Labels

Monday, November 12, 2007

Εν δυο τρία! Εν δυο τρία!



Έλα μικρό μου,
πέρνα το φτεράκι σου απ' τη μέση μου,
-λεπτή γραμμή του ορίζοντά μου
που ενώνει ουρανό και γη-.

Έλα μου, τώρα,που προσμένω μήνες τούτο το βαλσάκι να χορέψουμε,δυο βήματα να κάνουμε μπροστά κι ένα λίγο πιο πίσω,
βήμα το βήμα να διαβούμε όλη τη σάλα της ζωής χορεύοντας.
Έλα, χαρά μ ου,
ανάψανε τα φώτα, άρχισε η γιορτή!
Άσε τον κόσμο να κοιμάται περιμένοντας τα όνειρα.
Εμεις γεννάμε τα όνειρα
αγρυπνώντας μαγεμένοι απ' το αιώνιο φως.
Τη μέρα πίνουμε τον ήλιο
να ξεχειλίσει το φιλί μας τη φωτιά,
τη νύχτα πλέκουμε φωλιές τα δάχτυλα για πεφταστέρια,
να τα στρώσουμε φανάρια στα μονοπάτια της καρδιάς
όταν θά έρθουν μαύρα τα σκοτάδια.
Έλα, ακριβό μου, να χορέψουμε,
εγώ από δω κι εσύ από κει, τα δυο μας
πάνω απο την αποσταση, τις πίκρες και το θάνατο
που νόμιζε μπορεί να μας χωρίσει.
Αγαπούλα μου, έλα,
σβήνουν τα φώτα της γιορτής,
οι οργανοπαίχτες μάζεψαν τις νότες,
κι οι πόρτες κλείνουν με βαριά κλειδιά.
Μας βγάζουν έξω μάτια μου, τέλειωσε, λέει, ο χορός.
Νομίζυον πως μας μέλλει... Τι ξέρουν, άραγε, αυτοί;
Για μας η μουσική ειναι η αδιάκοπη πνοή μας.
Δεν έχει πόρτες ανοιχτές - κλειστές για μας,
αφού στους δρόμους γεννηθήκαμε
κι αυτούς ταχτήκαμε να περπατούμε.
Τους δρόμους που χρυσή κλωστή
υφαίνουν πόντο πόντο οι Κυριακές μας

Κράτα με, μικράκι μου,
χόρευε και γέλα με τ' αθώο γέλιο σου,
αυτό που τόσο γρήγορα χώνεψε μέσα του
τα δάκρυα του κόσμου,
χάιδεψε τη λύπη του, έπαιξε τους καημούς του βόλους...

Κράτα με, χόρευε και γέλα!
Γιορτάζεις σήμερα, αγγελάκο μου!
Τα χέρια μας και τα φτερά μας εκτινάχτηκαν,
αγκάλιασαν τον χρόνο, άυλο και ύλη, σώμα ψυχή.

Κράτα με, χόρευε και γέλα, να σ' ακούω πάντα!
Κάνε γιορτή την κάθε μέρα μου,
κάθε μου μέρα κάνε Κυριακή,
για να σου μοιάζει, μη σε λησμονώ...


Το κείμενο αφιερώνεται στη μνήμη του Θεολόγη-Μηνά που γιόρταζε χθες.
Οι φωτογραφίες είναι του Πορφύρη και τον ευχαριστώ θερμά.
Η μουσική το Οριένταλ βαλς του Κυριάκου Καλαϊτζίδη από το cd Εξορία, εκδ. Εν Χορδαίς, τον οποίο επίσης ευχαριστώ πολύ.

39 comments:

  1. ΘρασύβουλοςNovember 12, 2007 at 7:53 PM

    Αχ και μ'αρέσουν οι χοροί σου!! Τους περιγράφεις πάντα τόσο ωραία!
    Πήρα τα αποτελέσματα απ'το τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού!!!!

