Labels

Wednesday, November 21, 2007

Γράμμα στον Γαλάζιο μου Μπαμπά.

Τι μεγάλος που είναι ο κόσμος Μπαμπά!
Ψηλός, μακρύς, τόσο πολύ φαρδύς…
Πώς να τον χωρέσουν τα μάτια μου; Όλο μου περισσεύει.
Κι οι άνθρωποι, Μπαμπά, είναι τόσο μεγάλοι! Απλώνουν το χέρι κι όλα τα φτάνουν. Ίσως γι’ αυτό να νομίζουν πως μπορούν εύκολα να φτάσουν και τον ουρανό.
Κι εγώ τόσο μικρός, Μπαμπά! Το μπόι μου όλο, φτάνει με το ζόρι ίσα με το γόνατό τους. Τα χέρια μου υψωμένα, ως τη μέση τους. Μόνο αν γονατίσουν μπροστά μου έρχεται κοντά μου το πρόσωπο και η καρδιά τους.
Κοντά μου το χώμα από το οποίο μ’ έφτιαξες και το νερό της βροχής που γονατίζει μέσα του. Η θάλασσα που όλα τα σηκώνει κι η άμμος που τα σβήνει όλα. Τα εφήμερα χόρτα, τα λουλούδια τα μικρά.
Τα δέντρα είναι κι αυτά μεγάλα σαν τους ανθρώπους και τους δράκους των παραμυθιών. Το ίδιο και τ’ αναρριχώμενα φυτά που νομίζουν σαν τους ανθρώπους πως γρήγορα θα φτάσουν ως τον ουρανό, αλλά σταματούν εκεί που σταματά ο τοίχος που τα στηρίζει.
Τι πολλά που είναι τα λόγια του κόσμου, Μπαμπά!
Μεγάλα λόγια κι ακατανόητα. Οι περισσότερες λέξεις, μου είναι άγνωστες κι ίσως γι’ αυτό και κρύες. Λίγες απ’ αυτές καταλαβαίνω κι είναι αυτές που με ζεσταίνουν σαν τα γλυκόλογα που ψιθυρίζονται στ’ αφτί. Καμιά φορά είναι τόσο δυνατές οι λέξεις, ηχούν τόσο βαριά, σαν το σώμα των μεγάλων. Τρομάζω από τη δύναμη και φεύγω από τα μέρη που πολλοί άνθρωποι μιλούν όλοι μαζί, σπρώχνονται, φωνάζουν και σηκώνουν τα χέρια ψηλά σαν τους δράκους που βγάζουν από το στόμα τους φωτιά. Ναι, φεύγω τρέχοντας και κρύβομαι στο δωμάτιό μου. Εκεί δεν έχω εγώ παιχνίδια σαν όλα τα άλλα παιδιά. Έχω μόνο χαρτιά, χρώματα, μολύβια κι ένα γαλάζιο φωτάκι πάντοτε αναμμένο. Αυτό που μου χάρισες μόλις γεννήθηκα. Είχες γράψει τότε ανεξίτηλα στην καρδιά μου:
‘Δεν θα είσαι μόνος ποτέ, αρκεί να φυλάξεις αυτό το γαλάζιο φως που είναι κομμάτι της ουσίας μου, αναμμένο. Τις νύχτες που θα φοβάσαι, να το κοιτάς στα μάτια μέχρι να γίνονται γαλάζια τα μάτια σου.’
Μου λένε να τρώω όλο μου το φαγητό, Μπαμπά, για να μεγαλώσω και έτσι εγώ τρώω όσο πιο λίγο γίνεται γιατί δεν θέλω να μεγαλώσω. Δεν θέλω να γίνω άνθρωπος μεγάλος σαν δράκος κι ύστερα να μην χωράω στην αγκαλιά σου. Αφού μου το είπες, πως στην αγκαλιά σου χωρούν μόνο τα παιδιά, χαζό είμαι να μεγαλώσω;
Εσύ, Γαλάζιε μου Μπαμπά, είσαι ο μόνος μεγάλος που ξέρω, και μάλιστα ο πιο μεγάλος από όλους, που είσαι ταυτόχρονα και τόσο μικρός. Ίσως γιατί εσύ είσαι πάντοτε γονατιστός. Καθόλου δε σου φαίνεται που είσαι τόσο μεγάλος. Γι’ αυτό κι εγώ μόνο εσένα θέλω, μόνο την αγκαλιά σου αποζητώ.
Την έκανα πάλι σήμερα την αταξία μου, Μπαμπά. Σε είδα να χαμηλώνεις τα μάτια, να λιγοστεύει το πλατύ σου χαμόγελο. Όταν γίνεται αυτό, νιώθω πως ένας τοίχος υψώνεται ανάμεσά μας. Δεν σε βλέπω πια. Δεν σ’ ακούω. Ούτε το γαλάζιο μου φωτάκι αντέχω να βλέπω στο δωμάτιο.
