Saturday, October 25, 2014

Ο μονόλογος της βροχής



Ξέσπασε ο ουρανός
Προσηλώθηκα ν' ακούσω
της βροχής τον μονόλογο
-μακρύς, ακατάπαυστος, ορμητικός
Όλο το καλοκαίρι μάζευε θλίψεις
μα σιωπουσε, υπέμενε καρτερικά
μέχρι το τέλος του Οκτώβρη
Μια μέρα πριν του άη Δημήτρη
δεν άντεξε άλλο, ξέσπασε

Τα ίδια και τα ίδια έλεγε η βροχή
τα πάθια των ανθρώπων ιστορούσε
κι έκλαιγε, όλη νύχτα έκλαιγε
εγώ την άκουγα, όλη τη νύχτα άκουγα

Ώσπου, λίγο πριν τη χαραυγή
άρχισε να μερεύει, να κουρνιάζει
μες στην απαντοχή της ακοής μου
να μαλακώνει και να συγχωρεί

Ακόμα και ο ουρανός
αποζητά κάποιον να τον ακούει
Είναι αρκετό ένα προσηλωμένο αφτί
για να περάσει η μπόρα
και να 'ρθει η πολυπόθητη γαλήνη





Monday, October 20, 2014

Το χρονικό του νέου βιβλίου "Ο Καλλίστρατος και η Πολιτεία των Αηδονιών" - Καλή βδομάδα!



Έφττασε ο καιρός να μπει στο τυπογραφείο και το τρίτο βιβλίο της σειράς "Οι ιστορίες του Καλλίστρατου" που πριν από τρία χρόνια ξεκινήσαμε με τις εκδόσεις της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρείας. Αν όλα πάνε καλά θα βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία την πρώτη βδομάδα του Νοέμβρη.

Κάθε ανθρώπινο έργο είναι προϊόν μιας σχέσης. Σχέσης με τον εσωτερικό του εαυτό και τον κόσμο, τη γη και τον ουρανό, τα υλικά και τα άυλα. Και πάντα κάτι παραπάνω από όλα αυτά. Κάθε έργο είναι πρώτα απ' όλα μια δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, είτε το ξέρει είτε όχι. Η στιγμή της έμπνευσης είναι του Θεού, το τι την κάνει κάποιος, πώς την δέχεται, πώς την επεξεργάζεται και μέχρι πού είναι διατεθειμένος να προχωρήσει, έχουν σχέση μ' αυτό που είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και την επιμονή και υπομονή του να εργαστεί, ώστε η δωρεά να πάρει σάρκα και οστά όσο το δυνατόν πιο ακέραια, πιο ατόφια, πιο γνήσια και απαλλαγμένη από τα εμπόδια που εκ φύσεως κουβαλά κάθε άνθρωπος.

