Αποχαιρετώντας το 2020

 Ακούγοντας και διαβάζοντας τις ιστορίες των παλιών ανθρώπων για τους πολέμους που έζησαν, την πείνα, τις κακουχίες, τις στερήσεις και τους θανάτους πολλές φορές όλοι οι νεότεροι σκεφτήκαμε πως οι δικές μας οι γενιές ευτυχώς δεν έζησαν τίποτα απ’ αυτά. Οι προσωπικές μας δοκιμασίες από τις οποίες απαλλαγμένος δεν γεννήθηκε ακόμα άνθρωπος στον κόσμο και λίγο ή πολύ όλοι ζήσαμε και τις ζούμε στο διάβα της ζωής μας, βαραίνουν τόσο διαφορετικά από μια συλλογική συμφορά που συχνά μας ρίχνουν στην παγίδα της ψευδαίσθησης πως μόνο εμείς υποφέρουμε και πονούμε, πράγμα που κάνει τον πόνο μας αβάσταχτο οδηγώντας μας στην ατομική απελπισία. Γιατί η απελπισία και η απόγνωση είναι ατομικά χαρακτηριστικά. Τόσο ατομικά που καταντούν σκουριασμένα επτασφράγιστα κλουβιά για τη μοναξιασμένη μας ύπαρξη.

Ο χρόνος όμως που πέρασε μας χάρισε ένα ασύλληπτο δώρο. Κατάφερε μέσω την πανδημίας να μεταμορφώσει τον ατομικό πόνο μας σε συλλογικό. Έτσι, μας ελευθέρωσε από τα προσωπικά μας κλουβιά και ελεύθεροι ανοίξαμε τα πληγωμένα φτερά μας για να πετάξουμε στους αδερφούς μας, στους γείτονές μας, σ’ όλους τους τόπους της πατρίδας μας και σ’ όλες τις πατρίδες της γης. Η συλλογική συμφορά, θέλοντας και μη, μάς ένωσε όλους. Θρηνήσαμε και θρηνούμε τα απανταχού τέκνα της Ραχήλ που ο ιός ως άλλος Ηρώδης έδρεψε και δρέπει. Προσευχηθήκαμε και προσευχόμαστε κάθε μέρα για τους τεθνεώτες, τους συγγενείς τους, τους ασθενείς και τους ιατρούς τους. Δεσμεύσαμε την ελευθερία μας όχι μόνο επειδή αυτό μάς διέταξαν, αλλά γιατί για πρώτη φορά το νιώσαμε πως μπορεί η ελευθερία μας να οδηγήσει στον θάνατο τον αδερφό μας κι εμείς φονιάδες ποτέ δε θέλαμε να γίνουμε. Κρατήσαμε την ανάσα μας, σφραγίσαμε το στόμα, κλειδώσαμε τα χέρια προκειμένου να μη βλάψουμε τον διπλανό και να μη μας βρει κι εμάς το κακό. Κι έμειναν μόνο τα βουρκωμένα μάτια μας ν’ αγκαλιάζουν τους αγαπημένους και τ’ αφτιά μας ν’ ακούν την φωνή τους. Και διεστάλησαν τόσο οι αισθήσεις της ακοής και της όρασης που τ’ αφτιά μας κατάφεραν ν’ ακούσουν ακόμη και τα φτερουγίσματα των αγγέλων και τα μάτια μας να δουν μια αχτίδα από το Φως της Φάτνης.

Ανεπαίσθητα, αν και σχεδόν βίαια και ερήμην μας, εισήλθαμε στην ασκητική της αγάπης.  Κανείς δε μας ρώτησε. Και ποιος θα συγκατένευε αν τον ρωτούσαν; Κανείς μας βέβαια, αφού κανείς δε θέλει να πονά, να περιορίζεται, να στερείται, να θυσιάζεται. Οι καιροί της ευμάρειας, του βολέματος, της ατομικής μας ικανοποίησης και του υπερκαταναλωτισμού στους οποίους παραδοθήκαμε άνευ όρων, μας μεταμόρφωσαν σε νευρωτικά πλάσματα που καλπάζουν ανικανοποίητα για να προλάβουν, να επιδείξουν, να κατοχυρώσουν, να υπάρξουν συνήθως σ’ ένα φαντασιακό και εικονικό πεδίο. Η δυστυχία μας τις περισσότερες φορές πηγάζει από την αποτυχία μας επί του φαντασιακού και όχι του πραγματικού.

Η ευλογία του 2020 συνίσταται στο γεγονός ότι μας αφαίρεσε το φαντασιακό και το μάταιο κυνήγι του. Οι επίπλαστες ανάγκες μας κατέρρευσαν σαν χάρτινος πύργος. Αναγκαστήκαμε να περιοριστούμε στα εντελώς απαραίτητα. Μα κυρίως εξαναγκαστήκαμε να σταθούμε στον ίδιο τόπο. Ποιος μπορεί να πει πως δεν είχε ανάγκη αυτή τη στάση; Πόσοι άνθρωποι δεν δούλευαν ακατάπαυστα από τα μικρά τους χρόνια και μισούσαν τις αργίες που άνοιγαν στη ζωή τους ένα κενό τρομακτικό που ήταν παντελώς ανίκανοι να το ζήσουν και πόσο μάλλον να το γιορτάσουν; Σε πόσους γονείς δεν έλειπαν τα παιδιά τους και πόσα παιδιά δεν προλάβαιναν να γνωρίσουν τους γονείς τους; Πόσα ζευγάρια για χρόνια δεν προλάβαιναν ούτε ν’ ανταμώσουν; Πόσοι δεν στερήθηκαν την ανάγνωση ενός βιβλίου, την ενατένιση του ουρανού, την πληθωρική σιγή μπροστά σ’ ένα καντήλι; Πόσους δεν απορόφησε η εξαντλητική εξωστρέφεια και  πόσους δεν συνεπήρε το κυνήγι του πλούτου ή της δόξας με κάθε μέσο; Μα και πόσοι δεν αγνοήσαμε τον θάνατο που ήταν η μόνη βεβαιότητα της ζωής μας;

 

Η χρονιά που πέρασε μας χάρισε μια υποχρεωτική επανεκκίνηση χάριν μιας επανεκτίμησης των δεδομένων. Δεδομένων αγαθών, ανθρώπων, ιδεολογιών, συνηθειών, μέχρι και του δεδομένου Θεού. Το σπίτι μας από τόπος προσωρινής ανάπαυλας, έγινε το ασκητήριό μας. Μέσα σ’ αυτό, όπως συμβαίνει με τις σκήτες και τους ασκητές τους, εκπαιδευόμαστε πλέον πώς να αγαπάμε τον κόσμο όλον χωρίς γλυκερά λόγια, τετριμμένες αγκαλιές και ψεύτικα χαμόγελα. Τώρα εκπαιδευόμαστε στην ψηλάφηση του Αοράτου που δε ζητά τίποτα λιγότερο από την πάσχουσα καρδιά μας που φλέγεται σιωπηλά σταυρούμενη. Δεν παραιτούμαστε απ’ το ξαναβρούμε το σώμα των αγαπημένων και να το σφίξουμε πάνω στο δικό μας. Αλλά αυτή η αγκαλιά θα είναι πιο αληθινή και πιο γνήσια από ποτέ έχοντας περάσει από την πυρά της στέρησης.

