Labels

Wednesday, March 22, 2017

Ως την άκρη του νερού στο 10ο Δημ. Σχολείο Δράμας - 22.03.17


Είναι μεγάλη χαρά να σε υποδέχεται με τόση αγάπη ένα σχολείο της όμορφης επαρχίας σαν την πόλη της αγίας Βαρβάρας και να έχει διαβάσει σχεδόν όλα σου τα βιβλία. Να σε γνωρίζουν με το που περνάς το κατώφλι της αυλής και να σε φωνάζουν τα παιδιά με το όνομά σου, να σε καλωσορίζουν σαν να σε ξέρουν από παλιά. Και να μπαίνεις σε ένα παλιό ψηλοτάβανο κτίριο που δίνει ανάσα στην ψυχή του ανθρώπου και δε τη στραγγαλίζεται όπως τα τετράγωνα σύγχρονα χαμηλά κουτιά που ονομάζουν σχολεία. Να μπαίνουν με τάξη στην αίθουσα όλα τα παιδιά αφού έχουν ήδη γράψει στον πίνακα το "καλώς όρισες..." και στο πατάρι να σε περιμένει μια κόκκινη τουλίπα και μια φραουλιά. Είναι ακόμα πιο ωραίο να γίνεται αφορμή ένα βιβλίο σου για να γράψουν τα παιδιά ποιήματα που σου τα αφιερώνουν και να συμμετέχουν όλοι οι δάσκαλοι σε αυτή τη γιορτή. Πέφτουν βροχή οι ερωτήσεις κι εσύ σχεδόν τρέμεις από την μεγάλη ευθύνη να δώσεις ένα ζωντανό σποράκι αλήθειας που αύριο θα έχει ελπίδα να βλαστήσει μέσα σ' αυτές τις καθαρές ψυχές.
Δεν τη χωράς τόση καλοσύνη και τόση αγάπη... Ξαφνικά ένας δάσκαλος -Πόντιος- εισβάλλει δίχως καμιά προειδοποίηση και ανεβαίνει στο πατάρι με την κιθάρα στα χέρια κι αρχίζει και τραγουδά το "Κάποιος γιορτάζει..." 
Ναι, γιορτάζουμε όλοι μαζί αυτή την ποίηση που λέγεται ζωή, άνοιξη, βιβλίο, παραμύθι, παιδί!
Σας ευχαριστούμε όλους!  








Tuesday, March 21, 2017

Η Μεγάλη Παρασκευή της Ζωής μας - Μοναχός Μωυσής

your faith makes you blind

Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή νάναι κανείς μόνος
σαν τον Χριστό
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξίδι,τη λόγχη
τις ζαριές ν’ ακούει ατάραχα
στο μοίρασμα των υπαρχόντων του
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις,την αδιαφορία.
Οι μπόρες τ’ ουρανού δεν στερεύουν
μη ξαφνιαστείς στ’ απρόσμενο σουρούπωμα
η ξαστεριά θάλθει στο Σαββατόβραδο
με ιδρώτα πλάθεται το χώμα
για να πλάσεις το κανάτι που θα σε ξεδιψάσει
πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.
Μωυσέως, μοναχού αγιορείτου
Πηγή: ΑΘΩΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Sunday, March 19, 2017

Το νέο της παραμύθι παρουσίασε στην Βέροια η Βασιλική Νευροκοπλή(φωτογραφίες, βίντεο) - Πληροφοριοδότης 16.03.17