Αυτή η σειρά που ανέλαβε να παρουσιάζει παραμύθια γραμμένα πάνω στις ευαγγελικές παραβολές, εκτός από εντελώς πρωτότυπη, είναι και πολύ δύσκολη ως εγχείρημα που θέλει παράλληλα να ταυτίζεαι με την ευαγγελική αλήθεια και να μην την προδίδει. 
Απ' την άλλη μεριά, η επιλογή των παραβολών οφείλει να αφορμάται από τη συμβολικότητά τους, ώστε πάνω τους να πλάθεται μια ιστορία σαν παραμύθι που αφηγείται ο Καλλιστρατος. Σε ποια παραβολή, λοιπόν, στηρίζεται το τρίτο μας βιβλίο;
Δεν είναι από τις πολύ γνωστές, αλλά ειναι απ' αυτές που μέσα στην ιστορία του κόσμου έγιναν παροιμίες, τραγούδια και μασάλιλα, από τότε που ειπώθηκε μέχρι και σήμερα. Αυτό αποδεικνύει τη μεγάλη της αλήεια και αιώνια ισχύ της. Θα μπορούσε να ονομάζεται "η παραβολή της έμπρακτης αγάπης". 
"Όποιος ακούει τα λόγια μου και τα εφαρμόζει", είπε ο Χριστός, "μοιάζει μ' αυτόν που έχτισε το σπίτι του πάνω στο βράχο κι έτσι όταν ήρθαν καταιγίδες και τα νερά όρμησαν πάνω στο σπίτι, αυτό δεν έπαθε τίποτα γιατί θεμελιώθηκε πάνω στο βράχο. Όποιος όμως ακούει τα λόγια μου, αλλά δεν τα εφαρμόζει, μοιάζει μ' αυτόν που έχτισε το σπίτι του πάνω στο χώμα χωρίς γερά θεμέλια κι έτσι όταν φούσκωσαν τα νερά των ποταμών κι έπεσαν πάνω στο σπίτι, αυτό έπαθε μεγάλη ζημιά."
Όταν τη διάβασα, μήνες πριν, τη βρήκα ιδανική για να χτιστεί πάνω της ένα παραμύθι. Κάποια στιγμή όμως αναρωτήθηκα αυτό που θα αναρωτιόνταν και όλοι όσοι μετά άνοιγαν το βιβλίο: Ποια είναι τα λόγια του Κυρίου; Αναζητώντας το σημείο στο οποίο ειπωνεται από τον Χριστό αυτή η παραβολή, είδα πως αποτελεί τον επίλογο της Επί του Όρους Ομιλίας. Αυτή ήταν μια δύσκολη στιγμή για μένα. Τι έπρεπε να κάνω; Να συνεχίσω ή να τα παρατήσω; Και βέβαια, μου ήρθε να τα παρατήσω. Πώς μπορούσα να χειριστώ αυτό το απαράμιλλο μνημείο λόγου μέσα σ' ένα παραμύθι; Μια ευτυχής συγκυρία μ' έκανε να μην τα παρατήσω. Την ίδια ακριβώς παραβολή είχαν στο νου τους και οι εκδότες. Το θεώρησα σημάδι. Έτσι, αποφάσισα να καταβάλλω όλες μου τις προσπάθειες μέχρι το τέλος. Αν δεν εβγαινε κάτι, θα διάλεγα κάποια άλλη παραβολή. Όλο το καλοκαίρι διάβαζα ό,τι σχετικό έβρισκα κι έκανα διάφορα σχεδίασματα. Όλα έφταναν μέχρι ενός σημείου και μετά "κολλούσα". Ο στόχος που είχα βάλει ήταν πολύ πάνω απ' τα μέτρα μου: όλη η Επί του Όρους Ομιλία έπρεπε να περάσει μέσα στο καθεαυτό παραμύθι, χωρίς να φαίνεται, χωρίς να ειπώνεται πουθενά, μέσα και κάτω από τις λέξεις που θα διαμόρφωναν την πλοκή...

Κι έτσι, τον Αύγουστο έφτασα στην Κρήτη για μαι ακόμη φορά και στο εξοχικό των φίλων μας, στο οποίο γράφτηκαν και τα δύο προηγούμενα βιβλία αυτής της σειράς. Τα χρονικά περιθώρια που είχα για ένα βιβλίο που έπρεπε να κυκλοφορήσει πριν τα Χριστούγεννα στένευαν κι εγώ δεν είχα καταφέρει να κάνω τίποτα. Πατώντας όμως στα Ζερβιανά, στο σπίτι του συγχωρεμένου παπα Αριστείδη και του γιου του Αντωνη που 'χει γυναίκα του τη γλυκύτατη Βαγγελιώ, ένιωσα πως μόνο εκεί μπορεί να γραφτεί. Αν δεν γραφόταν εκεί δε θα γραφόταν πουθενά. 
Το μικρό εκκλησάκι του αγίου Αριστείδη ήταν πάντα στην αυλή, μικρό, ταπεινό, με αναμμένο το καντήλι του μέρα νύχτα. Το μόνο που μου έμενε ήταν να ζητήσω τη βοήθεια του αγίου, που ήαν από τους πρώτους απολογητές της αρχαίας εκκλησίας. Ήξερε καλά τι θα πει "γράφω", θα με καταλάβαινε.  Και αυτό έκανα. Ο στοργικός άγιος με σπλαχνίστηκε. Βγαίνοντας από το μικρό ναϊσκο του κάθησα στον υπολογιστή κι έγραψα σχεδόν όλο το παραμύθι μια κι έξω, χωρίς να έχω τίποτα στο μυαλό μου, δίχως να ξέρω τι γράφω. Μόνο το φινάλε έμενε.