 

Η χρονιά που πέρασε, όπως κι αυτή που ήδη ήρθε, είναι μια μοναδική ευκαιρία να συμμετάσχουμε από κοινού με όλο μας το πραγματικό και όχι φαντασιακό είναι, στο μέγα θαύμα, αλλά και δράμα, της ζωής και του θανάτου. Του έρωτα που συνέχει την κτίση. Την αιωνιότητα που χτυπά την πόρτα μας και για να την ανοίξουμε και να την υποδεχθούμε μπορούμε να το κάνουμε μόνο παραιτούμενοι από τις ψευδαισθήσεις μας και τις ματαιότητες στις οποίες επενδύσαμε ως τώρα. Γυμνοί και τετραχηλισμένοι, αλλά και ταπεινά ευτυχείς, μπορούμε όλοι μαζί και καθένας μόνος του να κάνουμε το άλμα το μεγαλύτερο από τη φθορά.

Καλή χρονιά!

Φθινόπωρο στη Σαλονίκη

 Αλλάζουν τα χρώματα στο δάσος, άλλάζουν και στις πόλεις, στα χωριά, στις καρδιές μας. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν αναχωρούν για το μεγάλο ταξίδι χωρίς να είναι δυνατόν να τους σφίξουν στην αγκαλιά τους οι δικοί τους. Πολλοί άλλοι χαροπαλεύουν στους νοσοκομειακούς θαλάμους, κι οι γιατροί με τις νοσοκόμες τούς υιοθετούν και τους κάνουν παιδιά τους, μανάδες τους και πατεράδες τους για να γίνουν από κοντινοί τους άνθρωποι, οι δικοί τους άνθρωποι. Αυτή είναι η πραγματικότητα των ημερών: οι νεομάρτυρες της πανδημίας. 

Κι όσοι ζούμε ακόμα ευχόμαστε, ευχόμαστε, ευχόμαστε και προσευχόμαστε. Για τους κεκοιμημένους, τους ασθενείς και τους θεράποντές τους. Για τους πενθούντες,  τους μόνους, τους ανήμπορους. 

Τα Χριστούγεννα που θα έρθουν δεν θα είναι μια γιορτή κατανάλωσης. Εξάλλου ποτέ δεν ήταν στ’ αλήθεια τέτοια. Δε θα είναι λαμπιόνια πολύχρωμα που αναβοσβήνουν και δώρα δεμένα σε χρυσαφένιες κορδέλες. Λαμπιόνια είναι πλέον τα δάκρυά μας για όσους χάθηκαν, κορδέλες χρυσαφένιες ο πόνος που έδεσε σφιχτά τις καρδιές μας για να τους τις κάνουμε δώρο γεμάτο αγάπη.

Όταν παύουν τα τραγούδια αρχίζουν οι ύμνοι. Όταν τελειώνουν τα λόγια αρχινούν οι προσευχές. Τα κεριά θα καίνε μέχρι να ξημερώσει το τέλος της συμφοράς. Κι η μεγαλύτερη συμφορά δεν είναι η αρρώστια και ο θάνατος. Η μεγαλύτερη συμφορά είναι η πέτρινη καρδιά μας, η ασπλαχνία μας και ό,τι οι ανόητοι πιστέψαμε πως είναι δικαίωμά μας και συμφέρον μας.

Σώσε μας, Κύριε, από τον εαυτό.μας...

Ο γιατρός μιας ολόκληρης χώρας… - του Αντώνη Καρπετόπουλου

184

Η ανακοίνωση του κ. Σωτήρη Τσιόδρα ότι σταματά τις καθημερινές ενημερώσεις για την εξέλιξη της πανδημίας στην Ελλάδα βάζει τυπικά ένα είδος τέλους στη φάση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, που η χώρα πέρασε το τελευταίο τρίμηνο. Τώρα βρισκόμαστε σε ένα στάδιο δυσκολότερο: πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον ιό, αφού περιορίστηκε η καταστροφική του δράση. Θα το απλοποιούσα περισσότερο και θα λεγα ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε χωρίς τον Τσιόδρα, την μεγάλη του ψυχραιμία, τις συμβουλές του και το κύρος του. Ο σπάνιος αυτός γιατρός προστάτευσε όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο τη χώρα, αλλά και την ίδια την λογική. Χωρίς την καθημερινή του παρουσία αυτό το τελευταίο ειδικά θα είναι δύσκολο.

Είναι εύκολο να πεις γιατί ο πολύς κόσμος εκτιμάει και κάπου μέσα του χαίρεται για τον Τσιόδρα. Πρώτα από όλα νομίζω πως οι πιο πολλοί εκτιμήσαμε το θάρρος του να βγει μπροστά. Λένε ότι όλα κρίνονται εκ των υστέρων και πως τα επιστημονικά συμπεράσματα βγαίνουν όταν οι ιστορίες ολοκληρωθούν, όμως στην προκειμένη περίπτωση η αρχή ήταν ό,τι πιο δύσκολο και κάποια πράγματα τα μετράς σωστά μόνο αν τα θυμάσαι καλά.

Πως άρχισαν όλα

Όταν ο Τσιόδρας εμφανίστηκε δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα πειθαρχούσαμε στα μέτρα κι ότι θα είχαμε λίγους νεκρούς. Ο λοιμωξιολόγος που θα αναλάμβανε την ενημέρωση θα μπορούσε να ταυτιστεί με ατελείωτους και οδυνηρούς θανάτους, με αδυναμίες του συστήματος Υγείας, με την εικόνα ενός κράτους σε απόλυτο πανικό. Θα μπορούσε εύκολα να γίνει ο πιο μισητός άνθρωπος της χώρας πόσο μάλλον όταν έλεγε που μας μιλά για κάτι που δεν γνωρίζει και τώρα μαθαίνει κι αυτός. Θα μπορούσε να μαζεύει τις κατάρες όσων χάνουν ανθρώπους, να γίνει το σύμβουλο μιας ιστορικής καταστροφής σαν αυτή που ζουν η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Αγγλία, που ανάμεσα στα πολλά λάθη που έκαναν είναι και το ότι άργησαν να εμπιστευτούν ένα γιατρό σαν αυτόν και μια επιτροπή όπως είναι η δική του. Μολονότι ο Τσιόδρας γνώριζε την πιθανότητα να μεταβληθεί η χώρα σε ένα τεράστιο νεκροταφείο δεν δίστασε τότε καθόλου να μας κοιτάξει στα μάτια ζητώντας μας προσοχή και κατανόηση. Το κανε δημιουργώντας μια εντελώς νέα εικόνα για τους λειτουργούς του Κράτους από αυτή που είχαμε συνηθίσει.

