Labels

Tuesday, December 12, 2017

Τραγούδι του αγίου Σπυρίδωνα



Τέταρτο αιώνα έζησε ο άγιος Σπυρίδων
Πολλοίμ θαύματα που 'κανε, τα έζησαν, και είδον
το πόσο ήταν ταπεινός στην Κύπρο όσο ζούσε
Ποιμένας μα και γεωργός, όλους τους αγαπούσε
Ακόμη κι ως επίσκοπος, τα κράτησε τα ζώα
Τα είχε και τα φρόντιζε μ' αγάπη τα αθώα
μοιράζοντας σε χριστιανούς μα και ειδωλολάτρες
τα αγαθά των κόπων του απ' τις δικές του μάντρες
Στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο θ' αποδείξει
Τριάδος Ομοούσιον με θαύμα κι όχι νύξη
Κρατώντας στο χεράκι του κόκκινη κεραμίδα
που σε νερό, φωτιά, πηλό θα χωριστεί ως είδαν
Μ' άλλο θαύμα την κόρη του, την έλεγαν Ειρήνη
θα την ξυπνήσει, αν και νεκρή, μια μέρα που το κρίνει 
Καθώς ανάγκη ήτανε να μάθει πού 'χε βάλει 
το τιμαλφές γειτόνισσας που το ζητούσε πάλι
"Ειρήνη μου, πού το 'βαλες;" μ' απλότητα ρωτάει
"Πατέρα δες εκεί κι εκεί", εκείνη απαντάει
Για να συντρέξει ένα φτωχό, φίδι μεταμορφώνει
το κάνει από ζωντανό, χρυσό το σώμα, και τον σώνει
Σαν εξυπηρετήθηκε αυτός το πάει πίσω
Ο άγιος παίρνει το χρυσό και λέει  "θα τ' αφήσω"
"Πήγαινε τώρα σπίτι σου, φιδάκι, στα παιδιά σου.
Έκανες τη δουλίτσα σου, με γεια σου, με χαρά σου"
Το χρυσό, φίδι γίνεται. Κι αυτό για να μας δείξει
πως η φιλαργυρία μας σαν φίδι θα μας πνίξει
Ληστές κάποτε πήγανε να κλέψουν στο μαντρί του
Έλειπε ο Σπυρίδωνας για την επισκοπή του
Με το που μπήκαν οι ληστές δύναμη τους παγώνει
Όχι να κλέψουν δεν μπορούν, να κουνηθούν ακόμη
Τους βρίσκει τα χαράματα "Αμάν, βρε να σας λύσω"
Τους λέει με συμπάθεια "μα δε θα σας αφήσω
να φύγετε έτσι άπραγοι μετά από τόσο κόπο!
Πάρτε κριάρι αμοιβή και σφάξτε το στον τόπο!"
Άλλοτε πάλι, έμπορος, πηγαίνει ν' αγοράσει
ζώα από τον γέροντα. Θέλει να τον γελάσει
Και μια γιδούλα στα κρυφά, με τ' άλλα ζώα παίρνει
Ολα τα ζώα πήγαιναν, η γίδα στροφές φέρνει
Τον ταλαιπώρησε πολύ κι έτσι την επιστρέφει
στον άγιο που ανίξερος τάχα σ' εκείνον στρέφει
"Τι έγινε κι επέστρεψες;" γυρίζει και ρωτάει
"Η γίδα, γέροντα, αυτή, δε με ακολουθάει"
"Μήπως τυχόν, παιδάκι μου, ξέχασες να πληρώσεις;"
"Έχεις δίκιο παππούλη μου, πες μου τι θα χρεώσεις"
"Ξέρεις εσύ, και πήγαινε, βάλ' τα στο κασελάκι"
Ο έμπορος την πλήρωσε κι η γίδα σαν πουλάκι
πέταξε κι ακολούθησε τον νέο της τον κύρη.
Τόση γλύκα ο άγιος, την πίνεις στο ποτήρι. 
Το τετρακόσια πενήντα οκτώ ο άγιος εκοιμήθη
Το λείψανό του άφθαρτο, γλυκό σαν παραμύθι
θα μείνει έως σήμερα στης Κέρκυρας τα μέρη
Χάρη και δώρα πλούσιας αγάπης σ' όλους φέρει.





