Άγιος Νικόλαος

 

Λύτρωση - χάι κου

Κλάμα τ’ ουρανού

Ξεδίψασε τα δάση

Και τους χειμάρρους

Έδεσσα

Στην λαϊκή της γειτονιάς και ο ΠΑΟΚ

 

Πρωταγωνιστες Χατζιδακις

Καλό μήνα!

Η επόμενη μέρα

Πολλά μας δίδαξε και μας διδάσκει η ανατροπή της καθημερινότητάς μας. Το θέμα είναι πόσο καλοί μαθητές θα αποδειχθούμε, όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτό μας. Ακροβατούμε πάνω σε μια κοφτερή λεπίδα που απ’ τη μια έχει τη ζωή κι απ’ την άλλη τον θάνατο. Εκεί ακροβατούσαμε πάντοτε, απλώς μια αίσθηση τεχνητής ασφάλειας, μας έκανε να το λησμονούμε και να εφησυχάζουμε. Παραμελημένα υπαρξιακά ερωτήματα αναδύθηκαν από τα έγκατα της συνείδησής μας και ζητούν απαντήσεις. Άλλοι καταφεύγουμε σε ιδεολογήματα που αφήνουν για μια ακόμη φορά αμέτοχη την καρδιά μας, και άλλοι επιχειρούμε το μέγα άλμα που μόνο ψυχικό και πνευματικό μπορεί να είναι ως ενάντιο στη βόλεψη μας, στα θέλω μας, στο Εγώ μας, χάριν του άλλου. 

Ναι, δεν έγινε ο άνθρωπος για το Σάββατο, αλλά το Σάββατο για τον άνθρωπο. Δεν έγινε ο άνθρωπος για την Λατρεία, αλλά η Λατρεία για τον άνθρωπο. Αν ο άνθρωπος χαθεί, η Λατρεία παύει να έχει νόημα. Αν δεν χάσεις την ψυχή σου δεν θα την βρεις. Με άλλα λόγια αν δεν αφήσεις στην άκρη το Εγώ σου χάριν του άλλου, δεν θα τη βρεις την ψυχή σου. Θα χαθεί και θα είσαι εσύ που θα την οδήγησες στον χαμό.

Η επόμενη μέρα δεν επιτρέπεται να είναι ούτε καταθλιπτική ούτε κυριευμένη από τον φόβο. Δεν μπορεί να ειδωθεί ως ήττα ούτε ως καταστροφή επί των πεδίων της κοινωνικής και της προσωπικής ζωής μας. Μπροστά μας ανοίχτηκε ένα απέαντο στάδιο μεγάλου αγώνα. Σώθηκαν πολλές ζωές μέχρι σήμερα στην πατρίδα μας και οφείλουμε να κάνουμε τα πάντα για να σωθούν κι άλλες. Αντί να σκεφτόμαστε τι χάσαμε ο καθένας μας προσωπικά, θα εστιάσουμε στις ζωές που θα κερδηθούν κι ας τα χάσουμε εμειίς όλα. Πάντα θα είναι πιο σημαντικός ο άλλος και η ζωή του, από εμάς τους. ίδιους και τη ζωή μας, τη βόλεψή μας, τις επιθυμίες και συνήθειές μας. Μόνο χαρά μπορούμε να έχουμε που καλούμαστε να συμμετέχουμε σ’ αυτόν τον αγώνα. Μόνο χαρά. Χαρά πεισματική, περήφανη, ακατάλυτη, ανεμπόδιστη, απροσκύνητη σε πάθη και μικρότητες που μας χωρίζουν, μας κάνουν μίζερους, τυπολάτρες, μικρόψυχους, θλιβερούς εγωκεντρικούς ατομιστές.

Αυτά σκέφτομαι όταν περπατώ κάθε απόγευμα στο δασάκι της γειτονιάς μου. Δεν είναι δικές μου οι σκέψεις. Τις τραγουδούν κάθε απόγευμα τα πουλιά. Εγώ απλώς μια μετάφραση κάνω...