Ειλικρίνεια και ψυχραιμία

Όλα τα άλλα τα έφερε η ίδια η επιτυχία. Η Ελλάδα κατάφερε να αντιμετωπίσει τον ιό καλύτερα από χώρες πιο οργανωμένες και μεγαλύτερες γιατί αυτός ο υπέροχος άνθρωπος μίλησε από την πρώτη στιγμή μια μετρημένη γλώσσα συνδυάζοντας επιστημονική γνώση, αλήθεια και ειλικρίνεια αλλά κι ένα απαραίτητο διδακτισμό: μίλησε πολύ για το κακό σενάριο, δεν έκρυψε την ανησυχία του, δεν περιαυτολόγησε, δεν δίστασε να πει πως και ο ίδιος και οι συνεργάτες του μαθαίνουν καθημερινά και μαζί μας. Αλλά δεν ήταν μόνο μια σειρά από τηλεοπτικές παρουσίες η προσφορά του. Θυμίζω την παρουσία του στους προσφυγικούς καταυλισμούς, στα νοσοκομεία και στις κλινικές, στις συνοικίες των Ρομά στη Λάρισα όπου αντιμετώπισε ανθρώπους που τον έβριζαν χωρίς ποτέ του να χάσει την ψυχραιμία του.

Χάρη στο Τσιόδρα η Ελλάδα τα κατάφερε όχι μόνο γιατί όλοι κλειστήκαμε σπίτι, αλλά και γιατί όποιος είχε το πρόσταγμα έφτιαξε καραντίνες για τους επισκέπτες, δημιούργησε προστατευμένες ζώνες σε χωριά και συνοικίες, οργάνωσε τα αεροδρόμια, αντιμετώπισε σωστά ασθενείς που επέστρεψαν από το εξωτερικό άρρωστοι, πάλεψε με τον ιό σε κρουαζιερόπλοια, πλοία, δομές προσφύγων: και το έκανε παντού πολιτισμένα και ψύχραιμα. Ο Τσιόδρας κέρδισε τον σεβασμό του κόσμου ως επικεφαλής ειδικός και όχι απλά ως επιστήμονας. Και το ωραίο είναι ότι το έκανε μιλώντας χαμηλόφωνα, κοιτώντας τον φακό με συστολή, επαναλαμβάνοντας πως έχει ελάχιστες βεβαιότητες και ζητώντας ταπεινά τη συνεργασία μας. Πώς να μην τον λατρέψεις;

Γιατί τον αντιπαθούν

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει στην περίπτωση του να καταλάβει κανείς γιατί κάποιοι τον αντιπάθησαν, τον χλεύασαν και προσπάθησαν να τον απαξιώσουν, μολονότι τα αποτελέσματα της παρουσίας και της προσπάθειάς του προκαλούν ακόμα και σήμερα τον θαυμασμό του κόσμου ολόκληρου. Νομίζω πως όλοι αυτοί δεν είναι ένα ενιαίο κοινό, αλλά ανήκουν σε πολλές και διάφορες κατηγορίες –ευτυχώς όχι πολυπληθείς. Μεταξύ αυτών συναντάς συνομοσιολόγους που πιστεύουν πως ο ιός δεν υπάρχει ή δεν ήρθε στην Ελλάδα, «άρα δεν έκανε και τίποτα». Συναντάς τους συνηθισμένους γκρινιάρηδες του διαδικτύου που τα έχουν με όλα και όλους. Συναντάς διάφορους κακομοίρηδες που θα ήθελαν χιλιάδες θανάτους για μικροπολιτικό συμφέρον κτλ. Αλλά κυρίως συναντάς μια μερίδα ανθρώπων που είδε τον Τσιόδρα ως μια παράξενη απειλή: μιλάω για αυτούς που φοβούνται μήπως ο κόσμος ξαφνικά καταλάβει πως οι ειδικοί είναι στην κοινωνία μας περισσότεροι απαραίτητοι από τους λαοπλάνους, τους ρήτορες της μισαλλοδοξίας και όσους κάνουν καριέρες πολιτικές αναπαράγοντας σχήματα και λογικές προηγούμενων δεκαετιών.

Ενας ολόκληρος κόσμος πολιτικών, κολαούζων, παρατρεχάμενων, ίσως και ψηφοφόρων, εξακολουθεί να πιστεύει πως η πολιτική και η διαχείριση των κρίσεων είναι υπόθεση τάχα μου ηγετών, που αφουγκράζονται το λαό ή διατηρούν ακόμα το μονοπώλιο της γνώσης των αναγκών του. Για όλους αυτούς ο Τσιόδρας, που δουλεύει με μαθηματικά μοντέλα, που βασίζεται στην επιστημονική του κατάρτιση κι όχι στις δημοσκοπήσεις για το τι θέλει ο κόσμος, που δεν διστάζει να πάει στην εκκλησία για να δείξει συμβολικά πως όλοι πρέπει να είμαστε μαζί, είναι κάποιος που χαλά την πιάτσα – την πιάτσα τους. Σκεφτείτε πόσοι από δαύτους θα έχαναν τον ύπνο τους αν αύριο ως πολίτες ζητούσαμε ένα Τσιόδρα και για την οικονομία, και για την διοίκηση και την οργάνωση του κράτους και για την ασφάλεια και για την παιδεία. Σκεφτείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η πολιτική τάξη μας αν αύριο αυτό που μας ενδιέφερε θα ήταν να ψηφίζουμε όχι δήθεν αυθεντίες που έχουν το μαγικό τρόπο να λύσουν όλα μας τα προβλήματα με ένα νόμο κι ένα άρθρο, αλλά ανθρώπους που θα υπόσχονταν πως θα στηριχθούν σε ειδικούς και επιστήμονες που γνωρίζουν το αντικείμενο και μπορούν χωρίς φόβο να βγουν μπροστά, να σηκώσουν μανίκια, να αναλάβουν τη δουλειά με όπλο τη γνώση τους.