Στην αρχή τα βάζω μαζί σου. Λέω πως εσύ έχτισες τον τοίχο. Εσύ έκλεισες και την πόρτα του δωματίου. Σου φωνάζω πως είμαι μικρός, δεν φτάνω το χερούλι της πόρτας να την ανοίξω. Κλαίγοντας σου φωνάζω πως εσύ είσαι δυνατός και μπορείς χωρίς εμένα, ενώ εγώ δεν μπορώ. Δεν απαντάς και νομίζω πως έφυγες από το σπίτι. Πως μ’ εγκατέλειψες για πάντα.
Αφού κουραστώ από το κλάμα, γονατίζω στο πάτωμα σαν τη βροχή στο χώμα, και παίρνω το μπλοκ μου. Αρχίζω να ζωγραφίζω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι και βάζω ωραία χρώματα χαρούμενα. Κάνω ήλιους και φεγγάρια πιασμένα χέρι χέρι, χαρταετούς πολύχρωμους και πουλιά, πολλά πουλιά. Τίποτα απ’ αυτά δεν κάνω για μένα. Όλα για σένα τα κάνω. Για μένα κάνω μόνο τις αταξίες που μας χωρίζουν.
Μα λίγο λίγο, χρώμα το χρώμα γνωρίζω πως θα ξανάρθεις. Γραμμή την γραμμή μαθαίνω πως δεν έφυγες ποτέ απ’ το σαλόνι του κόσμου.
Ύστερα, πίσω από τις ζωγραφιές αρχίζω και γράφω παραμύθια γράμματα σαν κι αυτό. Τίποτα απ’ αυτά που γράφω δεν είναι για μένα ούτε για κανέναν από τους φίλους μου. Μόνο για σένα γράφω, Γαλάζιε μου Μπαμπά. Λέξη τη λέξη, κόμμα το κόμμα, ο τοίχος που η αταξία μου ύψωσε, διαλύεται σαν ομίχλη. Παράγραφο την παράγραφο, η πόρτα ανοίγει. Γίνεται μια ορθάνοιχτη πύλη και σε νιώθω τότε με την πλάτη μου, καθισμένον εκεί στην γαλάζια σου πολυθρόνα, να ξεφυλλίζεις τις εφημερίδες του κόσμου, ρίχνοντάς μου κλεφτές ματιές.
Κάνω πως δε σε βλέπω και γράφω μέχρι να εξαντληθώ. Μέχρι να φτάσω στο τέλος της διάλυσης της ομίχλης. Κι όταν τελειώσω πια, γυρνώ και σε κοιτώ. Εσύ που όλα τα γνωρίζεις, έχεις ήδη αφήσει τις εφημερίδες σου στην άκρη και με περιμένεις γονατιστός μ’ ορθάνοιχτα τα χέρια και μια χαρά που αστράφτει στο γλυκό σου πρόσωπο. Ορμώ στην αγκαλιά σου και με γεμίζεις χάδια και φιλιά. Σου δείχνω τις ζωγραφιές μου, τα παραμύθια μου, όλον μου τον δρόμο σου δείχνω που εσύ ήδη γνωρίζεις. Τον δρόμο της επιστροφής στην αγκαλιά σου. Γελάς γενναιόδωρα και με γεμίζεις βραβεία, μπράβο και εύγε ατελείωτα.
Στο τέλος σκύβεις και μου ψιθυρίζεις μυστικά στ’ αφτί:
‘Παιδί μου μικρό, κάνε όσες αταξίες θέλεις, μα, μη γίνεις ποτέ δράκος που βγάζει από το στόμα του φωτιά. Όσες αταξίες θέλεις κάνε παιδί μου αγαπημένο, μα επέστρεφε σε μένα με τις ζωγραφιές σου, τις λέξεις και τα χρώματα. Μη νομίζεις πως μόνο εσύ δεν αντέχεις μακριά μου. Ούτε εγώ μπορώ χωρίς εσένα. Όποτε θέλεις φεύγε, μα πάντα επέστρεφε.’
Με φιλάς στο μέτωπο απαλά, που ξέρεις καλά πόσο μ’ αρέσει, κι έτσι με παίρνει ο ύπνος μέσα στην γαλάζια σου αγκαλιά. Η νύχτα δεν είναι νύχτα πια. Κι εγώ όλο ονειρεύομαι πως ποτέ δεν ξαναφεύγω από την αγκαλιά σου.
Σ’ ευχαριστώ, Γαλάζιε μου Μπαμπά, που ακόμα δεν κουράστηκες να με περιμένεις, κι ακόμα, τόσο απέραντα να μ’ αγαπάς.