Εμπνευσμένο από το Χειμερινό Συναξάρι, τόμος Α΄, Αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη, Ακτή, Λευκωσία 2008 



Monday, December 11, 2017

Νύχτα θαυμάτων στο Βιβλιοπωλείο "Ηλιοτρόπιο" της Τασούλας Χριστοδούλου στη Βέροια 7/12/17


Έρχονται κάποτε στιγμές που ευτυχώς αναγκάζεσαι να επαναπροσδιορίσεις κάποιες έννοιες που είτε αλλοιώθηκαν απ’ την πολυχρησία σαν ρούχο τόσο φθαρμένο που κατάντησε αγνώριστο είτε διαστρεβλώθηκαν σαν καινούργια καράβια που αν και φτιάχτηκαν από ξύλα παλιά, ωστόσο ξεγελιούνται από το λούστρο τους και πορεύονται αλαζονικά σε αχαρτογράφητα νερά δίχως πυξίδα.
Μια τέτοια έννοια είναι αυτή της “επιτυχίας”, κατάσταση που χαρακτηρίζεται από θετικά  αποτελέσματα, από αναγνώριση, ευτυχία, επαγγελματική άνοδο. Όταν όμως μιλούμε για πνευματικά δημιουργήματα δεν μπορούμε να μεταφράζουμε την επιτυχία μόνο με ποσοτικούς και μετρήσιμους όρους. Το πνευματικό έργο αφορά τον άνθρωπο, ακόμα και τον ένα και μοναδικό. Αν καταφέρει να αλλοιώσει καλώς έναν άνθρωπο, τότε θεωρείται ήδη επιτυχημένο. Στο ζύγι της συγκεκριμένης επιτυχίας δεν βαραίνει περισσότερο το πλήθος από τη μονάδα, απλούστατα γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί ο ένας με τους πολλούς ούτε και βαραίνουν περισσότερο οι πολλοί έναντι του ενός. Η ψυχή θα παραμένει πάντα μέγεθος ασύγκριτο…

Αυτές οι σκέψεις ήρθαν στο νου μου, όταν μπαίνοντας στο βιβλιοπωλείο “Ηλιοτρόπιο” της Τασούλας Χριστοδούλου όπου θα παρουσίαζα τη “Νύχτα θαυμάτων” είδα να με περιμένουν μόνον δυο μικρά παιδιά. Μόνο δύο; Δηλαδή, δυο κόσμοι απέραντοι… Και η επόμενη σκέψη ήταν ο αείμνηστος δάσκαλός μου, Χρίστος Τσολάκης. Πήγαινε και στο μικρότερο χωριό της χώρας ακόμα και για ένα παιδί και πλημμύριζε από χαρά δαπανόμενος άοκνα σ’ αυτό το ένα…
Μιμούμενη κι εγώ τον Δάσκαλό μου, ξεκίνησα να αφηγούμαι το παραμύθι χωρίς τρίτη σκέψη. Και επειδή τα παιδάκια ήταν πολύ μικρά, αποφάσισα όχι μόνο να τους δείχνω παράλληλα τις εικόνες του βιβλίου, αλλά να απλουστεύσω και λίγο το κείμενο, κάτι που δεν συνηθίζω. Όπως μπορείτε να δείτε και στο μικρό απόσπασμα του βίντεο που ακολουθεί, τα παιδιά παρεμβαίνουν, σχολιάζουν και έτσι συναφηγούνται το παραμύθι. Πέραν του ότι τα δυο αυτά μικρά κορίτσια ενθουσιάστηκαν και καταχάρηκαν, το δεύτερο και εντελώς απροσδόκητο γεγονός, ήταν ότι κατά τη διάρκεια της αφήγησης που πραγματοποιούνταν στο βάθος του πανέμορφου βιβλιοπωλείου, εισέρχονταν πολλοί πελάτες στο μαγαζί να ψωνίσουν, οι οποίοι όμως μας πλησίαζαν και μαγνηστισμένοι θαρρείς κάθονταν να μας ακούσουν. Η παρέα μας έτσι αυξήθηκε κατά πολύ. Δασκάλες, νηπιαγωγοί, γιαγιάδες και παππούδες, θείες και θείοι που στο τέλος δεν χωρούσαν κιόλας…
Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις ενήλικες και ηλικιωμένους να συγκινούνται… Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να αφηγείσαι ένα παραμύθι στις γιαγιάδες που μια ζωή λένε παραμύθια στα εγγόνια τους… Είναι σαν να τους επιστρέφεις ένα ελάχιστο αντίδωρο στα πλούσια δώρα που προσφέρουν…
Η Τασούλα έλαμπε από χαρά! Είναι μια σπουδαία βιβλλιοπώλησσα που έχει αφιερώσει όλη της ζωή σ’ αυτή τη δουλειά και την κάνει άριστα. Πώς αλλιώς, αφού δίνει όλη της την ψυχή; Είχε στολίσει τόσο όμορφα τον χώρο, είχε ετοιμάσει κουλουράκια και μελομακάρονα και τα πρόσφερε γενναιόδωρα σε όλους.
Την ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά για την σπουδαία εμπειρία που μου χάρισε, αλλά και την τόση αγάπη. Της εύχομαι ολόψυχα να είναι γερή, να χαίρεται τα εγγονάκια της και να έχει Καλά Χριστούγεννα και μια δημιουργική και χαρούμενη χρονιά!














