Labels

Saturday, November 18, 2017

Καλό ταξίδι, Δημήτρη...


Κάποτε σ’ ένα σχολείο, μετά την παρουσίασαη του παραμυθιού “Αν τ’ αγαπάς ξανάρχονται”, ένα μικρό κορίτσι, μου έκανε τη δυσκολότερη ερώτηση που δέχθηκα ποτέ: μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν γνώρισες ποτέ; Ήταν μια ερώτηση διαποτισμένη πόνο, τραγικότητα και μυστήριο όπως αποδείχθηκε εξάλλου και αργότερα στην κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχα με την Μελισσάνθη -έτσι έλεγαν το οχτάχρονο κορίτσι.
Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε και σήμερα απάντησα για άλλη μια φορά στο ερώτημα αυτό, και ίσως με ακόμα μεγαλύτερη βεβαιότητα. Ναι, μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν γνώρισες ποτέ. Γιατί κάτι σε συνδέει μυστικά μαζί του. Για κάποιον λόγο που γνωρίζεις ή και δεν γνωρίζεις. Γιατί η αγάπη αν και προϋποθέτει τη γνώση, μπορεί και την υπερβαίνει.

Αιφνιδίως ήρθε η είδηση του θανάτου του Δημήτρη Τζανάκη. Αιφνιδίως και τα μάτια βούρκωσαν κι ο πόνος κατρακύλησε στην καρδιά σαν ρήγμα που προχωρά και προχωρά κι ακόμα πάει. Και όμως εγώ δεν τον γνώρισα ποτέ. Πρώτη φορά πριν λίγη ώρα είδα τη φωτογραφία του. Είχα όμως ακούσει γι’ αυτόν τον άνθρωπο και είχα ακούσει λόγια που δεν ακούγονται συχνά για ανθρώπους. Την πρώτη φορά που τον συνάντησε ο Κ. με πήρε βγαίνοντας από το γραφείο του τηλέφωνο σχεδόν συγκινημένος: τι άνθρωπος είναι αυτός που γνώρισα, μου είπε, τι ευγένεια, τι ευφυϊα, τι λεπτότητα, τι φιλότιμο… Υπόδειγμα δημόσιου λειτουργού! 
Από τότε κάθε φορά που τον έβλεπε, με έπαιρνε τηλέφωνο και μου έλεγε πάντα παρόμοια λόγια και ακόμα καλύτερα…
Μέσα μου το πρόσωπο του Δημήτρη είχε σχεδόν μυθοποιηθεί…
Σήμερα σκέφτηκα για ακόμα μια φορά, μετά την είδηση του θανάτου του, πόσο μεγάλο πράγμα είναι να είσαι καλός στη δουλειά σου, στην όποια δουλειά σου. Να αντιστέκεσαι στο θηρίο της ρουτίνας που καταπίνει την ευσυνειδησία και σκοτώνει τη διάθεση. Να σέβεσαι αυτόν που προσέρχεται να τον εξυπηρετήσεις, να τον βοηθάς, να είσαι ευγενής μαζί του, να καταλαβαίνεις τι σου λέει, δηλαδή να μπορείς να τον ακούς χωρίς προκαταλήψεις, έτοιμες αντιδράσεις, δεύτερες σκέψεις, υπόγεια συμφέροντα. Να τον κοιτάς με μάτια καθαρά, δίχως φόβο. Να τον βοηθάς με όσα εσύ γνωρίζεις και που ο άλλος δεν γνωρίζει. Να μην λυπάσαι τον κόπο σου, να διαθέτεις τον χρόνο σου. Να τον εμπιστεύεσαι και να τον συνδράμεις με όλες σου τις δυνάμεις. Με άλλα λόγια να κάνεις τον κόσμο καλύτερο από το μετερίζι στο οποίο έταξες τον εαυτό σου…
Αυτό έκανε ο Δημήτρης Τζανάκης. Έκανε τον κόσμο καλύτερο. Κι αυτό θα συνεχίσει να κάνει, είμαι τώρα βέβαιη. Αοράτως, μυστικώς, από κει ψηλά. Γιατί το Καλό δεν έχει τέλος… Ίσως να είναι το μόνο που δεν έχει τέλος… Και ο Δημήτρης Τζανάκης ήταν τόσο καλός σε όλα του που δεν μπορεί να πάψει να είναι…
Καλό ταξίδι, Δημήτρη…
Ο Θεός να αναπαύει την ψυχούλα σου…