Οι ζωγραφιές είναι παιδιών της Γ΄ τάξης του Δημοτικού σχολείου όπου εργάζομαι, από το μάθημα που κάνουμε μαζί, της ζωγραφικής.

27 comments:

  1. Μένω σε αυτόν το Μεγάλο που είναι ταυτόχρονα και τόσο μικρός γιατί είναι πάντοτε γονατιστός... Εμείς μικραίνουμε καθόλου γονατίζοντας προς τους γύρω μας;
    Καλό απόγευμα!!!

    ReplyDelete
  2. @Onisime μου, μπήκες ενώ ακόμα το φτιάχνω και χαίρομαι γι' αυτό γιατί μπήκες εντελώς ως μέρος της διαδικασίας...
    Ναι, νομίζω πως μόνο έτσι μικραίνουμε... γονατίζοντας...
    Σ' ευχαριστώ πολύ!
    Καλό απόγευμα και σ' εσένα, πάω λίγο να ξεκουραστώ τώρα κι εγώ...

    ReplyDelete
  3. Τα πρώτα βήματα ενός παιδιού στον κόσμο μαζί με τον προστάτη του!Αχ, μου'λειψες..Μου λειψα! Είμαι πίσω..

    ReplyDelete
  4. Μια ζωγραφιά μοιάζει με κλιμτ!Τέλεις όλες!

    ReplyDelete
  5. Μπορείς να με βοηθήσεις λίγο με τις φωτογραφίες στα ποστ?? Τις βάζω και μου βγαίνουν στην αρχή του ποστ αντί εκεί που τις βάζω!

    ReplyDelete
  6. όταν οι σκέψεις γίνονται σαν παιδικά ματάκια,ο ουρανός φουσκώνει χαρές Βασιλική μου.
    καλώς ήρθες πάλι!

    (ζωγραφιές αθώες και υπέροχες για να σκεφτόμαστε οτι η ζωή είναι και όμορφη..)

    ReplyDelete
  7. Θρασύβουλέ μου ανά λεπτό και σκέψη, πολύ καλά πας! Μπράβο σου! Τι πίσω έμεινες; Εσύ καλπάζεις!
    Μάλλον δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί εσύ έχεις άλλου τύπου στήσιμο στο μπλογκ, το οποίο έιναι όλο κεντρικό, δεν έχει αριστερή στήλη ξεχωριστή, υποθέτω πως γι' αυτό σου βγαίνουν όλες στο κέντρο. Ή θα αλλάξεις τεμπλέιτ ή θα ανεβαίνουν κεντρικά.
    Υποθέσεις κάνω. Αν είχαμε το ίδιο θα σου έλεγα τι ακριβώς κάνω, αλλά τώρα δεν έχει νόημα.
    Πολλά φιλιά και καλό βραδάκι!
    Ωραία δεν είναι να πεθυμιόμαστε;;;

    ReplyDelete
  8. Καλώς σας βρήκα Ερμία μου!
    Η ζωή είναι και όμορφη, ναι!!!

