Tuesday, March 31, 2015

Tο απόλυτο σοκολατάκι!


Αυτά τα σπιτικά σοκολατάκια γίνονται εύκολα, γίνονται γρήγορα, γίνονται τέλεια! Αν έχετε μεγάλη οικογένεια ή πολλούς φίλους, ακολουθήστε την παρακάτω δοσολογία. Αν θέλετε να τα φάτε μόνοι σας, ε, κάν' τε τη μισή -τουλάχιστον...

Υλικά:
1/2 κ. σαν φυστίκ
1/2 κ. κουβερτούρα
1 κ.σ σπορέλαιο (αυτό μου το πρότεινε η φίλη μου η Αναστασία από την Χαλκίδα, να τη βάζουμε στο μείγμα για να έχει γυαλάδα. Δεν το έχω δοκιμάσει, αλλά θα το δοκιμάσω)

Εκτέλεση:

1. Καθαίζουμε τα σαν φυστίκ.
Αν έχουμε στη γειτονιά μας καλό Ξηροκαρπάδικο, το προτιμάμε και από κει αγοράζουμε φρεσκοψημένο το σαν φυστικ και τις μεγάλες πλάκες κουβερτούρας ΙΟΝ. Τα υλικά θα είναι και φτηνότερα και φρεσκότερα.
Καθαρίζουμε τα σαν φυστίκ, -αν έχουμε και παρέα και πιάσουμε το λακιρντί είναι το τελειο, αλλιώς με λίγη καλή μουσική ούτε που παίρνουμε είδηση για πότε τελειώνουμε. (Καλό είναι να μην έχουμε βαμμένα τα νύχια μας, -εφόσον είμαστε κυρίες).

2. Σε μπεν μαρί -ή άλλως: βάζουμε να νερό να βράσει σε μια μεγάλη κατσαρόλα και μέσα της, από πάνω της, βάζουμε μια μικρότερη, φροντίζοντας ο πάτος της ν' ακουμπά στο βρασμένο νερό της μεγάλης-, τοποθετούμε τις πλάκες της κουβερτούρας.

3. Η κουβερτούρα λιώνει γρήγορα και τη βοηθάμε και μ' ένα μεγάλο κουτάλι.

4. Μόλις η κουβερτούρα λιώσει, χαμηλώνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε το καθαρισμένο -εννοείται ψημένο και αλατισμένο, όπως το αγοράσαμε- σαν φιστίκ. Ανακατεύουμε καλά το μείγμα.

5. Τοποθετούμε μια λαδόκιλλα -όχι αλουμινούχαρτο, γιατί κολλάει-, σ' ένα ταψί που να χωράει στο ψυγείο μας.

6. Με το κουτάλι μας, παίρνουμε μία μία κουταλιά από το μείγμα μας και το αδειάζουμε στη λαδόκολλα.

7. Τα αφήνουμε λίγα λεπτα έξω, -να μην τα βάλουμε πολύ ζεστά στο ψυγείο-, και μετά τα βάζουμε. Κρυωνουν πολύ γρήγορα και τρώγονται αντιστοίχως!

Σημειώσεις:
α. Συστήνονται για δεκατιανό ή απογευματινό. Καλύτερο όχι το βράδυ γιατί ενδέχεται να σας φέρουν αϋπνία.
β. Μην φοβηθείτε το αλατισμένο σαν φυστίκ και κάνετε το λάθος να πάρετε ωμό άψητο, εκτός κι αν τίθεται θέμα διατροφικής αρχής. Το παιχνίδι που κάνει το αλάτι με το υπόγλυκο σαν φυστίκ και την πικρή κουβερτούρα, δίνει μια μοναδική γεύση!

Καλή επιτυχία!



Sunday, March 29, 2015

Το σχόλιο της Δευτέρας: Αδημοσίευτη επιστολή του Φώτη Κόντογλου - Καλή βδομάδα!




