Labels

Friday, February 24, 2017

Μην αγγίζετε


Μεριάστε ατιθάσευτοι αέρηδες
Βλέμματα αρπαχτικά, στις λεωφόρους βρείτε καταφύγιο
Κι εσείς, άγαρμπα δάχτυλα, στα λατομεία πιάστε γρήγορα δουλειά
Στην έρημο της ροδοδάχτυλης αυγής
Σαν τα φτερά μιας πεταλούδας
Πλασμένης για αρώματα μυρίπνοα
Συνεσταλμένης άνοιξης
Τα φυλλοκάρδια τρεμοπαίζουνε του ποιητή
Σώπα, επιτέλους, κόσμε
Στάσου σε απόσταση
Αφουγκράσου την ανασεμιά τους
Μια λάθος κίνηση μπορεί να τα τσακίσει



Wednesday, February 22, 2017

Κι ας με φωνάζει ο κόσμος κακομαθημένο


Μιλώ για να μ' ακούσεις
Γράφω για να με διαβάσεις
Κοιμάμαι να με νανουρίσεις
Ξυπνώ για να με δεις
Κρύβομαι να με φανερώσεις
Αρρωσταίνω να με θεραπεύσεις
Πεινώ για να με ταϊσεις
Πέφτω για να με σηκώσεις
Κλαίω να με παραηγορήσεις
Μεγάλωνω να με καμαρώσεις 
Παίζω για να γίνεις ο συμπαίκτης μου
Πεθαίνω για να με αναστήσεις

Η αδυναμία που μου έχεις, Κύριε
τόσο με καλόμαθε
-κι ας με φωνάζει ο κόσμος κακομαθημένο-
που ό,τι και να κάνω 
πάντα για σένα το κάνω

Monday, February 20, 2017

Τα δύο δάκρυα - Ιωάννη Πολέμη


Από τη γη δύο δάκρυα, 
θερμά μαργαριτάρια ανέβηκαν 
και στάλαξαν στου Πλάστη
τα ποδάρια.
Κι’ είπε το πρώτο τρέμοντας στο Θείο Θρόνο
Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό της πόνο…
Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε 
μήτε στιγμή μη  χάνεις … 
Σύρε να γίνεις βάλσαμο
το πόνο της να γιάνεις.
Και είπε το άλλο τρέμοντας 
εμπρός στο Θείο Θρόνο. 
Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά
για κάποιο ξένο πόνο …
Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε 
«Εσύ μαζί μου μείνε… 
της Ευσπλαχνίας τα δάκρυα, 
δικά μου δάκρυα είναι…»



Το έργο είναι του Κώστα από τον Λαγκαδά 
Το ποίημα μας το έστειλε ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου

                          

Sunday, February 19, 2017

Κυριακὴ τῶν Ἀπὸκρεῳ

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη των αποκρεω

(Ματθ. 25,31-46)

Εἶπεν ὁ Κύριος· 
31. ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ’ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, 
32. καὶ συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ’ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, 
33. καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων.
34. τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. 
35. ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, 
36. γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με. 37. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ οἱ δίκαιοι λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα καὶ ἐθρέψαμεν, ἢ διψῶντα καὶ ἐποτίσαμεν; 
38. πότε δέ σε εἴδομεν ξένον καὶ συνηγάγομεν, ἢ γυμνὸν καὶ περιεβάλομεν; 
39. πότε δέ σε εἴδομεν ἀσθενῇ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ ἤλθομεν πρός σε; 
40. καὶ ἀποκριθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐρεῖ αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. 
41. τότε ἐρεῖ καὶ τοῖς ἐξ εὐωνύμων· πορεύεσθε ἀπ’ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. 
42. ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, 
43. ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με. 
44. τότε ἀποκριθήσονται αὐτῷ καὶ αὐτοὶ λέγοντες· κύριε, πότε σε εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐ διηκονήσαμέν σοι; 
45. τότε ἀποκριθήσεται αὐτοῖς λέγων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε. 
46. καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον.


