Ως την άκρη του νερού΄στο Νηπιαγωγείο Αναγέννηση - 15/05/18

Ως Την Άκρη του Νερού - Ξάνθη - Γιορτές της Παλιάς Πόλης - 4/09/17

 "Στην παραμυθένια σχεδία της ανεβήκαμε μικροί και μεγάλοι και η αφήγηση της συμπλήρωνε την ευτυχία μας.
Μα μη θαρρείτε πως τέλειωσε η αφήγηση τέλειωσε εκεί και η ευτυχία μας. Μοιάζει ατέλειωτη η συνάντηση μαζί της!!! Η κα. Βασιλική Νευροκοπλή για ακόμη μια φορά φύτεψε στις ψυχές μας τους σπόρους των παραμυθιών και των ιστοριών...!
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΠΥΡΓΕΛΗ από το 1985 κοντά σας.

#pirgelibookshop##pirgelibookstore#

"Ως την άκρη του νερού" στο Καλαμπάκι της Δράμας

Πρωινό Κυριακής μπαίνουμε στο αυτοκίνητο και ξεκινούμε για το Καλαμπάκι, ένα μικρό χωριό της Δράμας, άγνωστο για μας, ονομαστό όμως για το βιβλιοπωλείο του, το "Μια φορά κι έναν καιρό" και τις εκδηλώσεις του για τις οποίες μεριμνά η ιδιοκτήτριά του, Χρυσούλα Καρολίδου. 

Να πας σε ένα χωριό της Δράμας δίχως να περάσεις από τη μονή της Σίψας, είναι πράγμα αδύνατον. Σε άλλους καιρούς και παντα κατ' αναλογίαν -έστω υπερβολική, θα ήταν ωσαν σε καιρούς περασμένους να πηγαίνεις για μια δημόσια εκδήλωση σε έναν τόπο δίχως πρώτα να υποβάλλεις στον άρχοντά του τα σεβάσματά σου. Και ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης είναι ο άγιος της Δράμας, και το "παλάτι" του, η φτωχική και αρχοντική συνάμα, ιερά μονή της Σίψας που βρίσκεται λίγο πιο έξω από την πρωτεύουσα του νομού.

Η διαδρομή φέρνει στο νου ένα από τα δέκα μικρά φιλμάκια που έχει στην ταινία του "Τα όνειρα" ο Κουροσάβα, αυτό με τον Βαγκ Γκογκ. Είναι τόσο εκρηκτική η διαύγεια της ατμόσφαιρας μετά τις βροχές και τον αέρα που όλη η φύση αστράφτει σαν μόλις να έχει βαφτιστεί που μας δημιουργεί την εντύπωση πως ταξιδεύουμε μέσα σε έναν πίνακα ζωγραφικής, όπως ακριβώς στην ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη εισέρχεται ο μεγάλος ζωγράφος μέσα στον πίνακά του.

Φτάνουμε στη μονή μετά το τέλος της Λειτουργίας και βλέπουμε τους προσκυνητές στην αυλή να λιάζονται κάτω από τον λαμπρό ήλιο. Αφού προσκυνούμε τον ναό, τα λείψανα του αγίου και τον τάφο του με τα ιστορικά δυο κυπαρίσσια εκατέρωθεν του μνήματος για τα οποία είχε προφητέψει πως μόνον όταν δουν να ενώνουν τις κορυφές τους θα έχει πεθάνει, μιας και συχνά έχανε τις ασιθήσεις του από τις αρρώστειες, πράγμα που έγινε έτσι ακριβώς και διήρκεσε σαράντα μέρες.

Να μπαίναμε όμως και στο κελάκι του αγίου, λέμε. Μα στο κελί δεν μπαίνεις έτσι, πρέπει να σε οδηγήσει κάποια αδερφή και δε φαίνεται καμιά απ' αυτές που γνωρίζουμε. Ώσπου, μιλώντας με μία καλογριά, βγαίνουμε φίλοι συγγενικούς της προσώπου και μας το προτείνει η ίδια, προτού το ζητήσουμε. Αυτά βέβαια, το ξέρουμε πλέον καλά, τα κανονίζει ο ίδιος ο άγιος. Ούτε οι επισκέπτες ούτε και οι μοναχές.