Ε΄Κυριακή Νηστειών (Μαρίας της Αιγυπτίας

(Μάρκ. 10,32-45)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, παραλαμβάνει ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα καὶ μαθητάς αὐτοῦ καί 32. ἤρξατο αὐτοῖς λέγειν τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν,
33. ὅτι ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεῦσι καὶ γραμματεῦσι, καὶ κατακρινοῦσιν αὐτὸν θανάτῳ καὶ παραδώσουσιν αὐτὸν τοῖς ἔθνεσι,
34. καὶ ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καὶ μαστιγώσουσιν αὐτὸν καὶ ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καὶ ἀποκτενοῦσιν αὐτόν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστήσεται.
35. Καὶ προσπορεύονται αὐτῷ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης οἱ υἱοὶ Ζεβεδαίου λέγοντες· διδάσκαλε, θέλομεν ἵνα ὃ ἐὰν αἰτήσωμεν ποιήσῃς ἡμῖν.
36. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· τί θέλετε ποιῆσαί με ὑμῖν;
37. οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δὸς ἡμῖν ἵνα εἷς ἐκ δεξιῶν σου καὶ εἷς ἐξ εὐωνύμων σου καθίσωμεν ἐν τῇ δόξῃ σου.
38. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε. δύνασθε πιεῖν τὸ ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθῆναι;
39. οἱ δὲ εἶπον αὐτῷ· δυνάμεθα. ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· τὸ μὲν ποτήριον ὃ ἐγὼ πίνω πίεσθε, καὶ τὸ βάπτισμα ὃ ἐγὼ βαπτίζομαι βαπτισθήσεσθε·
40. τὸ δὲ καθίσαι ἐκ δεξιῶν μου καὶ ἐξ εὐωνύμων οὐκ ἔστιν ἐμὸν δοῦναι, ἀλλ’ οἷς ἡτοίμασται.
41. καὶ ἀκούσαντες οἱ δέκα ἤρξαντο ἀγανακτεῖν περὶ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. 42. ὁ δὲ Ἰησοῦς προσκαλεσάμενος αὐτοὺς λέγει αὐτοῖς· οἴδατε ὅτι οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατακυριεύουσιν αὐτῶν καὶ οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν·
43. οὐχ οὕτω δὲ ἔσται ἐν ὑμῖν, ἀλλ’ ὃς ἐὰν θέλη γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διάκονος,
44. καὶ ὃς ἂν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος·
45. καὶ γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι,
καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν.


Friday, March 27, 2015

Έξι Χάι κου του Ευαγγελισμού




1. Η πιο ταπεινή:
Αγγελοφιλημένη
υπερυψούται


2. Αειπάρθενος:
Αρχή του παραμυθιού
που δεν τελειώνει


3. Σκέπη του κόσμου:
Της Σταυραναστάσιμης
Άνοιξης κλειδί


4. Δεκατεσσάρων
στα χρόνια Ηλιαχτίδα
μάνα του Φωτός


5. Από τους κήπους
των γιασεμιών προβάλλει
η Αμάραντη



6. Ζωή γεμάτη
ΟΧΙ, υποταγμένα
στο μεγάλο ΝΑΙ






Wednesday, March 25, 2015

1ο Ευρωπαϊκό βραβείο στο 7ο Νηπιαγωγείο Ιεράπετρας The memory album (Το αλμπουμ των αναμνήσεων)







Το ευρωπαϊκό βραβείο κατάφερε να αποσπάσει το 7ο Ννηπιαγωγείο της Ιεράπετρας με το βίντεο που δημιούργησαν δάσκαλοι και μαθητές με μουσική του Μ. Χατζιδάκι! 

Το generations @ school είναι μία δράση στην οποία εκπαιδευτικοί καλούνται να διοργανώσουν μία δραστηριότητα η οποία θα φέρει πιο κοντά τους μαθητές και τους ηλικιωμένους, προκειμένου να ανακαλύψουν πώς ο διάλογος μεταξύ τους μπορεί να συμβάλει σε μια καλύτερη Ευρώπη του αύριο. Σ' αυτήν την εκπαιδευτική δράση έλαβαν μέρος πολλά σχολεία από την Ευρώπη. Κι όμως το 7ο νηπιαγωγείο Ιεράπετρας διακρίθηκε, παίρνοντας το 1ο βραβείο, με τη δική του συμμετοχή, με τίτλο «Γνωρίζοντας το παρελθόν μου, γνωρίζω καλύτερα τον εαυτό μου». 