Το Βιβλιοπωλείο «Ηλιοτρόπιο», ο παιδότοπος «Punchinello» και ο Εκδοτικός Οργανισµός Λιβάνη παρουσίασαν το νέο παιδικό παραμύθι της Βασιλική Νευροκοπλή, «Ως την άκρη του νερού», στην Βέροια.
Στον χώρο του παιδότοπου «Punchinello», παιδιά και γονείς, είχαν τη δυνατότητα να ακούσουν το μουσικό παραμύθι, την Πέµπτη 16 Μαρτίου. Η συγγραφέας με τη συνοδεία μουσικής και συντροφιά 4 κούκλες, τους 4 ήρωες του βιβλίου, αφηγήθηκε το νέο της παραµύθι. Η μοναδική παρουσίαση ενθουσίασε τα παιδιά, τα οποία έσπευσαν να μιλήσουν με τη συγγραφέα αφού τελείωσε την αφήγηση και να αγκαλιάσουν τις χειροποίητες κούκλες, που κατασκεύασε η ίδια.
Νωρίτερα την ίδια ημέρα, η συγγραφέας συνοδευόμενη από εκπρόσωπο του εκδοτικού οίκου και την υπεύθυνη τουΒιβλιοπωλείου ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ, Τασούλα Χριστοδούλου, παρευρέθηκε στο 17ο Νηπιαγωγείο Βέροιας. Οι νηπιαγωγοί Λευκή, Σοφία και Κατερίνα, τις προηγούμενες ημέρες είχαν προετοιμάσει τα παιδιά και είχαν συζητήσει μαζί τους για το θέμα του βιβλίου και για το τι μαντεύουν ότι γίνεται σε αυτό. Η συγγραφέας αφηγήθηκε αυτό το ξεχωριστό παραμύθι, με την μουσική και τις κούκλες, συζήτησε με τα παιδιά και απάντησε σε ερωτήσεις τους. Στη συνέχεια όλοι μαζί κατασκεύασαν δικές τους κούκλες, τους δικούς τους ήρωες.
Τα χαρακτηριστικά του βιβλίου είναι ο έμετρος λόγος και η πρόζα. Η αφήγηση του παραμυθιού με την βοήθεια των κουκλών, βοηθά τα παιδιά να συγκεντρωθούν και να γνωρίσουν τον κόσμο της μουσικής.














http://www.pliroforiodotis.gr/index.php/news/culture/book/31207-to-neo-tis-paramythi-parousiase-stin-veroia-i-vasiliki-nevrokopli-fotografies-vinteo

Γ᾽ Κυριακὴ Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνὴσεως)

Αποτέλεσμα εικόνας για γ νηστειων σταυροπροσκυνησεως

(Μάρκ. 8,34-9,1)

Εἶπεν ὁ Κύριος· 
34. ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. 
35. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ’ ἂν ἀπολέσει τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. 
36. τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; 
37. ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; 
38. ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. 
1. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.




