Labels

Tuesday, January 24, 2017

Στην αλάνα της ερημίας



Αν δεν γκρεμιζόταν το σπίτι μου
δε θα θωρούσα το ουράνιο παλάτι
Αν δεν κομματιαζόταν το όνομά σου
ασυλλάβιστο θα έμενε
Αν δεν έλειπες, πώς θα έμπαινα στη θέση σου;
Αν δεν πέθαινα ,νομίζεις θα σε συναντούσα;
Τώρα που τα ποτάμια τα ερείπια παρέσυραν 
Κοίταξε πώς καθάρισε ο τόπος
Η πεδιάδα των παιδικών μας χρόνων
ξεπροβάλλει ολόγυμνη
Στη θέση της τερατώδους ενηλικίωσης
ανυπεράσπιστο χορτάρι πρασινίζει
παραδομένο στου κενού το έλεος
Τρέξτε, παιδιά!
Άνοιξε χώρος να παίξουμε σαν πρώτα
στης ερημίας την αλάνα






1 comment:

  1. Παυλίδου ΓλυκερίαJanuary 24, 2017 at 7:58 PM

    Σε ευχαριστώ Βασιλική που διάλεξες το έργο μου για τους όμορφους στίχους σου.

    ReplyDelete

Σχόλια