Η ατμόσφαιρα στο κελί του αγίου είναι του προηγούμενου αιώνα. Σαν να μην άλλαξε τίποτα από τον καιρό που εκείνος ζούσε. Σου λύνονται τα γόνατα καθώς εισέρχεσαι, σου λύνεται και η ψυχή. Το ξύλινο κρεβάτι του στρωμένο με κιλίμι, η ασπρόμαυρη παλιά φωτογραφία του στο προσκέφαλο. Ένα πρόσωπο όλο μάτια, μάτια κατάμαυρα, μεγάλα, εκφραστικά της μεγάλης αγάπης που είχε για τους απλούς, ταπεινούς και καταφρονεμένους της ζωής. Ζητούμε την ευχή του, αισθανόμαστε στα βάθη της καρδιάς μας πως μα την χαρίζει απλόχερα και ξεκινούμε για το Καλαμπάκι.

Λίγο πριν ή λίγο μετά το Δοξάτο, στο δρόμο για την Καβάλα, μας λέει μια κοπέλα σε ένα περίπτερο της Δράμας. Σε είκοσι λεπτά περνούμε την ταμπέλα με το όνομα του χωριού, μα χωριό δεν βλέπουμε. Χωράφια δεξιά κι αριστερά και πάμε. Πάμε, πάμε, ώσπου αρχίζουν να εμφανίζονται τα πρώτα σπίτια. Το Καλαμπάκι είναι ένα στενόμακρο χωριό σαν την ουρά ενός καλοκάγαθου δράκου.

Έξω από το Πολιτιστικό του κέντρο και τη Βιβλλιοθήκη του, μας περιμένουν οι άνθρωποί τους. Μας καλοδέχονται, η Χρυσούλα μας συστήνει σε όλους λέγοντάς μας ονόματα, παρατσούκλια, ιδιότητες και τα χαρίσματα του καθενός. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά έχουμε την σαφή εικόνα ενός μικρού και μεγάλου κόσμου.

Πέντε μαθητές με τις κθάρες τους κάνουν πρόβα μέσα στην αίθουσα, οι τρεις είναι από το Μουσικό Γυμνάσιο της Δράμας. Μετά τις εισηγήσεις που θα κάνουν η Νέλλη Στρατιγέλη και ο Μελισσινός Μελισσινός -δυο ολόδροσα νεαρά παιδιά που αποφάσισαν να μείνουν στο χωριό τους γυρίζοντας την πλάτη στα πλάνα φώτα των μεγαλουπόλεων- τα παιδιά θα παίξουν δυο τραγούδια. Το δεύτερο είναι ο γνωστός "Κεμάλ" του Γκάτσου και του Χατζιδάκι.

Τελειώνουν και έρχεται η σειρά μου να αναλάβω τα ηνία.

Όσο υπάρχουν παιδιά, αυτός ο κόσμος θα αλλάζει και θα γίνεται όλο και καλύτερος, λέω, και ζητώ συγνώμη για το ανορθόδοξο ξεκίνημά μου που προηγείται της καλημέρας μου και των ευχαριστιών μου προς τους διοργανωτές. Και αφού εκφράσω τη διαφωνία μου με το φινάλε του Γκάτσου στον "Κεμάλ" -για το οποίο πιστεύω πως και ο ίδιος θα μετάνιωσε εκ των υστέρων- συνεχίζω ακόμα πιο ανορθόδοξα, θεωρώντας πια πως όταν η καρδά τραγουδά, το τραγούδι της πρέπει να βγαίνει ανεμπόδιστα και όχι βάση των κανόνων της ευγένειας. Ενθυμούμενη τον μικρό διάλογο του Κουμπλάι Χαν με τον Μάρκο Πόλο, δεν μπορώ να μην το πω στους καλούς ανθρώους που κατακλείζουν την αίθουσα. Όλα, λοιπόν, γύρω μας είναι μια κόλαση; ρωτάει ο αυτοκράτορας τον Βενετσάνο κι εκείνος του απαντάει: Ναι, όλα είναι κόλαση, αλλά το θέμα να ανακαλύψουμε μέσα στην κόλαση τι δεν είναι κόλαση και να του δώσουμε διάρκεια. Και αυτό, προσθέτω, που δεν είναι κόλαση και οφείλουμε να του δώσουμε διάρκεια, στην προκειμένη περίπτωση είναι τα παιδιά, η μουσική και τα παραμύθια...