Η πίστη και η δύναμη

Όποιος έχει χρειαστεί σοβαρή ιατρική βοήθεια καταλαβαίνει ότι η πίστη στο γιατρό δίνει δύναμη: η πίστη στον Τσιόδρα έδωσε δύναμη στην χώρα – θα πρεπε εμείς όλοι χθες να μπορούσαμε να του πούμε ένα ευχαριστώ. Ο Τσιόδρας, εκτός όλων των άλλων, ήταν εξαιρετικά χρήσιμος για να θυμίσει σε μια χώρα που ψηφίζει δημοσιογράφους, άεργους νταλαβεριτζήδες του κομματικού σωλήνα και επαγγελματίες τηλεκαυγατζήδες πως υπάρχουν ακόμα κι εδώ ειδικοί που αξίζει να εμπιστεύεσαι για την επιστημονική τους γνώση κι όχι γιατί πλασάρουν τα σωστά συνθήματα. Ο Τσιόδρας αποχώρησε χθες ήσυχα, όπως ήσυχα ανέλαβε, θυμίζοντας ακόμα και στην τελευταία του εμφάνιση ότι για τον επιστήμονα αποτελεί χρέος να προσπαθεί να μάθει και να μην ξεχνά ότι πολλά δεν τα γνωρίζει. Είπε επίσης ότι είναι ένας άνθρωπος με αδυναμίες, «ένας άνθρωπος που φυσικά και δεν πρέπει να προβάλλεται σαν πρότυπο».

Συμφωνώ ότι δεν πρέπει να προβάλλεται σαν πρότυπο. Είναι πρότυπο.

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του Εδουάρδου Σακαγιάν.

https://antifono.gr/ο-γιατρός-μιας-ολόκληρης-χώρας/

Καλό μήνα!

Στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο, που το έχουμε δανειστεί, ο Φλεβάρης ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου -η χρονιά άρχιζε από τον Μάρτιο. Στο τέλος του χρόνου γίνονταν τελετές εξαγνισμού, και από το februum (= κάθαρση) ο μήνας ονομάστηκε Februarius. Από το Φεβράριος > Φεβράρης > Φεβλάρης προέκυψε η δημώδης ονομασία Φλεβάρης, που παρετυμολογικά συνδέεται με τη φλέβα, δηλ. ο Φλεβάρης ανοίγει τις φλέβες του (φλεβίζει) και βρέχει τον κόσμο -εξού και η παροιμία “Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει”.

Μάλιστα, στις θηλάζουσες υπήρχε η εθιμική συνήθεια, για την πρόληψη των παθήσεων των θηλών, να τηρούν απόλυτη αργία και νηστεία την ημέρα της Υπαπαντής, στις 2 Φεβρουαρίου, που σαράντισε η Παναγία-Λεχώνα. Η κάθε μικρομάνα πριν θηλάσει το βρέφος της σταύρωνε τις θηλές των μαστών της και έλεγε την παρακάτω επωδή τρεις φορές: 

“Φλεβάρη, φλέβες άνοιξε στις ρώγες των βυζιών μου για να βυζάξω το παιδί και να το μεγαλώσω για να βυζάξω τον γιο τον κανακάρικό μου”.

Ο Φλεβάρης είναι ο μόνος μήνας που έχει λιγότερες από 30 ημέρες, και γι’ αυτό λέγεται Κουτσοφλέβαρος, ενώ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας έχει κι άλλα ονόματα που δηλώνουν κάτι ανάλογο: Μικρός, Κουτσός, Γκουζούκης και Κούντουρον (ποντ. κοντή+ουρά). Και εξαιτίας αυτού, μια από τις παροιμιώδεις «ανύπαρκτες ημερομηνίες», είναι και η 30 Φεβρουαρίου, όπως είναι και οι 32 του μηνός, η μέρα του Αγίου Ποτέ (και του άλλου που αρχίζει απ’ το ίδιο γράμμα), ο μήνας που δεν έχει Σάββατο ή ο κόκκινος Μάης.

Υπάρχουν άφθονες λαϊκές παραδόσεις για το πώς έχασε τις μέρες του ο Φλεβάρης. Παραθέτω μία από το Σοποτό Αχαΐας, που περιλαμβάνεται στο κλασικό βιβλίο Παραδόσεις του Ν. Πολίτη: 

Ήτανε μια φορά μια γριά, κι είχε κάτι κατσικάκια. O Mάρτης τότες είχε είκοσι οχτώ ημέρες κι ο Φλεβάρης τριάντα μία. Ήρθε εκείνη την εποχή ο Mάρτης κι επέρασε χωρίς να κάμει χειμώνα. Kαι η γριά, από τη χαρά της που βγήκανε πέρα καλά τα κατσικάκια της, εγελάστη και είπε: «Στην πομπή σου, γερο-Mάρτη, τ’ αρνοκατσικάκια μου καλά τα πέρασα». Kαθώς τ’ άκουσεν αυτά τα λόγια ο γερο-Mάρτης, εθύμωσε και στη στιγμή δανείζεται τρεις ημέρες από το Φλεβάρη, το γείτονά του, και αρχίζει ένα σορόκο, π’ έκαμε τη γριά να χωθεί από κάτου από ένα κακκάβι και να φωνάζει:«Kάτσι, κάτσι, κάτσι!» γιατί έλεγε ότ’ εχόρευαν τα κατσικάκια απάνου στο κακκάβι. Tα κατσικάκια της γριάς εψόφησαν από το σορόκο. Kι από τότε έχει ο Mάρτης τριάντα μία ημέρα και ο Φλεβάρης είκοσι οχτώ. Ένεκα γι’ αυτό πόπαθε εκείνη η γριά, τις τρεις ύστερες ημέρες του Mάρτη τις λένε «ημέρες των γριών». Kαι ονοματίζουνε καθεμία από δαύτες και με τ’ όνομα μιανής από τις πλιο ηλικιωμένες γριές του χωριού· και αν τύχει καλή η ημέρα, λεν πως και η γριά είναι καλή, και αν γίνει κακοκαιρία, λεν πως από την κακία της έγινε.

Είπαμε πιο πάνω ότι «Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει». Πολλοί προσθέτουν κι ένα δεύτερο σκέλος που μετριάζει τη μετεωρολογικήν αισιοδοξία της παροιμίας. Στην Κεφαλονιά λένε ή λέγανε «μα αν τις φλέβες του ανοίξει, ξεροπήγαδα γεμίζει», ενώ στην Κρήτη «μα κι αν τύχει και θυμώσει μες στα χιόνια θα μας χώσει».

Είναι πάντως γεγονος ότι στα μέρη τα δικά μας ο Φλεβάρης πράγματι μυρίζει καλοκαίρι, και οι λιακάδες του είναι καλοδεχούμενες αφού προαναγγέλλουν την άνοιξη. 

Γράφει ο Βάρναλης στους Σκλάβους Πολιορκημένους:

Στης αμυγδαλιάς τα χιόνια,

στις λιακάδες του Φλεβάρη,

στου Μαρτιού τα χελιδόνια

και στ’ Αυγούστου το φεγγάρι

είχες μου, καρδιά, σπαρτάρει.

https://sarantakos.wordpress.com/2018/02/01/february-6/#more-18506

Σύγχρονος Άϊ - Βασίλης....