    Πέρασα αρκετές ώρες στην κουζίνα φτιάχνοντας χαλβά σιμιγδαλένιο. Πλημμύρισα μυρωδιές που μου γέμισαν το είναι, μ' έκαναν να φύγω, να ταξιδέψω... Αναγάλλιασε η ψυχή μου όσο δεν μπορώ να περιγράψω. Πώς να μιλήσεις γι' αυτά τα απλά και όμορφα πράγματα, όπως είναι η μαγειρική; Πώς να μιλήσεις για την αίσθηση να ανακατεύεις υπομονετικά το μεταξωτό σιμιγδάλλι και να το νιώθεις την κίνηση μέχρι τη ρίζα της καρδιάς; Να βλέπεις το χρώμα του να αλλάζει, να γίνεται ροζ, καφέ, χρυσαφένιο; Λίγο λίγο να ζωντανεύει η μυρωδιά του; Και μετά να καβουρντίζεις τα αμύγδαλα τα ασπρισμένα, πάλι σε σιγανή φωτιά και να εξατμίζεται το νερό τους και λίγο λίγο να ροδοκοκκινίζουν. Να μην ανοίγεις τον αποροφητήρα γιατί δεν θέλεις να χάσεις τίποτα από την μυρωδιά που γέμισε το σπίτι;

    Ναι, η ζωή είναι και ωραία και μας ζητά να της δοθούμε στις χαρές της και να την υπομένουμε στις θλιψεις της, πάιζοντας σαν τα παιδιά...

    Καλό βραδάκι και ο πίνακάς σου που τον βλέπω κάθε μέρα είναι η τρυφερότητα...

    ReplyDelete
  9. Βασιλική μας, ωω πόσο συν-κινητικά όλα ετούτα. Ο Θεός σ' ευλόγησε, ώστε επταβηματίζουσα (ωσάν τη μικρή Μαρία στο ναό εχτές), να μάς κυκλοφορείς άνετα ανάμεσα στα συν-αισθήματά μας και τα κάνεις (απολυτρωτικά) άνω κάτω.
    Και δίκαια. Διότι γνωρίζεις το του φιλοσόφου «Οδός άνω κάτω μία και ωυτή» [Ηράκλειτος].
    Καλημέρα σου και καλή δύναμη, ευχαριστώντας Εκείνον για τον πανΉλιο που είδαμε και σήμερα!!!

    ReplyDelete
  10. Τι όμορφο!!!! "Τι πολλά που είναι τα λόγια του κόσμου, Μπαμπά!" Τι σοφά που είναι τα παιδιά :)

    ReplyDelete
  11. @π.κ μου, μ' αρέσει πολύ να τα κάνω όλα άνω κάτωωωωωωω!
    Δόξα τω Θεώ, όλοι ευλογημένοι είμαστε, κανένας άνθρωπος δεν στερείται της ευλογίας από τη στιγμή που υπάρχει, απλώς ο καθένας αναλόγως τη χειρίζεται και κάνει όπως μπορεί τη δουλειά του καλύτερα.
    Διάβαζα χθες για τον άγιο Μένιγνο, έναν απο του πολλούς αγίους που γιορτάζουμε σήμερα και στάθηκα στην ανδρεία του. Πήρε την διαταγή του βασιλιά που έλεγε να σφαγιαστούν οι Χριστιανοί εκεί στον Ελλήσποντο που ζούσε και την έκανε κομματάκια. Μετά του ψιλοέκοψαν αυτά τα δάχτυλα που τόλμησαν να κάνουν αυτήν την πράξη. Τι θα πει ψιλοέκοψαν; Δεν ξέρω. Το μόνο που ξέρω είναι πως όλα είναι δώρα και τίποτα δικό μας. Τα περισσότερα μας γλιστρούν από τα χέρια μας τα δειλά... Μακάρι να κρατάμε έστω ό,τι μπορούμε κι αν το κρατήσουμε δεν μπορεί παρά να το χαρίσουμε...
    Σ' ευχαριστώ πολύ και καλή μας μέρα!