Friday, November 17, 2017

17 Νοεμβρίου 1973 η Σοφία Βέμπο - του Δημήτρη Τριάντου


17 Νοεμβρίου 1973, ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση και στιγμή, η Σοφία Βέμπο στο μπαλκόνι της στην οδό Στουρνάρη 49A παρακολουθούσε τα τανκς να εισβάλλουν στο Πολυτεχνείο (φωτο 1, Β. Καραγεώργος). Κατέβηκε στην είσοδο της πολυκατοικίας της, άνοιξε την πόρτα και έβαλε μέσα όσους φοιτητές έβλεπε να περνάνε από μπροστά της. Τις αμέσως επόμενες ώρες, το σπίτι της μετατράπηκε σε πρόχειρο σταθμό πρώτων βοηθειών, ενώ αρνείται ότι συμβαίνει κάτι όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Ποιος να τολμήσει να πάει κόντρα στην "Εθνική" μας τραγουδίστρια. «Εγώ δεν φοβήθηκα Γερμανούς και Ιταλούς, θα φοβηθώ τους δικούς μας!» 
Πράγματι, ένα βράδυ που επέστρεφε από βραδυνή παράσταση στο θέατρο, ένας Ιταλός τη χτύπησε δυνατά με σιδερένιο λοστό και σωριάστηκε κάτω. Την επομένη με ανώνυμο τηλεφώνημα την απειλούν να μη ξαναεμφανιστεί στο θέατρο, εκείνη τους λέει «εντάξει, τότε θα τραγουδάω στο ραδιόφωνο»....ακολούθησε η σύλληψη και ο εγκλεισμός της στις φυλακές Αβέρωφ, η φυγάδευση της -μεταμφιεσμένη- στην Αίγυπτο όπου συνέχισε τις εμφανίσεις της στους εκεί Έλληνες δίνοντας όλες τις εισπράξεις για τις ανάγκες του αγώνα (πάνω από 18.000 χρυσές λίρες, ποσό τεράστιο για την εποχή!). 
Ο Εθνικός ύμνος «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» που εμψύχωνε τους φαντάρους στον πόλεμο ήταν η αρχή της εκρηκτικής της σχέσης με τον Μίμη Τραϊφόρο, που έγραψε τους στίχους σχεδόν όλων των τραγουδιών της. Παθολογική η ζήλεια της μια που είχε τη φήμη του «άτακτου», είχε βάλει μάλιστα να τον παρακολουθούν με ιδανική κατάσκοπο την κολλητή της, Γεωργία Βασιλειάδου ! θρυλικό το επεισόδιο με την Σπεράτζα Βρανά, που καταμάτωσε από τα απανωτά χτυπήματα που της έδωσε η μαινόμενη Βέμπο, μετά βέβαια τα βρήκανε. 
Σε μια σπάνια συνέντευξη της εξομολογείται: «Τη φωνή μου και τα τραγούδια μου τα γνωρίζουν πολλοί. Τη ζωή μου όμως ελάχιστοι….τα χρόνια και την ερωτική μου ζωή δεν θα τα μάθετε ποτέ. Από το στόμα μου τουλάχιστον.. Από έρωτες λοιπόν μόνο ό,τι ξέρετε, κι από χρόνια μόνον ό,τι βλέπετε...!
Η καλύτερη τραγουδίστρια της εποχής της! Η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας της, τα ρεσιτάλ που έδωσε στο διάσημο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης τον Μαΐο του 1947, sold out 3 φορές , 2.5 ώρες μόνη της στη σκηνή χωρίς μικρόφωνο με τη συνοδεία μόνο πιάνου ή ακορντεόν, αποθεώθηκε, ύμνους έγραψε η «Herald Tribune». Ο Σπύρος Σκούρας, πρόεδρος της 20th Century Fox, της κάνει πρόταση για ταινία στο Χόλιγουντ, αυτή αρνείται, λέει πότε να γυρίσει Ελλάδα!. 
Με την στάση της την βραδιά του Πολυτεχνείου εξιλεώθηκε για την αμήχανη για όλους πράξη της να συμμετέχει στις γιορτές της επταετίας στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Μάλιστα, ήταν η πρώτη που εμφανίστηκε στο ίδιο Στάδιο στις εκδηλώσεις για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας , παραφράζοντας "τον ύμνο της" 
Παιδιά, της Ελλάδος, παιδιά..
Που τα τανκς γονατίσαν, κείνη τη βραδιά... 



