Labels

Monday, January 23, 2017

Το αθάνατο νερό της αγάπης



Μέσα απ' της θλίψης το βαθύ πηγάδι
αρδεύεται το αθάνατο της αγάπης νερό
Κατεβάζω την άδεια μου καρδιά
Εγώ που στάθηκα πάντα
ένα διψασμένο για αθανασία ζώο.



Υγ. Η φωτογραφία είναι από την παράσταση του Αχτιδοϋφαντή ππου έδωσε το Νηπιαγωγείο της Ροδομηλιάς με μαύρο θέατρο στη Στέγη Ανηλίκων Ηρακλείου.

Sunday, January 22, 2017

Περιμένοντας τον κοντό (Ζακχαίο)


...καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος...
Όλα τα είχε ο Ζακχαίος. Εξουσία να μαζεύει τους φόρους, να βγάζει επιπλέον κέρδος για τον εαυτό του, να απειλεί και να τον φοβούνται, να τον μισούν και να μην τον νοιάζει. Αν έχεις εξουσία, τι να την κάνεις την αγάπη, τη φιλία, τον σεβασμό των άλλων; Τους αγοράζεις, τους πουλάς, τους διαφεντεύεις. Κι αυτό είναι μέθη...
Όλα τα είχε ο Ζακχαίος. Εξουσία απέναντι στους ανθρώπους, αλλά και πλούτο. Κανείς δεν τον ήλεγχε. Αυτός είχε τον έλεγχο. Πλούτιζε εκμεταλλευόμενος τους φτωχούς, ρουφώντας το αίμα του κοσμάκη γέμιζε τις αποθήκες του τρόφιμα, τις κασέλες του χρυσάφι, έχτιζε τα αρχοντικά του, εξασφάλιζε τα γεράματά του. Μεθούσε με την άγρια χαρά που δίνει η αισχροκέρδια, το πάθος του πλουτσιμού, η εξουσία.
Όλα τα είχε ο Ζακχαίος. Μόνο μπόι δεν είχε. Αν είχε και μπόι, όλα θα ήταν διαφορετικά. Τίποτα δε θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή του. Αφού όλα ήταν μια χαρά. Τον απέφευγαν, βέβαια, μόλις τον έβλεπαν. Άλλαζαν δρόμο όταν τον συναντούαν. Και τι μ' αυτό; Δεν είχε ανάγκη την καλημέρα τους. Ό,τι ήθελε το πετύχαινε. Ό,τι ποθούσε να κερδίσει το κέρδιζε. Ό,τι ορεγόταν να αρπάξει, το άρπαζε. Αλλά μπόι δεν είχε. Κι αυτό δεν μπορούσε να το αλλάξει. Μα ούτε και τον ένοιαζε. Αυτό ήταν το πρόβλημα; Όχι, δεν ήταν. Μέσα του ένιωθε ψηλότερος απ' όλους τους ψηλούς. Γίγαντας ένιωθε. Κι αν όλη η χάρη της ζωής βρίσκεται σ' αυτό που μας λείπει και όχι σ' αυτό που έχουμε, ο Ζακχαίος δεν το ήξερε.

΄Ωσπου, ανατρέπονται όλα, χάριν των λίγων πόντων ύψους που του λείπουν.  Ποιος είναι αυτός που τον βλέπουν τα πλήθη και παραληρούν; Ποιος είναι αυτός που τον ακολουθούν χιλιάδες χωρίς να τους το ζητά; Δίχως να τους προστάζει; Ποιος είναι αυτός που δίχως να κάνει τίποτα, τους μαγεύει όλους; Που σπρώχνονται για να βρεθούν κοντά του; Δεν είναι άρχοντας, δεν είναι τελώνης, δεν είναι δικός μας, δεν έχει εξουσία, δεν τον ξέρουμε. Τι έχει τέλος πάντων; Τι κάνει; Πώς μοιάζει;