  

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης

Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης: ο άγιος φίλος των λεπρών

Ο π. Ευμένιος γεννήθηκε το 1931 στην Εθιά Μονοφατσίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης και ήταν το όγδοο παιδί μιας φτωχής & πιστής οικογένειας. Έγινε μοναχός σε ηλικία 17 χρονών, αγωνίστηκε για την καλλιέργεια της ψυχής του με αγάπη και προσευχή και δοκιμάστηκε σκληρά και από την ασθένεια της λέπρας, αλλά και αργότερα, ενώ ήταν ήδη ιερέας, από δαιμονική επιρροή, με την οποία βασανίστηκε ψυχοσωματικά και ελευθερώθηκε μετά από πολλές προσευχές, αγρυπνίες και εξορκισμούς σε μοναστήρια της Κρήτης, όπως στις μονές Κουδουμά και Παναγίας Καλυβιανής.

Η λέπρα τον έφερε στο Νοσοκομείο Λοιμωδών στην Αγία Βαρβάρα Αθηνών. Εκεί θεραπεύτηκε αλλά, βλέποντας τον ανθρώπινο πόνο, αποφάσισε να παραμείνει στο Νοσοκομείο ως ιερέας, για να βοηθήσει όσο μπορούσε την ανακούφιση των συνανθρώπων του! Εκεί λοιπόν “θα αρχίσει το ποιμαντικό του έργο, που μπροστά του γονατίζουν οι έχοντες θεολογικά πτυχία και εκκλησιαστικά αξιώματα”.

Η αγάπη του και ο ασκητικός του αγώνας έφεραν σ’ αυτόν τη χάρη του Θεού και ο ταπεινός ιερέας (λειτουργούσε στο ναό των αγίων Αναργύρων Ιατρών Κοσμά & Δαμιανού, μέσα στο Λοιμωδών) έφτασε σε μεγάλο ύψος αγιότητας -το οποίο διατηρούσε κρυφό όσο μπορούσε- και αξιώθηκε να λάβει το προορατικό χάρισμα, να ζήσει υψηλά πνευματικά βιώματα και οράματα και να βοηθήσει πάρα πολλούς ανθρώπους κάθε κοινωνικής τάξης και μορφωτικού επιπέδου, όχι μόνο με τις συμβουλές και την προσευχή του αλλά και με την αγιασμένη παρουσία του.

Ο Γέροντας αγαπούσε όλο τον κόσμο, κάθε άνθρωπο προσωπικά, και ήταν ένας ιδιαίτερα γελαστός άγιος – το τρανταχτό γέλιο του ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του – όπως και πολλές φορές έβγαινε από το Ιερό, κατά τη λειτουργία, με τα γένια του βρεγμένα από δάκρυα, αφού προσευχόταν για όλους τους πονεμένους και δυστυχισμένους συνανθρώπους μας και είχε προφανώς και το χάρισμα των δακρύων.

«Ο παππούλης μας γελούσε, γελούσε πολύ. Γελούσε με εμάς τους ανθρώπους και μας μετέδιδε τη χαρά του. Γελούσε με τους αγίους, με την Κυρία Θεοτόκο, με τους αγγέλους, και μας μετέδιδε πάλι τη χαρά των αγίων, της Κυρίας Θεοτόκου, των αγγέλων, γι’ αυτό, όταν πηγαίναμε εκεί, μπορεί να ήμαστε στενοχωρημένοι και κουρασμένοι ψυχικά ή σωματικά, αλλά φεύγαμε… πετώντας.

Ο π. Ευμένιος γελούσε πολλές φορές και κατά τη διάρκεια των ακολουθιών, μπορεί την ώρα που διάβαζε το ιερό ευαγγέλιο ή όταν εθυμίαζε την Κυρία Θεοτόκο στην «Τιμιωτέρα». 

[...] «Όποιος τον πλησίαζε, έβλεπε έναν ιερέα, έναν καλόγερο, με έντονη χαρά στο πρόσωπό του. Αυτή η χαρά, πολλές φορές, εκφραζόταν με πολλά γέλια, που αναμιγνύονταν με τα λόγια του ή ξεχύνονταν από τις άκρες των κλειστών χειλιών του, όταν έμενε σιωπηλός. Το καταλάβαινες ότι ήταν γέλια ενός χαριτωμένου ανθρώπου [δηλ. ανθρώπου με θεία χάρη], μιας καρδιάς ξέχειλης από αληθινή, θεία γαλήνη και χαρά, που χυνόταν έξω και δρόσιζε, ξενίζοντας  τους άλλους.