Saturday, March 18, 2017

Ως την άκρη του νερού στο Λάτσειο Κολλέγιο Ψυχικού - 03.03.17


Εισερχόμενοι στο σχολείο αυτό που τυλίγουν τα πανύψηλα πεύκα, τα παιδιά παίζουν στις μεγάλες αυλές ντυμένα τις στολές της γυμναστικής τους μπάλα. Χτυπά το κουδούνι και αφού μας οδηγούν στην μεγάλη πανέμορφη βιβλιοθήκη, οι ευγενέστατοι εκαπιδευτικοί μας υποδέχονται και πολύ σύντομα προσέρχονται τα παιδιά της Γ΄ τάξης. Στρογγυλοκάθονται στην μοκέτα και αδημονούν να ακούσουν. Στον υπολογιστή θα βάλουμε τη μουσική που συνοδεύει την αφήγηση του παραμυθιού. Ακούν σαν μαγεμένα. Η προσήλωσή τους για την ηλικία τους είναι εντυπωσιακή. Δεν χορταίνουν να βλέπουν τις κούκλες. Σχεδόν αδημονούν να τελειώσει το παραμύθι για να τις πιάσουν, να τις παίξουν, να τις χαρούν. Αφού ολοκληρώνεται η αφήγηση σχολιάζουν το παραμύθι με πάθος και ενθουσιασμό. "΄
"Κυρία, ήταν φοβερό που έπαιζαν όλοι την ίδια μελωδία, ενώ έμεναν στις τέσσερις άκρες του κόσμου!" "Κυρία, ήταν φοβερό το πώς συναντήθηκαν όλοι στο τέλος!" "Κυρία, ευτυχώς που κατέβηκε ο Θεός από τον ουρανό, αλλιώς τι θα κάναμε;"
Η μισή συζήτηση αφορά στο παραμύθι, αλλά η άλλη μισή στο πώς έφτιαξα τις κούκλες. Τους περιγράφω με λεπτομέρειες την καασκευή τους κι ύστερα τους εξηγώ πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να μάθουν να ράβουν, να πλέκουν, να κεντούν.
Μένουν με το στόμα ανοιχτό. Φαίνεται πως είναι η πρώτη φορά που ακούν παρόμοια πράγματα. Και μάλλον είναι. Τα παιδιά αυτά που θεωρούνται προνομιούχα, μιας και τα έχουν όλα, αγνοούν πράγματα απλά και ταπεινά που καλλιεργούν τις χειρονακτικές δεξιότητες και παράλληλα την υπομονή, τη φαντασία, ομορφαίνουν κάθε στιγμή της ζωής μας και μας ποτίζουν με το ατέλειωτο νερό της δημιουργικότητας που χαρίζει ευτυχία στον άνθρωπο. Ρουφούν κάθε λέξη σαν διψασμένα ελάφια.
Παίρνουν τις κούκλες, τις μελετούν, τις παίζουν, τις χαίρονται πολύ. Χτυπά το κουδούνι για να πάνε στο διάλειμμά τους και δεν φεύγουν. Λένε, λένε, λένε. Τι τους ενδιαφέρει, τι αγαπούν, τι θέλουν να κάνουν όταν μεγαλώσουν.
Αγκαλιαζόμαστε,φιλιόμαστε και φεύγουν. Έχουμε αγαπηθεί. Μέσα στην αγκαλιά του παραμυθιού γνωριστήκαμε και χωρέσαμε όλοι.



Tuesday, March 14, 2017

Ως την άκρη του νερού στο Δημ. Σχολείο της Σχολής Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου - 02..03.17


Κάθε σχολείο έχει το δικό του άρωμα. Η Σχολή Ι.Μ.Παναγιωτόπουλου έχει ένα πολύ ξεχωριστό, λεπτό, ευγενικό άρωμα. Ένα άρωμα που αποπνέει ήθος. Από το πώς σε υποδέχονται, πώς σου ανοιγουν τις πόρτες, πώς περπατούν αθόρυβα, πώς σου χαμογελούν. Από το ότι η παρουσίαση ενός βιβλίου θα γίνει στη βιβλιοθήκη που είναι στρωμένη με χαλί και το πώς περιμένουν οι μικροί μαθητές να μπουν στο χώρο τηρώντας απόλυτη, σχεδον ιερή σιωπή. Αυτα τα παιδιά είναι στα αληθεια πολύ τυχερά. Και είναι παιδιά που συγκεντρώνονται, προσηλώνονται και παραδίδονται στη μαγεία των παραμυθιών όπως θα έκαναν κάποτε και οι άνθρωποι γύρω από τη φωτιά.
Η επίγευση της εμπειρίας αυτής ήταν μια απέραντη γλύκα στον ουρανίσκο της καρδιάς. Ταξιδέψαμε ως την Άκρη του νερού, την άκρη της χαράς και της αγάπης... 