Το παραμύθι ξεκινά, αφού πρώτα έχω ζητήσει από τα παιδιά να είναι έτοιμα όταν τους κάνω νόημα, να ξαναπαίξουν το πρώτο τους τραγούδι. Αφού το παραμύθι ξεκίνησε με τα παιδιά, ήθελα και με τα παιδιά να τελειώσει. Η ατμόσφαιρα είναι σχεδόν εκκλησιαστική. Σαν αστραπή περνά από το νου μου καθώς αφηγούμαι το "Ως την άκρη του νερού" πως ο άγιος κατέβηκε από την άκρη του ουρανού και είναι εκεί μαζί μας. Τελειώνω και ρωτώ αν θέλει κάποιος να μιλήσει. Κανείς δε μιλά. Είναι ωραίο να μιλούν οι άνθρωποι, αλλά κι όταν δεν μιλούν είναι ακόμα καλύτερο, σαν τα παιδιά που είναι ακόμα πιο όμορφα όταν κοιμούνται. Μετά από λίγο σηκώνεται μια ωραιοτάτη κυρία, γιαγιά τεσσάρων εγγονών, και εκφράζεται επαινετικά. Όλοι γελούμε και χαιρόμαστε και όλοι ακολούθως έρχονται με ένα ή δυο βιβλία για αφιερώσεις. Οι άνθρωποι εδώ έχουν μάτια καθαρά. Το βλέμμα τους είναι βλέμμα και το γέλιο, γέλιο. Οι κουβέντες τους ίσιες, ντόμπρες, καρδιακές. Σε κάνουν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Σαν να τους ήξερες από πάντα. Η Αθανασία Θεοδωρίδου φροντίζει τις εκδηλώσεις μαζί με την ομάδα της βιβλλιοθήκης και του Μορφωτικού Πολιτιστικού Συλλόγου Καλαμπακίου, την Πολύμνια Κεχαγιά, την Κλαίρη και την Νέλλη Στρατηγέλη και τον Μελισσινό. Φεύγοντας λες πως ένας άνθρωπος αρκεί για να αλλάξει ο κόσμος, πόσο μάλλον που εδώ δεν είναι ένας, αλλά πολλοί. Ένας άνθρωπος, ένας άγιος, ένας Θεός...

Τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου. Πλάι σε όλους όσους προανέφερα θα προσθέσω και τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη που μέσω του εξαίρετου πωλητή του, Παύλου Κλαρίδη, στήριξε και αυτήν την παρουσίαση, όπως και τόσες άλλες, -την τελευταία αυτή παρουσίαση της σχολικής χρονιάς.

Καλό καλοκαίρι σε όλους!  

"Ως την άκρη του νερού" - θεατρική απόδοση του παραμυθιού στο 3ο Δημοτικού Σχολείο Επανομής

Από τις μεγαλύτερες χαρές του συγγραφέα, -μιας και το έργο του αβάσταχτα μοναχικό και άλλο τόσο γοητευτικό για τον ίδιο λόγο-, είναι να το βλέπει να ζωντανεύει, να ανασταίνεται, να ανασαίνει, να κινείται, να χορεύει, να ζει μέσα στις ψυχές των άλλων. Όταν μάλιστα αυτοί οι άλλοι είναι παιδιά, μοιάζει το έργο να αγιάζεται από τις αγνές ψυχούλες... 

Υπέροχη η παράσταση των μικρών παιδιών του 3ου Δημοτικού Σχολεόυ Επανομής που έδωσαν φτερά στο παραμύθι και εν μέσω ενός κατακλυσμού που γινόταν έξω από το σχολείο, να φτάσουν "Ως την Άκρη του Νερού" χωρίς φόβο και με όλη τους την αγάπη. Γονείς, εκπαιδευτικοί και παιδιά όλοι μια αγκαλιά. Φιλοξενία αξιοζήλευτη κα αξιοθαύμαστη. Και το ευχαριστώ μου προς όλους και ιδιαιτέρως στην Κατερίνα Π. Αντωνίου! Καλό και ταξιδιάρικο καλοκαίρι παίδες!