Ήταν εμφανές ότι ο π. Ευμένιος προσπαθούσε να συγκρατηθεί από ταπείνωση, να μη φανεί αυτή η αγία ιδιαιτερότητα, μα δεν το κατάφερνε πάντοτε.

Ο επίσης μεγάλος σύγχρονος άγιος Γέροντας Πορφύριος έλεγε για τον Γέροντα Ευμένιο: «Να πηγαίνετε να παίρνετε την ευχή του Γέροντα Ευμένιου, γιατί είναι ο κρυμμένος Άγιος των ημερών μας. Σαν τον Γέροντα Ευμένιο βρίσκει κανείς κάθε διακόσια χρόνια». 

Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών ευτύχησε να γνωρίσει το λεπρό άγιο μοναχό Νικηφόρο Τζανακάκη (από τα Χανιά), που, αν και τυφλός από την ασθένειά του, έγινε μεγάλος πνευματικός πατέρας των χριστιανών και δάσκαλος του Γέροντα Ευμένιου.

Τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε στο Νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την 23η Μαίου 1999 παρέδωσε το πνεύμα του στον Κύριο και τάφηκε, σύμφωνα με την επιθυμία του, στον τόπο που γεννήθηκε (στην Εθιά). 

Επιμέλεια: Θ. Ι. Ρηγινιώτης

Θεόφανής ουρανός - χάι κου

Σε γαρ υμνούσαν 

Άγγελοι, Αρχάγγελοι,

Ουρανός και γη

Σε γαρ προσκυνεί

Η αυλή των έργων σου

Ρίγη θαλάσσης

Η Διαθήκη

Κληρονόμος του Θεού

Το ποίημά του

* Θεοφάνεια 2020

Εικόνες της αντίπερα όχθης - Νιου Χάμσερ - Μπίνγχαμπτον - Ίθακα

Επόμενος σταθμός το Νιου Χάμσερ, η πολιτεία των δασών, των λιμνών και της ελευθερίας. Σύνθημά της, να ζεις ελεύθερος ή να πεθαίνεις. Και το σύνθημά της αντικατοπτρίζεται και στους νόμους της.  Αξιωνόμαστε για δεύτερη φορά την στοργική φιλοξενία του π. Παναγιώτη. Δεν προλαβαίνουμε αυτή τη φορά την μεθυστική πολυχρωμία των φύλλων που προσελκύει κάθε φθινόπωρο τους εικονολάτρες ταξιδιώτες του κόσμου. Εκτός από τα απυρόβλητα έλατα, όλα τα υπόλοιπα είναι γυμνά και διάγουν με υπομονή το στάδιο του σκληρού χειμώνα. Ξέρουν αυτά. Γι’ αυτό και σιωπηλά υπομένουν. Θα έρθει και πάλι η Άνοιξη. Μπορεί να αργήσει λίγο, αλλά σίγουρα θα έρθει. Οι μέρες περνούν με συζητήσεις, βιβλία, αναγνώσεις, περιπάτους και μαγειρέματα. Πρώτη φορά θα ψήσω κολοκύθα στον φούρνο που η γεύση της θυμίζει ψημένο κάστανο. Η χαρά του υπάρχειν ανασταίνεται στην συνύπαρξη με τις συγγενικές εκείνες ψυχές που ο Θεός φέρνει στο δρόμο του ανθρώπου για να τον παραμυθήσει. Χιονίζει. Ασπρίζουν τα έλατα, ασπρίζουν και τα γυμνά δέντρα, ασπρίζει και η λίμνη. Η Χεβρώνα προβάρει το χριστουγεννιάτικο της ένδυμα και η μοδίστρα εποχή κάνει τις αναγκαίες τελευταίες επιδιορθώσεις. Πολλοί από τους κατοίκους θα αναχωρήσουν σαν αποδημητικά πουλιά για θερμότερες πολιτείες και οι υπάλληλοι της πολιτείας θα φροντίζουν τα σπίτια τους.

