρτίου, ώρα 17:30. 
"Voyage around the world with an 'Ud". 
The musical journey, spanning thirty years, of 'ud player Kyriakos Kalaitzidis, from Seattle to Syndney and from Shanghai to Mexicο, in important festivals and music venues of the world. A peregrination through the notes of his life and career. 
Αt Thessaloniki Documentry Festival 2019

Μνήμη Γιώργου Κόρου 18/03/1923 - 08/01/2014

Στις 8 του Γενάρη 2014 έφυγε από τη ζωή ο ξακουστός δεξιοτέχνης του βιολιού Γιώργος Κόρος, από τους σπουδαιότερος εκφραστές της ελληνικής μουσικής παράδοσης.

Ο Γ. Κόρος γεννήθηκε στις 19 του Μάρτη του 1923 στην Εύβοια. Αυτοδίδακτος, ήρθε σε επαφή με τη μουσική από την ηλικία των 9 ετών καθώς ο πατέρας του Νικόλαος Κόρος που ήταν ιεροψάλτης, τον γαλούχησε με βυζαντινές μελωδίες.

Σε ηλικία 12 ετών έπαιξε για πρώτη φορά σε πανηγύρι κι από τότε ξεκίνησε μια λαμπρή διαδρομή που πλαισιώθηκε από συνεργασίες με μεγάλους καλλιτέχνες όπως τον κορυφαίο εκπρόσωπο του δημοτικού μας τραγουδιού Γιώργο Παπασιδέρη, ο οποίος τον έβαλε στην Columbia να παίζει σε δίσκους, μέχρι τους Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Μήτσο Αραπάκη, Στέλιο Καζαντζίδη, Καίτη Γκρέι, Γιώτα Λύδια, Πάνο Γαβαλά, Μανώλη Αγγελόπουλο, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Δημήτρη Ζάχο, Αλέκο Κιτσάκη, Σοφία Κολλητήρη, Στάθη Κάβουρα, Τασία Βέρρα, Μάκη Χριστοδουλόπουλο, Σοφία Εμφιετζή και πολλούς άλλους.

-Γιατί σας αποκαλούν “κλαρινοφάγο”;

-Αυτά είναι πως να το πω, “ανέκδοτα” που λέγονται στο χώρο μας. Μέχρι την εμφάνισή μου, το βιολί, και στο πάλκο και στο δίσκο υστερούσε του κλαρίνου και γενικότερα της υπόλοιπης ορχήστρας λόγω της μικρής ηχητικής του έντασης. Εγώ με το παίξιμό μου κατάφερνα να καλύπτω αυτήν την αδυναμία, τη λεπτότητα του οργάνου. Μετά βγήκαν τα μηχανήματα και βρήκα την υγειά μου. Γιατί ανοίγει την ένταση το κλαρίνο, ανοίγω κι εγώ…

(Από συνέντευξη του Γ. Κόρου στον Κώστα Μπαλαχούτη**)

Ο Γιώργος Κόρος έγραψε πολλές εκατοντάδες τραγούδια, ανέδειξε πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και έχει στο ενεργητικό του έχει πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Με την σύζυγό του Ασημίνα απέκτησαν δύο παιδιά, τον Νικόλαο και την γνωστή τραγουδίστρια Κατερίνα Κόρου.

…Ο κόσμος με τίμησε και με τιμά με συγκινητικό τρόπο. Αν θυμηθώ ότι ξεκίνησα να παίζω σ’ ένα χωράφι με ένα ξωκκλήσι, επάνω σ’ ένα σαμάρι από γαίδούρι με λάμπα από ασετυλίνη και σήμερα έφτασα εδώ που έφτασα πως να μην είμαι ευχαριστημένος. Περπατώ στο δρόμο κι έρχονται και μου σφίγγουν το χέρι. Όπου κι αν εμφανιστώ προτού παίξω με το βιολί αρχινά το χειροκρότημα.(…) Η μεγάλη πολιτεία μόνο κοιμάται και αδιαφορεί αλλά δεν πειράζει, η αγάπη και η εκτίμηση του κόσμου με ικανοποιεί πιο πολύ από όλα.(…) Αν το δοξάρι του βιολιού μου ήταν πριόνι, με τις δοξαριές μου έχω κόψει όλα τα δέντρα και τα δάση της Ρωσίας.**

*Δείτε από το Αρχείο της ΕΡΤ, εδώ, https://archive.ert.gr/6448/

μουσικό ντοκιμαντέρ «Σε ήχο ελεύθερο», που πραγματεύεται την παράδοση του βιολιού στην Ελλάδα, σε σχέση με την παραδοσιακή μουσική, παρουσιάζοντας ως κύριο εκπρόσωπό του τον Γιώργο Κόρο. 

