Labels

Sunday, February 23, 2020

Καλό ταξίδι, αγαπημένη μου...


Στις 27/04/17 έλαβα το ακόλουθο μήνυμα στο messenger:

«Καλησπέρα Κυρία Νευροκοπλή!! Λέγομαι Περβανά Βασιλική και ειμαι Πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Μαρώνειας <<ΙΠΠΑΡΧΙΑ>> Το βιβλίο σας το αγόρασα πριν δύο χρόνια, γιατί αναρωτήθηκα πως αποφασίσατε να βάλλεται στο παραμύθι σας την Μαρώνεια (Τώρα γνωρίζω) Φυσικά έχετε τα συγχαρητήρια μου για το λογοτεχνικό πόνημα που το ενδιαφέρον των γεγονότων κρατάει αμείωτη την χαρά της ανάγνωσης του!! Γενικά  ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ με ταξίδεψε και μου μίλησε!! Ίσως να σας έχω κουράσει με τα γραφόμενα μου,αλλά θα σας γράψω και τον λόγο που αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί σας!! Το παραμύθι γυρίζεται σε θεατρικό!! Μήπως υπάρχει η ελάχιστη περίπτωση να το ανεβάσουμε και στην Μαρώνεια?? στα πλαίσια των καλοκαιρινών μας δραστηριοτήτων??!! Συγνώμη εάν σας κούρασα και πήρα την πρωτοβουλία να σας γράψω!! Την απάντηση σας θα την περιμένω σαν την διψασμένη γη!!!! Ευχαριστώ!!!!»


Έτσι ξεκίνησε μια σχέση που ενώ χτιζόταν για καιρό μέσα από μηνύματα και τηλεφωνικές συνομιλίες, πολύ πριν ανταμώσουμε είχε ήδη γίνει μια σχέση μεγάλης αγάπης. Είναι οι εκλεκτικές συγγένειες για τις οποίες μιλάει ο Γκαίτε, αλλά είναι και το αόρατο και απροσδιόριστο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη κάθε ψυχή που όταν είναι όλη από φωτιά και έρωτα, δεν μπορείς εύκολα να της αντισταθείς. Και η ψυχή της Βασιλικής -Βασιλική για μένα και Κική για τους περισσότερους- ήταν όλη φως! Ένα φως που δεν σκοντάφτει σε εμπόδια, διαπερνά τους πάντες και τα πάντα, ζεσταίνει γεμάτο θαλπωρή τους ξυλιασμένους, τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα να αγκαλιάσει τον κόσμο. Δεν ξέρω γιατί με αγάπησε τόσο, ξέρω όμως γιατί την αγάπησα εγώ. Και την αγάπησα σαν μητέρα και φίλη και αδερφή μου. Δέχτηκα τον καταρράκτη της αγάπης της και φώλιασα μέσα του και ταξίδεψα όπου ήθελε εκείνη να με πάει. Αυτή η σπάνια ύπαρξη, η μοναδική γυναίκα, χαρακτηριζόταν από τέτοιο πάθος για τον τόπο της που στάθηκε η αιτία αφού αγάπησε γι' αυτόν τον λόγο τόσο πολύ το Παραμύθι της Μουσικής, να καταφέρει να το φέρει ως παράσταση στο αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας τον Αύγουρστο του 2018. Χαρακτηριστικά αυτής της μοναδικής γυναίκας ήταν η δημιουργικότητα, το μεράκι, η λατρεία για τα παιδιά τα οποία όλη της ζωή δίδαξε ως δασκάλα. Ήταν η δυνατή και στερωμένη πίστη της στον Χριστό και η αγάπη της στους αγίους που μας οδήγησε να συνεργαστούμε σε ένα ημερολόγιο που εξέδωσε με αγίους των εκκλησιών της Μαρώνειας συνοδευόμενα από δικές της φωτογραφίες και συναξάρια που συνέθεσα σε μορφή δεκαπεντασύλλαβου κατά παραγγελία της.

Δεν πάψαμε ποτέ να επικοινωνούμε αυτά τα τρία χρόνια, πολλές φορές μόνο και μόνο για να ακούσουμε λίγο η μια την άλλη. Δυο κουβέντες ήταν αρκετές για να ανακτήσουμε το χαμένο μας θάρρος και να τραβήξουμε και πάλι μπροστά. Σε άλλες εποχές αυτή η γυναίκα θα ήταν αναμφισβήτητα μια Μπουμπουλίνα. Ποτέ δε σκέφτηκε, σε ό,τι κι αν οραματίστηκε, τον εαυτό της, δεν υπήρχε στο μυαλό της η έννοια «προσωπικό συμφέρον». Μόνο ανιδιοτελής αγάπη και προσφορά. Μόνο δίνουμε την ψυχή και το σώμα μας και όλες μας τις δυνάμεις για έναν καλύτερο κόσμο. Για να γίνουμε όλοι ένα. Για να φανερωθούν όσα αξίζουν να λάμψουν και να μείνουν στους αιώνες.