Οι φωτογραφίες και το βίντεο είναι από τον Πληροφοριοδότη,  εισησιογραφικό site της Βέροιας: 
http://www.pliroforiodotis.gr/index.php/news/culture/book/38299-veroia-i-vasiliki-nevrokopli-parousiazei-to-xristougenniatiko-paramythi-tis-sto-vivliopoleio-iliotropio#.WiKlRlrQCNU.facebook 



Sunday, December 10, 2017

Κυριακὴ Ι᾽Λουκᾶ

Αποτέλεσμα εικόνας για ι λουκα

(Λουκ. 13,10-17)

Τῷ καιρῷ ἐκείνω, ἣν διδάσκων ὁ Ἰησοῦς 
10. ἐν μιᾷ τῶν συναγωγῶν ἐν τοῖς σάββασι.
11. καὶ ἰδοὺ γυνὴ ἦν πνεῦμα ἔχουσα ἀσθενείας ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, καὶ ἦν συγκύπτουσα καὶ μὴ δυναμένη ἀνακῦψαι εἰς τὸ παντελές. 
12. ἰδὼν δὲ αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς προσεφώνησε καὶ εἶπεν αὐτῇ· γύναι, ἀπολέλυσαι τῆς ἀσθενείας σου· 
13. καὶ ἐπέθηκεν αὐτῇ τὰς χεῖρας· καὶ παραχρῆμα ἀνωρθώθη καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. 
14. ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ἀρχισυνάγωγος, ἀγανακτῶν ὅτι τῷ σαββάτῳ ἐθεράπευσεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε τῷ ὄχλῳ· ἓξ ἡμέραι εἰσὶν ἐν αἷς δεῖ ἐργάζεσθαι· ἐν αὐταῖς οὖν ἐρχόμενοι θεραπεύεσθε, καὶ μὴ τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου.
15. ἀπεκρίθη οὖν αὐτῷ ὁ Κύριος καὶ εἶπεν· ὑποκριτά, ἕκαστος ὑμῶν τῷ σαββάτῳ οὐ λύει τὸν βοῦν αὐτοῦ ἢ τὸν ὄνον ἀπὸ τῆς φάτνης καὶ ἀπαγαγὼν ποτίζει; 
16. ταύτην δέ, θυγατέρα Ἀβραὰμ οὖσαν, ἣν ἔδησεν ὁ σατανᾶς ἰδοὺ δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη, οὐκ ἔδει λυθῆναι ἀπὸ τοῦ δεσμοῦ τούτου τῇ ἡμέρᾳ τοῦ σαββάτου; 
17. καὶ ταῦτα λέγοντος αὐτοῦ κατῃσχύνοντο πάντες οἱ ἀντικείμενοι αὐτῷ, καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἔχαιρεν ἐπὶ πᾶσι τοῖς ἐνδόξοις τοῖς γινομένοις ὑπ’ αὐτοῦ.