"Μου είναι δύσκολο να μιλώ για ανθρώπους δικους μου, φίλους παλιούς και αγαπημένους! Διότι οι αληθινοί φίλοι είναι ευλογίες από το Θεό που δεν χρειάζονται διαφήμιση! Όμως θέλω να ευχαριστώ από καρδιάς την Nana Palaitsakiγια το κείμενο της στην εφημερίδα freddo... Οι προσευχές μου είναι το μοναδικό αντίδωρο αγάπης που μπορώ να της προσφέρω στα καλά της λόγια... Η ψυχή της ξεχειλίζει από καλοσύνη γι αυτό και υπερβάλλει... Εύχομαι ο αληθινός Άγιος Βασίλειος να της πραγματοποιήσει όλες τις επιθυμίες! Αγαπητή Νανά σ΄ευχαριστώ! Ο Θεός να σ΄ ευλογεί πάντα!"

Από δημοσίευση στο FB με σημείωμα του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σιγκαπούρης κ.κ. Τσίλη Κωνσταντίνου

Το Άγιον Όρος χθες και σήμερα - Αρχιμ. Βασιλείου Ιβηρίτη

Στὸν Σεβαστείας Δημήτριο ἑόρτιος ἀσπασμὸς 

Ἄκουσα μιὰ ὁμιλία γιὰ τὴ βυζαντινὴ ἱστορία, τὴ θεολογία καὶ τὴ ζωὴ ἐκείνης τῆς ἐποχῆς. Ἔκανε λόγο γιὰ τὶς περιπέτειες τῶν βυζαντινῶν μελετῶν καὶ γιὰ τὸ πῶς ἀντιμετωπίστηκε τὸ Βυζάντιο ἀπὸ πολλούς. 

Μιὰ στιγμὴ μίλησε λίγο γιὰ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Εἶπε ὅτι ἐκεῖ ζῆ ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴ βυζαντινὴ ἐποχή. 

Αὐτὸ μὲ συγκίνησε βαθιά. Εἶπε κάτι ἐλάχιστο· καὶ δὲν εἶπε τίποτε ἐπιπόλαιο. Εἶπε κάτι καὶ σιώπησε. 

Μέσα μου ἀναστήθηκε ὅλο τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅσιο, φωτεινὸ καὶ ἀνοιχτὸ νὰ μᾶς δέχεται ὅλους μὲ τὸν τρόπο του. Καὶ νὰ στέλνη τὴν εὐλογία του σὲ ὅλο τὸν κόσμο μὲ τὴ ζωή του. 

Δηλαδὴ αὐτὴ ἡ σύντομη ἀποστροφὴ μοῦ θύμισε ὅλη τὴν ἱστορία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ γιορτάστηκε ἡ χιλιετηρίδα τῆς Μεγίστης Λαύρας (1963).

Τότε κάτι ψάχναμε. Κάτι ζητούσαμε. Κάποιες πόρτες κτυπούσαμε. 

Ἡ ἀναζήτησι καὶ ἡ περιπλάνησι μᾶς ἔφερε καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἦταν κάτι ἀπόμακρο, περιφρονημένο καὶ ὑπὸ κατάρρευσι. Ἀλλὰ ἔσωζε τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων τοῦ Πικιώνη, ὅτι τὸ κλασικὸ κτίσμα ἔχει ὡραῖα ἐρείπια. 

Ἀπὸ τὸ φθειρόμενο Ὄρος διέκρινες νὰ ἀναδύεται μιὰ εὐωδία οὐράνια καὶ μιὰ μυστικὴ παρουσία ποὺ δὲν παρέρχεται. Μιλᾶ ἤρεμα καὶ ξεκάθαρα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὰ σοβαρὰ καὶ ἀΐδια· ὄχι γιὰ τὰ πρόσκαιρα καὶ ἐφήμερα. 

Ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες εἴχαμε περιφρονήσει τὸ Ἅγιον Ὄρος. Τὸ θεωρήσαμε κάτι ξεπερασμένο. Γι' αὐτὸ εἶχε βγῆ ἀπὸ τὸ πρόγραμμα τῶν σπουδῶν καὶ τῆς ζωῆς μας. 

Ὅταν ὅμως τὸ πλησιάσαμε, ἄρχισε νὰ μᾶς μιλᾶ ἀτέλειωτα ἐν σιγῇ καὶ νὰ λέη τὴν ἀλήθεια ποὺ δὲν εἴχαμε ἀκούσει. Βρήκαμε κάτι ἤρεμο ποὺ μᾶς συγκλόνισε· καὶ μιὰ αἴγλη ἄδυτη, ἕνα δυναμισμὸ κεκρυμμένο, μιὰ ἐπανάστασι ποὺ ξεπερνᾶ τὴν ἐπανάστασι καὶ φτάνει στὴν Ἀνάστασι. Χαρίζει τὴν ἀνάπαυσι τοῦ Πνεύματος. Αὐτὴ ἡ ἀνάπαυσι ἔρχεται ἀπὸ μακρυὰ καὶ ἀπευθύνεται στοὺς μακρινούς. 

Τὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ ἄφωνο καὶ περιφρονημένο, τὸ ζήσαμε ὡς τὴν ψυχὴ τοῦ Βυζαντίου. Μᾶς δίδαξε αὐτὸ ποὺ πολλοὶ θέλησαν νὰ μᾶς κρύψουν (ἴσως γιατὶ τὸ ἀγνοοῦσαν). Ὅτι ὑπάρχει ζωὴ ποὺ ξεπερνᾶ τὸ θάνατο. Κατακλύζεσαι ἀπὸ αἰωνιότητα.

Νοιώθεις ὅτι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σὲ θάψουν, σοῦ κάνουν καλό. Ἡ μεγάλη ἐπανάστασι γίνεται ἐν σιγῇ ἀσταμάτητα. Τὸ ἀληθινὸ τιμᾶται περιφρονούμενο. Τὸ δίκαιο δικαιώνεται ἀδικούμενο. Ἡ ζωὴ ἀνίσταται ἐκ τοῦ τάφου, σταυρουμένη καὶ θαπτομένη. Δὲν παραπονιέσαι γιὰ τίποτε. Εὐγνωμονεῖς γιὰ ὅλα. 

Ζῶντας ἐδῶ σπουδάζεις ἱστορία, ἀνθρωπολογία, θεολογία καὶ τὸ ξεπέρασμά τους.

Χαίρεσαι τὴν περιφρόνησι. Τὰ ἀνθρώπινα καλὰ λόγια λένε ψέματα. Μένεις ἐδῶ καὶ ἐπισκέπτεσαι τὴν οἰκουμένη. 

Γνωρίζεις τὴν Πόλι, τὴν Βασιλεύουσα τοῦ μαρτυρίου καὶ τῆς ἀδύτου δόξης.

Πολλοὶ πονοῦν ἀνθρώπινα γιὰ τὴ σημερινὴ κατάστασι καὶ κλαῖνε. Ἄλλοι χαίρονται καὶ λένε: νὰ λείψουν καὶ οἱ λίγοι Ρωμηοὶ ποὺ βρίσκονται στὴν Πόλι γιὰ νὰ τελειώση αὐτὸς ὁ μῦθος.