Ο Ζακχαίος δεν ξέρει αν νιώθει ζήλια ή περιέργεια. Ξέρει μόνο πως δεν μπορεί να τον δει. Είναι όμως ένας πανέξυπνος άνθρωπος. Ποτέ δε θα έφτανε σε τέτοιο αξίωμα αν δεν ήταν τόσο έξυπνος. Βλέποντας ένα πρόσωπο, καταλαβαίνει αμέσως το ποιόν του ανθρώπου, τη θέση του, την ανάγκη του. Και τώρα αυτό το πρόσωπο που τον ενδιαφέρει, δεν μπορεί να το δει. Δεν το φτάνει. Είναι κοντός. Μόνο μια λύση υπάρχει. Να ανέβει στο δέντρο. Κοτζαμάν αρχιτελώνης στο δέντρο; Δεν το πολυσκέφτεται. Θέλει να δει και για να δει σκαρφαλώνει σαν παιδί  στο δέντρο, αδιαφορώντας για το κύρος του, τη θέση του, την υπόληψή του, τι θα πει ο κόσμος, οι συνάδελφοί του, οι φτωχοί που εκμεταλλεύεται. Τα παίζει όλα για όλα. Πρώτη φορά κάνει κάτι τόσο έξω από τον εαυτό του. Ήδη το φυτίλι μιας πυρκαγιάς εχει ανάψει μέσα του.
Και βλέπει. Εξίσταται. Δε σκέφτεται τίποτα. Δεν μπορεί τίποτα. Ο αρχιτελώνης κοιτάζοντας τον Κύριο, μεταμορφώνεται σε πουλί πάνω στα κλαδιά της συκομορέας. Και ο Κύριος αγαπά τα πουλιά. Είναι ψηλός ο Κύριος. Όλους τους βλέπει. Βλέπει ένα προς ένα όλα τα πρόσωπα που τον περιστοιχίζουν. Ψηλούς, κοντούς, χοντρούς, αδύνατους, υγιείς, αρρώστους. Αλλά το βλέμμα του αιχμαλωτίζεται από ένα τραυματισμένο πουλί πάνω σε ένα δέντρο. Ένα πουλί που από γύπας έχει ήδη μεταμορφωθεί σε ανήμπορο σπουργίτι μπροστά στη θέα του Αναμάρτητου. Και ο Κύριος αποφασίζει να του πληρώσει αμέσως όλο τον φόρο που του οφείλει χωρίς διακανονισμούς και δόσεις. Ολόκληρο το φόρο. Τον μόνο φόρο που θα κάνει τον Ζακχαίο εις τους αιώνες πάμπλουτο. Τον φόρο της ατελεύτητης αγάπης.
"...ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι..."
Σήκωσε το βλέμμα ο Ιησούς και είδε τον Ζακχαίο. Ο Ζακχαίος ήταν ψηλά. Ίσως πρώτη φορά στη ζωή του ήτανε πράγματι ψηλά επειδή κατέβηκε πολύ χαμηλά ανεβαίνοντας σαν μικρό παιδί στο δέντρο.