ΩΣ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ - Ένα Αηδόνι - ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ

Ως την άκρη του νερού στο Δημοτικό Μέγαρο Παύλος Μελάς με το Ωδείο Φίλων Μουσικής Τέχνης Ωραιοκάστρου

Το ΩΔΕΙΟ ΦΙΛΩΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΩΡΑΙΟΚΆΣΤΡΟΥ

σε συνεργασία με τον εκδοτικό οίκο

 "Α.Α.ΛΙΒΑΝΗΣ"

σας καλούν να ανακαλύψετε τον κόσμο της μουσικής,

παρέα με τον μικρό Αζαρία, την γλυκιά Λινκ Λινκ,

τον ευρηματικό Τρελό Άνεμο και την ζωηρή Οάμρα.

Θα ξεκινήσουμε από κάθε άκρη της γης, και θα γίνουμε όλοι συνταξιδιώτες

στο ατέρμονο ταξίδι της μουσικής.

Οδηγός μας, η ίδια η συγγραφέας του βιβλίου,

 κα. ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΝΕΥΡΟΚΟΠΛΗ

και η γεμάτη χρώμα, φαντασία, γλυκύτητα, ρυθμό και αρμονία, γραφή της.

Την αφήγησή της θα κοσμήσουν οι φωνές και το ταλέντο των σπουδαστών μας,

σε μουσική του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Ωδείου μας,

κ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ.

Στις 20 Μαΐου 2017, στις 07.00 μ.μ.,

στο Δημοτικό Μέγαρο "Παύλος Μελάς",

"....Οι ταξιδευτές πιάνουν τα όργανα.Ενώνουν το τραγούδι τους

με το τραγούδι των αγγέλων.

Απ`την Ανατολή στη Δύση κι απ` τον Νότο στο Βορρά αστράφτει!

Ένα αεράκι απαλό ανθίζει τα λουλούδια της πλάσης!

Οι μουσικοί ξεκινούν νέο ταξίδι!

Τραγουδούν την ειρήνη που φέρνει ο Θεός στον κόσμο!..."

http://music2note.blogspot.gr/2017/05/blog-post.html

Γ1 Δημ. Σχ. Πενταλόφου & Β.Νευροκοπλή στη 14η Δ.Ε.Β.Θ.

"Ως την Άκρη του Νερού" στον Μορμόλη της ΚΟζάνης

Λουσμένη στο φως η πρωινή μας παρουσίαση στην Κοζάνη σήμερα και στον Μορμόλη της, παρέα με τον Δημήτρη και τη Ματίνα από το βιβλιοπωλείο "Η Στοά του Βιβλίου" και τον Κυριάκο που μας συνόδευε με τις υπέροχες μουσικές του. Μα όσο φως κι αν έχουν οι μεγάλοι δε συγκρίνεται με αυτό των παιδιών. Έτσι στο τέλος παρακάλεσα αυτό το μικρό αστέρι να φωτογραφηθούμε παρέα γιατί μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Μέχρι να ξεκινήσουμε κάθισε και διάβασε όλα μου τα παραμύθια βάζοντας το δαχτυλάκι του στις γραμμές... Όταν τα τέλειωσε όλα και έπρεπε να διαλέξει ποιο θα πάρει, μου είπε πως από όλα περισσότερο του άρεσαν το "Αν τ' αγαπάς ξανάρχονται" και το "Ως την άκρη του νερού". Δηλαδή το πρώτο και το τελευταίο μου παραμύθι... Κι αν φαίνεται ψηλό, είναι μόνο έξι χρονών, αλλά διαβάζει από τα τέσσερα! Ένα θερμό ευχαριστώ σε όλους!
Φίλοι μου, να ζούμε για να χαιρόμαστε τα παιδιά! Άλλο δεν έχω να πω...

"Ως την Άκρη του Νερού" στη 14η Διεθνή Έκθεση ΒΙβλίου Θεσσαλονίκης -12/05/17

Ήταν μαι μαγευτική βραδιά χθεσινή στην 14η Διευθνή Έκσεση Βιβλίου Θεσαλονίκης με τα παιδιά του Πενταλόφου, φίλους αγαπημένους, περαστικούς που κόλλησαν και δεν μπορούσαν να ξεκολλήσουν... Ως την Άκρη του Νερού ταξιδέψαμε γεμάτοι χαρά με τον μουσικό των παιδιών Σάκη Ραφτόπουλο και την αξιολάτρευτη δασκάλα τους Μαρία Πανουσιάδου Στο τέλος έπαιξα κι εγώ μαζί τους ανεβαίνοντας στην σχεδία, αυτη τη μουσική σχεδία που γίνεται της αγάπης σχεδίά και μας χωράει όλους και γι' αυτό όλοι μαζί λέμε, ας μας πάει όπου θελει...