Πρόκειται για ένα βίντεο με εικόνες από τη ζωή των ανθρώπων της παλαιότερης εποχής, τις οποίες αναπαριστούν τα ίδια τα παιδιά του Νηπιαγωγείου. Μαζί με τις νηπιαγωγούς «σκηνοθέτησαν» τη σκηνή που έπρεπε να αναπαραστήσουν, επιστρατεύοντας τις γνώσεις που απέκτησαν μετά από όμορφες αφηγήσεις. Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από τις νηπιαγωγούς και εκτυπώθηκαν ασπρόμαυρες για να αποπνέουν τον "αέρα" της εποχής.

Θερμότατα συγχαρητήρια!



Ευαγγελισμός της Θεοτόκου


Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, περιγράφεται στο Κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 
Κεφ.1: 26-38: ως ακολούθως:

26 Εν δε τώ μηνί τώ έκτω απεστάλη ο άγγελος Γαβριήλ από τού Θεού εις πόλιν της Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ
27 προς παρθένον μεμνηστευμένην ανδρί, ώ όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, και το όνομα της παρθένου Μαριάμ.
28 και εισελθών ο άγγελος προς αυτήν είπε Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σού ευλογημένη σύ εν γυναιξίν.
29 η δε ιδούσα διεταράχθη επί τώ λόγω αυτού, και διελογίζετο ποταπός είη ο ασπασμός ούτος.
30 και είπεν ο άγγελος αυτή Μή φοβού, Μαριάμ εύρες γάρ χάριν παρά τώ Θεώ.
31 και ιδού συλλήψη εν γαστρί και τέξη υιόν, και καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν.
32 ούτος έσται μέγας και υιός υψίστου κληθήσεται, και δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ τού πατρός αυτού,
33 και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος.
34 είπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;
35 και αποκριθείς ο άγγελος είπεν αυτή Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού.
36 και ιδού Ελισάβετ η συγγενής σου και αυτή συνεληφυία υιόν εν γήρει αυτής, και ούτος μην έκτος εστίν αυτή τή καλουμένη στείρα
37 ότι ουκ αδυνατήσει παρά τώ Θεώ πάν ρήμα.
38 είπεν δε Μαριάμ Ιδού η δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου. και απήλθεν απ’ αυτής ο άγγελος.

Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά το γεγονός του Ευαγγελισμού έλαβε χώρα στη Ναζαρέτ, το ασήμαντο αυτό χωριό που δεν συναντάμε ούτε στην Παλαιά Διαθήκη, ούτε στο Ταλμούδ, ούτε στα κείμενα του Ιώσηπου.
Η περιφρονημένη αυτή περιοχή, από την οποία οι άνθρωποι σκέπτονταν αν δύναται τι αγαθόν είναι; (Ιωάν. 1:46), αποτελεί την πατρίδα των γονέων της Μαρίας (Μαριάμ) και της ίδιας της μητέρας του Ιησού και πιθανόν και τουμνήστορος Ιωσήφ.

Τελικά όμως, η Ναζαρέτ τιμήθηκε ιστορικά ως η ιδιαίτερη πατρίδα του Ιησού Χριστού, του επονομαζόμενου και «Ναζωραίου».

Σύμφωνα με την παράδοση και στοιχεία που αντλούνται από πολλά απόκρυφα κείμενα, το κορίτσι που έμελλε να γίνει η μητέρα του Ιησού Χριστού, έζησε σ’ ένα φτωχικό σπίτι της Ναζαρέτ, όπου η καθημερινή ζωή της περιελάμβανε μεταξύ άλλων, τις πνευματικές ενασχολήσεις που επέβαλλε το τυπικό της ιουδαϊκής θρησκείας (προσευχή, μελέτη των Γραφών, συμμετοχή στις λατρευτικές εκδηλώσεις της Συναγωγής).