Δεν τον ρώτησε ο Ιησούς, να έρθω στο σπίτι σου; Με θέλεις; Η φωτιά της αγάπης δεν ρωτά. Κατακαίει. Φωτιά είχε στα μάτια ο Ζακχαίος. Φωτιά και ο Κύριος. Φωτιά του έρωτα. Κατέβα αμέσως, του λέει, γιατί σήμερα θα με φιλοξενήσεις στο σπίτι σου.
"...καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων..."
Τα πλήθη ανοίγουν δρόμο στον αρχιτελώνη τους. Σκανδαλίζονται. Δεν το χωρά ο νους τους. Τον έρωτα ο νους δεν τον χωρά. Η κοινή λογική τον εξορίζει. Τα πλήθη γκρινιάζουν, παραπονούνται, τι δουλειά έχει ο Κύριος στο σπίτι του αμαρτωλού; Εξάλλου, τα πλήθη δεν είχαν ποτέ επίγνωση των δικών τους αμαρτιών. Δεν πήγε στο σπίτι τόσων και τόσων που ήταν δίκαιοι, άμεμπτοι, ηθικοί, σώφρονες. Μα δεν είναι άδικο αυτό; Δεν είναι προσβλητικό; Άνω ποταμών δεν είναι; Κι έχουν δίκιο. Το δίκιο του κόσμου. Το δίκιο αυτό που δεν έχει καμιά σχέση με το παραλογισμό της αγάπης, το δίκιο του παράφορου έρωτα.
Χαίρεται ο Ζακχαίος. Είναι η πρώτη φορά που χαίρεται αληθινά. Και η χαρά αυτή σμπαραλιάζει τα σπλάχνα του. Κάποιος λοιπόν, τον αγάπησε. Και μάλιστα ποιος; Αυτός που όλοι θα τον ήθελαν στο σπίτι τους. Που όλοι τον αγαπούν κι όλοι τον θέλουν. Κι Αυτός πηγαίνει σ' εκείνον που δεν τον ήθελε κανείς.
Πώς να μη συντριβεί ο Ζακχαίος; Πώς να μην παραδοθεί άνευ όρων στην τόση αγάπη; Τίποτα δεν του λέει ο Κύριος. Κανένα μάθημα δεν του κάνει. Σε τίποτα δεν τον παρατηρεί. Καμιά συμβουλή δεν του δίνει. Μόνο στο σπίτι του μπαίνει και αυτό είναι αρκετό. Παραδίδεται στον αρχιτελώνη και ο αρχιτελώνης σ' εκείνον. Τι να του πει ο Κύριος όταν η συνείδησή του αφυπνίζεται πλέον απ' το λήθαργο; Μήπως τώρα δεν βλέπει όσα πριν δεν έβλεπε; Μήπως δεν ήταν όλος ο αγώνας του για να δει; Εξομολογείται δημοσίως. Μαρτυρεί αυτά που όλοι οι άλλοι τα σιγομουρμουρίζουν. Αυτός τα φωνάζει.
Τα μισά των υπαρχόντων μου θα δώσω στους φτωχούς, Κύριε, και σε όσους συκοφάντησα θα δώσω τετραπλά.
"...εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν· 
10. ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός."