Θα αναχωρήσουμε για το Μπίγχαμπτον και θα χαρούμε την φιλοξενία του Κώστα και της Μαργαρίτας, φίλων των νεανικών μας χρόνων. Διάσημος φωτογράφος ο Κώστας Σακελλαρίου εργάστηκε χρόνια για τα μεγαλύτερα έντυπα της Αμερικής ως φωτορεπόρτερ σε πολέμους και έζησε χρόνια στην Κωνσταντινούπολη όπου και τον πρωτοανταμώσαμε. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του επιβάλλουν την ευαισθησία τους στο πανέμορφο σπίτι. Το λεύκωμά του “Οι τελευταίοι Έλληνες της Πόλης" κυκλοφόρησε πριν χρόνια από τις εκδόσεις Άγρα. Το πρωί η πανέμορφη πόλη θα ντυθεί με τη σειρά της στα λευκά. Το χιόνι δε βρίσκει κανέναν από τους κατοίκους απροετοίμαστο. Πρωί πρωί θα βγουν και θα καθαρίσουν το δρόμο που περνά μπροστά από το σπίτι τους προκειμένου να μην γλύστρισουν οι διαβάτες. Νωρίς το απόγευμα οι φίλοι μας, θα μας μεταφέρουν στο Ίθακα, δηλαδή στην αμερικάνικη Ιθάκη. Εκεί ο Κυριάκος με το μουσικό σχήμα Φάρος θα δώσουν την επόμενη συναυλία στο πανεπιστήμιο του Cornell. Πριν τη συναυλία θα περάσουμε για έναν καφέ από το σπίτι της Αυστραλέζας Γκέηλ που οι μελέτες της για το ρεμπέτικο και την παραδοσιακή μουσική εδώ και πολλά χρόνια την έχουν κάνει γνωστή στην Ελλάδα, την Αμερική και σε πολλά μέρη του κόσμου. Η λεπτοκαμωμένη αρχόντισσα έχει διατηρήσει τη χάρη του παιδιού πλάι στη σοφία του ηλικιωμένου. Ο σύζυγός της, περίφημος καθηγητής του Πανεπιστημίου στις θετικές επιστήμες, από τη στιγμή που βγήκε στη σύνταξη, ζωγραφίζει με μελάνι και τα έργα του κοσμούν το σπίτι πλάι σε πολλά  άλλα έργα τέχνης. Είναι από τα ζευγάρια που τα βλέπεις και λες μέσα σου, ναι, αυτό είναι ένα αληθινό ζευγάρι. 

Στην υποδοχή της μεγαλόπρεπης αίθουσας μας περιμένουν χαρωπά φιλότιμα ελληνόπουλα που σπουδάζουν στο Κορνέλ. Παιδιά λαμπερά που άφησαν τη βόλεψή τους και παλεύουν για ενα καλύτερο αύριο. Η Γκέηλ προλογίζει τη συναυλία πάνω στο πατάρι με την άνεση έμπειρου παρουσιαστή. Θα σιγοτραγουδάει από κάτω όλα τα παραδοσιακά τραγούδια του προγράμματος. Ο κόσμος θα συγκινηθεί, θα θυμηθεί, θα νοσταλγήσει, θα θαυμάσει. Οι μουσικοί μας είναι ένας κι ένας, το επίπεδο και αυτής της συναυλίας ιδιαίτερα υψηλό.

Μετά το φαγητό, θα επιστρέψουμε στο Μπίγχαμπτον για να αναχωρήσουμε την επόμενη μέρα με χιονοθύελλα για την Βοστώνη. Τον τελευταίο και και πλέον προσφιλή προορισμό του ταξιδιού μας. Η μεγάλη και ιστορική αγκαλιά της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού μας περιμένει...