    ReplyDelete
  12. @roadartist, έχεις ένα από τα ωραιότερα ψευδώνυμα!
    Να είσαι καλά εκεί στους δρόμους που γυρνάς. Η τέχνη των δρόμων είναι μεγάλη σαν την τέχνη των παιδιών.
    Καλή σου μέρα!

    ReplyDelete
  13. ΘρασύβουλοςNovember 22, 2007 at 2:21 PM

    Εννοώ ότι είμαι πίσω σχετικά μ'αυτό που λέγαμε..Βασικά άμα το παρατήρησες έχουμε ίδιο στήσιμο στο μπλογκ!

    ReplyDelete
  14. Θαυμάσια και συγκινητική παρουσίαση! Καλησπέρα Βασιλική, Καλημέρα Αθωότητα!

    ReplyDelete
  15. Πως τα καταφέρνεις συχνά-πυκνά και μας ταξιδεύεις εκεί που η ομορφιά της ψυχής κάνει την ασχήμια του κόσμου να φαίνεται ασήμαντη(και άρα υποφερτή)?
    Πολυαγαπημένη μας Σαλονικιά έχεις μαγέψει τα εναπομείνοντα ψίχουλα αθωότητας μέσα μας...

    7 φιλιά!

    ReplyDelete
  16. Εμένα με συγκινεί αφάνταστα η εικόνα της επιστροφής με τη δυναμική που κρύβει μέσα της. Μια δυναμική που ξεπηδά από την αληθινή αγάπη. Υπέορχο κείμενο Βασιλική μου και πολύ ουσιαστικό. Καλό μας ξημέρωμα.

    ReplyDelete
  17. Καλημέρα @Πορφύρη μου!
    Ένα δάνειο παιδικού βλέμματος πήρα και ελπίζω να μην μου ζητήσουν να το επιστρέψω!

    ReplyDelete
  18. Πολύ χαίρομαι ρε φάτσα που σε βλέπω μετά αππο καιρό και ακό΄μα πολύ χαίρομαι που σου άρεσε!

    Μη νοιάζεσαι... εγώ θα κουνάω το ραβδάκι και ναααα... τα μάγια!!!! Τουλάχιστον όσο μου τα αφήνει στα χέρια και στην καρδιά....

    7 φιλιά κι από μένα
    μη μείνει κανένα σας παραπονεμένο!

    ReplyDelete
  19. Σ' ευχαριστώ Σα μου καλότατε...
    Εκεί είναι όλη η σουσία του κειμένου και για μένα, και έχεις πολύ δίκιο, η δυναμική ξεπηδά από την μεγάλη αγάπη αλλά και από τον μεγάλο πόνο του χωρισμού...

    Σήμερα το βράδυ κάποιος μου έστειλε ένα πανέμορφο όνειρο. Ήμουν μέσα σ' ένα περιβόλι ολάνθιστο και περπατούσα μόνη. Δεν υπήρχε ψυχή πουθενά κι΄εγώ χωρίς αγαπημένους γύρω μου κανονικά υποφέρω αφάνταστα. Όμως στο όνειρο, ενώ δεν υπήρχε ψυχή ήμουν αφάνταστα ευτυχισμένη κι ενώ δεν έβλεπα γύρω μου άνθρωπο αισθανόμουν βαθιά πας υπάρχουν άνθρωποι που μ' αγαπούν εκεί κι ας μην τους βλέπω. Έτσι περπατούσα και χαιρόμουν τα λουλούδια και τα δέντρα και πλημμύριζα μυρωδιές που όταν ξύπνησα ήταν ολοζώντανες και είχαν αλλάξει όλη μου την ανάσα. Σαν να είχα ξαναβαπτιστεί. Εδώ υποτίθεται πως τελειώνει αυτό το υπέροχο όνειρο που μου έδωσε νέο αίμα σήμερα, καινούριο.