Επιμέλεια – παρουσίαση Γιώργος Παπαδάκης.

http://www.katiousa.gr/politismos/mousiki/doksari-tou-violiou-mou-itan-prioni-tis-doksaries-mou-echo-kopsei-ola-ta-dentra-kai-ta-dasi-tis-rosias/?fbclid=IwAR3pleXjJO5durZ0ziwYnKvkyhRhi9CF5R-Mdp5arSIlz68PaBBl6wG12_E

Το Παραμύθι της Μουσικής στο Αρχαίο Θέατρο της Μαρώνειας - 31/08/18

Παρασκευή 31 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο της Μαρώνειας παρουσιάζουμε το Παραμύθι της Μουσικής. Έντεκα χρόνια μετά την έκδοσή του ως βιβλίο από τις εκδόσεις Λιβάνη και ως cd από τον πολιτιστικό οργανισμό Εν Χορδαίς, το παραμύθι επιστρέφει για πρώτη φορά στη γενέτειρά του, μιας και η ιστορία του διαδραματίζεται εδώ, αλλά μεγάλωσε και ανδρώθηκε σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

 Ξεκινούμε την πρόβα ήχου και εγώ για να δοκιμάσω το μικρόφωνό μου λέω τις πρώτες αράδες του κειμένου μου και φτάνοντας στη λέξη “Μαρώνεια” σταματώ γιατί με παίρνουν τα δάκρυα. Η λέξη αυτή τώρα έχει σάρκα και οστά, είναι ορατή, ψηλαφητή, παρούσα σε όλο της το μεγαλείο και με όλη της τη μεγάλη και βαριά ιστορία. Στη διάρκεια της παράστασης η συγκίνηση αυτή θα με επισκεφτεί πολλές ακόμα φορές με κίνδυνο να χάσω τα λόγια μου. Δεν είναι απλό ούτε εύκολο να βρίσκεσαι μέσα σε ένα θέατρο εικοσι έξι αιώνων που άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό μόνο εδώ και λίγα χρόνια και για πρώτη φορά σήμερα υποδέχεται παιδιά που το κατακλύζουν ασφυκτικά μαζί με τους ενήλικες. Είναι ζωντανές τούτες οι αρχαίες πέτρες, μιλούν και ανασαίνουν, αγκαλιάζουν και παρηγορούν. Σου φωνάζουν πως δεν είσαι μόνος. Πώς όλοι όσοι έζησαν πριν από σένα είναι εδώ μαζί σου. Κάπου εδώ το νιώθεις πως τριγυρνά ο βασιλιάς Μάρωνας και ο Όμηρος που τον τραγούδησε, κάπου εδώ και η Μούσα που τον ενέπνευσε. Τα παιδιά, ακόμη και τα πολύ μικρά παρακολουθούν σαν μαγεμένα, οι μεγάλοι συγκινούνται, κάποιοι κλαίνε. Για μια ακόμη φορά, αλλά και τόσο ξεχωριστή φορά και ανεπανάληπτη, η μουσική του Κυριάκου Καλαϊτζίδη γίνεται ο αέρας που ταξιδεύει το παραμύθι και οι εξαιρετικοί μουσικοί του Εν Χορδαίς σαν ένα σώμα - μια ψυχή του δίνουν φτερά. Η τελευταία αυτή νύχτα του Αυγούστου μας επιφύλασσε μια εμπειρία μοναδική και ανεξίτηλη στα φυλλοκάρδια μας. Ευχαριστούμε όλους τους πολύτιμους συντελεστές της παράστασης και όλους όσους με τόση αγάπη προσήλθαν και ταξίδεψαν μαζί μας!