Ο Λουκάς άλλωστε, περιγράφει τη Μαρία ως μια ευσεβή Ιουδαία (Λκ. 2:22, 27, 39).
Τον έκτο μήνα από την σύλληψη του Προδρόμου, οΑρχάγγελος Γαβριήλ, σταλμένος από τον θεό, συναντά την Μαρία στο μέρος όπου διέμενε και της απευθύνει τον χαιρετισμό:
«Χαίρε, κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου«. Το «χαίρε» του αγγέλου δεν είναι ένας απλός χαιρετισμός, αλλά θυμίζει τις επαγγελίες για την έλευση του Κυρίου στην αγία πόλη του (π.χ. «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι…» Ζαχ. 9:9).
Στον χαιρετισμό αυτό, η Μαρία αντιδρά φυσιολογικά για ένα κορίτσι περίπου δεκατεσσάρων ετών, που θα είχε σχεδόν μηδενικές κοινωνικές συναναστροφές.
Οι λέξεις του Γαβριήλ «κεχαριτωμένη», «ευλογημένη συ εν γυναιξίν» δεν από αυτές που συνήθιζε να ακούει ένα κορίτσι αντίστοιχης ηλικίας και κοινωνικής θέσης.

Αρχίζει έτσι να διερωτάται «ποταπός είη ο ασπασμός ούτος«, δηλ. ποιας προέλευσης (θείας ή μή) ήταν αυτός ο χαιρετισμός, συνετιζόμενη ίσως από το παράδειγμα της σχετικής εμπειρίας που είχε η Εύα στον παράδεισο.

Ο άγγελος, βλέποντας τον δισταγμό της, την καθησυχάζει με τη φράση «Μή φοβού», που παρόμοιες συναντάμε συχνά στην Παλαιά και στην Καινή Διαθήκη σε γεγονότα θείων αποκαλύψεων (Μτ. 1:20, 14:27 -Μκ. 5:36 -Λκ. 1:13, 1:30, 2:10 – Ιησ. 1:9, Κρ. 6:23, Ιερ. 1:8, Δαν. 10:12 κ.ά.).

Αμέσως μετά της δηλώνει ότι βρήκε χάρη από το Θεό, πράγμα που δείχνει πως η Μαρία συγκαταλέγεται πλέον ανάμεσα σε εκείνα τα πρόσωπα που έγιναν αποδέκτες της εύνοιας του Θεού (Γέν. 6:8, Έξ. 33:13 κ.ά.).
Ακολούθως, ο Γαβριήλ φανερώνει το περιεχόμενο της ευαγγελίας του. Η Μαρία πρόκειται να φέρει στον κόσμο ένα γιο τον οποίο θα ονομάσει Ιησού και ο οποίος «έσται μέγας» και θα αναγνωριστεί από όλους ως «υιός υψίστου«.
Για να δηλωθεί πως ο υιός αυτός θα είναι ο αναμενόμενοςΜεσσίας, αναφέρει την καταγωγή του εκ του Δαυίδ όπως προείπαν οι προφήτες και το αιώνιο της Βασιλείας του κατά τον Δανιήλ«δώσει αυτώ Κύριος ο Θεός τον θρόνον Δαυίδ τού πατρός αυτού, και βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τους αιώνας, και της βασιλείας αυτού ουκ έσται τέλος» (βλ.2Σαμ. 7:12 – Ησ. 9:6-7 – Δαν. 2:44, 4:3, 6:26, 7:14).
Αμέσως μετά, η Μαρία εφράζει μια εύλογη απορία, που δείχνει ότι ο Λουκάς αποδίδει μεγάλη σημασία στην παρθενία της Μαρίας, όπως και σ’ όλο του το έργο άλλωστε ενδιαφέρεται για την εγκράτεια (Λκ 2:36, 14:26, 18:29) και για την παρθενία (Πραξ. 21:9).
Αναφέρει βέβαια το γάμο της Μαρίας με τον Ιωσήφ (Λκ 1:27, 2:5), γιατί βλέπει στο γεγονός αυτό τη βάση της μεσσιανικής νομιμότητας του Ιησού (3:23 εξ) καθώς η αποκάλυψη του θεού, ανταποκρίνεται πάντοτε στα συγκεκριμένα δεδομένα της ιστορίας.
Ο «γάμος» της με τον Ιωσήφ έδωσε την αναγκαία νομιμότητα στα γεγονότα που επακολούθησαν, χωρίς καμιά υποψία και μομφή. Μέσα στο μυστήριο αυτό της γέννησης του Ιησού, πίσω από το ιστορικό και κοινωνικό προσκήνιο, υπάρχει και μια άλλη αλληλουχία πραγμάτων, εκείνη που ανήκει σε μιας άλλης φύσεως πραγματικότητα, που δεν είναι θεατή και αποδεκτή από όλους.
Στα ιερά κείμενα η αλληλουχία αυτή εκφράζεται με την επισήμανση ότι ο Ιησούς ήταν μόνο «ο υιός της Μαρίας» και απλώς «ενομίζετο» ως υιός του Ιωσήφ (Λκ. 3:23).
Ο Λουκάς λοιπόν τονίζει για τη νεαρή σύζυγο ότι είναι παρθένος και αυτό φαίνεται από την αντίρρηση που απευθύνει στον άγγελο, όταν της αναγγέλλει ότι θα γίνει η μητέρα του Μεσσία:
«Πώς έσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω;» που σημαίνει: «πως θα γίνει αυτό, αφού ως τώρα δεν έχω συζυγικές σχέσεις». Ο Λουκάς υπαινίσσεται πως η Μαρία ρωτάει όχι από απιστία αλλά για να μάθει τον τρόπο, αφού την ερώτησή της δεν ακολουθεί κάποιο αντίστοιχο επιτίμιο όπως στον Ζαχαρία που έδειξε να μην πιστεύει την γέννηση του Προδρόμου (Λκ. 1:20).
Καταλαβαίνει ίσως η Μαρία πως θα γίνει αμέσως μητέρα, όπως άλλωστε συνέβη στη μητέρα του Σαμψών που συνέλαβε μόλις ο άγγελος της ανήγγειλε τη μητρότητα της (Κρ. 13:5-8). Το ερώτημά της Μαρίας, οδηγεί τον Γαβριήλ να της αναγγείλει την παρθενική σύλληψη του Ιησού με τρόπο υπερφυσικό.