    ReplyDelete
  2. έχεις ένα ορθογραφικό λάθος
    "Νομίζυον πως μας μέλλει... Τι ξέρουν, άραγε, αυτοί;"

    Τώρα μου θύμισες τα λόγια ενός διάσημου σαξοφωνίστα: "Τα πάντα έχουν ένα ρυθμό ακόμη και η καρδιά μας". Συνέχισε με αυτό το ρυθμό Βασιλική, τον ονειρικό

    ReplyDelete
  3. "Κράτα με, χόρευε και γέλα, να σ' ακούω πάντα!
    Κάνε γιορτή την κάθε μέρα μου,
    κάθε μου μέρα κάνε Κυριακή,
    για να σου μοιάζει, μη σε λησμονώ..."
    Απλά υπέροχο! Να αγαπάς και να λαχταράς και να πονάς.
    Βασιλική μου, σ'ευχαριστούμε και πάλι που ζωγράφισες με τις λέξεις εικόνες ολοζώντανες μέσα στην ψυχή μας!

    ReplyDelete
  4. Σταματώ στους δρόμους που υφαίνουμε κάθε Κυριακή...
    Νομίζω όλη η ουσία κρύβεται εκεί... στης καθημέρας τις Κυριακές!!!
    Καλό σου βράδυ!!!

    ReplyDelete
  5. Καλησπέρα πέρα για πέραααααααααααα! που λέει κι ο Καραγκιόζης!

    Θρασυβουλάκο μου, περιμένω τα νέα σου στο προσωπικό μέηλ, ε, δεν τα βγάζουμε όλα στη φόρα στα μπλογκ, ε;
    Φιλιά κι χαίρομαι να χαίρεσαι!

    ReplyDelete
  6. Ηλιογραφάκο μου, ευχαριστώ για την διόρθωση. Λέω όμως να μην το διορθώσω, γιατί είναι καλό να υπάρχει τουλάχιστον ένα λάθος σ' ένα κείμενο. Ακολουθώ την τακτική των Περσών υφαντουργών που όταν έφτιαχναν, λέει, τα περίφημα χαλιά τους, άφηναν πάντα στο τέλος μια κλωστή να κρέμεται, κάτι που χτυπούσε στο μάτι, αλλά αυτοί το έκαναν επίτηδες ώστε να μην θεωρηθεί τέλειο το χαλί τους και προσβάλλουν τον Θεό, που είναι ο μόνος τέλειος!

    Καλά... δεν αγγίξαμε και το τέλειο, μην τρελαθούμε κιόλας, απλά έχω κέφια και γράφω ό,τι μου κατέβει. Όσο ο ρυθμός ηχεί μέσα μου θα γράφω, όταν θα σταματήσει θα σταματήσω. Στα χέρια του είμαι. Δεν τον κρατάω εγώ, εκείνος με καρατά...
    Καλό σου βράδυυυυυυ!!!!

    ReplyDelete
  7. Καλή μου @Boutsouka, από χθες θέλω να σε διαβάσω και δεν προλαβαίνω, είναι μεγάλο το κείμενό σου και θέλω να έχω τον χρόνο και την ησυχία να το δω, αλλά θα το δω, πού θα πάει;
    Ωραίες ευχούλες μου έδωσες και σ' ευχαριστώ! Μακάρι να μην πονουσαμε, αλλά μάλλον ακατόρθωτο το βλέπω... οπότε, είπα να κάνω τον πόνο τραγούδι, τι άλλο πια; Και μετά κάπως γίνεται κι όλα αλλάζουν...
    Καληνύχταααααα!!!!
    Ναι, φωνάζω σήμερα, γιατί από το να γράφω θα προτιμούσα να σας έχω εδώ παρέα και να τα λέμε και να τα πίνουμε! Εγώ είμαι φανατική βλέπεις του live! Τέλος πάντων, ό,τι μπορούμε!

    ReplyDelete
  8. Ένα φιλι -στο μάγουλο, να μην παρεξηγηθούμε κιόλας- @Onisime!

    ReplyDelete
  9. Μ' ένα χορό έσμιξες χώρους μακρινούς. Θα χαμογελά η ψυχή του.

    ReplyDelete
  10. Ευαισθησία εκπεφρασμένη
    άβυσσος νικημένη!
    Εύγε σου Βασιλική μας, με τα ωραία και τα μοιραία σου! Αγγίζεις τις πιο μύχιες χορδές της ψυχούλας μας. Και λέω προς εμένα:
    Ψυχή μου, ψυχή μου, ανάστα, τι καθεύδεις;

    ReplyDelete
  11. Σιγουρα χαμογελά @Sot!
    Δεν ήξερε να κάνει και τίποτα άλλο... Μοίραζε χαμόγελο και χάδι, συχνά ανάμεσα σε αναρίθμητες σκανδαλιές!!!
    Καλημέρα φίλε μου!