Ίσως μπορείτε να πάρετε μια μικρή γεύση από τον ακόλουθο σύνδεσμο:

https://www.facebook.com/Nevrokopli

Αλησμόνητη η παράσταση του Αλησμόνητου Κήπου στο Ομήρειο της Χίου

Αποδυτήριο χωρίς πόρτες και τοίχους είναι η σκηνή. Γυμνός ο καλλιτέχνης θα σταθεί πάνω της και μαζί του θα αποκαλυφθούν ολόγυμνες και οι σχέσεις με τους επί σκηνής συνεργάτες του, είτε το θέλει είτε όχι. Το αν θα αποπειραθεί να κρύψει τη γύμνια του ή θα παραδοθεί άδολα και ανεπιτήδευτα στα βλέμματα των θεατών, όπως ένα βρέφος στην αγκαλλιά της μάνας του, δεν εξαρτάται μόνο από τον ίδιο, αλλά από τους ακροατές του. Η οποιαδήποτε καχυποψία, αγκύλωση, αρνητική τους πρόθεση, θα επηρεάσει τους ανθρώπους της σκηνής. Αυτό που οι θεατές δεν γνωρίζουν είναι ότι εκτίθενται επίσης γυμνοί κι ας βρίσκονται προστατευμένοι στο σκοτάδι της πλατείας. Τα μύχια της ψυχής τους γίνονται ψηλαφητά από εκείνους που λούζουν τα φώτα της σκηνής. Γι’ αυτό και κάθε φορά, κάθε παράσταση, είναι διαφορετική. Τίποτα δεν είναι ίδιο, τίποτα δεν μπορεί να επαναληφθεί όπως ένα φωτοτυπημένο αντίγραφο.

Ο ‘Αλημόνητος Κήπος’ στο Ομήρειο της Χίου, χθες βράδυ, ευτύχησε να ανθίσει και να ευωδιάσει αρώματα γιασεμιών και μαστιχόδεντρων που χαρακτηρίζουν αυτόν τον τόπο. Οι επί σκηνής μουσικοί συνεργάτες μας, ήταν τόσο καλοπροαίρετοι, φιλότιμοι, εγκάρδιοι και ταλαντούχοι που η σχέση μας στη σκηνή έφθασε να αποκτήσει τον ρυθμό και τη ζεστασιά της ανάσας ενός σώματος. 

Αυτό που απέμενε ήταν αν αυτό το σώμα θα παραδιδόταν σε μια αγκαλιά ανοιχτή και θερμή, έτοιμη να το υποδεχθεί. Γιατί ακόμη και ένα βρέφος δεν αναπαύεται σε οποιαδήποτε αγκαλιά, όπως ούτε και κάθε αγκαλιά μπορεί να το κρατήσει όπως του πρέπει. Για καλή μας τύχη, η αγκαλιά των ανθρώπων που προσήλθαν να σεργιανίσουν τον ‘Αλησμόνητο Κήπο’ απεδείχθη αντιστοίχως αλησμόνητη. Το αισθάνθηκα μέχρι το μεδούλι μου από τις πρώτες κιόλας λέξεις που διάβασα. Ένιωσα πως απευθύνομαι στα πιο γλυκά παιδιά του κόσμου. Αφέθηκα, λύθηκα, παραδόθηκα, -και όχι μόνο εγώ, αλλά και όλοι οι μουσικοί. Η παράσταση μεταμορφώθηκε σε μια μουσικοποιητική βαρκούλα που έπλεε σε νηφάλιο πέλαγος με ούριο άνεμο και έφτανε στα νησιά των ψυχών, ξεφόρτωνε την πραμάτεια της και ανεφοδιαζόταν πολύτιμα μαργαριτάρια αισθημάτων των θεατών για να συνεχίσει. Οταν το ταξίδι μας τελείωσε, ήμασταν όλοι ένα σώμα, μια ψυχή, ένα ταξίδι κι ένας προορισμός, ήμασταν η μία και μοναδική, η αξιολάτρευτη Ιθάκη της αγάπης.

Για τη μονάκριβη αυτή εμπειρία θα θέλαμε με τον Κυριάκο, να τους ευχαριστήσουμε όλους, μουσικούς, τραγουδιστές και ακροατές, αλλά και τους δύο καίριους πυλώνες του Φεστιβάλ Ελληνικής Μουσικής, “Μούσα Ελληνική”, που δίχως αυτούς τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε πραγματοποιηθεί: την Ελευθερία Λυκοπάντη και τον Αλέξανδρο Καλογερά. 

Το άρωμα της Χίου και των ανθρώπων της έγινε μυροβόλο αίμα στην καρδιά μας που την κάνει να χτυπά πιο αισιόδοξα

* Οι φωτογραφίες είναι από την Γενική δοκιμή, εκτός της τελευταίας που είναι αμέσως μετά το τέλος της παράστασης.