Το κόκκινο κορδόνι στην Εράσμειο. Ελληνογερμανική Σχολή -- 01.03.17


Η πρόσκληση από την Ερασμειο για την παρουσίαση του εν λόγω παραμυθιού έγινε με αφορμή την απόφαση του σχολείου να κάνει παράσταση στο τέλος της χρονιάς ένα παραμύθι που σχετίζεται με το παιχνίδι. Έτσι ανακάλυψαν οι εκπαιδευτικοί "Το Κόκκινο Κορδόνι" και αποφάσισαν να προσκαλέσουν τη συγγραφέα του για να τη γνωρίσουν τα παιδιά. 
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πόσο εύκολα τα μικρά παιδιά διεισδύουν στα βαθύτερα νοήματα της τέχνης, αλλά και τις περιπέτειες της ανθρώπινης ψυχής. Με την ίδια ευκολία που θα χαρακτηρίσουν το μικρό βασιλίπουλο που εξαφανίζει τον κόσμο ζωγραφίζοντάς τον και κρύβοντας τα έργα του στις σκοτεινές αποθήκες "κακό", αν τους ρωτήσεις αν ήταν πράγματι κακό και αναρωτηθούν λιγάκι, ανασκευάζουν την αρχική τους άποψη και τη διορθώνουν.  "Όχι, δεν ήταν κακό το βασιλίπουλο", σου λένε. Ήταν πληγωμένο και η καρδιά του είχε πετρώσει γιατί είχε χάσει τη μητέρα του και δεν αγαπούσε τίποτα από κει κι έπειτα. Και συμπληρώνουν:  "ευτυχώς που συνάντησε την καλή Ηρώ και ξαναβρήκε τον εαυτό του. "Η καρδιά του" είπε ένα εφτάχρονο παιδί "ήταν καλή από μέσα και σκληρή από έξω" και με τα χέρια του σχημάτισε μια μπάλα. Έτσι η συζήτηση πήγε στο πόσο σημαντικό είναι να γνωρίζουμε και να ερχόμαστε σε επαφή με καλούς ανθρώπους που ελευθερώνουν το καλό που είναι κρυμμένο μέσα μας. 
Η Ελληνογερμανική Σχολή είναι ένα πανέμορφο σχολείο γεμάτο με δημιουργίες των παιδιών στους διαδρόμους του και μια αξιοζήλευτη κατάφυτη αυλή. Ξεχωρίζει η ευγένεια του Διευθυντή της που δίνει τον τόνο της υπευθυνότητας και του σεβασμού απέναντι στο παιδί και τη γνώση. 
Καλή επιτυχία στην παράσταση, λοιπόν και ας ευχηθούμε πως θα είμαστε πάλι παρέα!





Monday, March 13, 2017

Ο Αχτιδϋφαντής και το Ως την άκρη του νερού στο 3ο Δημ. ΣχολείοΕπανομής - 28.03.17



Παρόλο που η Επανομή βρίσκεται μόλις λίγα χιλιόμετρα έξω από την Θεσσαλονίκη, φαίνεται πως η εξοχή της μεγαλώνει με έναν άλλον αέρα τα παιδιά της. Αέρα γεμάτο δροσιά, ελευθερία, ευγένεια, φιλλομάθεια και απλότητα. Αυτά τα αισθάνεσαι αμέσως, όταν έχεις μια σχετική εμπειρία από επισκέψεις σε σχολεία πόλεων και χωρίων. Φαίνεται όμως πως και οι ενήλικες ωφελούνται από τον αέρα της εξοχής και βέβαια στην προκειμένη περίπτωση και της θάλασσας. Η δασκάλα των μικρών παιδιών ετοίμασε ένα βιογραφικό για τη συγγραφέα από τα πιο ασυνήθιστα. Περιείχε την παιδική της ηλικία, την οικογένεια στην οποία ανατράφηκε, στιγμές που η ίδια έχει περιγράψει σε κείεμενά της. Ήταν ένα αληθινό βιογραφικό αυτό, όντως πολύ πιο ουσιαστικό από εκείνα που περιγράφουν τα έργα του ανθρώπου ή τις σπουδές του. Το διάβασαν τα παιδιά και μετά έγινε η παρουςίαση του Αχτιδοϋφαντή στα μικρά και του Ως την άκρη του νερού στα μεγάλα. Όλοι οι εκπαιδευτικοί μια αγκαλιά και όλα τα παιδιά μαζί τους, μια μεγάλη, ζωντανή, ωραία οικογένεια. Είχαν φροντίσει να μελετήσουν όλα τα παραμύθια, από το Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται και το Ως την άκρη του νερού, μεχρι τις ιστορίες του Καλλίστρατου. Για όλα είχαν απορίες, από το καθένα κάτι τους είχε απασχολήσει και κάτι είχαν να πουν. Η πιο συχνή και πλέον αναπάντητη ερώτηση, ερχόταν ξανά και ξανά: κυρία, πώς το κάνατε αυτό;
Το ευχαριστώ μου, απευθύνεται πρώτα στην υπέροχη, εμπνευσμένη και δημιουργική δασκάλα Κατερίνα Αντωνίου και κατόπιν σε όλους τους άλλους, μικρούς και μεγάλους.