    ReplyDelete
  12. Μ' έκανες και γέλασα @π.κ μου, με τα ωραία μου και τα μοιραία μου!!!
    Δεν είναι εύκολη εποχή το φθινόπωρο, όλο άλματα απαιτεί κι εμείς τι άλλο να κάνουμε εκτός από προπόνηση;

    Είχα έναν δάσκαλο στην κινησιολογία, από το Μπαλί, τον Tapa Sudana, που μας έλεγε πως η αληθινή άσκηση αρχίζει την στιγμή που τα έχεις φτύσει! Μέχρι τότε, δεν έχεις κάνει και τίποτα, απλώς έφτασες στα όριά σου! Το θέμα είναι να συνεχίσεις από κει και πέρα!!! Ώπα!

    ReplyDelete
  13. Βασιλική μου, ένα φιλί να του στείλω, με φτερά, να τον φτάσει εκεί που είναι.
    Δεν χάνονται όι αγάπες, τίποτα δεν χάνεται. Εκεί είναι με άλλη μορφή.
    Εκεί, μέσα μας, γύρω μας. Υπάρχουν, τους κρατάμε, μας κρατούν. Και μετουσιώνονται.

    Λεπτό υφάδι ο λόγος σου, απαλά, παίρνει κομμάτια από την αγάπη μας,να χαριστούν σε εκείνον, κι' ας μη τον έχουμε γνωρίσει, τι σημασία έχει. Έχει φτερά η αγάπη και ξέρει να φτάνει εκεί που πρέπει, όπου και να είναι το "εκεί".

    ReplyDelete
  14. Mrs Smith μου, σ' ευχαριστώ για όλα... Δεν έχω τίποτα να προσθέσω...
    Καλό βραδάκι και καλή σου μερα κορίτσι μου!

    ReplyDelete
  15. Θρασύβουλέ μου καλέ, θα σου απαντήσω ιδιαιτέρως στο μέηλ σου...
    Τώρα σου εύχομαι ένα ήσυχο και καλό βραδάκι!

    ReplyDelete
  16. Πριν φύγει η νύχτα κι έρθει η επόμενη μέρα θα ήθελα να μνημονεύσουμε λίγο τον μεγάλο άγιο που γιορτάζει σήμερα και που δεσπόζει στην Θεσσαλονίκη πλάι στονάγιο Δημήτριο, καθώς ο ναός του είναι και ο μητοπολιτικός ναός της πόλης μας.
    Μιλώ για τον μέγα Ησυχαστή άγιο Γρηγόριο Παλαμά που η προσευχή του όλη του τη ζωή ήτανε:
    Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, φώτισόν μου το σκότος.

    Το απόγευμα που κατάφερα να περάσω από το "σπίτι" του, είχαν ανοιχτό το λείψανό του με την αρχιερατική στολή του, καθώς ήτανε και αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης τον 14ο αι.
    Να είναι πάντα κοντά μας, με όλους μας, και να παρακαλεί και για μας να φωτίζει ο Θεός τα σκοτάδια μας.
    Καλό βραδάκι σε όλους
    και καλό μας ξημέρωμα!

    ReplyDelete
  17. Βασιλική το χρώμα της φλόγας είναι απίστευτο, χειμωνιάτικο! Δίνει άλλη αίσθηση στο χώρο! Ένα ποτήρι κρασί δίπλα στο τζάκι είναι ότι πρέπει. Καλό σου βράδυ!

    ReplyDelete
  18. Έτσι είναι @Μενέλαε, γι' αυτό κι εγώ πάω τώρα να πιω το κρασάκι μου!
    Καληνύχτα!

    ReplyDelete
  19. '..μη σε λησμονώ...'

    Στις αξίες δεν τους πρέπει η λησμόνια..

    ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ το ...βαλσάκι σου!!!

    Καλό σου μεσημέρι!