Ἀπὸ ἐδῶ (τὸν κόσμο τῶν ἐσχάτων) τὰ πλησιάζεις διαφορετικά. Δὲν ἐξαντλεῖται ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ἱστορίας μέσα σ' αὐτά ποὺ βλέπεις καὶ παρατηρεῖς. Νοιώθεις ὅτι τὸ μυστήριο τῆς ζωῆς ἀρχίζει ἀπὸ τὸ ἄναρχο καὶ κατευθύνεται στὸ ἀτελεύτητο. Μέσα στὴ Θεία Λειτουργία ἀνοίγονται ἄλλοι ὁρίζοντες. Μέσα στὴν ἱερουργία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ποὺ καταλήγει στὴν ἔκρηξι τῆς Ἀναστάσεως, ζῆς ἀσχολίαστα τὸ πέρασμα ὅλης τῆς ἱστορίας: τὴν τραγωδία τῶν συμφορῶν τῆς ἀνθρωπότητος· τὴ χαρὰ ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὴ ζωὴ ποὺ ἀνασταίνεται ἀπὸ τὸν Τάφο. Τὸ μήνυμα ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους εἶναι: ὁ θάνατος τεθανάτωται. Καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Ἄλλος δεσπόζει τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων. 

Ὅπως τώρα ἔρχονται πολλοὶ νέοι ἀπ' ὅλο τὸν κόσμο στὸ Ἅγιον Ὄρος ὡς προσκυνητὲς ἢ δόκιμοι μοναχοί, κάτι ποὺ δὲν γινόταν παλαιά, τὸ ἴδιο ἔρχονται νέοι ἐπίσκοποι ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο ὄχι μόνο ὡς ἀπεσταλμένοι γιὰ συγκεκριμένη ἐκκλησιαστικὴ διακονία, ἀλλὰ ὡς προσκυνητὲς τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου, ποὺ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἐνδοχώρα τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Ἐνῶ πέρασε ἡ πολυεθνικὴ αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου, μένει ἡ οἰκουμενικὴ αὐτοκρατορία τοῦ κάλλους καὶ τῆς ἀγάπης ποὺ οὐδέποτε ἐκπίπτει. 

Μένει ἡ λειτουργικὴ θεολογία ποὺ μᾶς κληροδότησε τὸ Βυζάντιο. Αὐτὴ εἷναι ἡ ἀκαταίσχυντη ἐλπίδα καὶ ζωὴ, ποὺ ἐλευθερώνει καὶ ἑνώνει ὅλους μας.

Γι' αὐτὸ τὸ σύντομο τοῦτο κείμενο ἀφιερώνεται στοὺς νέους ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καὶ ἰδιαίτερα στὸν σεβασμιώτατο Σεβαστείας Δημήτριο, ποὺ συμπληρώνει αὐτὲς τὶς μέρες εἰκοσιπέντε χρόνια ἀρχιερωσύνης καὶ εἶναι γνωστὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος ὄχι μόνο ὡς ἐπίλεκτο μέλος πατριαρχικῶν ἐξαρχιῶν, ἀλλὰ καὶ ὡς ὁ ἀγαπητὸς ἐν Χριστῷ ἀδελφὸς ποὺ ἔρχεται, ζῆ μαζί μας, ὡς προσκυνητής.

Καὶ ἡ ἱστορία συνεχίζεται. Ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς κυκλοφορεῖ ἀκατάπαυστα σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. 

Δὲν εἶναι ποιός κρατᾶ τὴν Ἁγία Σοφιὰ κλειστὴ ἀλλὰ ποιός τὴ βλέπει ἀενάως λειτουργοῦσα ὑπὲρ τῆς οἰκουμένης. 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του αγιορείτη ιερομονάχου Αναστασίου.

 http://www.antifono.gr/portal/κατηγορίες/θεολογία-θρησκειολογία/γραπτός-λόγος/5173-τὸ-ἅγιον-ὄρος-χθὲς-καὶ-σήμερα.html

πηγή κειμένου: Αντίφωνο

Felix Berhard ΦΡΑΓΚΦΟΥΡΤΗ - ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ ΜΕ ΑΝΑΠΗΡΙΚΟ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ

Ο 36χρονος Γερμανός Felix Berhard, διέρχεται αυτές τις μέρες την Ελλάδα κάνοντας με το αναπηρικό του καροτσάκι την διαδρομή Φρανκφούρτη – Ιεροσόλυμα. Το Σαββατοκύριακο 22-23/9 το πέρασε στο Αγρίνιο, όπου έκανε πολλούς νέους φίλους. Ο Felix Bernhard ξεκίνησε απ’ την Φρανκφούρτη με το χειροκίνητο αναπηρικό του καροτσάκι, για να φτάσει στους Άγιους Τόπους, όπου θα προσκυνήσει, θέλοντας να περάσει το δικό του μήνυμα.

Τεράστια η διαδρομή του, αλλά και η επιμονή του αναπήρου από την Γερμανία που, εκτός από την δύναμη που αντλεί από την πίστη του, περνάει το μήνυμα της θέλησης και της αντίθεσης προς την παραίτηση.

Ο Felix Bernhard, είναι σήμερα 36 ετών, και στα 20 του, είχε ένα τροχαίο ατύχημα, που τον καθήλωσε στο αναπηρικό καροτσάκι. Εργαζόταν στην Γερμανική Τράπεζα και πλέον μετά το ατύχημα, έπρεπε να προσαρμόσει την ζωή του στα νέα δεδομένα και να μην παραιτηθεί.

Άρχισε να γράφει βιβλία και η μεγάλη του αγωνία είναι το παράδειγμα του, να το ακούσουν όσο το δυνατόν πιο πολλοί άνθρωποι, ανά την υφήλιο: Ότι η παραίτηση απ’ την ζωή δεν είναι επιλογή και ότι η πίστη μπορεί δώσει διέξοδο.

Ξεκίνησε από την πόλη του στις 18 Απριλίου και η πορεία του διά μέσω πολλών κρατών, γίνεται με το αναπηρικό καροτσάκι του και μόνο. Αφετηρία η Φρανκφούρτη και ακολούθως Μπρένερο στα σύνορα Αυστρίας και Γερμανίας, Πεσκάρα Ιταλίας, για να συνεχίσει στο Σπλίτ της Κροατίας, Μαυροβούνιο, από εκεί στην Αλβανία, για να φτάσει στην Ελλάδα και την Ηγουμενίτσα.