Thursday, December 7, 2017

Νύχτα θαυμάτων στο βιβλιοπωλείο "Τοξίδη" της Αριδαίας - 6.12.17


Στο ιδιαίτερα φιλόξενο βιβλιοπωλείο του πατέρα Τοξίδη και της θυγατέρας του, Ελένης, στην Αριδαία, ξεδιπλώσαμε το παραμύθι “Νύχτα Θαυμάτων” το απόγευμα της χθεσινής ημέρας. Ήταν μια ξεχωριστή παρουσίαση αυτή για μένα, ή για να το πω ορθότερα, μια ώρα πλαισωμένη από παρουσίες αγγέλων… 
Λίγο αφότου μπήκα στον πανέμορφο χώρο της εκπαιδευτικού και συγγραφέως Ελένης Τοξίδου που ως γνήσια Μακεδόνισσα αμέσως πρόσφερε έναν ζεστό καφέ, ως από μηχανής θεός εμφανίστηκε μπροστά μου η θεία Δέσποινα με την νύφη της και τον εγγονό της -τον οποίο ειχα και χρόνια να δω. Δεν ειχα προλάβει να τους ειδοποιήσω και η αιφνίδια αυτή χαρά με έκανε να νιώσω σαν στο σπίτι της γιαγιάς μου…
Πριν αρχίσουμε το παραμύθι, ένας άλλος μικρός άγγελος, απ’ αυτούς που μπορούμε και βλέπουμε αλλά δεν μπορούμε να ακούσουμε, ήρθε με το βιβλίο στα χέρια για να του γράψω αφιέρωση. Γελούσε, μόνο γελούσε… γελούσε και άστραφτε… κι ό,τι ήθελε να πει, το έλεγε η μανούλα του που από την μέρα της γέννησής του ανέλαβε να ανοίξει το δρόμο που συνήθως οι κοινωνίες κλείνουν σε κάτι τέτοιους αγγέλους και τα κατάφερε θαυμάσια έως σήμερα…
Μικρά και μεγάλα παιδιά, μπαμπάδες, μαμάδες και γιαγιάδες ήρθαν και κάθισαν με έναν τρόπο σχεδόν αόρατο και αθόρυβο. Η θεία κάθησε στην πλαϊνή μου πολυθρόνα, σιωπηλός μα ταυτόχρονα τόσο γλαφυρός αφηγητής του ωραιότερου παραμυθιού που υπάρχει, του παραμυθιού της ζωής… Δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησα και πότε τελείωσα… Δεν κατάλαβα πώς έγινε και τελειώνοντας, όχι μόνο δεν ένιωθα κουρασμένη, αλλά αντιθέτως αυτή η παρέα των γλυκών ανθρώπων με είχαν ξεκουράσει σαν να ήταν αυτοί που μου έλεγαν το παραμύθι κι εγώ τους άκουγα… 
Τελειώνοντας, ο μικρός άγγελος σηκώθηκε από το καρεκλάκι του κουνώντας τρισευτυχισμένος τα χέρια πάνω κάτω και λάμποντας ακόμα παραπάνω από πριν… Η στιγμή αυτή με πλημμύρισε ευτυχία και έμεινε χαραγμένη στην καρδιά μου…
Τόσο ήσυχα και ταπεινά ήρθαν ένα ένα τα παιδιά μετά να λάβουν τις αφιερώσεις στα βιβλία που αγόρασαν, τόσο θεαματικά το ανιψούδι μου έβγαζε τις φωτογραφίες που του ανέθεσα να τραβήξει, δίνοντας σε κάθε στιγμή τη μοναδικότητα που της άξιζε… τόσο υπομονοετικά η θεία και η νύφη της, η Καίτη, περίμεναν τελευταίες να υπογράψω τα δικά τους βιβλία και να αποχαιρετιστούμε, και τόσο πλουσιοπάροχα μας φρόντισε μετά η Ελένη σε ένα έξοχο εστιατόριο της περιοχής που όταν πλέον το ταξίδι της επιστροφής στην Θεσσαλονίκη με συνταξιδιώτη και οδηγό τον καλότατο Παύλο Κλαρίδη, τον υπεύθυνο πωλήσεων του εκδοτικού οργανισμού Λιβάνη, ξεκίνησε, ένιωθα πως επιστρέφω από μια βόλτα στον παράδεισο…

Ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι, που συντέλεσαν σε αυτήν την ομορφιά κάτω από την πλουσοπάροχη ευχή του εορτάζοντος μεγάλου Ιεράρχη που γιόρταζε, του τόσο προσφιλούς μας αγίου Νικολάου, ώστε μόνο ένα ελάχιστο μα και απέραντο “ευχαριστώ” μπορώ να τους αποδώσω τώρα εμποτισμένο με βαθιά ευγνωμοσύνη και συγκίνηση…

















Wednesday, December 6, 2017

Ἃγιος Νικὸλαος ἐπὶσκοπος Μὺρων Λικὶας ὁ θαυματουργὸς.

Σχετική εικόνα


Ὁ Νικόλαος, πρέσβυς ὢν ἐν γῇ μέγας,
Καὶ γῆς ἀποστὰς εἰς τὸ πρεσβεύειν ζέει.
Ἕκτῃ Νικόλεώ γε φάνη βιότοιο τελευτή.

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε τον 3ο αιώνα μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από γονείς ευσεβείς και πλουσίους και έδρασε την εποχή των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού (284 – 304 μ.Χ.), Μαξιμιανού (286 – 305 μ.Χ.) και Μεγάλου Κωνσταντίνου.Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Αλλά ο Νικόλαος, εμπνεόμενος από φιλάνθρωπα συναισθήματα, διέθετε την περιουσία του για να ανακουφίζει άπορα, ορφανά, φτωχούς, χήρες, στενοχωρημένους οικογενειάρχες. Ένας μάλιστα, θα διέφθειρε τις τρεις κόρες του, προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα. Όταν το έμαθε αυτό ο Νικόλαος, μυστικά σε τρεις νύκτες εξασφάλισε την προίκα των τριών κοριτσιών, αφήνοντας 100 χρυσά φλουριά στην κάθε μία. Έτσι, οι τρεις κόρες αποκαταστάθηκαν και γλίτωσαν από βέβαιη διαφθορά.
Στην συνέχεια αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο, λόγω όμως της ξεχωριστής αρετής του τιμήθηκε, χωρίς να το επιδιώξει, αρχικά με το αξίωμα του Ιερέα στα Πάταρα και συνέχεια με το αξίωμα του αρχιεπισκόπου Μύρων.
Από τη θέση αυτή καθοδηγούσε με αγάπη το ποίμνιό του και ομολογούσε με παρρησία την αλήθεια. Για το λόγο αυτό συνελήφθη από τους τοπικούς άρχοντες και ρίχτηκε στη φυλακή.
Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Μάλιστα έλαβε μέρος στην Α’ Οικουμενική Σύνοδο, όπου ξεχώρισε για τη σοφία και την ηθική του τελειότητα.
Ο Άγιος Νικόλαος ήταν προικισμένος και με το χάρισμα της θαυματουργίας με το οποίο έσωσε πολλούς ανθρώπους και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά την κοίμησή του το 330 μ.Χ. Για παράδειγμα όταν κάποτε κινδύνευσε κάποιος στη θάλασσα – λόγω σφοδρών ανέμων – και επικαλέστηκε το όνομα του αγίου σώθηκε και μάλιστα ενώ βρισκόταν στη μέση του πελάγους βρέθηκε αβλαβής στο σπίτι του. 
Το θαύμα έγινε αμέσως γνωστό στην Πόλη και ο λαός προσήλθε αμέσως σε λιτανεία και αγρυπνία προκειμένου να τιμήσει το θαυματουργό Άγιο.
Περί των Ιερών Λειψάνων του Αγίου
Ο τάφος του Αγίου Νικολάου στη Βασιλική του Μπάρι, ανοίχθηκε αναγκαστικά το 1953 μ.Χ., κατά την διάρκεια αναστηλωτικών εργασιών, την νύκτα της 5ης προς 6ης Μαΐου. Για τον σκοπό αυτό συγκροτήθηκε επιτροπή από τον Πάπα, με Πρόεδρο τον τότε Ρωμαιοκαθολικό Αρχιεπίσκοπο του Μπάρι Ερρίκο Νικόδημο, στην οποία ανατέθηκε η κανονική αναγνώριση των λειψάνων του τάφου. 