"Ως την άκρη του νερού" στη ΔΕΒΘ για τα σχολεία

Παρέα με 100 παιδιά από τρία διαφορετικά σχολεία, του 18ου Δημ. Σχ. Θεσσαλονίκης, του 1ου Πειραματικού και του Δημοτικού της Γέφυρας ταξιδέψαμε σήμερα Ως την Άκρη του Νερού στην 14η ΔΕΒΘ. Δεν ήταν εύκολο το ταξίδι μας, μιας και είχε τυφώνες και παλίρροιες φασαρίας από πλήθη άλλων παιδιών που περνούσαν έξω από τη σχεδία μας, αλλά νομίζω πως στο τέλος φτάσαμε και για να το διασκεδάσουμε, ε, κάναμε τους κινέζους... Αύριο στις 20.00μμ. η επίσημη παρουσίαση για μικρούς και μεγάλους με παιδιά και ζωντανή μουσική!

"Ως την άκρη του νερού" στο βιβλιοπωλείο Πυξίδα της Χίου

Οι Χιώτες ειναι πλασμένοι από μαστίχι και θαλασσινό μελτέμι. Πώς να μην είναι ξέχωρα γλυκείς, αέρινοι, ευωδιαστοί; Το παραμύθι "Ως την άκρη του νερού" ταξίδεψε από τη Μυτιλήνη στη Χίο και στο περιβόλι του βιβλιοπωλείου Πυξίδα η σχεδία του παραμυθού έβγαλε φύλλα και κλαριά, άνθισε με το μαγικό ραβδάκι της Μαρίας Φλάμου που μαζί με τις εκδόσεις Λιβάνη ανέλαβαν τη διοργάνωση της εκδήλωσης. Πάνω στην ανθισμένη σχεδία του παραμυθιού ανέβηκαν άφοβα και γεμάτα προθυμία τα παιδιά του Παιδικού Σταθμού της Λιλιπούπολης μαζί με την δασκάλα τους, τη Μαριέττα, μια δασκάλα που όλοι θα ονειρευόμασταν να έχουμε δική μας.

Γονείς, παιδιά, δάσκαλοι, εργαζόμενοι του βιβλιοπωλείου ενωθήκαμε σε μια παραμυθένια αγκαλιά. Στο τέλος δυσκολευόμασταν να αποχωριστούμε. Ήταν σαν να ήμασταν από πάντα μαζί. Σαν να πρόκειται να είμαστε για πάντα μαζί. Και θα είμαστε, αφού... Αν τ' αγαπάς, ξενάρχονται...

"Ως την Άκρη του Νερού" στο βιβλιοπωλείο Book and Art της Μυτιλήνης 6/07/17

Παλαιός έρωτας η Μυτιλήνη και γι' αυτό και αξέχαστος... Επιστρέφεις και αναγνωρίζεις το σώμα της, τις καμπύλες του, την ευωδιά του και το παλιό αίσθημα ξυπνά μεθυσμένο και σε κάνει να αναρωτιέσαι πως λησμόνησες αυτό το άρωμα που μυροβλίζει τούτο το ευλογημένο νησί... Σήμερα όμως γνώρισες τα βλαστάρια του, τα μικρά τρυφερά παιδιά του και τους καλόκαρδους γονείς τους μέσα από το παραμύθι σου που αφού διάβηκε όλη τη θάλασσα έφτασε κι ως την Άκρη του Νερού, του ωραιότερου νερού του κόσμου, Αιγαιοπελαγίτικου... Χάρη στο κουκλίστικο βιβλιοπωλείο Book and Art και την Βάλια που του δίνει ψυχή και έμπνευση, ταξιδέψαμε σήμερα χιλιάδες χρόνια πίσω και ανακαλύψαμε τη μουσική και τα όργανα. Τα μικρά παιδιά, σου δείχνουν τόση εμπιστοσύνη όταν τους λες ένα παραμύθι που σε παραλύει, και τότε βεβαιώνεσαι πως πρέπει να κάνεις τα πάντα για να γίνεις σαν κι αυτά...