Labels

Tuesday, June 12, 2007

Ο Σχοινοβάτης μου


Στο τσίρκο του κόσμου σχοινοβάτης εσύ.
Στο σχοινι του αμφίβολου είναι.
Απ 'αυτό βιοπορίζεσαι.
Γι' αυτό σε πληρώνουν τ' άπληστα μάτια θεατών που σε κατασπαράζουν.
Στο στραβοπάτημά σου θα σε καταπιεί η βεβαιότητα.
Ο Άδης όσων στέρεα πατούν στο χώμα.
Μα εσύ αδιάφορος για όλους ακροβατείς.
Τους περιέχεις
Σχοινί σου η στιγμή που δεν αγκυλώνει ο χρόνος.
Αν τους κοιτάξεις θα σε ρουφήξει το παρελθόν.
Οι επερχόμενοι αιώνες δε θα χαρούν την τόλμη σου.
Στη γραμμή του ορίζοντα ακροβατείς αγαπημένε.
Εκεί που η θάλασσα παντρεύεται τον ουρανό.
Μη χαμηλώσεις το βλέμμα.
Θα καθρεφτιστεί μέσα του η θάλασσα όλη
και μαγεμένη απ' την εικόνα της θα σ' απαγάγει.
Μη σηκώσεις τα μάτια ψηλά και σ' αρπάξουν τα νέφη.
Θα σε κάνουν δικό τους πλανεμένα από την αστραπή των ματιών σου.
Μπροστά να κοιτάς αγαπημένε πάντα.
Στον ορίζοντα που δεν τελειώνει. Δεν καθρεφτίζεται.
Δεν υψώνεται. Μόνο απλώνεται ακατάπαυστα στους αιώνες ασύλληπτο παρόν.
Στιγμή μη πάψεις να αισθάνεσαι.
Το νερό κάτω από τα πόδια σου. Αυτό σε κρατά.
Και το γαλάζιο που αόρατο σε τυλίγει.
Τα δυο μαζί σε ισορροπούν αγαπημενε σχοινοβάτη.
Το ορισμένο ρευστό και το αόριστο άπιαστο.
Το αέρινο και ρέον.
Κρυφό κι ολοφάνερο.
Όλα σε κρατούν και τίποτα δε σε κρατά.
Η πόρτα που σε περιμένει εκεί αόρατη
στο τέρμα του ορίζοντα που δεν τελειώνει
μια χαραμάδα αφήνει.
Για να τη διαβείς
πρέπει τόσο ν' ανοίξεις το σώμα σου
τόσο να διαλυθείς
να μην έχουν τόπο να σταθούν τα βλέμματα πάνω σου
των θεατών.
Στήλη φωτός να γίνεις
φως να περάσεις μέσα από τη σχισμή
για να τρυπώσεις ποθητέ μου σχοινοβάτη
στη φωτεινή μου μήτρα που σε γέννησε
και που της έλειψες πολύ.
Αβάσταχτα μου έλειψες αγαπημένε.
Η φωτογραφία είναι από το foto art magazine

14 comments:

  1. Δημητριος ο ΒορειοςJune 12, 2007 at 3:07 PM

    βρε Βασιλικουλα μας καλη....
    ...τι λεχουδακι μας αφησες...
    τριων ημερων καλα,καλα, και οχι μονο μας ξεπορτισε, μας εγινε ...και σχοινοβατης...
    προσπαθω να φανταστω...τι μας περιμενει...
    παντως να ξερεις κι εμεις ως θεατες
    θελουμε μονο το καλο του, τον καμαρωνουμε, τον χαιρομαστε,τον αγαπαμε,
    και ''δια παν ενδεχομενο '',απο κατω που παρακολουθουμε, βαστουμε γερα γερα,το διχτακι ασφαλειας ,μη μας παθει κατι ..μικρο που ειναι...
    (...ε ξ ε ρ α ι τ ι κ ο
    τ ο κ ε ι μ ε ν ο σ ο υ)
    καλο δειλινο σε ολους...

    ReplyDelete
  2. Kαλορίζικο και καλοτάξιδο το λεχουδάκι! Να είναι μακρύς ο δρόμος του και να γίνει μεγάλο και τρανό, αργά αργά και να χαιρόμαστε όλοι το ωραίο ταξίδι!
    Bάσω.