Μόνον αυτό είπε ο Ιησούς. Ήρθε σωτηρία στο σπίτι αυτού του ανθρώπου σήμερα, αφού κι αυτός είναι υιός του Αβραάμ. Υιός Αβραάμ όπως κι εσείς. Είναι δυνατόν να επιζητούμε τη σωτηρία μόνον για τον εαυτό μας κι όχι για τα αδέρφια μας; Για να βρει και σώσει τα απολωλότα ήρθε ο υιός του ανθρώπου, ο υιός του Αβραάμ, αδέρφια μου...
Ο Ζακχαίος τίποτα δεν είπε. Ήταν παραδομένος στην αγάπη. Μικρότερος από ποτέ, έλιωνε γλυκασμένος στη φωτιά του Θείου έρωτα.

Β.Ν

Κυριακὴ ΙΕ᾽Λουκᾶ

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη ιε λουκα

(Λουκ. 19,1-10)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, διήρχετο ὁ Ἰησοῦς 
1. τὴν Ἱεριχώ
· 2. καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, 
3. καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν.
4. καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι.
5. καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτὸν καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι.
6. καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. 
7. καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. 
8. σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. 
9. εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν· 
10. ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.




Friday, January 20, 2017

Ως την άκρη του νερού στην Ροδομηλιά - 17/01/17


Φτάνεις σ' έναν λόφο και ατενίζεις από ψηλά όλο το Ηράκλειο, τον ουρανό του και τη θάλασσά του. Δεν χορταίνεις να βλέπεις κήπους, παιδικές χαρές, κολυμβητήριο, έναν ονειρεμένο παιδικό σταθμό κι ένα νηπιαγωγείο που χαρίζουν γενναιόδωρα το όνειρο στα παιδιά και το πραγματοποιούν με το μαγικό ραβδάκι της αγάπης και της άμετρης προσφοράς. Μπαίνεις στην είσοδο του σχολείου μεγάλος και γίνεσαι αίφνης πεντάχρονο που θέλει να μείνει εκεί για πάντα. Αυτό είναι η Ροδομηλιά που φέτος κλείνει τα εικοσιπέντε της χρόνια.
Γονείς και παιδιά προσέρχονται στο εξαγωνικό της αίθριο το απόγευμα της Τρίτης για να 
παρακολουθήσουν την αφήγηση του παραμυθιού. Νηπιαγωγοί, η Χριστίνα από το βιβλιοπωλείο "Ο παπουτσωμένος λύκος" και η μητέρα του θαύματος της Ροδομηλιάς, Όλγα Ανδρεδάκη με τον σύζυγό της, Γιώργη, ακρογωνιαίο λίθο του θαύματος, και τα δυο παιδιά τους, την Ειρήνη και τον Μιχάλη που σιγά σιγά ετοιμάζονται να αναλάβουν τα ινία.