φωτο 2. η πρώτη επαγγελματική φωτογραφία της, ντυμένη τσιγγάνα τραγουδά με την κιθάρα «Τσιγγάνα μαυρομάτα», 1933 
φωτο 2. ο τάφος της στο Α’ Νεκροταφείο πάντα τυλιγμένος με την Ελληνική σημαία!





Δημήτρης Τριάντος: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1684662278272169&id=100001852400562




Thursday, November 16, 2017

Πώς αυγατίζει η αγάπη


Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ
Ανοίγω την μπαλκονόπορτα 
Να δω τη νύχτα, τον καιρό, τον ουρανό
Φυσάει λυσσασμένος βοριάς σήμερα
Άθελά μου κοιτώ το αδειανό κλουβί
Τι καλά που δεν έχω πια καναρίνι
Να τρέμω μην κρυώσει, σκέφτομαι 
Τι καλά που δεν έχω πια αυτό που αγαπώ
Κι έτσι δεν κινδυνεύει από τίποτα αφού δε ζει
Μα την ίδια στιγμή ο νους μου ξεπορτίζει 
Σε όλα τα καναρίνια της πόλης
Που τώρα κρυώνουν
Κι αυτοί που τα φροντίζουν 
Κοιμούνται αμέριμνα
Και η αγωνία μου γιγάντωσε σαν νύχτα
Δεν έχει τέλος η αγάπη λοιπόν
Ακόμα κι όταν δεν έχεις αυτό που αγαπάς
Κι ίσως κυρίως τότε αυγατίζει