    Και έρχομαι στο σχολείο οχτώ το πρωί και έχω μάθημα στην Γ΄ τάξη που τις ζωγραφιές της ανέβασα εδώ. Και τι βλέπω; βλάπω όλον τον πίνακα ζωγραφισμένο απ' άκρη σ' άκρη να έχει ένα περιβόλι σαν αυτό που ονειρευόμουν.... Το έκαναν χθες τα παιδιά για τον δάσκαλό τους...
    Το φωτογράφισα και θα το ανεβάσω. Ένα αριστούργημα, ένα ποίημα...

    Αφήνω τώρα την καλημέρα μου καθαρή σαν ζωγραφιά παιδιών και κατάφωτη σαν τα μάτια τους!

    ReplyDelete
  20. Θρασυβουλάκο μου, κατάλαβα τι λες, δεν κυριολεκτούμε πάντα όμως, ε; Παίζουμε και λίγο καμιά φορά με τις λεξούλες...
    Έχεις δίκιο για το μπλογκ, είχε εντυπωθεί στο μυαλό μου αυτό που είχες στην αρχή. Νομίζω πως μπορώ να σε βοηθήσω τώρα και θα το φτιάξουμε, μην ανησυχείς. Τα λέμε!

    ReplyDelete
  21. Όταν "χαμηλώνουμε" στην πραγματικότητα γινόμαστε πιο μεγάλοι.
    Τα μάτια των παιδιών ξέρουν να ξεχωρίζουν.

    ReplyDelete
  22. Πόσο λιγωτικά τρυφερό το κείμενο!
    "Επέστρεφε συχνά και παίρνε με..."

    ReplyDelete
  23. Βασιλική μου, πολύ όμορφο και γλυκό το κείμενο! Φαίνεται διάχυτη και η τόοοοσο μεγάλη ευαισθησία στις λέξεις. Να φροντίζεις τον εαυτό σου, καλό σου βράδυ!

    ReplyDelete
  24. Καλημέρα @Sot!
    Άντε κι ένα χεράκι για βοήθεια σήμερα και ο άγιος Στυλιανός, προστάτης των παιδιών, αλλά κι αυτοί οι άγιοι με τα τόσο ξεχωριστά ονόματα, Ακάκιος και Αλύπιος. Δεν είναι τέλεια ονόματα;
    Διαβάζοντας χθες το βράδυ χάρηκα επιπλέον γιατί όλοι οι άγιοι που γιορτάζουν σήμερα τελειώσαν εν ειρήνη τη ζωή τους, πράγμα αρκετά ασυνήθιστο, αλλά κάποτε τόσο παρήγορο αναγκαίο.

    Χρόνια πολλά στους Στέλιους και τις Στέλλες. Αναδρομικά και στις Κατερίνες!

    ReplyDelete
  25. Εντάξει @όλα θα πάνε καλά, θα περνάω να σε παίρνω και θα πηγαίνουμε έτσι παρέα βολτίτσες!
    Φιλημένη καλημέρα!

    ReplyDelete
  26. Καλή σου μέρα @Μενέλαε και σ' ευχαριστώ πολύ!
    Είμαι παντελώς ανίκανη να πορσέχω τον εαυτό μου και ίσως γι' αυτό με πορσέχουν τόσο πολύ οι άλλοι, κυρίως τα παιδιά, -ευτυχώς!
    Καλή βδομάδα να έχουμε αδέρφια!

    ReplyDelete
  27. θρασύβουλοςNovember 26, 2007 at 9:50 PM

    Εντάξει, τις έβαλα, πέρνα να δεις τι έχω φτιάξει!(μου βγήκε η ψυχήηηη)

    ReplyDelete

Σχόλια