Προσπάθειες διαλόγου - Τίτους Πατρίκιος


Κι άκουσα τότε μια φωνή
«θέλω επιτέλους να μιλήσουμε
χωρίς προσχήματα και συγκαλήψεις
να μιλήσουμε ανοιχτά
για σένα, για μένα, για όλους».

«Κι εγώ το θέλω από καιρό, είπα
όμως δεν γίνεται με τόση φασαρία
την αναστάτωση με όσους μπαινοβγαίνουν
φίλους, γνωστούς, επίμονους αγνώστους
με τα τηλέφωνα να χτυπάνε συνεχώς
τα παραφορτωμένα έπιπλα, τ΄ ακόμα αδιάβαστα βιβλία
τα πιάτα με υπόλοιπα φαγητών
τα ξεραμένα φύλλα που φέρνει μέσα ο άνεμος
τα άσκημα πουλιά που παριστάνουνε τα περιστέρια..»
Και βάλθηκα ν΄ αδειάζω για τα καλά το σπίτι
Να βγάζω έξω καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες
βιβλιοθήκες, γραφεία, χαρτόκουτα γεμάτα κάθε λογής γραφτά
άλμπουμ με φωτογραφίες, τηλεοράσεις κι όλα τα ηλεκτρονικά
κρεβάτια, στρώματα, ντουλάπες με ρούχα καινούργια και παλιά.
Έκλεισα τα παράθυρα να μην μπαίνει ο θόρυβος
απ΄τ΄ αυτοκίνητα, τις μηχανές, τις σειρήνες
της  αστυνομίας, των ασθενοφόρων, της πυροσβεστικής
κλείδωσα την πόρτα, απαγόρευσα την είσοδο σε όλους
έβαλα εμπόδια ακόμα και για τις εποχές
αφού με περισπούσε η χαμηλή μουσική της εναλλαγής
άνοιξης και καλοκαιριού, φθινόπωρου και χειμώνα
έμεινε ο χώρος άδειος, ξαφνικά τεράστιος
όμως αδιαπέραστος στις ξένες παρεμβάσεις.
«Τώρα μπορούμε ελεύθερα να μιλήσουμε
Χωρίς κανείς να μας διακόπτει
Χωρίς τίποτα να μας ενοχλεί».
«Είσαι με τα καλά σου ;», ξέσπασε η φωνή.
«Σ΄αυτό τον έρημο, νεκρωμένο χώρο
τα λόγια μας θα χτυπούν στους τοίχους
και θα γυρνάνε πίσω
κανείς μας δεν θ΄ακούει τον άλλο
μόνο τα όσα λέμε εμείς θ΄ακούμε
πιστεύοντας πώς είναι αυτά που λέει ο άλλος.
Όταν αδειάζει ο χώρος αδειάζουμε κι εμείς
μένουμε άδεια τσόφλια, επιπλέουμε στο τίποτα
αναμασώντας τα ίδια μας τα λόγια.
«Αμέσως φέρτα όλα πίσω»,
είπε η φωνή σαν να  ΄δινε μια προσταγή.
Δεν μπόρεσα να προβάλω αντιρρήσεις
κι άρχισα να φέρνω μέσα ένα – ένα
τα σωριασμένα στο δρόμο πράγματα
αφήνοντας όμως και κάποια έξω.
Όσο για την πόρτα θα την ξανακλείδωνα αργότερα
Προς το παρόν την άφησα ν΄ ανοίγει μ΄ ευκολία