Εικόνες της αντίπερα όχθης - Princeton

Οι μέρες σαν σελίδες του συναρπαστικού κεφαλαίου Ταξίδι στην Αμερική καλπάζουν  ίδια άλογα σε παραμυθένια ακρογυάλια.
Από τόπο σε τόπο φίλοι παλιοί, νέες γνωριμίες, η καρδιά τριαντάφυλλο δεν χορταίνει να ανθίζει καταμεσής του χειμώνα που φτάνει να μετουσιώνεται σε εποχή συμβολική σαν δοκιμασία που πρέπει να υπομείνεις αν θέλεις να ανθίσεις.
Ο Κυριάκος δίνει συναυλιες σε μερικά από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη του κόσμου. Princeton, Cornell, Harvard. Συνεργάζεται με το μουσικό σχήμα Φάρος που αποτελείται από τέσσερα νέα παιδιά, τον Γιώργο στα κρουστά, τον Βασίλη στο λαούτο, τον Πάνο στο κανονάκι και την Ειρήνη στο τραγούδιι. Τέσσερις ταλαντούχοι μουσικοί που σπούδασαν μουσική εδώ, εμβάθυναν στα άδυτα της τέχνης τους και δίνουν ήδη το προσωπικό τους στίγμα που γράφει ιστορία.

Φεύγοντας από την Νέα Υόρκη ο πρώτος σταθμός είναι το Πρίνστον. Μια λέξη που καθένας γνωρίζει και κάθε νους με διαφορετικό τρόπο τη φαντασιώνεται. Κι όμως καμιά φαντασία δεν μπορεί να πλησιάσει το ονειρώδες περιβάλλον στο οποίο εισέρχεται ο ταξιδευτής. Ο τόπος έχει από τη μία πλευρά το μεγάλο πανεπιστήμιο μέσα σε μια τεράστια έκταση πάρκου με πολλά κτίρια υποδειγματικής αρχιτεκτονικής της αρχοντιάς κι από την άλλη την ομώνυμη κουκλίστικη πόλη που χτίστηκε για το πανεπιστήμιο. Συναντούμε τον Δημήτρη Γόντικα, διευθυντή του Ελληνικού κέντρου σπουδών που ως ίδρυμα φέτος γιορτάζει τα σαράντα του χρόνια. Πατρική φιγούρα ο Δημήτρης,  έμπλεος  στοργής για τους φοιτητές που προστρέχουν σαν διψασμένα ελάφια στην ελληνική γραμματεία, τη λογοτεχνία και την ιστορία της. Ένας ιδιοφυής άνθρωπος που αφιέρωσε όλη του τη ζωή σ’ αυτή τη θέση και ανέδειξε τον τομέα που διευθύνει σε πρότυπο επιστημονικής μελέτης και διάδοσης της γλώσσας μας. Οι βιβλιοθήκες έχουν σήμερα πάνω από 20 εκατομμύρια βιβλία. Ανάμεσα σ’ αυτά υπάρχουν μοναδικά αντίτυπα που αγοράζονται σε δημοπρασίες όπως τα πρώτα βιβλία που εξέδωσε ο Cutemberg. 

Με παραδίδει σε μια Αμερικανίδα για να με οδηγήσει στην παιδική βιβλιοθήκη του Πρίνστον που είναι μια από τις πέντε μεγαλύτερες του κόσμου με 150.000 βιβλία απ’ όλα τα μέρη του πλανήτη. Ο μεγάλος ευεργέτης της αποφάσισε να δώσει ένα μέρος των χρημάτων του για να φτιαχτεί αυτός ο χώρος ύστερα από ένα τραγικό συμβάν στη ζωή του. Επιστρέφοντας μια μέρα στο σπίτι του βρήκε σφαγμένους τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Μπαίνω στη βιβλιοθήκη και το παραμύθι ζωντανεύει. Οι κατασκευές που διακοσμούν τον χώρο ειναι έργα μεγάλων καλλιτεχνών φτιαγμένα από φυσικά υλικά για να αγκαλιάζουν το πλέον φυσικό πλάσμα της ζωής, το παιδί. Ο μεγάλος όγκος των συλλεκτικών βιβλίων βρίσκεται στα υπόγεια. Για να τον επισκεφτώ θα πρέπει να κάνω μια αίτηση και να εγκριθεί. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο χρόνος που απαιτεί αυτή η διαδικασία. Την επόμενη μέρα αναχωρούμε. Έτσι θα μείνω διψασμένη να ονειρεύομαι την επόμενη μετάβαση.
Βγαίνουμε έξω με τη συνοδό μου που με ρωτά τι θα ήθελα να κάνω. Της απαντώ πως θέλω να καθίσω κάπου να γράψω. Ψάχνεις, λοιπόν, ένα όμορφο μέρος; Ναι. Έλα μαζί μου. Με οδηγεί σε έναν ακόμη μυθικό χώρο. Είναι μια βιβλιοθήκη σε σχήμα ροτόντας που πηγαίνουν οι φοιτητές να εργαστούν. Καθένας τους έχει τον υπολογιστή του, τα χαρτιά του και τα βιβλία του. Τι ωραία που είναι να αλληλεπιδρούν και τα τρία αυτά μεταξύ τους. Δε θέλω να φύγω. Ξεχάστε με, λέω, αφήστε με εδώ για πάντα.
Η βραδινή συναυλία που στεγάζεται κάτω από τον τίτλο Εξορία, θα συγκεντρώσει καθηγητές και φοιτητές που ενδιαφέρονται για την ελληνική μουσική. Στη διάρκειά της θα βγουν χαρτομάντιλα, θα τρέξουν δάκρυα, θα δονηθούν καρδιές. Κι εγώ θα αποκτήσω μια νεαρή φίλη με την οποία θα περάσω τις επόμενες ώρες συζητώντας όπως συζητούν δυο φωτιές που ανταμώνουν. 