Για την πλειοψηφία των χριστιανών, ο στίχος «Πνεύμα άγιον επελεύσεται επί σε και δύναμις υψίστου επισκιάσει σοι διό και το γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεού» ερμηνεύεται «Τριαδολογικά», που σημαίνει ότι αναγνωρίζονται στον στίχο αυτόν δρώντα τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας: Ο Πατέρας (δύναμις υψίστου), ο Υιός (υιός Θεού) και το Άγιο Πνεύμα(Πνεύμα άγιον επελεύσεται).

Κατόπιν, ο άγγελος συνεχίζει, και ως πιστοποίηση της δύναμης του Θεού για το θέμα αυτό της σύλληψης, φέρνει το παράδειγμα της Ελισσάβετ η οποία αν και ήταν σε προχωρημένη ηλικία ήταν ήδη στον έκτο μήνα της κυοφορίας της.

Στο τέλος της Ευαγγελικής περικοπής, ένα σημαντικό, θεολογικό μήνυμα περιέχεται: ο Γαβριήλ τελείωσε μεν την ευαγγελία του προς την Παρθένο, όχι όμως και την αποστολή του.
Περιμένει τη συγκατάθεση της Μαρίας. Για τον Λουκά, ούτε μια τέτοια σπουδαία ενέργεια του Θεού δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο το χάρισμα της συνδημιουργίας:
«Ευτυχισμένη Μαρία, ο κόσμος όλος περιμένει τη συγκατάθεσή σου» αναφέρει ο ιερός Αυγουστίνος.
Πράγματι, η μητρότητα αυτή είναι θεληματική. Μπροστά στην απροσδόκητη κλήση που της αναγγέλλει ο Γαβριήλ, η Μαρία ενδιαφέρεται να καταλάβει το κάλεσμα του Θεού.
Όταν η Μαρία διαφωτίζεται πλήρως, δέχεται, και η διακονία της, είναι προπάντων ελευθερία.