Tuesday, November 14, 2017

Ἃγιος Γρηγὸριος ὁ Παλαμᾶς Ἀρχιεπὶσκοπος Θεσσαλονὶκης



Αποτέλεσμα εικόνας για άγιος γρηγόριος ο παλαμάς

Φωτός λαμπρόν κήρυκα νυν όντως μέγαν,

Πηγή φάους άδυτον άγει προς φέγγος.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς ήταν δεινός θεολόγος και διαπρεπέστατος ρήτορας και φιλόσοφος. Δεν γνωρίζουμε το χρόνο και τον τόπο της γέννησής του. 
(Ο Σ. Ευστρατιάδης όμως, στο αγιολόγιο του, αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε το 1296 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη, από τον Κωνσταντίνο τον Συγκλητικό και την ευσεβέστατη Καλλονή).
Ξέρουμε όμως, ότι κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα μ.Χ. ήταν στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινούπολης, απ’ οπού και αποσύρθηκε στο Άγιο Όρος χάρη ησυχότερης ζωής, και αφιερώθηκε στην ηθική του τελειοποίηση και σε διάφορες μελέτες.
Το 1335 μ.Χ. με τους δύο αποδεικτικούς λόγους του «Περί εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος», ήλθε σε σύγκρουση με τον Βαρλαάμ τον Καλαβρό, ο οποίος δίδασκε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό, κι ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να ενωθεί μαζί Του.
Κατά τα λεγόμενα του Βαρλαάμ, ο Θεός είναι «κλειστός στον εαυτό του» και δεν μπορεί να ενωθεί με τους ανθρώπους. Επομένως, οι «ησυχαστές», οι μοναχοί δηλαδή εκείνοι που έλεγαν ότι μπορεί ο άνθρωπος, αν έχει καθαρή καρδιά και αν συγκεντρωθεί στην «καρδιακή προσευχή»
(το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ Θεού, ελέησόν με»), 
να ενωθεί με το Θεό και να φωτισθεί και να δει το Άκτιστο φως, ασχέτως της μόρφωσής του, δεν ήταν Ορθόδοξοι αλλά «μεσσαλιανιστές» και «ομφαλόψυχοι». 
Μετά από αυτές τις τοποθετήσεις του Βαρλαάμ, ο Παλαμάς εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη από όπου και άρχισε τον αγώνα «υπέρ των Ιερώς ησυχαζόντων», δηλ. αυτών που ασκούσαν τον ησυχασμό, συγγράφοντας μάλιστα και τους ομώνυμους λόγους του. Το ζητούμενο της πάλης αυτής ήταν κυρίως το μεθεκτικόν ή αμέθεκτον της θείας ουσία
ς. Ο Γρηγόριος, οπλισμένος με μεγάλη πολυμάθεια και ισχυρή κριτική για θέματα αγίων Γραφών, διέκρινε μεταξύ θείας ουσίας αμεθέκτου και θείας ενεργείας μεθεκτής. Και αυτό το στήριξε σύμφωνα με το πνεύμα των Πατέρων και η Εκκλησία επικύρωσε την ερμηνεία του με τέσσερις Συνόδους.
Στην τελευταία, που έγινε στην Κωνσταντινούπολη το 1351 μ.Χ., ήταν και ο ίδιος ο Παλαμάς. Αλλά ο Γρηγόριος έγραψε πολλά και διάφορα θεολογικά έργα, περίπου 60.
Αργότερα ο Πατριάρχης Ισίδωρος, τον εξέλεξε αρχικά επίσκοπο Θεσσαλονίκης. Λόγω όμως των τότε ζητημάτων, αποχώρησε πρόσκαιρα στη Λήμνο. Αλλά κατόπιν ανέλαβε τα καθήκοντα του.
Πέθανε το 1360 μ.Χ. και τιμήθηκε αμέσως σαν Άγιος. 
Ο Πατριάρχης Φιλόθεος, έγραψε το 1376 μ.Χ. εγκωμιαστικό λόγο στο Γρηγόριο Παλαμά, μαζί και ακολουθία και όρισε την εκκλησιαστική μνήμη του στη Β’ Κυριακή της Μ. Τεσσαρακοστής.
Το τίμιο σώμα του, μετά από την εκταφή, υπήρξε άφθαρτο, δηλαδή δέν σάπισε, αλλά ευωδίαζε και θαυματουργούσε. Στούς λατίνους όμως, τους υποτελείς του Πάπα, ήταν χονδρό αγκάθι η ενθύμιση του Αγίου και μάλιστα ολόσωμου. 
Γι αυτό πολλες φορές τον συκοφαντούσαν λέγοντας, πως για τα αμαρτήματά του έμεινε «άλυωτος», δέν δέχθηκε από απέχθεια η γη να τον διαλύσει «στα εξ ων συνετέθη»! Τον 19ο αιώνα μ.Χ. ο ναός του Αγίου καταστράφηκε από φωτιά και το τίμιο σκήνωμά του κάηκε αφήνοντας μόνον τα οστά ανέπαφα!
Τόσο γινάτι κράτησαν οι καθολικοί που όταν τυπώνονταν οι εκκλησιαστικές μας ακολουθίες στην Βενετία – κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας – ο Δόγης έδινε την άδειά του για την έκδοση, μόνον εφόσον δέν υπήρχε σχετική αναφορά στον Αγιο. Έτσι για αρκετά χρόνια που κυκλοφορούσαν τα έντυπα από την Βενετία, η γιορτή του είχε σχεδόν ξεχαστεί. Περί τα μέσα και τέλη του 20ου αιώνα, επανήλθε η μνήμη των ενδόξων αγώνων του και έλαβε την πρέπουσα θέση στον χώρο των Ορθόδοξων ναών.

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ, Ἐκκλησίας τὸ στήριγμα καὶ διδάσκαλε,
τῶν Μοναστῶν ἡ καλλονή, τῶν θεολόγων ὑπέρμαχος ἀπροσμάχητος, Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης τὸ καύχημα, κῆρυξ τῆς χάριτος, ἱκέτευε
διὰ παντός, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

https://aerapatera.wordpress.com/2017/11/14/ἃγιος-γρηγὸριος-ὁ-παλαμᾶς-ἀρχιεπὶ/



Sunday, November 12, 2017

Κυριακὴ Η’ Λουκᾶ

Σχετική εικόνα


(Λουκ. 10,25-37)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, νομικός τίς προσῆλθε τῷ Ἰησοῦ, 
25. πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 
26. ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 
27. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. 
28. εἶπε δὲ αὐτῷ· ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ.
29. ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 
30. ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἱεριχώ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 
31. κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 
32. ὁμοίως δὲ καὶ Λευΐτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 
33. Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτόν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη,
34. καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 
35. καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθών, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36. τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 
37. ὁ δὲ εἶπεν· ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως.