Κατά μέσο όρο διανύει αρκετά χιλιόμετρα κάθε μέρα κι έτσι δεν άργησε να φτάσει και στο Αγρίνιο, ερχόμενος από Πρέβεζα, όπου το αμαξίδιο του παρουσίασε πρόβλημα, όταν έσκασαν και τα δυο του λάστιχα. Ρωτώντας, έφτασε στο κατάστημα του Δημήτρη Αντωνάκη, στην οδό Παλαμά, ώστε το πρόβλημα να αποκατασταθεί.

Έτσι κι έγινε, αλλά ο βροχερός καιρός του Σαββατοκύριακου, υποχρέωσε το Felix να παραμείνει στο Αγρίνιο για ένα διήμερο και παράλληλα να γνωρίσει την πόλη και τους κατοίκους της. Μαζί με τον κ. Αντωνάκη και την παρέα του, περιηγήθηκε στην πόλη, ενώ γνώρισε και τα ουζερί της και δοκίμασε μπόλικο από το τσίπουρο που σερβίρεται από εδώ, μαζί με τους νέους φίλους του.

Μόλις ο καιρός βελτιώθηκε, ο Felix αναχώρησε για τη συνέχεια του ταξιδιού του στους Άγιους Τόπους, μέσα από άλλες χώρες και διάφορους πολιτισμούς, μια διαδρομή περίπου πέντε χιλιάδων χιλιομέτρων!

Άλλωστε, ο ίδιος αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι…

Ο Felix έχει και τη δική του ιστοσελίδα, όπου αναρτά τις εντυπώσεις του από το ταξίδι, καθώς και τις φωτογραφίες από τους σταθμούς του σε δ

ιάφορες χώρες, στο

http://www.felixbernhard.de/

http://news.disabled.gr/?p=47435

Ημερίδα: "Παιδί και οικογένειες", Κέντρο αναπτυξιακής πολιτικής, Α.Π.Θ

18.00 - 19.00 Στρογγυλό τραπέζι

Μαζί με τις οικογένειες

Εισηγητριες οι:

Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε και Κοσμητόρισσα της Παιδαγωγικής Σχολής Α.Π.Θ

Ένα ταξίδι στις οικογένεις του 21ου αι. στην Ελλαδα.

Μένη Κανατσούλη, καθηγήτρια στο Τ.Ε.Π.Α.Ε, Α.Π.Θ

Οκογενειακά σχήματα μέσα στην παιδική λογοτεχνία: Μυθοπλασία VS πραγματικότητα;

Βασιλική Πλιόγκου, δρ. Επιστημών Αγωγής και ειδικής επιστήμονας στο Π.Τ.Δ.Ε, Α.Π.Θ.

Οικογενειακά σχήματα στα εγχειρίδια του δημοτικού σχολείου

Συντονίζει η κ.Ευαγγελία Τρέσσου - Φατούρου, καθηγήτρια στο Π.Τ.Δ.Ε, Α.Π.Θ

Διάλειμμα

19.15 - 20.30 Στρογγυλό τραπέζι

Συνομιλώντας με συγγραφείς παιδικών βιβλίων για τις οικογένειες

Συμμετέχουν οι:

Έλενα Αρζανίδου, συγγραφέας, εκπαιδευτικός

Βασιλική Νευροκοπλή, συγγραφέας, εκπαιδευτικός

Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου, συγγραφέας

Λίτσα Ψαραύτη, συγγραφέας

Συντονίζει η Σοφία Γαβριηλίδου, λέκτορας στο Τ.Ε.Π.Α.Ε, Α.Π.Θ.

«ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ - Το ζήτημα της Δημιουργίας».

Ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος ΚΑΙΡΟΣ -για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης οργάνωσε και σας προσκαλεί να παρακολουθήσετε το Πρόγραμμα του εαρινού κύκλου επιμορφωτικών μαθημάτων με γενικό τίτλο «ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ - Το ζήτημα της Δημιουργίας».

Τα μαθήματα θα πραγματοποιηθούν στη Θεολογική Σχολή του ΑΠΘ (Αίθουσα στ΄, 4^ος όροφος, ώρα έναρξης 19:00).

Τετάρτη 21. 4. 2010

Θεόδωρος Αμπατζόπουλος, καθηγητής Γενετικής, Ανάπτυξης και Μοριακής Βιολογίας στο τμήμα Βιολογίας της σχολής Θετικών Επιστημών του ΑΠΘ:

«Ο δογματισμός στη Βιολογία και τη Θεολογία.»

Παρασκευή 30. 4. 2010

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, καθηγητής Παλαιάς Διαθήκης και Βιβλικής εβραϊκής γλώσσας στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής ΑΠΘ:

«Σύγχρονες ερμηνευτικές προσεγγίσεις των Βιβλικών αφηγήσεων για τη Δημιουργία.»

Παρασκευή 7. 5. 2010

πατήρ Ειρηναίος Δεληδήμος:

«Γένεσις και σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα.»

Παρασκευή 14. 5. 2010

Αγγελική Ζιάκα, λέκτορας Θρησκειολογίας στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής ΑΠΘ:

«Η Δημιουργία στα άλλα θρησκεύματα.»

Παρασκευή 21. 5. 2010

Γιώργος Ζωγραφίδης, επίκουρος καθηγητής Φιλοσοφίας στο τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής της Φιλοσοφικής σχολής ΑΠΘ:

«Άνθρωπος και κόσμος στους αρχαίους ελληνικούς μύθους και τη φιλοσοφία.»

Παρασκευή 28. 5. 2010

Χρυσόστομος Σταμούλης, αναπληρωτής καθηγητής Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και της Φιλόκαλης Αισθητικής της Ορθοδοξίας στο τμήμα Θεολογίας της Θεολογικής σχολής ΑΠΘ:

«Η ευκαιρία της αποδόμησης: Παραλειπόμενα από το διάλογο Θεολογίας και Επιστήμης.»

 

ΤΟΙΣ πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν..."

1 ΤΟΙΣ πᾶσι χρόνος καὶ καιρὸς τῷ παντὶ πράγματι ὑπὸ τὸν οὐρανόν.

2 καιρὸς τοῦ τεκεῖν καὶ καιρὸς τοῦ ἀποθανεῖν, καιρὸς τοῦ φυτεῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκτῖλαι τὸ πεφυτευμένον,

3 καιρὸς τοῦ ἀποκτεῖναι καὶ καιρὸς τοῦ ἰάσασθαι, καιρὸς τοῦ καθελεῖν καὶ καιρὸς τοῦ οἰκοδομεῖν,

4 καιρὸς τοῦ κλαῦσαι καὶ καιρὸς τοῦ γελάσαι, καιρὸς τοῦ κόψασθαι καὶ καιρὸς τοῦ ὀρχήσασθαι, 5 καιρὸς τοῦ βαλεῖν λίθους καὶ καιρὸς τοῦ συναγαγεῖν λίθους, καιρὸς τοῦ περιλαβεῖν καὶ καιρὸς τοῦ μακρυνθῆναι ἀπὸ περιλήψεως,

6 καιρὸς τοῦ ζητῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ ἀπολέσαι, καιρὸς τοῦ φυλάξαι καὶ καιρὸς τοῦ ἐκβαλεῖν,

7 καιρὸς τοῦ ρῆξαι καὶ καιρὸς τοῦ ράψαι, καιρὸς τοῦ σιγᾶν καὶ καιρὸς τοῦ λαλεῖν,

8 καιρὸς τοῦ φιλῆσαι καὶ καιρὸς τοῦ μισῆσαι, καιρὸς πολέμου καὶ καιρὸς εἰρήνης.