Tuesday, March 24, 2015

Φελάφελ: το χορτοφαγοκό κεφτεδάκι της Ανατολής




Φελάφελ πρωτογεύτηκα στο Λίβανο και μαγεύτηκα από τη νοστιμιά τους. Συνοδευόμενα από χούμους, πράσινη σαλάτα και λεμόνι, αποτελούν ένα εξαίσιο φαγητό που εύκολα γίνεται και σάντουιτς για κολατσιό. Αργότερα, τα δοκίμασα στο Παρίσι και στο Μόντρεαλ, ως την καλύτερη και πλέον εγγυημένη λύση, πάντα από λιβανέζικα εστιατόρια. Γεύμα οικονομικό, νοστιμότατο και πολύ δυναμωτικό. Οι Λιβανέζοι σεφ, βέβαια, έχουν ένα ειδικό εργαλείο μεταφοράς του φελάφελ στο τηγάνι, που εδώ στην Ελλάδα δεν το βρήκα. Μοιάζει λίγο με το εργαλείο που σερβίρουμε το παγωτό, αλλά αυτό έχει έναν, ας πω, σαν κουμπί στη λαβή του, που πατώντας τον, βγαίνει αμέσως στο τηγάνι ο χορτοφαγικός κεφτές, χωρίς να έρθει σε επαφή με το χέρι, στο οποίο κολλάει. Δοκίμασα διάφορες συνταγές και σας παρουσιαζω τη χθεσινή που θεωρώ καλύτερη απ' όλες. Επειδή η ζύμη διατηρειται τουλάχιστον τρεις μέρες στο ψυγείο, εγώ κάνω αρκετή δόση που βγάζει περίπου σαράντα με πενήντα κομμάτια. Αν θέλετε λιγότερα θα κάνετε τη μισή. Μην κάνετε λιγότερα όμως. Θα το μετανιώσετε και θα είναι αργά...


Υλικά:

1 φλ. τσ. ρεβύθια
1 φλ. τσ. φάβα
1 φλ. τσ. πληγούρι
1 μεγάλο ξερό κρεμμύδι
2 δεματάκια φρέσκα κρεμμυδάκια
2-3 κ.σ. Νισεστέ
1 κ.σ. σκόνη κύμινο
λίγο -τριμμένο σε μύλο ή στο γουδί- κόλιανδρο ξερό
1 λεμόνι
1 κ.γλ. σόδα φαγητού
αλάτι και πιπέρι
ελαιόλαδο στη ζύμη
σπορέλαιο στο τηγάνι


Εκτέλεση:


1. Από βραδύς μουσκεύουν σε μπολάκια τα ρεβύθια, η φάβα και το πληγούρι. Εγώ βάζω βρασμένο νερό και τα σκεπάζω μ' ένα πιατάκι.

(Αν και οι περισσότερες συνταγές προτείνουν τα ρεβύθια να τα χτυπήσουμε στο Μούλτι, όπως θα κάνουμε και με τη φάβα, εγώ προτιμώ να τα βράζω για 5 λεπτά, γιατί μου έτυχαν ρεβύθια που δεν έγιναν στο χτύπημα σαν χοντρό συμιγδάλι, οπότε μετά χτυπούσαν στο δόντι.)
2. Αφού τα χτυπήσουμε, τα αδειάζουμε μαζί με το πληγούρι σε μια λεκανίτσα και προσθέτουμε όλα τα υλικά, εκτός από το ξερό κρεμμύδι και το σπορέλαιο.
3. Το ξερό κρεμμύδι το τσιγαρίζουμε ελαφρώς και μετά το προσθέτουμε.
4. Βάζουμε αρκετό κύμινο, λεπτοκομμένο το φρέσκο κρεμμυδάκι, αρκετό αλάτι και αρκετό πιπέρι και λίγο νισιστέ, μια δυο κουταλιές της σούπας. Προσθέτουμε στη ζύμη και λίγο ελαιόλαδο και ζυμώνουμε.

Στο τέλος του ζυμώματος είναι το κρίσιμο σημείο. Αν η ζύμη γίνει πολύ σφιχτή σαν πάστα, θα γίνουν πολύ σφιχτά τα φελάφελ και δεν θα είναι ωραία ούτε ζεστά ούτε και κρύα. Αν η ζύμη είναι πολύ αραιή, θα μας διαλύονται στο τηγάνι.