Παράλληλα ο αναγνωριστικός έλεγχος και η καταμέτρηση των οστών ανατέθηκε στον Καθηγητή της Ανατομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπάρι Λουΐτζι Μαρτίνο και τον βοηθό του Γιατρό Αλφρέντο Ρουγγίερι.
Τα Λείψανα μέσα στη λάρνακα έπλεαν σέ ένα διαυγές, άχρωμο και άοσμο υγρό, το οποίο είχε βάθος τρία περίπου εκατοστά. Η εξέταση του υγρού αυτού από τα Ινστιτούτα Χημείας και Υγιεινής του Πανεπιστημίου του Μπάρι απέδειξε, ότι επρόκειτο για καθαρό νερό, ελεύθερο από άλατα και στείρο από μικροοργανισμούς! Η έρευνα απέδειξε, ότι το υγρό αυτό προήρχετο από τις μυελοκυψέλες των σπογγωδών οστέων!
Η τρίτη ιστορικά ανακομιδή έγινε την νύκτα της 7ης προς 8ης Μαΐου 1957 μ.Χ., με σκοπό νέα αναγνώριση, καταμέτρηση, ανατομική και ανθρωπολογική μελέτη, πριν την οριστική κατάθεση στην λάρνακα, μετά το πέρας των αναστηλωτικών εργασιών. Στην ιατρική ομάδα συμμετείχε την φορά αυτή και ο Γιατρός Λουΐτζι Βενέζια.
Τα αποτελέσματα της ανθρωπολογικής εξετάσεως των Ιερών Λειψάνων υπήρξαν εντυπωσιακά. Διαπιστώθηκε, ότι ανήκαν σέ ένα και το αυτό άτομο και μάλιστα σε άνδρα που είχε ύψος 1.67 περίπου, τρεφόταν κυρίως με φυτικά προϊόντα και πέθανε σε ηλικία μεγαλύτερη των 70 ετών. 
Το άτομο αυτό ανήκε στην λευκή Ινδοευρωπαϊκή φυλή.
Η κατάσταση ορισμένων οστών έδειξε ακόμη, ότι το άτομο στο οποίο ανήκαν, πρέπει να είχε υποφέρει πολύ κάτω από ιδιαίτερα δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, που του άφησαν σημάδια στην υπόλοιπη ζωή του.
Η αγκυλωτική σπονδυλοαθρίτιδα και η διάχυτη ενδοκρανιακή υπερόστωση, πρέπει να κληρονομήθηκαν από κάποια υγρή φυλακή, όπου πέρασε αρκετά χρόνια της ζωής του και μάλιστα σε προχωρημένη ηλικία.
Η ιχνογραφική ανάπλαση του προσώπου, με την μέθοδο της υπερσκελετικής αναπλάσεως των μαλακών μερών της κεφαλής, απέδωσε επίσης θεαματικά αποτελέσματα. 
Τα σχετικά ιχνογραφήματα που δημοσίευσε ο Καθηγητής Μαρτίνο, βρίσκονται σε συμφωνία με τις παλαιότερες απεικονίσεις του Αγίου, εκείνη της Αγίας Μαρίας της Πρώτης (στη Ρώμη, 8ος ή 9ος αιώνας μ.Χ.) και αυτή του Παρεκκλησίου του Αγίου Ισιδώρου, στον Ναό του Αγίου Μάρκου (στη Βενετία, ψηφιδωτό του 12ου αιώνα μ.Χ.).
Δηλαδή, με τις εξετάσεις των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, πιστοποιήθηκε η γνησιότητά τους, αποδείχθηκε επιστημονικά η μυροβλυσία του και επίσης ότι η πάροδος του χρόνου δεν άμβλυνε την μνήμη των βασικών χαρακτηριστικών της μορφής του, όπως τα διέσωσε η Ορθόδοξη εικονογραφική παράδοση (πρόσωπο ασκητικό, ευγενικό, με αρμονικές αναλογίες, υψηλό και πλατύ μέτωπο, μεγάλα μάτια – ελαφρά βαθουλωτά – έντονα ζυγωματικά, φαλάκρα). (Βλ. Αντ. Μάρκου, «Τα Λείψανα του Αγ. Νικολάου Επισκόπου Μύρων της Λυκίας και οι ιστορικές τους περιπέτειες»· Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία» Λευκωσίας, φ. 44/1994, σελ. 98 – 106· αγγλική έκδοση από το Κέντρο Παραδοσιακών Ορθοδόξων Σπουδών Έτνας Καλιφορνίας, 1994).