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιες

    ReplyDelete
  20. Bασιλική μας,έτσι δεν είναι οι αγάπες;χωρίς επιτήδευση.με απλότητα που αφοπλίζει.κι ίσως να είναι ο μόνος τρόπος για να κουβαλάμε εντός και τους χαμούς των αγαπημένων.

    ReplyDelete
  21. @φύρδην μύγδην μάλλον είσαι μεσημεριανός τύπος, ε;
    Σου στέλνω κι εγώ μια γλυκιά καληνύχτα!

    ReplyDelete
  22. @Ερμία μου,
    ναι, έτσι είναι οι αγάπες μας, οι ατέλειωτες αγάπες μας που δεν χάνονται ποτέ, όσο τις έχουεμε στην καρδιά μας.
    Έχω μια ευτυχία σήμερα, Παναγία μου!
    Κι έπεσε και τόση κίνηση και στα δύο μέηλ μου που καταχάρηκα με πολλούς ανθρώπους...
    Κι αύριο που θα δω και πολυαγαπημένους φίλους χαίρομαι ακόμα παραπάνω!
    Και τω Θεώ δόξα!

    ReplyDelete
  23. Και πριν καληνυχτίσω
    θα πω κι ένα μεγάλο ευχαριστώ
    στον Άρη μου, τον Άρη Δαβαράκη,
    που μου έγραψε δύο υπέροχα σχόλια
    τα οποία το μπλογκ τα έσβησε χωρίς την άδειά μου,
    και όπως είπε κι ο ίδιος τώρα ταξιδεύουν στο σύμπαν, κι εμένα κάτι τέτοια πολύ μου αρέσουν όταν συμβαίνου. Αφού ούτε κι εγώ δεν τα διάβασα και χαίρομαι πάρα πολύ γι' αυτό, γιατί έτσι ταξιδεύω κι εγώ και όλα αποκτούν άλλες διαστάσεις!!!
    Και πήρα σήμερα και τις φωτογραφίες της εκδήλωσης από τον Ιανό και είναι υπέροχες υπέροχες υπέροχες κι έτσι έχω τις μοναδικές στιγμές και τους αγαπημένους μου εκεί να τους βλέπω και να τους καταχαίρομαι και τα μικρά παιδιά και το ωραίο μαγαζί του Ιανού και όλαααααα!!! Μια μεγάλη ομορφιά!

    Καλό βράδυ σε όλους όλους όλους!
    Κι ας αφήσουμε να παίζει το βαλσάκι μας μέχρι την Κυριακή!

    ReplyDelete
  24. Εύχομαι λοιπόν, η κάθε σου μέρα νάναι Κυριακή. Πλην όμως όχι συννεφιασμένη, αλλά ηλιόλουστη!

    ReplyDelete
  25. To διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, αφήνω τη μουσική του -υπέροχη- χαλί. Έγραψες πάλι, ευαίσθητα, τρυφερά, σκέψεις βασιλικές. Καλό σου βράδυ :)

    ReplyDelete
  26. Να δώσει ο Θεός @none μου να είναι όντως κάθε μας μέρα Κυριακή!
    Και ηλιόλουστη! Γιατί ο ήλιος αν είναι μέσα μας, μάλλον δεν έχει τόση σημασία αν έξω έχει σύννεφα, ε;
    Με το καλό να ξημερώσουμε αύριο άλλη μία Κυριακή, και να τη ζήσουμε!

    Γρηγορίου, Αρχιεπισκόπου Νεοκαισαρείας και Γενναδίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, αύριο.
    Χρόνια πολλά στους αγαπημένους εορτάζοντες!

    ReplyDelete
  27. Δωράκι μου, η μουσική μαγικό χαλί που μας πάει κι όλο μας πάει και μας δίνει φτερά να πετάμε, αφού αυτό θέλουμε!
    Καλό βράδυ καλή μου!

    ReplyDelete
  28. Άγια Ανάσταση και αύριο κι εύχομαι κάθε δώρημα τέλειο!
    Από καιρό έχω στείλει σας δυο βιβλία. Ελπίζω ότι δε χάθηκαν δια του Βραδυδρομείου...

    ReplyDelete
  29. Να ζήσετε να το θυμάστε το αγγελούδι σας, Βασιλική μου.