    ReplyDelete
  3. Δημήτρη μου γλυκύτατε, εσύ δεν είσαι θεατής απλός και απλώς...
    Βάστα βέβαια και έχε το νου σου, αλλά αισθάνομαι πως εσύ είσαι παλιότερος ακροβάτης από μένα, πιο έμπειρος και πιο ριψοκίνδυνος, ίσως και σε λεπτότερα σχοινιά...
    Έτσι κι αλλοιώς όταν είσαι κοντά μου νιώθω πιο ασφαλής, να το ξέρεις.

    Τι ωραία λέξη που είναι το δειλινό! Είχα καιρό να το ακούσω έτσι.

    ReplyDelete
  4. Καλώς μας όρισες Βασούλα μου αγαπημένη! Αναρωτιόμουν αν θα το μάθαινες και χαίρομαι που το έμαθες γιατί σε περίμενα και ελπίζω να είσαι συχνά εδώ μαζί μας. Σε έχω στην καρδιά μου. Και σ' ευχαριστώ.
    Κσλό μσε ταξίδι!

    ReplyDelete
  5. Δημητριος ο ΒορειοςJune 13, 2007 at 12:36 AM

    καλα...
    μας βλεπω ν'ανοιγουμε ..τσιρκο..
    ..Αφρο...που εισαι...
    ..ηρθε η σειρα σου ..βγαινεις...
    φιλια πολλα,
    καληνυχτα!!!

    ReplyDelete
  6. Υποκλίνομαι στην εκφραστική σου ικανότητα...

    ReplyDelete
  7. Τι να βγω ρε παιδιά, τι να βγω...

    Κάθομαι και βλέπω το κορίτσι που μας έλεγε όλο παραμύθια κι ιστορίες στα διαλείμματα από τις πρόβες, να έχει ανέβει στο σχοινί, κι αντί να χρειάζεται εκείνο το μακρύ κοντάρι (που εγώ το έχω μακρύνει και λίγο παραπάνω στα κρυφά, να κατεβάζω το κέντρο βάρους μου τόοοσο πολύ που σχεδόν να ακουμπάω έδαφος, διότι φοβάμαι!!!), αυτό το κορίτσι λοιπόν να χοροπηδά και να κάνει και στροφές στο σχοινί επάνω..

    Και κάτω κοιτάζει, και τα καθίσματα που σε λίγο θα γεμίσουν κοιτάζει, και την ορχήστρα κοιτάζει, κι εγώ λέω να κρεμάσω τις πουέντ μου διότι δε με παίρνει...

    Απόλαυση να σε διαβάζω/ουμε...

    (και ακομη ο μικρός, που δεν τον γνώρισα, μου έρχεται στο μυαλό σαν χαμός για μας, άγγελος για εκείνον...)

    Φιλιά πολλά στην παρέα!

    ReplyDelete
  8. Σχοινοβατούμε... όλο σχοινοβατούμε!
    Άλλοτε με δίχτυ ασφαλείας, άλλοτε χωρίς. Άλλοτε με θεατές, άλλοτε χωρίς. Άλλοτε με χειροκρότημα, άλλοτε χωρίς.
    Κι ακόμα : άλλοτε με χειροκρότημα, γιατί ισορροπούμε... παρ' όλ' αυτά, ισορροπούμε... κι άλλοτε με χειροκρότημα, γιατί πέφτουμε... με θόρυβο...
    Όμως εμείς εκεί... σχοινοβατούμε, όλο σχοινοβατούμε... επιμένουμε... προσπαθούμε, όλο προσπαθούμε!..

    ReplyDelete
  9. Αφροδίτη μου, μου έλειψες πολύ!!!
    Και όπως είδες εγώ σε περίμενα ακόμα και πάνω στα σχοινιά και δεν είπα λέξη, αφού ήταν η σειρά σου... Είχες επίσημη αναγγελία από τον παρουσιαστή!