Friday, November 10, 2017

Ο Τρελός του Χωριού - Νέο παραμύθι της Βασιλικής Νευροκοπλή σε εικονογράφηση Διονυσίου Θάνου από τις εκδόσεις Λιβάνη




ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Αν το να ονειρεύεσαι είναι τρέλα, τότε ο ήρωας της ιστορίας μας ίσως να είναι πράγματι τρελός.
Αν το να πραγματοποιείς το όνειρό σου είναι μια τρέλα ακόμα μεγαλύτερη, τότε ο ήρωάς μας πιθανόν να είναι πιο τρελός κι απ’ τους τρελούς.
Μα αν θυσιάζεις τον εαυτό σου για να πραγματοποιήσεις ένα όνειρο που θα κάνει καλύτερη τη ζωή των άλλων δίχως να περιμένεις αντάλλαγμα, τότε είσαι από κείνους που ο κόσμος τούς χαρακτηρίζει «Τρελούς» επειδή δεν τους καταλαβαίνει. 
Αυτοί, όχι μόνο δε νοιάζονται για το πώς τους χαρακτηρίζουν, αλλά και συνήθως φροντίζουν να κρατούν μυστικό το όνομά τους. Είναι οι ενάρετοι και τολμηροί της ζωής που ταπεινά και αθόρυβα οδηγούν τον κόσμο, ανοίγοντας δρόμους μέσα από σιδερόφρακτα τείχη, βουνά γιγάντια και θεόρατα θεριά. 
Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι ένας απ’ αυτούς τους εκλεκτούς και είναι αποφασισμένος να τα βάλει με το φοβερό Θεριό…

Σημείωμα της συγγραφέως


Το παραμύθι βασίζεται στην αληθινή ιστορία του Ντασράτ Μαντζί (Dashrath Manjhi) από το Μπιχάρ της Ινδίας. Για χρόνια τον αποκαλούσαν “ο τρελός που ήθελε να περάσει τα βράχια”. Όμως ο Μαντζί δεν ήταν τρελός. Η προσπάθειά του να ανοίξει ένα μονοπάτι μέσα από ένα βουνό για να ωφεληθεί ολόκληρο το χωριό του είναι πλέον θρυλική. Ξεκίνησε το 1960, όταν η σύζυγός του τραυματίστηκε περπατώντας στα βραχώδη μονοπάτια. Για να την πάει στο πλησιέστερο νοσοκομείο έπρεπε να περπατήσει εβδομήντα χιλιόμετρα. Τότε αποφάσισε να ανοίξει τον δρόμο που δεν έφτιαχνε το κράτος. Πούλησε τις τρεις του κατσίκες και αγόρασε ένα σφυρί, μια σμίλη και μερικές σφήνες, και αναπτύσσοντας μια δική του τεχνική για να σπάει τις πέτρες, εργάστηκε σκληρά επί εικοσιδύο χρόνια. Κάθε βράδυ μετά τη δουλειά του ως εργάτης στα χωράφια, ανέβαινε στο βουνό, έκαιγε καυσόξυλα πάνω στα βράχια κι έπειτα έριχνε νερό επάνω στη θερμαινόμενη επιφάνεια. Έτσι τα μεγάλα κομμάτια του βράχου θρυμματίζονταν σε μικρότερα και μετά τα καθάριζε και έβαζε σφήνες. Ο δρόμος ολοκληρώθηκε το 1982 μειώνοντας την απόσταση των εβδομήντα χιλιομέτων σε μόλις ένα χιλιόμετρο και οι συγχωριανοί του Μαντζί απέκτησαν εύκολη και ασφαλή  πρόσβαση σε σχολεία, νοσοκομεία και υπηρεσίες. Στο τέλος τον ονόμασαν “Άνθρωπο- Βουνό”. 