Μετά από αρκετές δοκιμές, κατέληξα να μην βάζω μπέικιν, όπως προτείνεται γενικώς, αλλά να διαλύω μια κουταλίτσα του γλυκού σόδα φαγητού μέσα σ' εάν ποτήρι με στημένο λεμόνι, που το προσθέτω στο τέλος του ζυμώματος και μετά ζυμώνω ελαφρά (αυτό το κάνω και στα κανονικά κεφτεδάκια και τα κάνει αφράτα). Προσθέτω συνήθως λίγο ακόμα νιςεστέ. Να μπορώ να τα πλάθω στα χέρια μου σαν κεφτεδάκια, νιώθωντας πως η ζύμη γίνεται ένα σώμα απαλό.

Ζεσταίνουμε το σπορέλαιο στο τηγάνι, -προτιμότερο ένα καλό και ελαφρύ- σε μέτρια φωτιά και μετά βάζουμε μέσα τα φελάφελ. 
Δε βιαζόμαστε να τα γυρίσουμε γιατί θα διαλυθούν, αλλά δεν τα ξεχνάμε κιόλας, γιατί εύκολα αρπάζουν. 
Μόλις πάρουν το χρυσαφένιο χρώμα τους, τα γυρίζουμε και όταν τα βγάλουμε με μια τρυπητή κουτάλα, τα αποθέτουμε σε πιάτο στο οποίο έχουμε βάλει χαρτί κουζίνας να στραγγίξουν το λάδι τους.





Καλή επιτυχία!






Monday, March 23, 2015

Το σχόλιο της Δευτέρας: Το εργαστήρι φύλλου και οι Δώδεκα Απόστολοι - Καλή βδομάδα!


Στο χιονισμένο υπόγειο της οδού Αγίου Δημητρίου 4, τα χιόνια δε λιώνουν ποτέ. Όλες τις εποχές, ακόμα και το καλοκαίρι, όλα είναι ντυμένα στα λευκά. Από τους ανθρώπους μέχρι τους πάγκους, τους τοίχους, τα μηχανήματα, τα πατώματα. Δεν είναι, βλέπεις, χιόνι καμωμένο από παγωμένο νερό, ούτε και πέφτει από τα δυσθεώρητα νέφη. Είναι από αλεύρι απαλό και άσπρο σαν βαμβάκι, καρπός του ολόχρυσου σταριού που όταν πεθαίνει γεννοβολά ατέλειωτα να φάμε οι φτωχοί. 

Σαράντα χρόνια τώρα, η οικογένεια που έχει αυτό το εργαστήρι φύλλου και καταϊφιού, ζυμώνει και πλάθει, κόβει και συσκευάζει τα υλικά που θα τοφοδοτήσουν πολλά από τα ζαχαροπλαστεία της Θεσσαλονίκης, αλλά και τους ιδιώτες, προκειμένου να φτάξουν τους μπακλαβάδες και τις πίτες τους, τα απλά καταϊφια και τα εκμέκ, τα μπουρέκια και ό,τι άλλο βάνει ο νους σου. Η μικρή του είσοδος ίσα που χωρά έναν άνθρωπο, που μόλις δρασκελίσει το κατώφλι της, βρίσκεται μπροστά σε μια σκάλα με αρκετά σκαλοπάτια. Έτσι είναι το σωστό κι έτσι πρέπει, προκειμένου η σκόνη του δρόμου και τα καυσαέρια να μην φτάσουν στο πιάτο μας. 