Monday, December 4, 2017

Tραγούδι της αγίας Βαρβάρας


Ήταν στου Μαξιμιανού τα χρόνια η Βαρβάρα
Και κόρη ενός φανατικού ειδωλολάτρη, άρα
Για τον Χριστιανισμό αυτός δεν ήθελε ν’ ακούει
Ήταν και πολύ πλοίσιος κι η ομορφιά είχε λούσει
Την κόρη την μονάκριβη κι αυτός ανησυχούσε
Μην του την κλέψουν ξαφνικά, σκιάχτηκε, αγωνιούσε
Να μην την βλέπουν άνθρωποι να μη τη βλέπουν τα άστρα
Της χτίζει πύργον αψηλό, θεόρατο σαν κάστρα
Πότε έρχεται η Κυριακή και πότε η Δευτέρα
Η κόρη δεν το κάτεχε, έρχεται όμως μια μέρα
Εκείνος που δεν σταματούν μπροστά του μήτε τείχη
Μήτε ανθρώπινες βουλές και της χαρίζει τύχη
Που θα τη ζήλευαν πολλοί στον κόσμο και στην πλάση
Την κόρη την άγαπησε, δε θέλει να τη χάσει
Της φανερώνεται κρυφά, το Φως Του της χαρίζει
Κι ενώ ο πατέρας της τυφλό τον πύργο της τον κτίζει
Ζητά από τους μάστορες η κόρη παραθύρια
Αφού πλέον μυήθηκε στης πίστης τα μυστήρια
Και να ‘ναι τρία πρόσταξε στο όνομα της Τριάδας
Μα το ‘μαθε ο Διόσκουρος και με οργή μαινάδας
Που η κόρη του ‘ναι χριστιανή, ορμάει με ένα ξίφος
Να τη σκοτώσει θέλοντας με αγριεμένο ύφος
Η αγία φεύγει στα βουνά, αυτός τη συλλαμβάνει
Στον άρχοντα τον τοπικό τη δίνει και την βάνει
Στα σίδερα της φυλακής κι όταν την ανακρίνει
Η αγία μοιάζει έλαφος που ξεδιψά σε κρήνη
Με τόση χάρη κι αρχοντιά ομολογεί την πίστη
Που άμεσα διδάχθηκε από τον Έναν Μύστη
Θυμώνει ο Μαρκιανός, μαρτύρια της βάζει
Ο ίδιος πατέρας της την κόρη του τη σφάζει
Την ώρα που το έγκλημα έχει αποτελειώσει
Έρχεται ένας κεραυνός που εκείνον θα σκοτώσει
Πρώτη Ιουνίου ήτανε το δυο χιλιάδες τρία
Που ο Αθηνών Χριστόδουλος, ζητά απ’ τη Βενετία
Και πείθει Ρωμαιοκαθολικούς να δώσουν της αγίας
Τμήμα από τα λείψανα που ‘χουν στης εκκλησίας
Του αγίου Μάρκου λάρνακα κι ύστερα εναποτέθη
Μες στον ομώνυμο ναό της Αττικής κι εδέχθη
Τα πλήθη των προσκυνητών όπου τη ευλαβούνται
Και τη μεγάλη χάρη της πάντοτε επικαλούνται.
Προστάτις πυροβολικού ειναι σε πολλές χώρες
Κι απ’ τον αιφνίδιο θάνατο στις δύσκολες τις ώρες
Γι’ αυτό και το ποτήριο της Θείας Κοινωνίας
Που έχουν οι εικόνες της στα χέρια της αγίας
Να προλαβαίνουν οι άνθρωποι λίγο πριν τελευτήσουν
Τα Άχραντα Μυστήρια αυτοί να κοινωνήσουν
Αλλού σε Πύργο στέκεται τρίθυρο ή κρατάει
Ένα κλαδάκι φοίνικα για να μας ευλογάει.