Η αφήγηση προχωρά, τα μικρά παιδιά όμως κουράζονται. "Κυρία, έφτασαν επιτέλους τα παιδιά στον καταρράκτη;" με ρωτούν. "Στον καταρράκτη; Ποιον καταρράκτη;" "Ε, στον καταρράκτη δε θέλουν να πάνε;" Τότε συνειδητοποιώ για πρώτη φορά πως πράγματι η άκρη του νερού, δεν μπορεί παρά να είναι το χείλος του καταρράκτη. Πως τα μικρά παιδιά βλέπουν καθαρά αυτό που εγώ δεν είδα. Πως αυτά ξέρουν καλύτερα  από μένα που έγραψα αυτό το παραμύθι, περί τίνος πρόκειται, έχοντας άμεση, σαφή και βαθιά σχέση με τον κόσμο των πραγμάτων, της φύσης και των στοιχείων της.
Συντομεύω την αφήγηση να μην τα κουράσω άλλο. Λάμπουν τα πρόσωπα μικρών και μεγάλων. Η Ροδομηλιά ανθίζει μέσα στο καταχείμωνο, γιατί έτσι είναι φτιαγμένη. Να ανθίζει κάθε φορά που ένα παραμύθι την ποτίζει, ένα παιχνίδι φυσά στο πρόσωπό της ένα ανοιξιάτικο αεράκι, ένα χαμόγελο την αγκαλιάζει.






Ξεκινήσαμε το Σεπτέμβρη του 1992,στο Ηράκλειο Κρήτης, σε ιδιόκτητο οικόπεδο 8 στρεμμάτων, να λειτουργούμε τον Παιδικό Σταθμό-Νηπιαγωγείο «Ροδομηλιά».
Το κτίριο: Δημιουργήσαμε ένα «κυψελωτό», πολυεπίπεδο κτίριο
800 τ. μ., ακολουθώντας τις σύγχρονες προδιαγραφές τόσο στις εγκαταστάσεις όσο και στον εξοπλισμό.
Στόχο μας τόσο η ασφάλεια όσο και η πνευματική και σωματική ανάπτυξη των παιδιών που φιλοξενούμε.
Η φιλοσοφία κατασκευής του κτιρίου είχε ως άξονα την κατάρριψη του τετραγώνου. Δημιουργήσαμε εξάγωνες αίθουσες 65 τ. μ. ώστε να δίνουν στο παιδί που αναπτύσσεται και εξελίσσεται, τον ορίζοντα, την προοπτική και παράλληλα τη ζεστασιά του ήλιου που αγκαλιάζει τους χώρους τόσο από το αίθριο όσο και από τα διαφορετικά ανοίγματα-παράθυρα των αιθουσών που το περιτριγυρίζουν.

Οι αίθουσες: Κάθε αίθουσα έχει τα δικά της αρχιτεκτονικά στοιχεία που την κάνουν μοναδική και αυτόνομη. Επίσης έχει τις δικές της τουαλέτες και μια μικρή αποθήκη υλικών.
Τα οπτικά και αισθητικά ερεθίσματα των χώρων βοηθούν τα παιδιά, δίνοντάς τους πολύπλευρες επιλογές για ότι αφορά τις γωνιές δραστηριοτήτων. Παράλληλα οι αυτόνομοι χώροι υγιεινής αποτρέπουν η ελαχιστοποιούν την μετάδοση των ιώσεων.