Με τα λευκά σκουφάκια και τις άπςρες ποδιές τους, όλα τα μέλη της οικογένειας εργάζονται ακατάπαυστα. Η κυρία-μαμά είναι στο ταμείο. Αυτή εξυπηρετεί τους πελάτες, ζυγίζει τα φύλλα στην κάτασπρη ζυγαριά και χτυπά τις τιμές στην πάλευκη ταμειακή μηχανή. Δεν μπορείς να υπολογίσεις πόσο χρονών είναι. Τα μαλλιά ολονών εκεί μέσα είναι ολόλευκα. Σου ετοιμάζει το πακέτο τυλίγοντάς το με τέχνη σ' ένα απλό, λεπτό χασαπόχαρτο και σε ρωτά αν θέλεις και τη συνταγή. Κάτω από τον πάγκο της έχει τυπωμένες σε μικρά χαρτάκια τις δικές της συνταγές για τα περισσότερα γλυκά. Είναι εγκάρδια, όπως ταιριάζει σε κάθε κυρία-μαμά που αγαπά τη ζαχαροπλαστική. Και το Σάββατο είστε κλειστά; τη ρωτώ, γιατί το περασμένο Σάββατο ξαναπήγα. Ναι, μου απαντά, δεν έχουμε τόση δουλειά τη μέρα αυτή και αποφασίσαμε να κλείνουμε. Έχουμε και τα ζώα... Τι ζώα; τη ρωτώ. "Το σπίτι μας είναι στο χωριό του Αγίου Βασιλείου, μου λέει. Εκεί έχουμε, και τι δεν έχουμε: κότες, πάπιες, χήνες, πουλιά, ένα άλογο, ε, απ' όλα. Κάθε μέρα πάει ο γιος μας μετά τη δουλειά κι εμείς το Σαββατοκύριακο." 

Παίρνω τα φύλλα για τον μπακλαβά, παίρνω και το καταϊφι και βγαίνω από το χιονάτο εργαστήρι. Προχωρώντας προς το Διοικητήριο και σε λίγα μόλις μέτρα, βλέπω στα δεξιά μου τον ναό των Δώδεκα Αποστόλων που αποτέλεσε το σπίτι της παιδικής μου ηλικίας. Κατηφορίζω ν' ανάψω ένα κερί, μήπως και τα γλυκά που θα φτιάξω δεν κατεβάσουν την ψυχή μου απ' το λαρύγγι, -που έχει θρονιαστεί τις τελευταίες μέρες-, και βάλουν κι αυτοί ένα χεράκι που 'ναι για μένα αδέρφια μου. 

Έχει μια ωραία εικόνα τους στο νάρθηκα, που είναι όλοι μαζί παρέα, στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον. Δεν είναι μεγάλης τέχνης η εικόνα, μα είναι απ' τις αγαπημένες μου. Με συντρόφεψε χρόνια. Τους κοιτώ έναν έναν. Τους κοιτώ και με κοιτούν. Ψυχή στην εκκλησία. Είμαστε μόνοι. Οι Απόστολοι, εγώ, και τα φυλλα τυλιγμένα στο χαρτί τους μέσα στη διάφανη σακούλα μου. Η ψυχή μου αρχίζει και πηγαίνει λίγο λίγο στον τόπο της. Ποιος είναι αυτός ο τόπος; Πάντως, σίγουρα δεν είναι το λαρύγγι. Η θέση της ψυχής είναι σαν τη θέση που έχει το καρύδι μέσα στο καταϊφι. Αν το βάλεις επάνω επάνω -στη θέση του λάρυγγα δηλαδή- και το ψήσεις, θα καεί. Το ίδο κι αν το βάλεις κάτω κάτω -στη θέση του στομαχιού για παράδειγμα-. Αν όμως το σώμα περιβάλλει την ψυχή απαλά, όπως όταν τυλίγουν οι κλωστές του καταϊφιού το καρύδι, -όχι σφιχτά γιατί τότε θ' αποτύχει όλο το γλυκό-, τότε βρίσκει τη θέση του το καρυδάκι, τη βρίσκει κι η ψυχή που θέλει αέρα. 
Τώρα οι άγιοι σκεπάζουν την ψυχή μου με τη λεπτότατη στοργή τους. Αυτό είναι κι ένα μυστικό για το ψήσιμο του καταϊφιού. Το ψήνεις για μισή ώρα σεκπασμένο με αλουμινόχαρτο και μετά για άλλη μισή ξεσκέπαστο. Κι αφού με σκεπάζει η αγάπη τους κι η ψυχή μου έχει πάει στον τόπο της, μπορώ να φύγω. Τώρα είναι στο χέρι του Θεού να βάλει και το σιρόπι για να πετύχει το γλυκό. Προηγείται βέβαια το ψήσιμο. Πάντοτε προηγείται το ψήσιμο. Κρατά ολάκερη ζωή, αν και κάποιες φορές η θερμοκρασία του φούρνου ανεβαίνει με κίνδυνο να καείς. Αλλα τώρα που με σκέπασαν δεν φοβάμαι...