    Όταν πέθανε η μητέρα μου, ένας φίλος μου έγραψε στο μπλογκ: "οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν τους ξεχνάμε". Το πιστεύω!

    ReplyDelete
  30. Χαμόγελο και χάδι στις καρδιές μας με τους γλυκούς ήχους από το βαλσάκι, το κείμενό σου Βασιλική. Καλή εβδομάδα.

    ReplyDelete
  31. Βασιλικούλα ζάχαρη, Βασιλικούλα μέλι..
    Πόσο δύναμη μου δίνεις να ήξερες, σε μια περίοδο ψυχικά τρωτή.

    Σε παίρνω μαζί μου, στην τσέπη μου, στν ψυχή μου. Να με κάνεις να πατώ στη γη ως κάτι ιδιαίτερο.

    Καλή συνέχεια.

    Γιώργος.

    ReplyDelete
  32. Καλημέρα @π.κ μου κι ευχαριστώ για τις ευχές πολύ.
    Δεν ήρθε τίποτα δυστυχώς, θα το ξανακοιτάξουμε κι έχουμε κι εμείς κάτι να σου στείλουμε, για να δούμε τι γίνεται...

    ReplyDelete
  33. Καλέ μου @Άλεξ, που ήθελα να σου γράψω και στο μπλογκ σου αλλά αυτό που ήθελα να σου πω δεν ήθελα να γραφτεί δημόσια, οπότε το άφησα... ξέρεις κι εγώ έτσι πιστεύω, με την αγάπη και την μνήμη κρατάς κάπιον ζωντανό για πάντα.
    Έλα όμως που τελευταία αρχίζω και σκέφτομαι όλους αυτούς που κανείς δεν του θυμάται και με πιάνει μια στεναχώρια, οπότε για να την νικήσω την στεναχώρια λέω πως αυτοί που δεν τους θυμάται κανείς είναι ακόμα πιο ζωντανοί. Δεν μπορώ να αποδείξω τίποτα επ' αυτού, αλλά έτσι ησυχάζω και τους σκέφτομαι κιόλας, ακόμα κι ανώνυμα, λέω πως κάποια σημασία θα έχει, δεν μπορεί... τι να κάνω που τους θέλω όλους ζωντανούς, είτε έτσι είτε αλλοιώς...

    ReplyDelete
  34. Χαμόγελο και χάδι η αγάπη σας @σταυροδρόμι... ευχαριστώ!

    ReplyDelete
  35. Δεν ξέρεις πόσο μ' αρέσει αυτό το Βασιλικούλα, που έχω και καιρό να το δω γραμμένο και άνοιξε η καρδιά μου πολύ που το είδα, @Γιώργο μου,
    και τώρα εγώ χαμογελώ διπλά από σένα, γιατί μ' αυτά που έγραψες σκέφτηκα:
    ααααααααα!!!!!!!!!!! έγινα Τοσοδούλα και χωράω τώρα και στις τσέπες των παιδιών, γιούπι!!!!!!!!!!
    Αχ, τίποτα δεν είναι σαν τα παιδιά! Εσύ κράτα με στην τσέπη σου κι εγώ να προσπαθώ να σου μοιάσω, εσένα και όλα τα ψυχουλάκια της ηλικίας σου... κι από κει και κάτω!

    Το επόμενο ποστ λέγεται:
    Γράμμα στον Γαλάζιο μου Μπαμπά.
    Δεν μπορώ να το ανεβάσω γιατί δεν δουλεύει ντιπ καταντιπ ο υπολογιστής στο σπίτι και τώρα είμαι στη δουλειά κι έτυχε να έχω κενό. Πάνω που πήγα να στεναχωρηθώ σκέφτηκα πως αυτό είναι ζαβολιά του μικρού Θεολόγη και ξεκαρδίστηκα στα γέλια. Ε, άμα του άρεσε τόσο το ποστ αυτό, χαλάλι του, ας μείνει όσο θέλλει κι ας μην μπορώ να ανεβάσω καινούριο.. Μόνο μη μου χάσει τα αρχεία μου με την βλάβη αυτή γιατί τότε θα του βάλω τις φωνές!!!