Ο κήπος: Με άπλετη θέα στο Κρητικό πέλαγος από τη μια πλευρά και τον Ψηλορείτη από την άλλη. 
Ο ήλιος, ο καθαρός αέρας και η πλούσια βλάστηση που περιστοιχίζουν το κτίριο φέρνουν και τις ευωδιαστές μυρωδιές από τον κήπο. Οι εξωτερικοί χώροι εναρμονίζονται με τους εσωτερικούς έτσι ώστε τα παιδιά να νιώθουν το αίσθημα της ελευθερίας και της επαφής με τη φύση, γεγονός που τα ηρεμεί, τα δυναμώνει και τα κάνει χαρούμενα!

Το θέατρο «Σοφία Γιαλουράκη»: Μέσα στο καταπράσινο κήπο δημιουργήσαμε ένα πέτρινο θέατρο όπου μπορούν τα παιδιά αλλά και οι ενήλικες να ξεδιπλώνουν τις θεατρικές τους επιδώσεις...
http://rodomilia.gr/site/component/content/article/80-arxikh/71-to-ksekinhma

Thursday, January 19, 2017

"Ως την άκρη του νερού" στο Εκπαιδυτήριο "Το Παγκρήτιον", 16/01/17


Το παραμύθι "Ως την άκρη του νερού" παρουσιάστηκε στους μαθητές των τριών πρώτων τάξεων του Παγκρήτιου Δημοτικού σχολείου, την Δευτέρα 16 Ιανουαρίου στο Ηράκλειο. Πρόκειται για ένα σχολείο στο οποίο με το που περνάς την είσοδο, σου προκαλεί θαυμασμό και σεβασμό. Η σφραγίδα του ιδρυτή του, του θεολόγου κυρίου Κοπιδάκη, μένει ανεξίτηλη και ζωντανή στους γρανίτες, στα αίθρια με τα υπέροχα φυτά, στις πρωτότυπες δημιρουγρίες των μαθητών του, παλαιότερων και τωρινών στους διαδρόμους και σε κάθε γωνιά των ηλιόλουστων αιθουσών, στο ευφάνταστο ωρολόγιο πρόγραμμα, στις επιλογές των εξαίρετων 
εκπαιδευτικών, στην ευγένεια και την προσήνεια που τους χαρακτηρίζει όλους, στη συμπεριφορά των μαθητών και στα χαρούμενα πρόσωπά τους. Αποτελεί ένα σχολείο πρότυπο για τη χώρα μας.
Τα παιδιά παρακολούθησαν την αφήγηση σχεδόν χωρίς ανάσα. Η βασική τους απορία ήταν πώς ήρθε στο νου μου ο τίτλος αυτού του παραμυθιού που έχει βέβαια μια παραδοξότητα. Γύρισα τότε το βιβλίο στη σελίδα των αφιερώσεων και τους μίλησα λίγο για τους ανθρώπους στους οποίους αφιερώνω το βιβλίο, εξηγώντας τους πως ένα βιβλίο δεν είναι ποτέ μόνο ενός ανθρώπου, του συγγραφέα, αλλά συντελούν σ' αυτό και κάποιοι άλλοι που τον βοηθούν. Φτάνοντας στο όνομα του Μάρκελου Πιράρ, τους εκμυστηρεύθηκα πως όταν με φιλοξένησε στο σπίτι του στο Βέλγιο, μου πρότεινε να διαβάσω διάφορα σπουδαία βιβλία. Ανάμεσά τους ήταν και οι ποιητικές συλλογές δύο Κινέζων. Η φράση "Ως την άκρη του νερού" ήταν στίχος ενός κινέζικου ποιήματος. Όταν τον διάβασα, είπα μέσα μου, αυτός είναι ο τίτλος του παραμυθιού. Αυτή η μικρή ιστορία άρεσε πολύ στα παιδιά. Καμιά φορά τα μικρά αυτά "μυστικά" της γραφής δίνουν περισσότερα κι από ότι το ίδιο το κείμενο.  