Δεν ξέρω πόσο χρονών ήτανε. Η Βασιλική δεν είχε ηλικία, δεν ήξερε τι θα πει κούραση, καθισιό, ραθυμία. Ήξερε μονο τι θα πει όνειρο και τα έδινε όλα για να το πραγματοποιήσει. Και τα κατάφερνε όλα και, συχνά, σε πείσμα των ξεροκέφαλων και συμφεροντολόγων.

Δεν ήταν άρρωστη. Τώρα έμαθα πως μπήκε προχθες στο Διαβαλκανικό για επέμβαση στην καρδιά και εκεί άφησε την τελευταία της πνοή. Μα πώς είναι δυνατόν να χωρέσουν μια χούφτα αρτηρίες τόσο πάθος, τόση ζωή;

Κι εγώ μη ξέροντας τίποτα, κατηφόριζα την Παρασκευή τον δρόμο παραπλεύρως των τειχών της Θεσσαλονίκης όταν κάποια στιγμή σταμάτησα να περπατώ μη μπορώντας να κάνω βήμα. Σαν να ξεκόλλησε η ψυχή μου ένιωσα. Και τρόμαξα πολύ. Με κόπο έφτασα σ' ένα παγκάκι και κάθισα. Γιατί έσβηνα, δεν ήξερα. Πέρασαν λίγες ώρες για να μάθω το πρωί στη Λειτουργίγα του Ψυχοσάββατου πως πράγματι ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου είχε ήδη πετάξει στον ουρανό... Και πώς αλλιώς θα έφευγε μια τέτοια τεράστια ψυχή, αν όχι συνοδευόμενη από αναρίθμητες στρατιές ψυχών που ενώνουν τον ουρανό και τη γη μια τέτοια μέρα...

Δεν υπάρχει θάνατος, όχι δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα τον χωνεύαμε, θα τον καταπίναμε, θα λέγαμε είναι φυσκό. Όχι, δεν είναι φυσικό και δεν υπάρχει. Κι εσύ αγαπημένη μου, που θα μου στοιχίσει πολύ που δε θα ξανακούσω τη στιβαρή φωνή σου στο τηλέφωνο κι ούτε θα σε ανταμώσω ξανά στην Κομοτηνή και στην Μαρώνεια, συνεχίζεις όλο φως τον δρόμο σου προς το Ανέσπερο Φως και μας ετοιμάζεις τον δικό μας. Εύχομαι ο Κύριος να αναπαύσει την πανέμορφη ψυχή σου και να σου δώσει τον ωραιότερο κήπο εκεί που τα λουλούδια δεν μαραίνονται και το καλοκαίρι δεν γνωρίζει τέλος...

Καλή αντάμωση, Βασιλική μου και καλή δύναμη στον πολυαγαπημένο σου Γιώργο που στάθηκε σύζυγος αληθινός και στυλοβάτης των ονείρων και των αγώνων σου

Κυριακὴ τῆς ἀπὸκρεω

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη της αποκρεω

(Ματθ. 25,31-46)

Εἶπεν ὁ Κύριος· 
31. ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ,  
32. καὶ συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 
33. καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων. 
34. τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 
35. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 
36. γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 
37. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 
38. πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 
39. πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῇ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε;
40. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 
41. τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ.
42. ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 
43. ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με.
44. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι;
45. τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.
46. καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.