Εικόνες της αντίπερα όχθης - Νέα Υόρκη - Εικόνες 3, 4, 5, 6

Κεντρικος σταθμός των τρένων της Νέας Υόρκης. 

Ιδιαίτερα καλαίσθητο κτίριο και σαφώς επηρεασμένο από Ευρωπαϊκά πρότυπα. Και μεγάλο. Πολύ μεγάλο. Οπως όλα στην Αμερική. Από τα κτίρια, τα αυτοκίνητα, τους δρόμους, τα πανεπιστήμια μέχρι τις συσκευασίες των τροφίμων, τις μπουκάλες των ποτών, των απορρυπαντικών, του γάλακτος.

Οι παλιοί ουρανοξύστες αναδύουν μια ζεστασιά. Είναι η πατίνα του χρόνου, είναι τα υλικά κατασκευής τους, ο πιο διακοσμητικός σχεδιασμός, και ίσως κι ένα πιο ανθρώπινο μέτρο. Οι καινούργιοι υψώνονται εντυπωσιακά αιχμηροί σαν γιγάντιες βελόνες που ματαιοπονούν στην προσπάθειά τους να τρυπήσουν τα ούρνάια.  Από γυαλί και μέταλλο σε δυσθεώρητα ύψη κραυγάζουν, και η ιαχή τους δονεί τον πλανήτη. Εδώ είναι Αμερική, δεν είναι παίξε γέλασε. 

Που νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Εδώ είναι Νέα Υόρκη! λέει με ερντογανικό τσαμπουκά ο ταλαίπωρος υπάλληλος της εταιρείας στην οποία καταφεύγουμε για να αλλάξουμε τα ευρώ σε δολλάρια. Χωρίς προειδοποίηση μας έχουν κατακρατήσει το 20% για προμήθεια. Αυτό βέβαια είναι καθαρό κλέψιμο. Αλλά κι αυτή είναι η Νέα Υόρκη. Ζητούμε ακύρωση της συναλλαγής, αλλά η απάντηση είναι επιμόνως αρνητική. Πέρασε στο σύστημα και ό,τι περνά στο σύστημα πίσω δεν ξαναγυρνά. Ο υπάλληλος αυτός που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχε λίγο σκυμμένο το κεφάλι, εδώ νιώθει υπεράνθρωπος και υπερήρωας. Να κάτι από το οποίο στην Ελλάδα μας φύλαξε ο Θεός.

Ο ναός του αγίου Πατρικίου μου ααρέσει περισσότερο απο όλους τους καθολικούς ναούς που έχω επισκεφτεί ως σήμερα. Ίσως επειδή δεν είναι μαυρισμένος και ασυντήρητος όπως οι αντίστοιχοι ναοί της Ευρώπης που η μαυρίλα τους σε συνδιασμό με το αχανές τους ύψος συνθέτουν επιτυχώς το φάντασμα ενός τρομαχτικού μπαμπούλα. Στον άγιο Πατρίκιο τελούνται οι γάμοι της καλής κοινωνίας. Αυτός είναι και ο λόγος που στις μαρμάρινες κολώνες υπάρχουν οθόνες. Κάθε κολώνα και οθόνη. Πλήρη αναμετάδοση της τελετής μέχρι και στον τελευταίο προσκεκλημένο που δεν μπορεί να έχει οπτική επαφή. Εξάλλου, γιατί να προσέλθουμε σ’ ένα τέτοιο μυστήριο αν δεν έχουμε οπτική επαφή...