Παγκρήτιο Εκπαιδευτήριο

Το Εκπαιδευτήριο “ΤΟ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΝ” ιδρύθηκε το 1963 μέσα σε πνεύμα δημιουργίας και ανανέωσης. «Η παιδεία οφείλει να ξεφύγει από τη συντηρητικότητα και να μπει περισσότερο στη γνώση της ζωής και στον αγώνα για μια σωστή ελευθερία του πνεύματος», έγραφε τότε το πρώτο ιστορικό φυλλάδιο γνωριμίας του σχολείου.  Με αφετηρία  αυτές τις σταθερές αρχές, η πορεία του υπήρξε σταθερή και ανοδική. Σήμερα, όλες οι βαθμίδες εκπαίδευσης, Παιδικός Σταθμός, Νηπιαγωγείο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, στελεχώνονται από έμπειρους, καταρτισμένους εκπαιδευτικούς, που αγαπούν τη δουλειά τους και το παιδί. Με τον άρτιο συντονισμό των διδασκόντων, τη διαρκή επιμόρφωσή τους για τον εκσυγχρονισμό των διδακτικών μέσων και την καθημερινή  συνεργασία τους με μαθητές και γονείς, το μάθημα είναι πάντα δημιουργικό και ο ρυθμός δουλειάς αποδοτικός. Παράλληλα, οι πολύπλευρες καλλιτεχνικές και πνευματικές δραστηριότητες του, κάνουν το Εκπαιδευτήριο “ΤΟ ΠΑΓΚΡΗΤΙΟΝ”  να λειτουργεί σαν ένας ζωντανός πυρήνας για την Τέχνη και τον Πολιτισμό στην πόλη του Ηρακλείου.




Wednesday, January 18, 2017

Τραγούδι των αγίων Αθανασίου του Μεγάλου και Κυρίλλου ΠατριαρχώνΑλεξανδρείας


Ο Αθανάσιος στη ζωή ήρθε από ανθρώπους 
Φτωχούς, πολύ ενάρετους, που 'χαν χρηστούς τους τρόπους
Έτσι ανώτερες σπουδές δεν μπόρεσε να κάνει
τα στοιχειώδη σπούδασε, όμως θα ανασάνει
διαβάζοντας μονάχος του, καθώς πολλά προσόντα 
του χάρισε ο Κύριος, πνευματικά παρόντα
Σοφός θα γίνει φθάνοντας σ' επίπεδα της γνώσης
ψηλά και δυσθεώρητα που δεν μπορείς να νιώσεις
Νέο, στα εικοσπέντε του, θα τον χειροτονήσει
ο πατριάρχης, διάκονο, και τόσο θ' αγαπήσει
και τόσο θα εμπιστευθεί μες στη γενέτειρά του
την Αλεξάνδρεια την τρανή, που από τη σειρά του
μετά στην Οικουμενική την Σύνοδο την πρώτη
αυτόν διαλέγει ακόλουθο, τον διάκονο, καθότι
ήτανε πλεόν πάνσοφος κι εκεί το αποδεικνύει
Πως είναι ο Αρειανισμός αίρεση το δεικνύει 
Τριάντα τριών ετών γίνεται Αλεξανδρείας
ο πατριάρχης, μ' εκλογή, κι έτσι το φως λυχνίας
τίθεται υπό το μόδιον κι εκεί θα διαλάμψει
Όσο και αν τον πολεμούν, τίποτα δε θα κάμψει
Αρχιερέα του Θεού. Οι οπαδοί του Αρείου
τον μάχονται θανάσιμα, όμως αυτού του θείου
Αγίου είναι η ψυχή όμοια με λιοντάρι
Πέντε φορές εξόριστος θα πάει, δεν θα άρει
τίποτα την αγάπη του, την πίστη στον Θεό του
Απ' όλα βγαίνει νικητής μέχρι τον θάνατό του
Θα κοιμηθεί ειρηνικά, το εβδομήντα τρία
του τριακόσια να βρεθεί στη Θεία Βασιλεία.
Λίγο πιο πριν ο Κύριλλος, επί Θεοδοσίου 
αυτού που λέγονταν Μικρός, θα γεννηθεί. Του οσίου 
ήτανε εύποροι οι γονείς στης Αλεξάνδρειας πόλη
Η κοινωνία ελληνική και τους τιμούσε όλη
Αρχιεπισκόπου ανιψιός ο Κύριλλος, Θεοφίλου,
θα λάβει θεολογική μόρφωση μετά ζήλου
και γίνεται διάδοχος του θείου του στο θρόνο 
Στην τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, που στο χρόνο
τριάντα ένα έγινε του τετρακόσια, ήταν
πρόεδρος, και συντέλεσε στα θέματα που μπήκαν
όλα να διαλευκανθούν κι όλα να μπουν σε τάξη
Των Νεστοριανών εκείνος θα πατάξει
την αίρεση που πρόσβαλε με μια κακοδοξία
της Παναγίας την αγνή, την Θεοτόκο αξία
Τριάντα δύο έμεινε χρόνια πάνω στο θρόνο
και το σαράντα τέσσερα του τετρακόσια χρόνο
παρέδωσε ειρηνικά στον Κύριο Θεό του
το πνεύμα του ν' αναπαυθεί πια στον Παράδεισό Του
Η Εκκλησία θέλησε τη μνήμη των αγίων
Μεγάλων και Πατέρων της να αδερφώσει, οίον
του πρωταγωνιστή κατά της θεωρίας
του Αρειανις   μού, κι αυτού που της Υπεραγίας
το πρόσωπο προάσπισε, κατά του Νεστορίου
Κι αν οι σελίδες μαύρισαν αυτού και του Αρείου
Κύριλλος κι Αθανάσιος, τιμούνται και γιορτάζουν
Πατέρες και προστάτες μας το δρόμο να χαράζουν.