https://aerapatera.wordpress.com/2017/02/19/κυριακὴ-τῶν-ἀπὸκρεῳ/

Saturday, February 18, 2017

Ως την άκρη του νερού στο Βιβλιοπωλείο της Δήμητρας Μπογιάννου



Το βιβλιοπωλείο είναι ο φυσικός χώρος του παραμυθιού, όσο κι αν το παραμύθι μπορει να σταθεί παντού, να κατοικήσει, να ανασάνει. Αλλά τα πράγματα, οι χώροι, οι στιγμές, τα βιβλία, περιμένουν τον άνθρωπο για να ζωντανέψουν. Χωρίς τον άνθρωπο σιωπούν. Ίσως να κάνουν και απεργία πείνας. Ίσως και να πεθαίνουν. Η Δήμητρα Μπογιάννου στον Λαγκαδά φροντίζει το βιβλιοπωλείο της να έχει τον ρυθμό της καρδιάς της. Μιας καρδιας πλούσιας, γενναιόδωρης, ανοιχτής. Χθες σου χάρισε ένα παιχνίδι βιολί και μια νεροκολοκύθα που έψαχνες και πού να τη βρεις στη Θεσσαλονίκη; Αληθινά παιχνίδια είχες χρόνια να πάρεις κι ας μην σταμάτησες ποτέ να παίζεις.

Μια μεγάλη αγκαλιά άνοιξε σήμερα για Την άκρη του νερού και τους ήρωές του, τον Αζαρία, την Λινκ Λινκ, τον Τρελό Άνεμο και την Οάμρα. Άνθρωποι και παιδιά -τα παιδιά είναι μισοί άγγελοι και μισοί άνθρωποι, ακριβώς όπως οι γοργόνες είναι μισές ψάρια και μισές άνθρωποι- προσήλθαν λάμποντας από χαρά. Ήταν όλα παραμυθένια πριν ξεκινήσει το παραμύθ ι. Το παραμύθι που ενθουσιάσηκε τόσο που δεν τηρούσε πια τις λέξεις του, άλλαζε και μεταμορφωνόταν καθώς μεταμόρφωνε τον κόσμο.
Μετά σε ρωτούν γιατί κάνεις αυτήν την δουλειά. Τι  να πεις; Πως είναι έρωτας; Πως τα παιδιά σε φωτίζουν; Σου δείχνουν τον δρόμο; Γιατί σου λένε πως όταν μεγαλώσουν θα γίνουν κοσκινοσκουφιτσα ή γοργόνα; Πως αν ήσουν Ινδιάνα θα σε έλεγαν Λευκό Προσωπο; Γιατί πιάνουν τις κούκλες και τις πετούν στον αέρα ή γιατί όταν τα ρωτάς ποιος κατέβηκε από τη σκάλα των αστεριών, σου απαντούν, ο Χριστούλης;
Γιατί γνωρίζεις ανθρώπους που παλεύουν ολημερίς με τους δαίμονες και τους νικούν, με τα βάσανα και γελούν, με την ανέχεια και δημιουργούν από το ελάχιστο. Ένας άγνωστός σου αργυροχρυσοχόος σε γεμίζει ασήμια και μαλάματα επειδή η δασκάλα γυναίκα του του είπε πως παίρνεις τα παιδιά στα σοβαρά και τους λες χωρίς εκπτώσεις την αλήθεια. Κι αυτός αγαπάει τη γυναίκα του, δηλαδή την πιστεύει, και σε γεμίζει δώρα. Πας να τον ευχαριστήσεις και να τον γνωρίσεις και ανακαλύπτεις έναν συγγενή. Εγώ προτιμώ, σου λέει, να είμαι με τους αδικημένους, δε θέλω να αδικώ. Είναι τόσο ωραίο να σε αδικούν... 
Ξαπλώνοντας να ξεκουραστείς το μεσημέρι σκέφτεσαι πως ο Θεός δεν είναι άπιαστο σύννεφο. Είναι δρόμος κάτω από τα πόδια σου που τον περπατάς και σε πηγαίνει. Δρόμος κατάσπαρτος με τα πλάσματά του. Περπάτα, λοιπόν....








Ως την άκρη του νερού στο 1ο και 3ο Δημ. Σχολεία Λαγκαδά













Thursday, February 16, 2017

Της ευτυχίας


Φοβήθηκα την υγεία, την αρτιότητα, τον πλούτο
Φοβήθηκα τη σιγουριά,  την ασφάλεια, το κύρος
Την επιτυχία, την επιβεβαίωση,  τον θαυμασμό
Όλα όσα αιτούνται την αποπλάνηση της αδυναμίας
Επιχρυσώνουν το κεραμικό μου είναι
Παγώνουν το αίμα
Καθησυχάζουν την ταχυπαλμία
Οι βαριές βελούδινες κουρτίνες
εμποδίζουν το φως να τρυπώσει 
στο σκοτεινό δώμα της καρδιάς μου
Μη μου στερείτε το φως
Σκόνη στα απαλά του δάχτυλα πόθησα να ειμαι
Άλλη ευτυχιά δεν γνωρίζω.