Το Σέντραλ Παρκ αποτελεί τον βασικό πνεύμονα πράσινου της γιγάντιας πόλης και σταθερό σημείο συνάντησης των κατοίκων και επισκεπτών της. Εξάλλου,  γι’ αυτό το επιλέξαμε κι εμείς ως κέντρο της παράστασής μας «Ο Αλησμόνητος κήπος». Παρέες νέων παιδιών βολτάρουν χαρωπές και θορυβώδεις, μοναχικοί περιπατητές βυθίζονται στους λογισμούς, συλλογισμούς και υπολογισμούς τους, μοναξιασμένοι άνθρωποι κάθονται στα παγκάκια παρέα με τα κινητά τους τηλέφωνα.

Έχω αρρωστήσει. Ψάχνω να βρω φαραμακείο. Ρωτάω και με οδηγούν σε ένα Σούπερ Μάρκετ. Στον κάτω όροφο, μου λέει η υπάλληλος. Κατεβαίνω τα σκαλιά και στέκομαι στο τελευταίο σκαλί. Μετεωρίζομαι. Αναρωτιέμαι αν βλέπω εφιάλτη ή ζω πράγματι αυτό που βλέπω. Σε έναν τεράστιο χώρο με διαδρόμους και ράφια χιλιάδες φάρμακα με περιμένουν. Δεν υπάρχει φαρμακοποιός να κουβεντιάσω μαζί του. Ούτε για δείγμα. Μια κινεζούλα μόνο που γονατισμένη παίρνει ένα ένα φάρμακο και διαβάζει τις ετικέτες τους. Ανεβαίνω επάνω και ψάχνω να βρω τον φαρμακοποιό. Δεν υπάρχει. Τρεις Μαυρούλας χτυπούν νούμερα στις τρεις ταμειακές μηχανές του Μάρκετ. Βγαίνω στο κρύο και μπαίνω στο ταξί. Ο νους μου δε χωρά αυτό που έζησα. Δυο μέρες μετά οι φίλοι μου εξηγούν πως υπάρχουν και τα φαρμακεία που έχουν φαρμακοποιούς και εκτελούν συνταγές...

Αλλάζει ο κόσμος και οι καταιγιστικές αλλαγές του  συμπαρασύρουν τα πάντα. Τι θα μείνει, τι θα λησμονηθεί; Τι θα αντισταθεί, τι θα υποκύψει; Τι θα βελτιωθεί, τι θα κακοποιηθεί; Πόση πληροφορία να αντέξει ο άνθρωπος; Πόση ταχύτητα; Πόση μοναξιά;

Ωστόσο, θα παραμένει πάντα παρήγορο και απαγορευτικό οιασδήποτε απελπισίας. Όσο περισσότερο αβοήθητος θα γίνεται ο άνθρωπος, τόσο περισσότερες ευκαιρίες θα δίνει στον Θεό να του παράσχει την βοήθειά του...

 Ο ιερός ναός του αγίου Πατρικίου

Σέντραλ Παρκ

Εικόνες της αντίπερα όχθης - Νιου Χάμσερ

Του Άη Δημήτρη

Τ’ Άη Δημητρού ανθίζουν τα χρυσάνθεμα

Κι ο άγιος μοιάζει κηπουρός της νιότης

Κι ως χρωματίζει τα λεπτά μας πέταλα

Ζωγράφος γίνεται ο στρατιώτης

Παιχνίδια στην άμμο

Καλό μήνα!

*Ιερός ναός των Δώδεκα Αποστόλων Θεσσαλονίκης

Χάι κου του κήπου

1. Σκλάβος του κήπου

Στον αφέντη ουρανό

Υποτάσσομαι

*

2. Κοίτα διαβάτη

Ο παράδειστος είναι

Μες στην αυλή σου

*

3. Αξίζει να ζω

Αν ανθίζω μια φορά

Όλο το χρόνο

*

4. Και να πεθαίνω

Χίλιες φορές αξίζει

Για μια Άνοιξη

*

5. Μη με προσπερνάς

Είπε το αγιόκλημα

Δρόμος σου ειμαι

Της ακοής

 Μην εμπιστεύεσαι μόνο τα μάτια σου

Άκου και τα πουλιά

Προμηνύουν τον ερχομό της άνοιξης

Κι ας μην τη βλέπουν

Ημεροστίχιο 1ης Φεβρουαρίου - Καλό μήνα!