Εμπνευσμένο από το συναξάρι των αγίων: 

Ως την άκρη του νερού - Κριτική της Ελένης Μπετινάκη


Τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ζωντανεύουν σε ένα ονειρικό παραμύθι της Βασιλικής Νευροκοπλή. Από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος, που όλα ήταν άγνωστα και ξένα μεταξύ τους οι άνθρωποι προσπάθησαν να βρουν ένα τρόπο να συνεννοηθούν. Ήχοι, φωνές, ακούσματα από τον άνεμο, το χώμα, το νερό, τα ζώα έσπασαν την σιωπή και χάρισαν στην ησυχία της νυχτιάς, το τραγούδι. Ζωντάνεψε, γεννήθηκε μάλλον από τα πουλιά και την φωνή του Αζαρία που ζούσε στην άκρη του κόσμου στο Βορρά. Κι όσο και αν νόμισε η μάννα του πως το παιδί της ήταν μαγεμένο εκείνο δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά. Στην άλλη άκρη της γης, την Ανατολή η μικρή Λινκ Λινκ μέσα από το παιχνίδι με τις κούκλες που αγαπά και σκαλίζοντας μια μέρα το πρόσωπο και το σώμα τους σε κούτσουρα μουριάς  και βάζοντας τους μαλλιά από κλωστές μεταξένιες από τους μεταξοσκώληκες που επίσης λατρεύει, θα δώσει ζωή στα έγχορδα, χωρίς να το καταλάβει. Στη Δύση πάλι, ένα αγόρι που τρέχει σαν σίφουνας και το ονόμασαν Τρελό Άνεμο, θα φτιάξει με καλάμια μια σχεδία για να ζωντανέψει τ΄ όνειρό του. Να ταξιδέψει ως την άκρη του Νερού. Φτιάχνοντας την μοναδική του σχεδία κι εκείνος, χωρίς  να το νοιώσει, έδωσε πνοή στα πνευστά όργανα και η ζωή του, η ζωή όλων θα αλλάξει. Στην τέταρτη άκρη της γης, στο Νότο, ένα κορίτσι που ΄χει φεγγαρένιο πρόσωπο γεμάτο φως, γελαστό , η Οάμρα μέσα από τις νεροκολοκύθες θα ανακαλύψει τυχαία, τα κρουστά. Τα χρόνια περνούν, τα παιδιά μεγαλώνουν, ο Τρελός Άνεμος με τη σχεδία του ταξιδεύει και στο ταξίδι του αυτό συναντά όλα τα παιδιά από τα τέσσερα σημεία της γης και μαζί θα ενώσουν τις μουσικές, τη φωνή και θα γίνουν ένα… Κανένας του δεν θα νοιώθει πια μοναξιά… ίσαμε εκείνη τη στιγμή, τη μια και μοναδική που το τραγούδι, η μουσική, σκίζει τον Ουρανό  και τούτο το ταξίδι κρατά αιώνες και ενωμένους όλους…
Ένα συγκλονιστικό παραμύθι γεμάτο ονειρικές εικόνες, στίχους, μουσική, Φαντασία αχαλίνωτη και συμβολισμούς που μπλέκουν τον μύθο, την ιστορία, το χθες με το σήμερα, το άπιαστο με τα στοιχεία της ζωής, της γης, του Ανέμου, του Νερού, της Ψυχής. Ένα βιβλίο γεμάτο ποίηση και εικόνες από την Βασιλική Νευροκοπλή που διαβάζεται πολλές φορές γιατί κάθε  φορά ξετυλίγει και μια καινούργια του πτυχή  και μια καινούργια έννοια και εικόνα. Ένα παραμύθι για την Μουσική, ένας νέος μύθος για τη γέννησή της. Ένα βιβλίο γεμάτο με τη μαγεία και μοναδικότητα της Φαντασίας ενός πολύ καλού συγγραφέα. Ένα σύγχρονο παραμύθι του κόσμου, της ζωής, της γένεσης των ήχων, των μουσικών Οργάνων, της φωνής που έδωσε άλλη δυνατότητα στους  Ανθρώπους. Τους Ανθρώπους που όποια γλώσσα και αν μιλούν μια είναι εκείνη που τους ενώνει και τους πάει ίσαμε τα ουράνια, εκείνη της Μουσικής. Της Μουσικής που δεν έχει σύνορα, χρώμα και ύλη αλλά συγκλονίζει, ηρεμεί, ενώνει, δημιουργεί μοναδικές στιγμές, ανακαλύψεις, Ανάταση ψυχής. 
Ένα βιβλίο που ντύνουν με την εικονογράφησή τους οι Μιχάλης Βαλάσογλου και Μαρία Παγκάλου, ζωντανεύοντας ένα παραμύθι του κόσμου ολάκερου. 
Ποίηση, μαγεία, ηχόχρωμα, μύθος και παραμύθι. Όλα τα στοιχεία μιας πολύ καλής συνταγής που πέτυχε στο νέο δημιούργημα της Βασιλικής. Ένα παραμύθι που δεν τελειώνει σαν όλα τα άλλα. Γιατί η Μουσική δεν σταματά ποτέ. Υπάρχει δίπλα μας, μέσα μας, παντού, άλλοτε σαν φωνή δυνατή, σαν ήχος από τη γένεση του κόσμου, της γης, του Ουρανού των Πουλιών, του Νερού ή του Ανέμου ή σαν ψίθυρος που σιγοτραγουδά την μεγάλη της αξία και δύναμη!
Για όλα τα παιδιά μικρά και μεγάλα που αγαπούν τις ιστορίες του κόσμου και την μουσική!


Δημοσιεύτηκε στο Greta live - Παρμύθια του Σαββάτου: 

Sunday, January 15, 2017

Κυριακὴ ΙΒ Λουκᾶ (τῶν δὲκα λεπρῶν)

Αποτέλεσμα εικόνας για κυριακη των δεκα λεπρων

(Λουκ. 17,12-19)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ 
12. εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν,
13. καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. 
14. καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. 
15. εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν,
16. καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. 
17. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; 
18. οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; 
19. καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.