    Μωρέ κράτα το κοντάρι εσύ και για μένα, άκου με που σου λέω...
    Κι εμείς πάλι θα τα πούμε τα παραμύθια μας, χωρίς αυτά τίποτα δεν μας βγάζει απέναντι, είναι σαν τα φώτα της σκηνής που μας ζεσταίνουν να μη κρυώσουμε την ώρα της ακροβασίας, δεν πρέπει να κρυώσουμε Αφροδίτη μου...
    Καλώς όρισες λοιπόν,
    κι ας είναι κι ο μικρός μας όχι μόνο χαμός για μας μα και άγγελος πάλι για μας, και είναι, το νιώθω όσο δεν φαντάζεσαι... μαζί με όλα τα υπόλοιπα που νιώθω.
    Πολλά φιλιά και πολύ καλημέρα!

    ReplyDelete
  10. Ναι, καλέ μου Asteroid, ναι, ναι!
    Κι όλο προσπαθούμε κι όλο το σχοινί αλλάζει ύψος, ο πήχυς ανεβαίνει, η ανάσα των θεατών ανάβει, η αγαωνία αυτών που μας αγαπούν και αγαπούμε μεγαλώνει, αλλά αυτός είναι ο δρόμος και δεν τον διαλέξαμε... μάλλον μας διάλεξε...
    Καλή μας δύναμη, κι όταν έρχεται η πτώση ένα χέρι ζεστό ας μας φιλήσει τα τραύματα... και τω Θεώ δόξα, μέχρι σήμερα τουλάχιστον ένα χέρι ζεστό ποτέ δεν μας έλειψε!!!

    Έριξε τόση βροχή χθες, τόσο που άστραψε ο ουρανός, τόση συννεφιά που έχει σήμερα, που λες δεν μπορεί, ο ήλιος θέλει να του ετοιμάσουμε μεγάλη υποδοχή για να μας κάνει τη χάρη... Δουλειά, λοιπόν!

    ReplyDelete
  11. Διάβασα το σχοινοβάτη σου Βασιλική μου κι όλο προσπαθώ να συντάξω κάτι κι όλο και πάλι σβήνω,
    είπα να σου αντιγράψω ένα παλιό μου ποίημα μα το μετάνοιωσα, εγκαίρως..

    (Κι ενώ ακόμα ακούγεται το "Εξορία") στάθηκα στους στίχους του τραγουδιού το "Ζεϊμπέκικο της ξενιτιάς"...

    Απάγκειο ο τόπος σου Βασιλική, εδώ
    κι όπου συναντηθώ με τα λόγια σου.

    ReplyDelete
  12. Ρωξάνη μου, θέλω το ποίημα τώρα!!!
    Απάγγειο η αγάπη σας...

    ReplyDelete
  13. Τι ώραίο ποίημα, τι ωραίο κείμενο. Νάξερες πόσο χαίρομαι που μπορώ και σε βρίσκω εδω, στο μπλόγκ σου, όπου μπορείς να βγάζεις την ψυχή σου βόλτα χωρίς να στεναχωριέσαι μήπως παρεμβληθείς στων αλλωνών τούς συνειρμούς, γιατί είσαι κι΄ευαίσθητη, πολύ ευαίσθητη και βραχυκυκλώνεσαι εύκολα μην και πληγώσεις κάποιον άλλον! Νάναι καλά και ο φίλος μας ο Asteroid που σε βοήθησε, έπρεπε νάχε γίνει αυτό καιρό τώρα! Την αγάπη μου και απο δώ, στην στέλνω κι΄απο το δικό μου το λημέρι, την έχεις στέρεο!

    ReplyDelete
  14. Μμμ... αγάπη στέρεο!!! Πολύ μου άρεσε αυτό και μ' έκανες και γέλασα Ζαχαριάρη μου αγαπημένε.

    Υπάρχει μια ώρα για όλα όμως, ήθελα προπόνηση, άκου με που σου λέω, τώρα ήρθε φυσικά και αβίαστα, ήρθε από μόνο του, προτιμώ να με θέλουν τα πτάγματα παρά να τα θέλω, να υποτάσσομαι σ' αυτά παρά να τα υποτάσσω, αυτό είναι όλο. Τώρα γίνεται μόνο του και μ' αρέσει που γίνεται έτσι, χωρίς βία και άγχος και όχι γιατί το κάνουν και οι άλλοι. Είμαι μυστήρρια το ξέρω, αλλά... όπως λέει κι ένας φίλος μου: αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματά τους!
    Στέρεο και στέρεα αγάπη Άρη μου!

    ReplyDelete

Σχόλια