9 τίς περισσεία τοῦ ποιοῦντος ἐν οἷς αὐτὸς μοχθεῖ; 10 εἶδον σὺν πάντα τὸν περισπασμόν, ὃν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τοῦ περισπᾶσθαι ἐν αὐτῷ.

11 σύμπαντα, ἃ ἐποίησε, καλὰ ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καί γε σὺν τὸν αἰῶνα ἔδωκεν ἐν καρδίᾳ αὐτῶν, ὅπως μὴ εὕρῃ ὁ ἄνθρωπος τὸ ποίημα, ὃ ἐποίησεν ὁ Θεὸς ἀπ᾿ ἀρχῆς καὶ μέχρι τέλους.

(Αγία Γραφή, Εκκλησιαστής, κεφ.γ΄)

Επειδή μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο! Φυσικό αγρόκτημα Έδεσσας του Παναγιώτη Μανίκη

ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΑ Είναι μια μέθοδος γεωργίας, στην οποία δε  χρησιμοποιούνται λιπάσματα και φυτοφάρμακα, δε γίνεται κατεργασία της γης, ούτε βοτάνισμα ή  ζιζανιοκτονία. Εμπνευστής της ο Ιάπωνας Masanobou Fukuoka, αγρότης, φιλόσοφος και πρώην φυτοπαθολογός , την ονομάζει και μέθοδο του να μην κάνεις τίποτα. Η φυσική καλλιέργεια διαφέρει ριζικά τόσο από την επιστημονική γεωργία, όσο και απο την οργανική, γιατί έχει ως φιλοσοφική αφετηρία την άποψη ότι η φύση είναι τέλεια σε αντίθεση με την ανθρώπινη γνώση που είναι ατελής και περιορισμένη. Ο βασικός στόχος του φυσικού καλλιεργητή είναι να υπηρετήσει τη φύση, να δημιουργήσει γόνιμο έδαφος και τέλος να πετύχει την οικονομική αυτάρκεια. Έχει μια ολιστική θεώρηση και βασίζεται στη διαισθητική μη χωριστική γνώση. Μια γνώση που γεννιέται όταν ο άνθρωπος ταυτίζεται με τη φύση γκρεμίζοντας τη χωριστικότητα που δημιουργεί ο ανθρώπινος νους. Σήμερα η φυσική καλλιέργεια έχει φτάσει στη μέγιστη απλότητα. Μπορούμε να δημιουργήσουμε αγροκτήματα, να αναβλαστήσουμε άγονους λόφους και βουνά να πρασινίσουμε τις ερήμους και να μετατρέψουμε τη γη σε παράδεισο τυλίγοντας σπόρους μέσα σε σβώλους από αργιλόχωμα και σπέρνοντας μια μεγάλη ποικιλία από εκατό και πλέον είδη σπόρων από οπωροφόρα και δασικά δέντρα, λαχανικά, σιτηρά και φυτά χλωρής λίπανσης πριν αρχίσει η περίοδος των βροχών (άνοιξη-φθινόπωρο). Για να λύσουμε ταυτόχρονα το πρόβλημα της διάβρωσης του εδάφους, της βελτίωσης της γονιμότητας, το πρόβλημα των ασθενειών και των προσβολών από έντομα, το κλειδί είναι η σπορά μεγάλης ποικιλίας φυτών. Ο εμπνευστής αυτής της μεθόδου ονομάζεται  Masanobou Fukuoka και γεννήθηκε σε ένα μικρό αγροτικό χωριό στο νησί του Shikoku στη νότια Ιαπωνία το 1913. Εκπαιδεύτηκε στη μικροβιολογία ως φυτοπαθολόγος. Η καλή γνώση της νεοεισαχθείσης Δυτικής επιστήμης του εξασφάλισε τη σταθερή αν και ήσυχη σταδιοδρομία του γεωργικού επιθεωρητή τελωνείου στο λιμάνι της Yokohama. Τότε ξαφνικά, μόλις στα 25 χρόνια, του παρουσιάστηκαν οι αμφιβολίες. Άρχισε να αμφισβητεί όλα όσα είχε μάθει για τα θαύματα της σύγχρονης επιστήμης και ύστερα από ένα όραμα έφθασε να κατανοήσει ότι όλα τα “επιτεύγματα” του ανθρώπινου πολιτισμού είναι χωρίς νόημα μπροστά στην ολότητα της φύσης. Από εκείνη τη στιγμή, η ζωή του αφιερώθηκε στην εκπλήρωση του οράματός του. Μετά τη δημοσίευση του με μεγάλη επιτυχία εισαγωγικού του έργου “The One-Straw Revolution”, δέχθηκε προσκλήσεις για να επισκευφτεί τις Ηνωμένες Πολιτείες το 1979, την Ευρώπη το 1981, την Αφρική το 1985, όπου έδωσε διαλέξεις και περιόδευσε σε αγροκτήματα. Τα τελευταία 25 χρόνια ταξίδευε σε πολλά μέρη του κόσμου και τιμήθηκε με μεγάλες διακρίσεις όπως το βραβείο Magsaysay, στις Φιλιππίνες, το Deshikottan Award στην Ινδία και το Earth Council Award. Έφυγε απ' τη ζωή ειρηνικά τον Αύγουστο του 2008 στα 96 του χρόνια.

 ΦΥΣΙΚΟ ΑΓΡΟΚΤΗΜΑ ΕΔΕΣΣΑΣ

Το Φυσικό Αγρόκτημα του Παναγιώτη Μανίκη -ο οποίος μαθήτευσε στον Masanobou Fukuoka- βρίσκεται στο Κλησοχώρι της Έδεσσας, 2 χλμ. Νότια απ' το Κέντρο Φυσικής Καλλιέργειας. Η συνολική του έκταση είναι 25 περίπου στρέμματα και είναι ταυτόχρονα ένα δάσος οπωρώνας και λαχανόκηπος. Πάνω από 120 ποικιλίες οπωροφόρων δέντρων μαζί με δασικά δέντρα και λαχανικά λειτουργούν με αρμονία. Το Φυσικό αγρόκτημα το επισκέπτονται γεωπόνοι και αγρότες, ποιητές και μοναχοί, καλλιτέχνες και επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

DSC05495

dsc05495

DSC05497

DSC05499

DSC05500

DSC05502

DSC05508

DSC05521