Thursday, November 9, 2017

Τραγούδι του αγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως


Χίλια οχτακόσια ήτανε κι άλλα σαράντα έξι
Στη Σηλυβρία έμελλε νέος ήλιος να φέξει
Πρώτη του Οκτώβρη οι γονείς που ‘χαν τέσσερα άλλα
Παιδιά, το πέμπτο αποκτούν, με επίθετο Κεφάλα
Ο Δήμος κι η Βασιλική βαφτίζουν Αναστάση
Το πέμπτο το παιδάκι τους κι όταν αυτό θα φτάσει
Να γίνει δεκατέσσερα στην Πόλη ταξιδεύει
Και παιδονόμος σε σχολειό αργότερα δουλεύει
Που ‘ταν στο Αγιοταφίτικο Μετόχι, και στη Χίο
Ως νέος εικοσάχρονος, εις το χωρίον Λίθειο
Πάει δημοδιδάσκαλος ως το εβδομήντα έξι
Στη Νέα, Χίου, τη Μονή το δρόμο θα διαλέξει
Του βίου του μοναχικού, και μοναχός θα γίνει
Θα τον επούνε Λάζαρο κι έτσι απλός θα μείνει
Ιερομόναχος σεμνός για μια δεκαετία
Ωσότου το εβδομήντα εφτά γίνει η χειροτονία
Του Λάζαρου σε διάκονο, Νεκτάριο θα τον πούνε
Από τον Χίου Γρηγόριο. Θα του εμπιστευθούνε
Της Μητροπόλεως αυτής τότε τη Γραμματεία
Το ογδόντα ένα που ποθεί να πάει Θεολογία
Τον στέλνει ο Σωφρόνιος, ο της Αλεξανδρείας
Αθήνα διαβλέποντας μέγεθος της ανδρείας
Που έχει ο Νεκτάριος και τα έξοδα  πληρώνει
Το ογδόντα πέντε τη σχολή επιτυχώς τελειώνει
Κι ένα χρόνο αργότερα θα τον χειροτονήσει
Πρεσβύτερο κι ύστερα εκεί αυτός θα αποκτήσει
Ρόλο ιεροκήρυκα όπως και  γραμματέα
Μέχρι να έρθει η στιγμή για άλλη θέση νέα
Πατριαρχικός επίτροπος έτσι θα διατερλέσει
Στο Κάιρο, και το ογδόντα εννιά τη μήτρα θα φορέσει
Μέσα Γενάρη ήτανε, έγινε Πενταπόλεως
Μητροπολίτης ο άγιος και κόσμημα της πόλεως
Ένεκα θαυμαστής ζωής, σαν έρχεται η ώρα
Στο θρόνο τον Πατριαρχικό νέον να εκλέξουν τώρα
Θα είναι υποψήφιος να γίνει Αλεξανδρείας
Μα εισηγούνται οι φθονεροί δούλοι της ανανδρείας
Συκοφαντίες ποταπές στον γέροντα Σωφρόνιο
Κι ο ταπειός Νεκτάριος, ένα δεν θέλει μόνο
Να λυπηθεί ο γέροντας. Έτσι θα επιστρέψει
Ελλάδα το ογδόντα εννία. Στο κήρυγμα θα στρέψει
Το ποιητικό του χάρισμα. Σε Εύβοια, Φωκίδα
Φθιώτιδα κι όπου μπορεί μοιράζει την ελπίδα
Στην Εκκλησιαστική Σχολή της Ριζαρείου πάει
Και το ενενήντα τέσσερα αυτή την οδηγάει
Διευθυντής της κι οδηγός, δούλος και υπηρέτης
Και το καλό παράδειγμα γίνεται νομοθέτης
Χρόνια οχτώ θαυμάσια κι όταν θα τον καλέσουν
Ύστερα από τον θάνατο Σωφρόνιου να τον θέσουν
Αλεξανδρείας άξιο και νέο Πατριάρχη 
Θα αρνηθεί ο άγιος που δε θέλει να άρχει
Πλήθος λαού μαζεύεται όταν αυτός κηρύττει 
Ρουφούν νέκταρ των λόγων του απ’ της καρδιάς του κρύπτη
Χίλια εννιακόσια τέσσερα στην Αίγινα θα ιδρύσει
Τη γυναικεία τη Μονή και θα τη διοικήσει
Κι απ’ το οχτώ μες στη Μονή θα εγκαταβιώσει
Ύστερα απ’ την παραίτηση που στη Σχολή θα δώσει
Κι αν έγραψε συγγράμματα κι αν έστερξε μυριάδες
Οι αρετές του αμέτρητες, οι χάρες του πλειάδες
Μα ήρθε ένα απόγευμα ογδόης Νοεμβρίου
Χίλια εννιακόσια ήταν και είκοσι. Του αγίου
Η άσπιλη και καθαρή ψυχούλα του ανεπαύθη
Μα η περίσσια χάρη του ποτέ της δεν επαύθη
Κι αφού ενταφιάστηκε το σώμα στη μονή του
Δεν έπαψε τα θαύματα ούτε με τη θανή του
Πενήντα τρία έγινε η ανακομιδή του
Το εξήντα ένα έγινε η αγιοκατάταξή του
Είχε μαρτυρική ζωή, υπέμεινε τον φθόνο
Συκοφαντίες και διωγμούς και να ‘ταν αυτά μόνο
Μα ταπεινά και συνετά υπέμενε ο άγιος
Γι’ αυτό και τον χαρίτωσε τόσο και ο Πανάγιος

πολυτίκιον
χος α’. Τς ρήμου πολίτης.