https://aerapatera.wordpress.com/2020/02/23/κυριακὴ-τῆς-ἀπὸκρεω-2/


Monday, February 17, 2020

Δύο ειδών συμφωνητικά


Θα ‘λεγε κανείς πως ο Χριστός ζητάει πολλά, πάρα πολλά. Για να τον ακολουθήσεις πρέπει «να αφήσεις» σπίτι, γυναίκα, αδέρφια, γονείς, παιδιά, κοπάδια, περιουσία, μέχρι και τους νεκρούς να τους αφήσεις άταφους.
Τόσο οι δαιμονισμένοι όσο και οι χριστιανοί είναι άνθρωποι προικισμένοι με το συναίσθημα του απείρου. Για τον χριστιανό κάθε κοσμικό είναι μαρτύριο. Αλλά ο Χριστιανισμός δίνει στον χριστιανό κάτι σαν αντάλλαγμα: του δινει εσωτερική ειρήνη για τη ζωή αυτή και υπόσχεση αιώνιας σωτηρίας για την άλλη ζωή. Ο διάβολος αντίθετα είναι πιο απαιτητκός. Σου ζητάει τη συνείδησή σου, τη γαλήνη σου, τον ύπνο σου, ζητάει να πουλήσεις φίλους, συγγενείς, σου ζητάει να υποκύψεις εντελώς σε όλα. Κι όλα αυτά χωρίς να σου προσφέρει τίποτα. Αντίθετα με το αίσθημα αξιοπρέπειας που σου προσφέρει ο Χριστός, ο διάβολος το μόνο που σου προσφέρει τελικα είναι η απαλπισία. Τι κέρδισε ο Ιούδας από τον διάβολο; Τίποτα. Προτίμησε την περιφρόνηση, τη θηλιά στο λαιμό του, και τι πήρε ως αντάλλαγμα; Ένα χαμόγελο του διαβόλου γεμάτο ικανοποίηση, διότι κατάφερε και πήρε άλλον έναν μαζί του.
Στους αγίους ο Χριστός ζητάει πολλά, όχι όμως τα πάντα, και κυρίως όχι χωρίς να τους προσφέρει κάτι. Νήστεψαν, αγρύπνησαν, αλλά την καρδιά και την ψυχή τους δεν την έχασαν.
Η συμφωνία που κλείνει ο άνθρωπος με τον διάβολο είναι συμφωνία με την οποία δέχεσαι να δώσεις χωρίς να πάρεις τίποτα. Ο διάβολος πληρώνει τον άνθρωπο δίνοντάς του απελπισία μαζί με όλα τα επακόλουθά της: πείσμα από το γεγονός ότι κατάλαβες πως σε ξεγέλασαν, ντροπή, αυτοκτονία, θάνατο. (Στον Ιούδα πρόσφερε και τριχιά για να αυτοκτονήσει).
... 
Όπως έλεγε ο Μπαλζάκ: «Η αγάπη που δε μεγαλώνει μέρα με την ημέρα είναι πάθος χωρίς καμιά αξία».



Νικολάε Στάινχαρτ, Το ημερολόγιο της ευτυχίας, εκδ. Μαϊστρος, σ.338-9 

Sunday, February 16, 2020

Κυριακὴ τοῦ Ἀσὼτου

Αποτέλεσμα εικόνας για του ασωτου

(Λουκ. 15,11-32)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην· 
11. ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς, 
12. καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 
13. καὶ μετ’ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 
14. δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι.
15. καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 
16. καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. 
17. εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι 
18. ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου· 
19. οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.
20. καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν.
21. εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 
22. εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23. καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 
24. ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.
25. Ἦν δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ, ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 
26. καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 
27. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν. 
28. ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν. 29. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 
30. ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν.
31. ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ’ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν·
32. εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.




Friday, February 14, 2020

Αβρότητα



Ο Ταλεϋράνδος επισκέπτεται μαζί με μια κυρία κάποιο χρυσοχοείο προκειμένου να της δωρίσει ένα δαχτυλίδι. Ο υπάλληλος του φέρνει δύο δαχτυλίδια εξίσου πανέμορφα να διαλέξει. Ο Ταλεϋράνδρος προτείνει στην κυρία να διαλέξει όποιο της αρέσει. Εκείνη δυσκολεύεται, δεν ξέρει ποιο να προτιμήσει. Τότε ο Ταλεϋράνδρος απευθύνεται στον νεαρό υπάλληλο λέγοτνάς του: «Εσύ ποιο θα διάλεγες για την αρραβωνιαστικά σου;» Ο υπάλληλος προς στιγμήν διστάζει και κατόπιν διαλέγει ένα. «Πολύ ωραία» λέει χαμογελώντας ο Ταλεϋράνδρος «πάρ’ το να της το κάνεις δώρο, θα το πληρώσω εγώ. Η κυρία θα κρατήσει το άλλο!»





Το ημερολόγιο της ευτυχίας, Νικολάε Στάινχαρτ, σ.274, εκδ.Μαϊστρος

Wednesday, February 12, 2020

Τα δύο είδη των ανθρώπων


Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων στο τέλος. 

Αυτοί που λένε στον Θεό: Ας γίνει το θέλημά σου!
Και αυτοί που τους λέει τελικά ο Θεός:
Ας γίνει το θέλημά σου!
Όλοι όσοι είναι στην κόλαση, είναι από
επιλογή τους. Χωρίς αυτή την προσωπική 
επιλογή δεν θα μπορούσε να υπάρχει 
Κόλαση!»



C. S. Lewis
Το μεγάλο διαζύγιο
Εκδ. ΙΩΝΑΣ, σελ. 70