Η καλογερική της άγαπης

Αξιοζήλευτο το τρία

αφού περιέχει τρία μοναδικά ένα

ή το ένα συν το δύο το ερωτικόν

Ζηλευτό και το δύο

όταν είναι ενωμένο σαν ένα

αλλά αφήνει και την πόρτα ανοιχτή στο τρίτο

Μα από όλα τελειότερο το ένα

που εσωκλείει το δύο, το τρία 

τον κόσμο ολάκερο

*φωτ. Εκκλησάκι της Άρτας

Ημεροστίχιο 18ης Ιανουαρίου

Όση πίστη χρειάζεται

Για να μετακινήσεις ένα βουνό

Άλλη τόση απαιτείται

Για να στρέψεις το βλέμμα σου

Εντός σου

Ημεροσίτχιο 2ης εβδομάδας Ιανουαρίου

8η Ιανουαρίου

Τέλειωσα το παλτό που έραβα

Απέξω μαύρο

από μέσα χρυσό

Σαν την καρδιά μου

Χρειάζομαι επειγόντως

έναν Θεό ανθρακωρύχο

-πριν της ζωής την κατολίσθηση

*

9η Ιανουαρίου

Ασπρομάλλης παραμυθάς ο Χιονιάς

Λησμονημένες ιστορίες αφηγείται

όπως

Η παρθενία, λέει

παγώνει και καίει

Δεν είναι ποτέ χλιαρή

*

10η Ιανουαρίου

Τίποτα καλό δεν έκανα σήμερα

Δεν δικαίωσα ούτε μια καλημέρα

Ας ποτίσω τουλάχιστον 

τα λουλούδια μου

τώρα που νύχτωσε

Να πιάσει μια σπιθσμή τόπο

η καληνύχτα

*

11η Ιανουαρίου

Κυνήγησέ με

Θα με πιάσεις κάποτε

Μην πάψεις στιγμή

Εγώ δε θα αντέξω πολύ

Αργά ή γρήγορα

καταγής θα πέσω

Εσύ το νου σου

Καταδίωξέ με ως το τέλος

Κι όταν σωριαστώ

Έλεος, άρπαξέ με

και κράτα με στην αγκαλιά σου

ως το χάραμα

*

12η Ιανουαρίου

Άγριο τέρας της νύχτας

βρυχάται ο βοριάς

- και φοβάμαι

Σκύλος που γαβγίζει δεν δαγκώνει

μου έλεγες πάντα, μπαμπά

Κι ο φόβος όμως δαγκώνει, μπαμπά

και δεν είσαι κοντά μου 

να με κρύψεις στα ράσα σου

Πιο φοβισμένος είσαι κι από μένα είσαι

Και τι μπορώ να κάνω

που με ήθελες κορίτσι

και ράσα δεν μπόρεσα να φορέσω ποτέ;

*

13η Ιανουαρίου

Ήτανε όμορφος σαν άγγελος

Κηλίδα αίμα δε στιγμάτισε την ομορφιά του

Η πόρτα της νταλίκας του ανοιχτή

Κι αυτός γερμένος προς τα έξω

ούτε που πάτησε το πόδι του στη γη

Πέρασε απευθείας στου ουρανού το πλατύσκαλο

Ξέρεις πώς είναι

να αντικρίζεις έναν άγγελο σ' αυτή τη σκάλα;

Ό,τι κι ο ήλιος

τη στιγμή που εκρήγνυται

*

14η Ιανουαρίου

Ο χριστιανός δε θέλει

να διορθώσει κανέναν άλλον

εκτός από τον εαυτό του

Περιέργως αυτό ενοχλεί και θυμώνει

όλους του κόσμου τους διορθωτές

- ερασιτέχνες και επαγγελματίες-

(αδιακρίτως)