    Καλή μέρα σε όλους και με το καλό να γιορτάσουμε αύριο τα Εισόδια της Θεοτόκου. Να μπει η Παναγία μας στον Ναό, να πάρει κι εμάς μαζί της... για λίγο περισσότερη δύναμη που έχουμε όλοι μας τόσο ανάγκη...

    ReplyDelete
  36. Το μπλογκ σου είναι ολόκληρο ψυχογράφημα, και τα σχόλια περιβόλι!!!

    Χρόνια Πολλά γενικώς, να είμαστε καλά να ζούμε τα ωραία με χάρη, τα άσχημα με ακόμη περισσότερη χάρη και πολλή κατανόηση και θέλω να δω Μπαζίλικα ντήαρ αν τελικά θα κάνουμε τραγουδιστικό ντουέτο σε κανένα ποστ σου, να συμπληρωθεί η θεματολογία σου: ποίηση, κι άλλη ποίηση, οίστρος, μουσική, κι άλλη μουσική, λογοτεχνία, ζωγραφική, φωτογραφία και... ιλαροτραγωδία (αυτό για το ντουέτο, όσο καλή φωνή και να έχεις, που έχεις, εμένα δε με σώζεις μάνα μου!)
    :)))))

    Φιλιά στην παρέα, να μου είστε όλοι σας καλά!

    ReplyDelete
  37. Καλημέρα φιλενάδα! Βοήθειά μας η Παναγία σε όλα μας όπως τα είπες! Κι εσύ να μας είσαι καλά και στας προσταγάς σου, ντουέτο θέλεις, θα το έχεις! Φιλιά κοριτσάρα μου!!!

    Καλημέρα και Χρόνια πολλά και γλυκά σε όλους!

    ReplyDelete
  38. Ναι, τίποτα δεν είναι σαν τα παιδιά Βασιλική!

    Ζηλεύω τα παιδιά που σε έχουν κοντά… ειδικά μετά που η δασκάλα της Γ' τάξης του Δημοτικού εδώ, έδωσε ένα, απαράδεκτο για μας, θεατρικό κείμενο στα παιδιά για να το "ανεβάσουν" τα Χριστούγεννα. Κι όταν ρωτήθηκε με ποια κριτήρια επέλεξε το συγκεκριμένο κείμενο, απάντησε πως δεν υπάρχουν και πολλά που γράφτηκαν για τα Χριστούγεννα!

    Με την ελπίδα να μην ήταν άτοπη η αναφορά μου αυτή, θα ήθελα να γράψω κάτι στο Θεολόγη:
    Μικρέ Θεολόγη, ψυχούλα γλυκιά, από της θείας σου την αγκάλη κι από της Αγάπης την κρήνη, μάζεψε φιλιά και σκόρπισέ τα στους πεινασμένους αγγέλους της γης, μέρες που είναι.

    ReplyDelete
  39. Ρωξάνη μου γλυκύτατη,
    μ' εσένα φαίνεται να κλείνει αυτό το ποστ, γιατί επιτέλους γράφω από το σπίτι και ο υπολογιστής μου ήταν μόνο μια ζαβολιά του Θεολόγη και τίποτα παραπάνω!!!
    Τι να απαντήσω τώρα για την δασκάλα σας; Μήπως δεν ξέρω τι γίνεται; Δεν θα πω τίποτα. Όσο μπορείτε να παταάτε λίγο πόδι. Εντάξει, δεν υπάρχουν πολλά θεατρικά και μάλιστα καλά, το ξέρω. Αν θέλεις σου στέλνω διασκευασμένο από μένα σε θατρική μορφή το γνωστο Κοριτσάκι με τα σπίρτα που είναι έξοχο και το έχω ανεβάσει σε σχολείο, πειράζοντας ελαφρώς το φινάλε του και κάνοντάς το πιο αισιόδοξο...
    Ο Θεολογάκος που τόσο ωραία του έγραψες τα διαβάζει όλα και γι' αυτό είμαι τόσο βέβαιη όσο για το ότι ακόμα ζω!
    Πολλλά φιλιά κι αν θέλεις το κείμενο γράψε μου στο μέηλ μου να σου το στείλω.
    Καιρός να ανεβάσω τώρα το Γράμμα στον Γαλάζιο μου Μπαμπά!

    ReplyDelete

Σχόλια