Έτσι γράφτηκε αυτό το παραμύθι, που απορούν όλοι τι σχέση μπορεί να έχει με τ' αηδόνια. Φαίνεται πως τ' αηδόνια εισχώρησαν κρυφίως ήδη απ' τις Πλάτρες, στις οποίες ήμουν πριν την Κρήτη.  Την επόμενη μέρα γράφτηκε και το φινάλε και δικαιώθηκαν και τ' αηδόνια με τρόπο μυστικό και ας μου επιτραπεί να το πω, ουράνιο. Το παραμύθι , λοιπόν, είναι χάρισμα του αγίου Αριστείδη και τον ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά. Είναι όμως και των αγίων που γιόρταζαν τις ημέρες εκείνες, και τα ονόματά τους αποτέλεσαν τα ονόματα των ηρώων του παραμυθιού, του Καλλίνικου και του Ευδόκιμου, -ο τρίτος είναι ο Αριστείδης- , που με τη σειρά τους συνέτρεξαν πρόθυμα στην προσπάθειά μου. Τους ευχαριστώ κι αυτούς θερμά.

Από κει και πέρα μέχρι και σήμερα εγώ είχα να κάνω μόνο τις διορθώσεις πάλι και πάλι, διορθώσεις ανελέητες και εξαντλητικές, μέχρι να φτάσω σήμερα να πω, ως εδώ. Τέλος.
Η Αθηνά Ρομπιέ τελείωσε επίσης σήμερα την πανέμορφη εικονογράφησή της. Με το καλό να το στήσουμε μέσα στην εβδομάδα αυτή στο τυπογραφείο και τις πρώτες μέρες να παραδοθεί στο φως "Η Πολιτεία των Αηδονιών" με τις ευχές των αγίων και όλων όσων νοιάζονται γι' αυτό. 
Τέλος και τω Θεώ δόξα!





Των αγίων Αρτεμίου, Γερασίμου και Ματρώνης της Χιοπολίτιδος.

Sunday, October 19, 2014

Κυριακή Γ΄ Λουκά


(Λουκ. 7,11-16)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἐπορεύετο ὁ Ἰησοῦς
11. εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς.
12. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ.
13. καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ’ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε.
14. καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι.
15. καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ.
16. ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

 



Wednesday, October 15, 2014

Η υπόσχεση του φθινοπώρου









Τα λουλούδια
έχουν μία εποχή ανθοφορίας
Τις άλλες τρεις αποζητούν 
τη σιωπή της αποσύνθεσης 
σ' αθέατα χώματα
Έτσι ξαποσταίνουν
 από τον θαυμασμό 
των θεατών της άνοιξης
Την πυρωμένη λάμψη τους

Η απόσυρση στο παρασκήνιο της ζωής
κυοφορεί την καινούρια παράσταση


Monday, October 13, 2014

Χάι κου της Πόλης - Μονή της Χώρας - Καλή βδομάδα!


1. Ψηφιδωτές μορφές
μεταποιούν το χρόνο
σε φως στοργικό




2. Σε χρυσούς τρούλους
αστραπόμορφοι άγιοι
δίνουν το παρόν



3. Ικετευτική
δέηση ψηφιδωτή
φθαρμένου τοίχου

Sunday, October 12, 2014

Κυριακή Δ΄ Λουκά



(Λουκ. 8,5-15)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν παραβολὴν ταύτην·

5. ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν 

ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ 

κατέφαγεν αὐτό·

6. καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα·

7. καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι 

ἀπέπνιξαν αὐτό·

8. καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν 

ἑκατονταπλασίονα.

9. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολή αὕτη.

10. ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ 

λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν.

11. Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ·

12. οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει 

τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν.

13. οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ 

οὗτοι ῥίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ 

ἀφίστανται.

14. τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν 

καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ 

τελεσφοροῦσι.

15. τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ 

ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ. [Ταῦτα λέγων 

ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω][5].