Σηλυβρίας τν γόνον κα Αγίνης τν φορον,
τν σχάτοις χρόνοις φανέντα ρετς φίλον γνήσιον,
Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί,
ς νθεον θεράποντα Χριστο,
ναβλύζει γρ άσεις παντοδαπς τος ελαβς κραυγάζουσι.
Δόξα τ σ δοξάσαντι Χριστ,
δόξα τ σ θαυματώσαντι,
δόξα τ νεργοντι δι σο πσιν άματα.


*βασισμένο και εμπνευσμένο από το συναξάρι του αγίου: https://aerapatera.wordpress.com/ 

Χάι κου της ομίχλης


Λες: Η ομίχλη
Λέω: Τα βουρκωμένα 
μάτια της μέρας

Ή

Πέπλο νυφικό
Της Ζωής στο γάμο της
με τον Θάνατο

Ή

Μαυροπίνακας
Ιστορίας Αιώνων
Κακοσβησμένος

Ή

Αδυσώπητη 
Πολιορκία Νέφους
στους Ηλιοχαρείς

Ίσως όμως…

Στρατιάς αγγέλων 
υφαντό φτερών. Δίχτυ
προστατευτικό

Ή

Φτερά - μαντήλιαα
Αποχαιρετισμού τους
μετά τη γιορτή 


Wednesday, November 8, 2017

Σὺναξις τῶν Παμεγὶστων Ταξιαρχῶν Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ πασῶν τῶνἐπουρανὶων Δυνὰμεων Ἀσωμὰτων

https://i1.wp.com/www.greekamericannewsagency.com/images/stories/ARXAGGELOI_taxiarxes.jpg


Eις τον Aρχάγγελον Mιχαήλ.


Ἐβουλόμην σοι, Μιχαήλ, ᾄσμα πρέπον
ᾎσαι πρεπόντως, ἀλλ’ ἄϋλον, οὐκ ἔχω.Eις τον Aρχάγγελον Γαβριήλ.
Oρών Γαβριήλ Άγγελον χαράς μέγαν,
Σε μάλα χαίρω και πτερούμαι σω πόθω.


Ὀγδόη οὐρανίης κυδαίνει τάξιος Ἀρχούς.
Εἰς τὴν Σύναξιν τῶν ἐννέα Ταγμάτων,


Σεραφίμ, Χερουβίμ, Θρόνων, Κυριοτήτων, Ἐξουσιῶν, Ἀρχῶν, Δυνάμεων, Ἀρχαγγέλων καὶ Ἀγγέλων.
Ἐπάξιόν τι Ταγμάτων τῶν ἐννέα
Τὶς ἂν γόνος φθέγξαιτο μηνῶν ἐννέα;

Κατά την Άγια Γραφή οι άγγελοι στέλνονται από το Θεό με μορφή ορατή (οι άγγελοι είναι αόρατα αγαθά πνεύματα κοντά στο, Θεό) σε σπουδαίες ιστορικές περιστάσεις, που πρόκειται να εκδηλωθεί ή να εκτελεσθεί κάποια μεγάλη θεία θέληση.Τη σχέση, τώρα, που έχουν οι άγγελοι με το Θεό και τους ανθρώπους, καθώς και την αποστολή τους, βλέπουμε επίσης μέσα στην Αγία Γραφή. Και ιδιαίτερα, στους Ψαλμούς 33, στίχ. 8 και 90, στίχ. 10-12, στη δε Καινή Διαθήκη, Ματ
θ. ιη’ στίχ. 10, καθώς επίσης και στην προς Εβραίους επιστολή, κεφ. α’ στίχ. 14, όπου ο συγγραφέας αναφωνεί: «οὐχὶ πάντες εἰσὶ λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν;».
Δηλαδή, δεν είναι όλοι οι άγγελοι πνεύματα υπηρετικά, τα όποια ενεργούν όχι από δική τους πρωτοβουλία, αλλά αποστέλλονται από το Θεό για να υπηρετήσουν εκείνους που μέλλουν να κληρονομήσουν την αιώνια ζωή;
Επικεφαλής των αγγελικών δυνάμεων είναι οι αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Τον Μιχαήλ συναντάμε στην Παλαιά Διαθήκη. π.χ. όταν ο Αβραάμ μέλλει να θυσιάσει τον Ισαάκ, στον Ιησού του Ναυή, στον Ηλία, στον Λώτ, για να τον σώσει όταν ο Θεός αποφάσισε να καταστρέψει τα Γόμορα, στον Πατριάρχη Ιακώβ, στον μάντη Βαρλαάμ και άλλου.
Επίσης ο Μιχαήλ, ήταν αυτός που οδήγησε το λαό του Ισραήλ στη φυγή από την Αίγυπτο.
Τον Γαβριήλ συναντάμε στην Καινή Διαθήκη, όπως στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και άλλου. Στην μνήμη, λοιπόν, των αποστολών και του έργου πού επιτελούν οι άγγελοι, η Εκκλησία μας όρισε τη γιορτή της 8ης Νοεμβρίου.
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τον κόσμο των Αγγέλων, μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.

Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι,
δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι, 
ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι, τειχίσητε ἡμᾶς,
σκέπῃ τῶν πτερύγωv, τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης,
φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας, 
ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας·
Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς, 
ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων.


https://aerapatera.wordpress.com/2017/11/08/σὺναξις-τῶν-παμεγὶστων-ταξιαρχῶν-μ-3/


Sunday, November 5, 2017

Κυριακὴ Ε’ Λουκᾶ

Αποτέλεσμα εικόνας για ε λουκα

(Λουκ. 16,19-31)

Εἶπεν ὁ Κύριος· 
19. Ἄνθρωπος δέ τις ἦν πλούσιος, καὶ ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καὶ βύσσον εὐφραινόμενος καθ’ ἡμέραν λαμπρῶς. 
20. πτωχὸς δέ τις ἦν ὀνόματι Λάζαρος, ὃς ἐβέβλητο πρὸς τὸν πυλῶνα αὐτοῦ ἡλκωμένος 21. καὶ ἐπιθυμῶν χορτασθῆναι ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τοῦ πλουσίου· ἀλλὰ καὶ οἱ κύνες ἐρχόμενοι ἀπέλειχον τὰ ἕλκη αὐτοῦ. 
22. ἐγένετο δὲ ἀποθανεῖν τὸν πτωχὸν καὶ ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῶν ἀγγέλων εἰς τὸν κόλπον Ἀβραάμ· ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη. 
23. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὑπάρχων ἐν βασάνοις, ὁρᾷ τὸν Ἀβραὰμ ἀπὸ μακρόθεν καὶ Λάζαρον ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ. 
24. καὶ αὐτὸς φωνήσας εἶπε· πάτερ Ἀβραάμ, ἐλέησόν με καὶ πέμψον Λάζαρον ἵνα βάψῃ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου αὐτοῦ ὕδατος καὶ καταψύξῃ τὴν γλῶσσάν μου, ὅτι ὀδυνῶμαι ἐν τῇ φλογὶ ταύτῃ. 
25. εἶπε δὲ Ἀβραάμ· τέκνον, μνήσθητι ὅτι ἀπέλαβες σὺ τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά· νῦν δὲ ὧδε παρακαλεῖται, σὺ δὲ ὀδυνᾶσαι·
26. καὶ ἐπὶ πᾶσι τούτοις μεταξὺ ἡμῶν καὶ ὑμῶν χάσμα μέγα ἐστήρικται, ὅπως οἱ θέλοντες διαβῆναι ἔνθεν πρὸς ὑμᾶς μὴ δύνωνται, μηδὲ οἱ ἐκεῖθεν πρὸς ἡμᾶς διαπερῶσιν.
27. εἶπε δέ· ἐρωτῶ οὖν σε, πάτερ, ἵνα πέμψῃς αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου· 
28. ἔχω γὰρ πέντε ἀδελφούς· ὅπως διαμαρτύρηται αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ ἔλθωσιν εἰς τὸν τόπον τοῦτον τῆς βασάνου.
29. λέγει αὐτῷ Ἀβραάμ· ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν. 
30. ὁ δὲ εἶπεν· οὐχί, πάτερ Ἀβραάμ, ἀλλ’ ἐάν τις ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτούς, μετανοήσουσιν. 
31. εἶπε δὲ αὐτῷ· εἰ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἀκούουσιν, οὐδὲ ἐάν τις ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ πεισθήσονται.